ตอนที่ 2: วางรากฐานชีวิตใหม่ ขุดทองจากมันสมองและความทรงจำ
แสงแดดจัดจ้านยามสายส่องทะลุกิ่งไม้ไผ่หลังบ้านกระทบลงบนพื้นดินแห้งแล้ง ยายในร่างเด็กหญิงวัยสิบขวบกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างแปลงผักสวนครัว สองมือจับกิ่งไม้ขีดเขียนวางแผนผังเศรษฐกิจครอบครัวลงบนพื้นดินอย่างเป็ระบบ แม้ภายนอกจะดูเหมือนเด็กกำลังเล่นซน แต่ภายในสมองนั้น ข้อมูลมหาศาลจาก "ระบบที่ปรึกษาจักรวาล" กำลังไหลทะลักเข้ามาประมวลผลร่วมกับความทรงจำเจ็ดสิบปีในชาติแรกอย่างรวดเร็ว
"โฮสต์ครับ จากการวิเคราะห์โครงสร้างรายได้ของครอบครัวในปัจจุบัน พ่อมีรายได้หลักจากการเป็ครูประชาบาลและทำนาตามฤดูกาล ซึ่งมีความเสี่ยงสูงต่อภัยแล้งและหนี้สินเชิงโครงสร้าง หาก้ายกระดับชีวิตให้ก้าวะโตามเป้าหมาย ยศ สรรเสริญ และความสุข โฮสต์จำเป็ต้องสร้าง 'กระแสเงินสดสำรอง' จากนวัตกรรมเกษตรกรยุคใหม่ที่ต้นทุนต่ำแต่ผลตอบแทนสูงครับ" เสียงสังเคราะห์นุ่มนวลดังขึ้นในหัว
ยายพยักหน้ารับรู้เบาๆ ในใจ... ชาติแรกครอบครัวเราจนตรอกเพราะพึ่งพาแค่นาข้าวปีละครั้ง รอคอยน้ำฝนจากฟ้าอย่างไร้ความหวัง แถมกู้หนี้ยืมสินมาลงทุนจนพอกพูน แต่ในชาตินี้ที่มีทั้งความรู้ยุคใหม่และระบบอัจฉริยะ ยายจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด!
"แม่จ๋า!" ยายลุกขึ้นปัดเศษดินที่มือแล้ววิ่งดุ๊กๆ ไปหาแม่ที่กำลังง่วนอยู่กับการตำน้ำพริกในครัว "หนูว่านาข้าวแปลงท้ายสวนของเราปีนี้ ถ้าเราเปลี่ยนมาแบ่งพื้นที่สักครึ่งหนึ่งทำแปลงปลักผักปลอดสารพิษผสมกับการเลี้ยงกบในบ่อพลาสติก น่าจะทำเงินได้เร็วกว่ารอข้าวออกรวงนะจ๊ะ"
แม่ชะงักมือที่กำลังถือสาก หันมามองลูกสาวด้วยความงุนงง "ลูกพูดอะไรน่ะตัวเล็ก ผักสวนครัวใครเขาจะไปปลูกขาย ปลูกไว้กินเองก็พอแล้ว อีกอย่าง บ้านเราจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อบ่อพลาสติกกับเมล็ดพันธุ์ล่ะจ๊ะ แค่ค่ากับข้าวแต่ละวันก็แทบไม่พออยู่แล้ว"
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของเด็กหญิงวัยสิบขวบ นี่คือปัญหาคลาสสิกของคนจน ขาดเงินทุน ขาดวิสัยทัศน์ และกลัวความเสี่ยง แต่ยายมีทางแก้หมดแล้ว
"แม่จำเงินเก็บก้นกระป๋องที่พ่อหยอดไว้ได้ไหมจ๊ะ? แล้วก็... หนูมีวิธีเพาะเห็ดนางฟ้าจากฟางข้าวเหลือใช้หลังบ้านโดยไม่ต้องลงทุนซื้อก้อนเชื้อแพงๆ ด้วยนะ" ยายเอ่ยเสียงใส พร้อมกับดึงหน้าต่างระบบขึ้นมาสแกนสูตรการทำเกษตรกรต้นทุนต่ำ ส่งตรงข้อมูลเข้าสมองแล้วถ่ายทอดออกมาให้แม่ฟังอย่างฉะฉาน
แม่นิ่งอึ้งไป ทึ่งกับคำพูดและแววตาที่มั่นอกมั่นใจเกินเด็กสิบขวบของลูกสาว แม้จะแปลกใจแต่ด้วยความเอ็นดูและความหวังลึกๆ แม่จึงยอมพยักหน้าอนุญาตให้ยายลองทำดูแปลงเล็กๆ ก่อน
เย็นวันนั้นเอง พ่อกลับมาจากโรงเรียนด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ถือสมุดบัญชีหนี้สินเล่มโตมานั่งกุมขมับที่แครไม้ไผ่หน้าบ้าน ยายเห็นดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไปหา พร้อมกับยื่นแผนงานธุรกิจเกษตรกรจิ๋วที่เขียนใส่กระดาษสมุดนักเรียนให้พ่อดู
"พ่อจ๋า หนูกับแม่คุยกันแล้ว ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป บ้านเราจะเลิกกู้เงินสหกรณ์มาโปะหนี้เก่าแบบเดิม แต่เราจะมาลุยสร้างรายได้เสริมจากฟางข้าวเหลือใช้และการปลูกพืชหมุนเวียนระยะสั้นกัน พ่อเชื่อหนูสิคะ ชาตินี้... บ้านเราจะไม่จนเหมือนเดิมอีกต่อไป!"
พ่อมองหน้าลูกสาวคนโต ดวงตาคมกริบที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นใจเกินวัยทำให้พ่อถึงกับพูดไม่ออก มือหยาบกร้านลูบหัวลูกสาวเบาๆ แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเอ็นดู
"เอาสิ... ไหนๆ ก็ลองดูสักตั้ง ลูกสาวพ่อฉลาดเป็กรดขนาดนี้แล้วนี่นา"
นั่นคือจุดเริ่มต้นก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลง... ในขณะที่เด็กวัยเดียวกันกำลังวิ่งเล่นจับตั๊กแตน ยายในวัยสิบขวบกลับเริ่มลงมือสร้างอาณาจักรความมั่งคั่งจากสองมือเปล่าและความช่วยเหลือจากระบบจักรวาล การไต่เต้าสู่จุดสูงสุด ทั้งยศ สรรเสริญ และความสุข ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็ทางการแล้ว!
2K
