ตอนที่ 1รอยมลทินในคืนลวง
กลิ่นหอมหวนของดอกกุหลาบสีแดงสดที่ถูกประดับประดาไว้ทั่วห้องหอสุดหรูระดับเพนต์เฮาส์ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ...แสงไฟสีส้มสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลบนเพดานสะท้อนกับผนังห้อง สร้างบรรยากาศที่ทั้งหรูหราและชวนให้หัวใจเต้นแรง วีว่า หญิงสาวในวัยยี่สิบห้าปีนั่งประสานมือที่เย็นเฉียบเข้าด้วยกันอยู่ตรงปลายเตียงคิงไซส์หนานุ่ม...เธออยู่ในชุดคลุมอาบน้ำผ้าซาตินสีขาวมุกที่ทิ้งตัวแนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้า ใบหน้าสวยหวานที่ปกติมักจะแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา วันนี้ถูกแต่งเติมให้ดูเย้ายวนเป็พิเศษ ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความประหม่าปนเปไปกับความตื่นเต้นที่อัดแน่นอยู่เต็มอก
วันนี้คือวันวิวาห์ของเธอ...วันที่เธอได้ก้าวเข้าสู่การเป็ภรรยาอย่างถูกต้องของผู้ชายที่แสนดีที่สุดในโลกอย่าง 'ศิลา' ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่คบหาดูใจกันมา ศิลาคือสุภาพบุรุษที่ให้เกียรติเธอเสมอ เขาไม่เคยล่วงเกินเธอเกินกว่าการจับมือหรือหอมแก้มเลยสักครั้ง เขาคอยดูแลเอาใจใส่ เป็ดั่งที่พึ่งพิงและพื้นที่ปลอดภัยที่ทำให้วีว่าตกลงปลงใจฝากชีวิตที่เหลือไว้กับเขาได้อย่างไร้ข้อกังขา
เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำที่ดังคลิกเบาๆ เรียกสติของหญิงสาวให้กลับมา ร่างกายของเธอชาวาบไปชั่วขณะเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้าผ่านม่านความสลัว หยดน้ำเกาะพราวตามแผงอกกว้างและหน้าท้องที่เป็ลอนกล้ามเนื้อสวยงามสมบูรณ์แบบ เขานุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเดียวิ่เหม่ผูกรั้งไว้ที่เอวสอบ
กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำที่เธอเลือกให้ผสมผสานกับกลิ่นกายบุรุษเพศลอยมาแตะจมูก ทว่าคืนนี้กลิ่นนั้นกลับให้ความรู้สึกดุดัน คุกคาม และอันตรายกว่าปกติจนวีว่าเผลอกลืนน้ำลายลงคอ
เธอช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างขวยเขิน...คาดหวังจะได้เห็นรอยยิ้มแสนอบอุ่นที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นเสมอ ทว่าั์ตาสีเข้มที่จ้องมองเธอกลับลึกล้ำ ร้อนแรง และหิวโหยราวกับสัตว์ป่าที่จ้องตะครุบเหยื่ออันโอชะ
เขาก้าวขึ้นมาบนเตียงกว้าง...เตียงยุบยวบลงตามน้ำหนักตัว ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ เขารวบตัวเธอเข้าไปกอดรัดอย่างแแ่จนแผ่นอกกว้างที่ยังชื้นไปด้วยหยดน้ำบดเบียดเข้ากับความนุ่มหยุ่นของเธอผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา วีว่าเบิกตากว้างด้วยความใกับจังหวะที่จาบจ้วงนี้...ศิลาไม่เคยรุนแรงและเร่งร้อนขนาดนี้มาก่อน แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากถามหรือประท้วง ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมากลีบปากนุ่มของเธออย่างตะกรุมตะกราม
มันเป็การจูบที่เต็มไปด้วยความเรียกร้อง ดุดัน และบดขยี้อย่างไร้ความปรานี!
ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาควานหาความหวานล้ำภายในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ เขาดูดดึง เกี่ยวกระหวัด และไล่ต้อนปลายลิ้นของเธอจนวีว่าแทบขาดใจ เรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอถูกสูบหายไปในพริบตา ร่างกายที่เคยเกร็งเขม็งอ่อนระทวยโอนอ่อนอยู่ในอ้อมแขนแกร่งราวกับขี้ผึ้งที่ถูกลนไฟ สองมือเรียวที่พยายามจะผลักไสแผงอกกว้างในตอนแรก เปลี่ยนเป็กำขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับย่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว
"อื้อ...ศิลา..." เธอครางชื่อเขาเสียงพร่าเมื่อริมฝีปากของเขาผละออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศหายใจ ก่อนที่เขาจะเลื่อนใบหน้าลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวผ่อง...เขาไม่ตอบรับคำเรียกขานนั้น มีเพียงเสียงครางต่ำในลำคอที่บ่งบอกถึงความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด
มือหนาที่ร้อนผ่าวราวกับคีมเหล็กเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างไร้ความปรานี เขาดึงกระตุกสายรัดชุดคลุมอาบน้ำของเธอออกด้วยมือเดียวอย่างชำนาญ เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวเนียนละเอียดที่ซ่อนอยู่ภายใน วีว่าสะดุ้งเฮือกจนตัวโยนเมื่อสันจมูกโด่งเป็สันและริมฝีปากร้อนจัดลากไล้ลงมาตามลาดไหล่เนียน เขากดจูบ ขบเม้ม และดูดดึงเนื้ออ่อนแรงๆ จนเกิดรอยสีกุหลาบเข้มทิ้งไว้เป็ทางยาว ความรู้สึกเสียวซ่านและแปลกใหม่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนเธอต้องแอ่นอกรับััอย่างลืมตัว
ชายหนุ่มตอบแทนความเย้ายวนที่ไม่ได้ตั้งใจนั้นด้วยการยอดปทุมถันสีระเรื่อด้วยริมฝีปาก...เขาใช้ปลายลิ้นตวัดเลีย หยอกล้อ และขบเม้มเบาๆ จนมันชูชันแข็งขืนสู้แรง ขณะที่มืออีกข้างของเขากอบกุมและบีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่มอีกข้างอย่างเมามันส์จนเนื้อนุ่มล้นทะลักง่ามนิ้ว
วีว่าเชิดหน้าขึ้นสูง สองมือเรียวเปลี่ยนมาสอดเข้าไปขยุ้มเรือนผมหนาของเขาแน่นเพื่อระบายความรัญจวนที่อัดแน่นอยู่เต็มอก ความปรารถนาที่ถูกจุดประกายขึ้นอย่างรุนแรงทำให้เธอละทิ้งความเขินอายไปจนหมดสิ้น...สติสัมปชัญญะของเธอพร่ามัวเกินกว่าจะเอะใจว่าััที่หยาบกระด้างและเชี่ยวชาญนี้ไม่ใช่ของผู้ชายที่แสนสุภาพอย่างศิลา เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ากำลังถูกราชสีห์ร้ายในคราบเทพบุตรกลืนกิน
ฝ่ามือหยาบกร้านของเขาลากเลื้อยต่ำลงมาเรื่อยๆ ผ่านหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็ง ไปสู่จุดบอบบางและอ่อนไหวที่สุดเบื้องล่าง นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปทักทายความชุ่มฉ่ำที่พร้อมพรั่ง เขาััเธออย่างหนักหน่วง แม่นยำ และรู้จุดอ่อน กรีดกรายและเน้นย้ำจุดศูนย์กลางความรู้สึกจนสติของเธอหลุดลอย ความเปียกชื้นและอารมณ์สิเน่หาพุ่งสูงทะลุขีดจำกัด วีว่าบิดเร่าทรมานอยู่ใต้ร่างหนา เสียงครางหวานหูหลุดรอดออกมาไม่ขาดสาย ร่างกายของเธอสั่นสะท้านและ้าการเติมเต็มจากเขาแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป
และเมื่อความอดทนของชายหนุ่มสิ้นสุดลง มือหนาเอื้อมไปกดปิดสวิตช์โคมไฟระย้าที่หัวเตียง แสงสว่างดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดและแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องเข้ามาผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ท่ามกลางราตรีที่เงียบสงัด พายุแห่งความสิเน่หาที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนานก็พัดโหมกระหน่ำขึ้นอย่างรุนแรงและบ้าคลั่ง
โคมไฟหัวเตียงสั่นไหวตามแรงขยับโยกของเตียงกว้าง เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงหอบหายใจหนักหน่วง และเสียงครางกระเส่าที่เต็มไปด้วยความสุขสมประสานกันดังก้องไปทั่วห้องหอ มันเป็ค่ำคืนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ เป็การร่วมรักที่เต็มไปด้วยความรุนแรง ดุดัน เร่าร้อน และสลักลึกลงไปในจิติญญาของวีว่าอย่างไม่มีวันลบเลือน ค่ำคืนที่เธอมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับผู้ชายที่เธอคิดว่าเป็สามี
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาแยงตาจนหญิงสาวที่นอนหลับใหลต้องขยับตัว ความรู้สึกปวดร้าวและเมื่อยขบแล่นปลาบไปทั่วเรือนร่างจนวีว่าต้องนิ่วหน้า ร่องรอยสีแดงเป็จ้ำๆ ตามผิวขาวเนียน เนินอก และลาดไหล่คือหลักฐานชั้นดีถึงความเร่าร้อนและเอาแต่ใจอย่างถึงที่สุดของคนข้างกายเมื่อคืนนี้ หญิงสาวยิ้มบางๆ ด้วยความเขินอายเมื่อภาพความทรงจำอันร้อนแรงไหลบ่าเข้ามาในหัว มันเป็บทรักที่สูบเรี่ยวแรงของเธอไปจนหมดเกลี้ยง
เธอค่อยๆ พลิกตัวหันไปมองชายหนุ่มที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ หวังจะมอบจุมพิตอรุณสวัสดิ์ให้กับผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ โครงหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคย จมูกโด่งเป็สัน ริมฝีปากหยักลึก
แต่แล้ว รอยยิ้มที่แต่งแต้มอยู่บนริมฝีปากก็ต้องชะงักค้างและค่อยๆ จางหายไป เมื่อแสงสว่างยามเช้าที่สาดกระทบใบหน้าคมคายนั้น ทำให้เธอสังเกตเห็นตำหนิบางอย่างได้อย่างชัดเจน
รอยแผลเป็ทางยาวขนาดเล็กที่หางคิ้วด้านซ้าย!
ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น หัวใจที่เพิ่งพองโตด้วยความสุขเมื่อครู่หล่นวูบลงไปกองแทบเท้า ศิลาไม่มีรอยแผลเป็นี้! แฟนหนุ่มของเธอมีใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาไร้ตำหนิ ผู้ชายคนเดียวในโลกที่มีรอยแผลเป็ตรงหางคิ้วซ้ายและมีใบหน้าเหมือนศิลาราวกับพิมพ์เดียวกันคือ...
วีว่าผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วราวกับถูกน้ำร้อนลวก...มือที่สั่นเทารวบผ้าห่มขึ้นมาปิดบังหน้าอกเปลือยเปล่าของตัวเองไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัว สับสน และช็อกสุดขีด แรงขยับตัวอย่างรุนแรงทำให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเธอ
ั์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความอบอุ่น อ่อนโยน หรือความรักเจือปนอยู่แม้แต่นิดเดียว มันเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว เ็า และแฝงไปด้วยความเย้ยหยันหยามเหยียดอย่างเปิดเผย
"ตื่นเช้าดีนี่...น้องสะใภ้"
น้ำเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และทรงอำนาจเอ่ยทักทาย มันกังวานอยู่ในลำคอและกระแทกเข้าโสตประสาทของวีว่าอย่างจัง เสียงนี้ไม่ใช่เสียงนุ่มละมุนของศิลาอย่างแน่นอน!
"พี่ศิวา!" วีว่าอุทานเสียงหลง ใบหน้าสวยหวานซีดเผือดไร้สีเืราวกับคนตาย ร่างกายของเธอสั่นเทาไปหมด "ทำไม ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่! แล้วศิลาไปไหน!"
ศิวาแค่นหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น...เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงอย่างสบายอารมณ์ เปลือยแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยเล็บข่วนแดงเถือกซึ่งเป็ผลงานของเธอเมื่อคืนอย่างไม่สะทกสะท้าน "ศิลางั้นเหรอ...ป่านนี้มันคงไปลอยหน้าลอยตาเสวยสุขกับผู้หญิงของมันที่ไหนสักแห่งแล้วล่ะมั้ง"
"ไม่จริง! พี่โกหก!" วีว่าตวาดลั่น...น้ำตาแห่งความสับสนเริ่มเอ่อคลอเบ้า "เมื่อวานเราเพิ่งแต่งงานกัน...เมื่อคืนเราก็เพิ่งจะ..."
"เมื่อคืนอะไร?" ศิวาเลิกคิ้วขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาที่ถอดแบบน้องชายมาเป๊ะๆ ยื่นเข้ามาใกล้จนวีว่าต้องถดตัวหนีไปชิดขอบเตียงด้วยความขยะแขยง "เมื่อคืนคนที่กอดเธอ คนที่จูบเธอ คนที่กระแทกกระทั้นและทำให้เธอครางชื่อน้องชายฉันร่านๆ ทั้งคืนน่ะคือฉันคนนี้ต่างหากล่ะวีว่า"
เพียะ!
ฝ่ามือเรียวตวัดลงบนใบหน้าคมคายอย่างสุดแรงเกิดจนหน้าหล่อๆ หันไปตามแรงตบ วีว่าโกรธจนตัวสั่นทึม น้ำตาแห่งความอัปยศอดสูไหลพรากอาบสองแก้ม "เลวที่สุด! สารเลว! คุณทำแบบนี้ทำไม ทำไมถึงสวมรอยมาทำระยำกับฉันแบบนี้!"
ศิวาหันหน้ากลับมาอย่างช้าๆ เขาใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มที่รู้สึกคาวเืนิดๆ แววตาของเขาดุดันและวาวโรจน์ขึ้นจนน่ากลัว เขากระชากข้อมือทั้งสองข้างของเธอมากดจมลงกับฟูกที่นอนอย่างแรงจนวีว่านิ่วหน้าด้วยความเ็ป กระดูกแทบแหลกคามือหนา
"ฟังให้ชัดๆ เต็มสองหูของเธอนะวีว่า..." ศิวากัดฟันกรอด พูดกระแทกเสียงใส่หน้าเธอทีละคำ "ไอ้แฟนแสนดีที่เธอรักนักหนาน่ะ มันไปสร้างหนี้พนันไว้ห้าสิบล้าน! มันไม่มีปัญญาจ่าย มันเลยบากหน้ามาหาฉันแล้วเสนอจะยกเ้าสาวของมันให้ฉันแลกกับหนี้ทั้งหมด!"
ทุกถ้อยคำของศิวาเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของหญิงสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเหวอะหวะ
"ไม่...ฉันไม่เชื่อ...ศิลาไม่ใช่คนแบบนั้น...เขาไม่มีทางทำแบบนี้กับฉัน!" วีว่าส่ายหน้าปฏิเสธอย่างบ้าคลั่ง โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงมาตรงหน้า ผู้ชายที่เธอรัก ผู้ชายที่เธอวาดฝันจะสร้างครอบครัวและฝากชีวิตไว้ กลับเอาเนื้อตัวและศักดิ์ศรีของเธอไปเร่ขายให้กับพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองเพื่อแลกกับเศษเงิน
"หึ...เธอจะโง่หลอกตัวเองต่อไป หรือจะยอมรับความจริงก็เื่ของเธอ..." ศิวาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา แววตาของเขาไร้ซึ่งความปรานี "แต่จำใส่กะโหลกเอาไว้ให้ดีนะวีว่า...ั้แ่เมื่อคืนนี้เป็ต้นไป เธอไม่ใช่ผู้หญิงของไอ้ศิลาอีกแล้ว...แต่เธอคือผู้หญิงของศิวา...ฉันสามารถทำอะไรกับเธอเมื่อไหร่ก็ได้ที่ฉัน้า!"
วีว่านั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเตียงกว้างที่สภาพยับย่นพ่ายแพ้ต่อพายุอารมณ์ รอยราคีสีกุหลาบทั่วเรือนร่างขาวนวลตอกย้ำถึงััอันจาบจ้วงที่เธอเพิ่งได้รับ ััที่เธอหลงระเริงไปกับมันเพราะคิดว่าเป็ของผู้ชายที่เธอรัก
แต่ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม ผู้ชายที่มีรอยแผลเป็เล็กๆ ที่หางคิ้วซ้ายคนนี้ กลับไม่ใช่ 'ศิลา'
"คุณบอกว่าศิลาขายฉัน...ด้วยเงินห้าสิบล้านงั้นเหรอ?" วีว่าเค้นเสียงถามผ่านลำคอที่แห้งผาก น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนตัก "คนรักกันเขาไม่ทำกันขนาดนี้หรอกพี่ศิวา คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ คุณเกลียดน้องชายตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอถึงต้องมาทำลายชีวิตฉัน!"
ศิวาเหยียดยิ้มเย็น สายตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่พยายามหาผ้าห่มมาปกปิดร่างกายด้วยความสมเพช "รักกันงั้นเหรอ? วีว่า เธอมันซื่อบื้อจนน่าสงสารจริงๆ เธอคิดว่าไอ้ศิลามันรักเธอเพราะอะไร? เพราะเธอสวย? เพราะเธอแสนดี? เปล่าเลย มันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่ถังแตกจนต้องหาที่พึ่ง และพอดีว่าหนี้พนันที่มันไปก่อไว้ที่มาเก๊ามันรอไม่ได้ เ้าหนี้รายใหญ่นั้นก็คือฉัน"
เขาสาวเท้าเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว วีว่าถอยหนีจนแผ่นหลังชนกับหัวเตียงอย่างจัง ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาท้าวแขนกักขังเธอไว้ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนที่ทำให้เธอร้อนวาบเมื่อคืนนี้พุ่งเข้าชนประสาทััจนเธอเผลอใจสั่น
"มันเดินมาคุกเข่ากราบตีนฉันในคืนก่อนวันแต่งงาน บอกว่ามันไม่มีเงินคืน แต่มันมี 'ของขวัญ' ชิ้นพิเศษจะมอบให้ มันบอกว่าเ้าสาวของมันยังบริสุทธิ์ และมันจะยอมสลับตัวให้ฉันเข้าหอแทน"
"ไม่จริง...หยุดพูดนะ!" วีว่ายกมือขึ้นปิดหู ร่างกายสั่นระริก "เมื่อคืน...เมื่อคืนเขายังพาฉันเดินเข้างาน เขายังบอกรักฉันตอนที่ส่งตัว!"
"แล้วหลังจากส่งตัวล่ะ?" ศิวาเลิกคิ้ว แววตาวาวโรจน์ "หลังจากที่ไฟดับลง...หลังจากที่เข็มนาฬิกาผ่านเที่ยงคืน ใครที่กอดเธอ? ใครที่สอนให้เธอรู้จักว่าความเสียวซ่านที่แท้จริงมันเป็ยังไง? ศิลามันเสแสร้งกับเธอมาตลอดหนึ่งปี แต่มันเคยทำให้เธอร้องครวญครางจนเสียงแหบเหมือนเมื่อคืนไหมล่ะ?"
คำพูดจาบจ้วงนั้นทำให้วีว่าใบหน้าเห่อร้อนด้วยความอับอาย ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาเป็ฉากๆ ชัดเจนจนเธออยากจะกรีดร้อง
ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจันทร์รำไร ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้นุ่มนวลอย่างที่เธอเคยจินตนาการไว้ เขาจู่โจมซอกคอขาวของเธอด้วยไรฟันคม ขบเม้มจนเธอต้องครางประท้วงแต่เขากลับตอบกลับด้วยการบดจูบที่หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม มือหนาของเขาบีบเค้นทรวงอกอวบอัดของเธออย่างรุนแรงจนเธอรู้สึกเหมือนมันจะแหลกคามือเขา
"ศิลา...แรงไปแล้วนะคะ..." เธอประท้วงเสียงแ่ในตอนนั้น
แต่เขากลับไม่หยุด เขาเลื่อนกายลงต่ำ แยกเรียวขาคู่สวยของเธอออกกว้าง ก่อนจะฝังใบหน้าลงกับกึ่งกลางกายสาวที่ชุ่มฉ่ำ ลิ้นร้อนตวัดเลียเน้นย้ำที่จุดอ่อนไหวอย่างเชี่ยวชาญจนวีว่าตัวสั่นงันงก เธอเผลอแอ่นสะโพกสอบรับััที่เร่าร้อนนั่นอย่างลืมอาย
ความกระสันซ่านแล่นพล่านไปทั่วจนเธอต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายอารมณ์ และเขาก็ไม่ปล่อยให้เธอรอนาน เขากระแทกกายเข้าหาเธออย่างหนักหน่วงในจังหวะเดียวจนเธอแทบหยุดหายใจ ความจุกเสียดปนเปไปกับความรัญจวนใจอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน เขาโหมแรงเข้าใส่ราวกับจะบดขยี้เธอให้จมไปกับที่นอน
"นึกออกแล้วใช่ไหม ว่าตัวเองตอบสนองฉันแรงแค่ไหน?" เสียงทุ้มของศิวากระซิบชิดใบหู เรียกสติวีว่ากลับมาสู่ปัจจุบัน "รอยเล็บที่หลังฉันเนี่ย คือหลักฐานว่าเธอพอใจกับััของฉันแค่ไหน"
"หยุดนะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันคิดว่าเป็ศิลา!" วีว่าะโออกมาทั้งน้ำตา เธอเกลียดตัวเองที่เผลอไผลไปกับััของปีศาจตรงหน้า
"งั้นก็คิดซะว่าฉันเป็ศิลาก็ได้นี่...หน้าตาเราก็เหมือนกัน แตกต่างกันแค่ 'ลีลา' ที่ฉันมั่นใจว่าฉันดีกว่ามันหลายเท่า" ศิวาเหยียดยิ้มร้าย "นับแต่นาทีนี้ เธอไม่มีทางเลือกอื่น วีว่า สัญญาหนี้ของศิลาอยู่ที่ฉัน และชีวิตที่เหลือของเธอก็อยู่ที่ฉันด้วย"
เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะใช้นิ้วโป้งคลึงริมฝีปากล่างที่บวมช้ำของเธอเบาๆ "ั้แ่วันนี้...เธอต้องไปอยู่กับฉันในฐานะเมีย และจำไว้ว่าคนที่นอนกอดเธอทุกคืน คนที่ฝังตัวตนเข้าไปในกายเธอ จะเป็ฉัน ศิวาคนเดียวเท่านั้น!"
วีว่ามองผู้ชายตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เธอถูกชายที่รักขาย และถูกชายคนอื่นย่ำยีในคืนที่ควรจะมีความสุขที่สุดในชีวิต ความจริงที่โหดร้ายนี้กัดกินจนเธอแทบไม่เหลือชิ้นดี
"อาบน้ำซะ...ฉันให้เวลาสิบนาที ถ้าไม่ออกมาฉันจะเข้าไปอาบให้เธอเองในห้องน้ำ และฉันรับรองว่า เธอจะไม่ได้แค่ 'อาบน้ำ' แน่ๆ"
สายตาที่กวาดมองไปตามเรือนร่างของเธออย่างจาบจ้วงทำให้วีว่ารู้ว่าเขาไม่ได้ขู่ เธอรีบคว้าผ้าเช็ดตัวแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที ทิ้งให้ศิวามองตามด้วยสายตาที่เป็ต่อ เกมล่าเหยื่อครั้งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!
182
