บทที่ 20 สับ
ฟึ่บ! ฟึ่บ!
ร่างของดมและโตสะท้านเฮือก มือทั้งสองข้างกุมลำคอแล้วทรุดฮวบลงไปพร้อมกัน เมื่อร่างกระแทกพื้น เืสีคล้ำถึงเพิ่งทะลักพุ่งออกมาจากแผลที่ถูกปาดจนคอเกือบขาด ทันใดนั้นทุกคนจึงได้เห็นร่างของดอกและอ้อนที่ยืนซ้อนอยู่เื้ัของทั้งคู่ ในมือของพวกเธอมี มีดคารัมบิตเล่มเล็กโค้งวาววับคนละเล่ม
พดยกเรมิงตัน 870 วาดปากกระบอกปืนใส่ร่างของดอก
ตูม!
ร่างของพดปลิวไปตามแรงะุลูกซองเก้าเม็ดจากปืนในมือของไข่ เป็เสียงปืนนัดแรกในรอบสองปีของหนองนกเอี้ยง
ไผ่และเบิ้มจ้องมองไข่ด้วยสายตาตกตะลึง
“ไอ้ไข่ มึง!” เสียงพดที่ดิ้นปัดๆอยู่ที่พื้นะโ ไข่เดินไปหยิบปืนที่หลุดจากมือพดขึ้นมา
“แดกอิ่มนอนหลับก็ไม่มีอะไรจะทำ อยากเป็จ่าฝูงทั้งที่ไม่มีเหี้ยอะไรดีเลย” เท้าอันใหญ่โตของไข่เสยไปที่คางของพด
ผลั้วะ!
พดหงายท้องแน่นิ่งไป
ไผ่และเบิ้มยืนนิ่งไม่กล้าขยับ จนป่านนี้เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไม ดอกและอ้อนถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างเงียบเชียบ พวกเขาตรวจจับอะไรไม่ได้เลย ทั้งที่ปกติสัญชาตญาณที่ถูกปลุกของพวกเขา พวกตัวสั่นเข้าใกล้ห้าร้อยเมตรก็รู้ตัวแล้ว อีกทั้งไข่ที่ไม่เคยมีท่าทีจริงจังกับอะไร กลับมาหักหลังพวกเขา
โป๊ก! โป๊ก! โป๊ก! โป๊ก!โป๊ก! โพล๊ะ! ปึ้ก! ปึ้ก! ปึ้ก!
ก้อนหินเท่ากำปั้นพุ่งรัวมาที่หัวของเบิ้มเหมือนปืนกล จนเสียงกะโหลกะเิดังขึ้น ก้อนหินพวกนั้นยังพุ่งกระทบดินอีกหลายครั้ง เพราะคนขว้างยั้งมือไม่ทัน
ไผ่มองขึ้นไปบนยอดต้นปาล์มที่กำลังยืนต้นตาย เห็นเ้าเหนือนั่งเลิกคิ้วเบิกตากลมจ้องเป๋งมาทางเขา
“ฮึบ!” ปึ้ด! ปึ้ด! ปึ้ด!
ออดออกแรงดึงเชือกจนขาด มันค่อนข้างหนักแรงทีเดียว ไอ้บ้าพวกนี้มัดเขาไว้เสียแ่า แต่เขาต้องทำเหมือนว่าดึงมันขาดได้อย่างง่ายดาย ออดถอนใจโล่งอก ถ้าดึงเชือกไม่ขาด เ้าเหนือคงมองเขาด้วยสายตาสมเพชเวทนา จากหน้าที่ไร้อารมณ์ของเ้านั่น อาจมีการเบะปากเพิ่มมาด้วย นั่นยอมไม่ได้
ออดแกะผ้าที่ผูกตาออก แล้วเดินไปทางไผ่
เขานึกย้อนไปถึงวันที่ภรรยาและลูกสาวกำลังกลายพันธุ์ ภาพของดอกที่ขย้ำกินงูแมวเซาเข้าไปทั้งตัวไม่เหลือแม้แต่หัว และอ้อนที่ขย้ำงูกะปะกลายพันธุ์ตัวั์ที่หนึ่งโยนให้ต่อหน้าต่อตา ภาพเ่าั้ยังติดตาออดที่ตอนนั้นยังเป็คนธรรมดาอยู่เลย หลังจากนั้นออดไม่เคยหลบเลี่ยงสายตาของแม่ลูกทั้งคู่ได้ ตรงกันข้าม แม้ภายหลังเขาจะกลายพันธุ์โดยการกินหมีควายตัวโตจนมีจมูกที่ไวต่อกลิ่นแค่ไหน แต่หากวันใดที่ดอกและอ้อนโกรธเคืองเขาขึ้นมา เขาก็ไม่มีวันหาตัวพวกเธอเจอ ราวกับพวกเธอเลือนหายไปกับอากาศธาตุเหมือนงูพิษที่ซุ่มรอเหยื่อ
“คิดทำร้ายลูกสาวกู!”
พล่อก!
ไผ่สลบคอพับล้มตึงทั้งยืนในหมัดเดียวของชายชราผู้นั้น
เด่น นุช กานต์และปุ๊ก เดินเข้ามา ทุกคนร่างโชกไปด้วยเื
“จัดการเรียบร้อยแล้ว… ฝูงบักเอ้บเลย ถ้าให้มันมาแทะพ่อใหญ่ออด กระดูกก็ไม่น่าเหลือ”เด่นกล่าวแล้วแยกเขี้ยวยิ้มฟันขาว
พดและไผ่ได้สติขึ้นมา จากน้ำเย็นะเืที่สาดเข้าใบหน้า รสชาติมันเปรี้ยวฝาดเฝื่อน เป็รสชาติน้ำในหนองนกเอี้ยงที่มาจากฝนกรด าแของพดที่โดนะุลูกปรายจากฝีมือของไข่ ทำให้เขาเผลอร้องครางโอดโอย เขาลืมตาขึ้น พบว่าตนและไผ่ลูกชาย นอนคลุกฝุ่นดินอยู่บนลานหน้าบ้านของออด ทุกคนในหนองนกเอี้ยงต่างมาล้อมวงรอบเขาสองคนพร้อมหน้า ไม่ขาดใครไปสักคนเดียว
พดและไผ่แหงนหน้าขึ้นมอง ออดยืนจังก้าพร้อมขวานนักดับเพลิงเล่มโตในมือของเขา ทำให้พดและไผ่รู้สึกถึงลางมรณะที่ไม่มีทางให้หลีกหนีคืบคลานใกล้เข้ามา
“ฟื้นแล้ว….มา! มา! ทุกคนเข้ามา กู จะเล่า.. ให้ฟัง!” เสียงของออดดังก้อง แน่นอนเขาไม่ใช้จิตสำนึกร่วมอยู่แล้ว
ฉับ! “อ๊ากก!” มือขวาของไผ่ที่ยันทาบกับพื้นดินถูกสับโครม นิ้วทั้งสี่ถูกตัดออกไปพร้อมฝ่ามือครึ่งหนึ่ง เหลือไว้เพียงอีกครึ่งพร้อมหัวแม่มือ
“มันเริ่มจาก ดูเหมือนกูจะใจดีเกินไปหน่อย!”
ฉับ! “อ๊าาา..!” ขวานจามลงไปที่แข้งขวาของพดขาดกระเด็น ใบขวานจมลึกลงไปในดิน
ชาวหนองนกเอี้ยงซึ่งรู้เหตุการณ์ทุกอย่างแล้ว ไม่มีใครส่งเสียง ทุกคนเงียบสนิท ไม่มีแม้เสียงฮือฮา ไม่มีกระทั่งเสียงหายใจ
“มันเลยมีไอ้เหี้ย..พวกนี้”
ฉับ! “โอ้กก!” ขวานสับไปกลางหลังของพด พดนอนดิ้นพราดๆ ไผ่ร้องไห้โฮ ฉี่ไหลนองพื้นดิน
“มันจับกูไปมัด จะให้ไอ้พวกตัวสั่นกิน”
ฉับ! ฉับ! “โอ๊ยย!! ฮือ!! ลุงออด ปล่อยผมไปเถอะ” ออดสับเข้าไปทีโคนขาใหญ่โตของไผ่ มันขาดออกแต่หนังยังติดกันจึงห้อยรุ่งริ่ง
“เพราะอะไรนะเรอะ เพราะพวกมึงนับถือกูไง”
ฉับ! ฉับ!ฉับ! ฉับ! ตอนนี้ ออดพูดไปสับไป พดและไผ่เกลือกลิ้งไปกับพื้น ปากร้องโหยหวนสุดเสียงด้วยความเ็ป กลิ่นเืเนื้อโชยคาวคลุ้งจนแทบจะปลุกสัญชาตญาณดิบของพวกรอดให้ตื่นขึ้นมา แต่เมื่อมองเห็นรอยยิ้มยิงฟันกว้างดูสยองขวัญของออด พร้อมสายตาที่กวาดมาอย่างสำรวจ อารมณ์ที่คุกรุ่นเหมือนจะหลุดจากการควบคุมก็กลับสงบเงียบด้วยความรู้สึกกลัวตาย
“แล้วแผนของพวกมันคือ พอกูตาย พวกมันก็จะย่ำยีลูกเมียของกู”
ฉับ! ฉับ!ฉับ! ฉับ! ฉับ! ฉับ!ฉับ! ฉับ! สองพ่อลูกเงียบเสียงไปแล้ว แต่ออดยังสับไม่หยุด เืกระเซ็นเนื้อกระจายเต็มลานหน้าบ้าน
“พวกมึงคิดว่ากูโหดใช่มั้ย แต่มึงลองคิดสิว่า กูทำอะไรผิด กูถึงจะต้องโดนไอ้พวกตัวสั่นฉีกกินทั้งเป็”
“ตอบกูได้มั้ย….!!!” เสียงออดร้องก้องเหมือนฟ้าผ่า
ออดยืดตัวขึ้นตรง ขวานใหญ่พาดอยู่บนบ่า
“กูเกิดมาจนแก่ ไม่เคยขอให้ใครนับถือกู ไม่เคยอยากเป็ผู้นำ แต่ก็อย่างที่เห็น ตอนกำลังจะตายก็มาร้องให้กูช่วย พอแข็งแรงดี เสือกแว้งกัดอยากเป็จ่าฝูง โถ..ไอ้ชาติหมา!”
“จากนี้ไป กูจะช่วยบ้านไอ้หนูไนซ์มันทำงานพัฒนาที่นี่ ใครไม่อยากทำก็ใสหัวไป คนที่อยู่ ไม่มีใครเป็คนงานหรือเป็ลูกน้องกู ทุกคนคือชาวหนองนกเอี้ยง แต่ถ้าอยู่แล้วเสือกว่างจัด คิดถึงแต่ไอ้เื่ทำคนแตกแยกทั้งที่เหลือกันแค่นี้ กูก็ไม่เสียดายที่จะสับอีกซักคนสองคน”
กลิ่นคาวเืที่ลานหน้าบ้านออดถูกชะล้างออกไปอย่างรวดเร็วด้วยฝนกรดที่ตกลงมาในคืนนั้น
เสียงฉีกทึ้งเนื้อหนังจากซากศพมนุษย์ เสียงเคี้ยวกลืนอย่างกระหาย ถูกกลบด้วยเสียงฝนที่ตกลงมา สิทธิ์ขุดศพของพดและไผ่ขึ้นมา กลิ่นเืเนื้อที่ออดฟาดขวานลงบนร่างของทั้งสองคนเมื่อตอนกลางวัน มันทำให้เขาแทบคลั่ง
่นี้เนื้อสัตว์เริ่มหายากขึ้น เขาไม่ได้กินมันหลายวันแล้ว อาหารจากพืชผัก ทำให้เขาอิ่มท้องปะทังชีวิตไปได้ก็จริง แต่ส่วนลึกเขาก็ยังโหยหาเืเนื้อ
ตอนนั้นเขาอดทนข่มสะกดความกระหายไว้ มองตามทิศทางที่ขนร่างของ พด และ ไผ่ ไปฝัง เมื่อทุกคนกลับที่พัก เขาก็ตามกลิ่นเืมา
เขายิ่งกิน ยิ่งตะกละตะกลาม เหมือนไม่รู้จักอิ่ม มันเป็ความคลุ้มคลั่งที่เก็บไว้ไม่อยู่อีกต่อไป
“เอ็งไม่น่าเลย”
สิทธิ์สะดุ้งสุดตัว ออดและคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังเขา โดยที่เขาไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด อาจเป็เพราะกำลังหลงใหลคลั่งไคล้ในกลิ่นเืเนื้อ หรือเสียงฝนตก หรือไม่ก็คนกลุ่มนี้อาจมีความสามารถที่เขาไม่สามารถจับความเคลื่อนไหวได้
ออดมองสิทธิ์นิ่ง ไม่มีแววโกรธเกลียด ไม่แค้น ไม่ชิงชัง
“เมื่อเอ็งกินเนื้อคน เอ็งก็จะเริ่มเลอะเลือน จำใครไม่ได้ ต่อไปเอ็งจะโจมตีทุกคนที่อยู่ใกล้ แม้แต่คนที่เอ็งรัก อโหสิให้น้าด้วยนะสิทธิ์”
โพล๊ะ! เดือยแหลมด้านสันอันหนักหน่วงของขวานดับเพลิง กระทบหัวของสิทธิ์แตกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย เสียชีวิตอย่างรวบรัด เป็ความปรานีสุดท้ายที่ออดมีให้
“ของขวัญวันเกิดลูกสาวพ่อ” นัทเบะปาก เหลือกตามองบน ทำเสียงเหมือนลิ้นจุกปาก ขณะที่เธอยืนกอดอกมองไนซ์ที่กำลังลูบคลำ ปืน HK33 ที่มีลักษณะการใช้งานมาอย่างสมบุกสมบันกระบอกนั้นอย่างหลงใหล
“ทำไมต้องทำหน้าเหมือนคางคก” ไนซ์เบะปากคืน
“ถึงผิวเหล็กจะถลอกจนขาว แต่เกลียวในลำกล้องยังคมกริบ”ไนซ์ยังชื่นชมปืนต่อ
“ของขวัญวันเกิดลูกสาวให้มีด ทีลูกชายนั่งลอยหน้าลอยตา ให้ปืนเฉยเลย รักลูกเท่ากันแหละ” อาการค้อนขวับๆแบบนี้ ไม่มีใครเคยเห็นนอกจากคนในครอบครัว ั้แ่พ่อกลับมา ครอบครัวพร้อมหน้า แม้จะเป็พวกกลายพันธุ์ไปแล้ว แต่สุดท้าย พี่น้องคู่นี้ก็กลับมาเป็คู่กัดเหมือนเดิม ฝนชำเลืองมองยิ้มๆ
“รูเกอร์10/22 มันไม่เหมาะที่จะใช้งานอีกแล้ว” หนึ่งพูดผ่านจิตสำนึกร่วม
“ะุ…ชนวนริม…เก่าแล้ว…ด้านง่าย…มาก” คราวนี้เขาพูดออกเสียง
“โอย..พ่อใช้จิตสำนึกร่วมก็ได้ กว่าจะฟังจบ ใจจะขาด” นัทว่าแล้วส่ายหัวดิก
“ะุลูกกรดของเรา เก็บมานานแล้ว ะุชนวนริมมันด้านง่ายมาก และขนาดมันเล็กเกินไปสำหรับโลกตอนนี้ เอชเคกระบอกนี้ พ่อได้มาจากไอ้ตัวสั่นคนหนึ่ง ดูจากชุดที่ใส่ ก่อนที่จะกลายพันธุ์น่าจะเป็ทหารพรานเก่า วิ่งสะพายปืนปุเลงปุเลงไล่กัดพ่อ มีดของนัทก็ได้มาจากเพิงพักใกล้ๆกัน ความจริงพ่ออยากเข้าไปในค่ายทหาร แต่พวกตัวสั่นมีเป็พันคน ทั้งทหารเก่าทั้งชาวบ้านใกล้ๆค่าย เมื่อครอบครัวเราพร้อมออกรบกันทุกคน พ่อจะพาไปหาอุปกรณ์มาอัปเกรดกัน” หนึ่งกล่าวผ่านจิตสำนึกร่วม ความพยายามพูดออกเสียงของเขาล้มเหลวอีกครั้งแล้ว
803
![เยว่ชิงเซียน (มาเฟีข้ามภพ) [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682610023_54837847.webp)