ร่างทรงเสน่ห์ถูกอุ้มเข้ามาในห้องพักกว้างในยามเช้าตรู่ภายในเรือนรับรองของตระกูลหยางเงียบสงบ ด้วยเป็ความชอบส่วนตัวของชายหนุ่ม
ถึงจะมีดำรงตำแหน่งท่านแม่ทัพประจำหัวเมืองทางทิศใต้ของแคว้นเ้าแต่หยางอี้คังไม่นิยมความพลุกพล่าน ดังนั้นหน้าประตูเรือนจึงมีเพียงทหารยามไม่กี่คนส่วนด้านในบ่าวไพร่ที่คอยรับใช้งานก็มีไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ
เมื่อถูกโยนลงบนเตียง ซูกุ้ยฟางก็ก้มหน้าด้วยไม่กล้าสู้สายตาคมๆของหยางอี้คัง ดวงตาสีดำวาววับคู่นั้นเหมือนดาบั์เล่มใหญ่ที่มองร่างกายนางทีไรก็คล้ายถูกทิ่มแทงจนได้าเ็
ยามนี้นางรู้แล้วว่า ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมดกระนั้นยังนับว่ามันเดินตามแผนที่ร่างงามนี้ตั้งใจให้เป็ไปั้แ่แรก
ผิดแต่ชายที่นางอยากให้มาช่วยแต่เดิมคือเกาจื้อเฉิง บุตรคนโตขององค์รัชทายาทจากแคว้นเ้าหาใช่บุรุษผู้นิยมทำเตียงหักแม่ทัพหยางชายที่แสนดุดันปากร้ายซึ่งสตรีทั่วหล้าอยากเอาหูหนีจากเขา และยังมีประวัติชวนให้ขนลุกด้วยสตรีสามนางที่เคยร่วมเตียงกับเขา ต่างสิ้นใจลาโลกหลังจากเสร็จกิจจากการอุ่นเตียงกับชายหนุ่ม!!
หยางอี้คังส่ายหน้าระอาหญิงงามซึ่งนางเอาแต่หลับตานิ่งๆ อยู่บนเตียงหลังใหญ่ คราแรกเขาไม่คิดยื่นมือเข้าไปยุ่งแต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด ดวงตากลมโตสีน้ำตาลสดใส และดวงหน้าขาวอมสีชมพูระเรื่อรวมถึงริมฝีปากเป็กระจับสวยบาดใจ ถึงดึงดูดให้เขาหาเื่ทำให้ตัวเองต้องปวดหัวได้ตลอด
ชายหนุ่มคำรามฮึ่มออกมาคราหนึ่งทั้งโมโหตัวเอง และยังนึกตำหนิสตรีโฉมงามอยู่ในใจ
“หากเกียจคร้านนักจงทำตัวเยี่ยงหมูต่อไปเถิด สตรีแซ่ซู!”
ได้ยินน้ำเสียงประชดประชันทุ้มๆของชายหนุ่ม นางก็อยากกรี๊ดให้ลั่น แต่ยามนี้ดูเหมือนรอบกายผิดแผกจากที่เคยรู้เห็นและบุรุษร่างกายสูงใหญ่ยังแผ่รัศมีความโหดร้ายออกมาจนนางมิกล้าเคลื่อนไหวร่างกายเขาคงเป็จอมมารในคราบของเทพเซียนผู้หล่อเหลา
“กุ้ยฟางจะระวังไม่ทำให้ท่านขุ่นเคืองใจ” นางเปล่งเสียงกล้าๆกลัวๆ ออกไป อีกทั้งยังจับต้นชนปลายสิ่งใดไม่ได้ ทว่าในหัวก็ไม่ได้ถึงกลับว่างเปล่าทีเดียว
“ฮึ ยามนี้เ้าหาใช่สตรีสูงศักดิ์เมื่อบิดาส่งมอบให้แก่บ้านอื่น เ้าย่อมเป็สมบัติของชายที่ได้”
ซูกุ้ยฟางน้ำตาตกใน เหตุใดหยางอี้คังถึงอมหิตเพียงนี้
“เข้าใจที่ข้ากล่าวหรือไม่”
หญิงงามพยักหน้ารับน้อยๆ ยามนี้ แม้แต่การสูดลมหายใจเข้าออกนางจำต้องพึงระวังให้มากกลัวเขาบีบคอนางให้ตายก่อนที่จะได้อุ่นเตียงอย่างร้อนเร่าด้วยกันซึ่งทั้งหมดนี้เป็ไปตามเื่ราวที่นางได้อ่านก่อนทะลุมิติมายังโลกโบราณ และต้องขอบใจ์ที่ทำให้นางสามารถสื่อสารภาษาในโลกนี้ได้ซึ่งนอกจากพูดนางยังอ่านและเขียนได้ดีจนน่าประหลาดใจ
“สิ่งที่เ้ากระทำ คิดหรือว่าข้าไม่แจ้งใจ สตรีตระกูลซูคิดแต่จะใช้ความงามล่อลวงผู้อื่นนี่คงโชคดีที่เป็ข้าที่หลงเข้าไปติดกับดักเ้า หาใช่ชายหน้าโง่ผู้อื่นที่ซื้อเ้ามาในราคาเท่าบ๊ะจ่างหนึ่งลูก!แถมยังต้องเปลืองแรงฆ่าคนไปอีกหลายสิบชีวิต กว่าจะหอบหิ้วมาถึงเรือน!”
หยางอี้คังบ่นต่ออีกยาวเหยียด นางอยากหาผ้าไปอุดปากเขาเสียแต่พอคิดว่าตนตกอยู่ในกำมือเขาเช่นนี้ แถมยังมีหนังสือลงนามไว้เสร็จสรรพ ซูกุ้ยฟางคงต้องฝืนทนๆไปก่อน นางต้องรักษาชีวิตเอาไว้ ส่วนความบริสุทธิ์ ซูกุ้ยฟางคงมิอาจปกป้องแต่ถึงอย่างนั้นร่างที่นางอาศัยอยู่ ก็เป็ของผู้อื่นแถมเป็หญิงงามที่ร้อยปีจะถือกำเนิดมาบนโลกมนุษย์ ดังนั้นจึงต้องใช้เรือนร่างทรงเสน่ห์มัดใจชายชาตรีผู้นี้ด้วยข้อความที่นางจำได้ก่อนสิ้นลมหายใจคือ ‘สตรีนามว่าซูกุ้ยฟางจะเป็ผู้ให้กำเนิดบุตรชายหัวปีและท้ายปีแก่แม่ทัพหนุ่มผู้มีั์ตาประดุจพญาอินทรีย์’
และตอนนี้ทุกอย่างกำลังเดินหน้าไปตามเื่ราวที่ถูกเขียนไว้
5K
