ในวันที่รักหวนคืน

ตั้งแต่วันที่คุณนายนภาได้รับสายจากออมหลานสาวในวันนั้นก็ให้คนตามสืบข้อมูลของพราวฟ้าจนได้รู้ข้อมูลส่วนตัวของเธอทุกอย่าง ยิ่งได้รู้ข้อมูลยิ่งทำให้นภาสนใจในตัวเด็กผู้หญิงสู้ชีวิตคนนี้มากเรียกได้ว่าประวัติของเธอทำให้นภาประทับใจตั้งแต่ยังไม่ได้เจอตัวจริง ยังเหลือด่านสุดท้ายคือเธอต้องไปพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าสะใภ้คนนี้จะดีจริงหรือไม่ ยิ่งอลิสโทรมาบอกเล่าเรื่องราวความน่ารักของพราวฟ้าให้ฟังนภายิ่งอยากเจอจนต้องวางแผนเพื่อลองใจว่าที่สะใภ้ตน

นภาลงทุนแต่งหน้าแต่งตัวให้ดูโทรมและใส่เสื้อผ้าเก่าๆจนมั่นใจว่าไม่มีใครจำเธอได้แน่ นภานั่งรอจนถึงเวลาเลิกงานเมื่อเห็นพราวฟ้าเดินออกมาจากบริษัทเธอจึงทำทีเป็นเดินโซซัดโซเซมาชนหญิงสาวและทำท่าทางเหมือนคนจะเป็นลม

"คุณป้าเป็นอะไรมั้ยคะ เดี๋ยวฟ้าพาไปนั่งพักก่อนนะคะ"

"ขอโทษนะจ๊ะแม่หนูป้าหน้ามืด นั่งพักแป๊บเดียวเดี๋ยวก็คงดีขึ้นแล้วล่ะ"

"คุณป้านั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะเดี๋ยวหนูไปซื้อน้ำกับยาดมมาให้ รอแป๊บเดียวอย่าพึ่งไปไหนนะคะ"

พราวฟ้าบอกนภาก่อนรีบเดินจ้ำอ้าวไปร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อยาดม น้ำดื่มและอาหารมาให้คุณป้าที่นั่งหมดแรงอยู่หน้าบริษัท เธอหายไปเพียงครู่เดียวก็กลับมาพร้อมของเต็มไม้เต็มมือ เธอนั่งพูดคุยและรอจนกว่าหญิงชราตรงหน้าจะมีอาการดีขึ้น

"แม่หนูกลับไปก่อนก็ได้นะ ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนป้าหรอก"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณป้าหนูไม่รีบ คุณป้าจะให้หนูไปส่งที่บ้านมั้ยคะ"

"แม่หนูทำไมใจดีอย่างนี้ ดูสิไม่รังเกียจคนแก่แต่งตัวมอมแมมเลยสักนิด"นภาชมหญิงสาวจากใจจริง

"ไม่มีอะไรน่ารังเกียจเลยค่ะ เราเป็นคนเหมือนกัน ถ้าพ่อแม่ฟ้ายังอยู่ก็น่าจะอายุเท่าๆคุณป้านี่แหละค่ะ"พราวฟ้ามองหญิงชราตรงหน้าพลางคิดถึงบุพการีที่จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

"พ่อแม่หนูต้องยืนมองลูกสาวอยู่บนสวรรค์อย่างมีความสุขแน่นอนจ้ะ ที่ลูกสาวเป็นคนดีและน่ารักขนาดนี้"

"คุณป้าจะกลับหรือยังคะเดี๋ยวหนูไปส่ง"

"ไม่เป็นไรลูก ป้าจะนั่งรถประจำทางกลับเอง ทางกลับบ้านป้ามันเปลี่ยวแม่หนูขับรถกลางคืนจะไม่ปลอดภัยเอา"

เมื่อถามยังไงหญิงชราก็ไม่ยอมให้เธอไปส่งพราวฟ้าจึงหยิบเงินแบงค์พันในกระเป๋าส่งให้เธอเพื่อเอาไว้ใช้จ่าย ตอนแรกนภาก็ไม่ยอมรับเงินแต่พราวฟ้ายืนยันที่จะให้เธอให้ได้หญิงชราจึงจำใจต้องยอมรับเงินจากเธอ เมื่อทั้งสองคนแยกจากกันนภานั่งรอจนมั่นใจว่าพราวฟ้าไม่อยู่แถวนี้แล้วจึงโทรเรียกรถตู้คันหรูมารับเธอกลับโรงแรม ครั้งนี้นภาไม่ยอมบอกลูกชายว่าเธอขึ้นมาลองใจว่าที่สะใภ้ช่วงนี้จึงต้องใช้ชีวิตอยู่ที่โรงแรมไม่ยอมกลับบ้านเพราะกลัวความจะแตกก่อน

"เป็นยังไงบ้างครับคุณท่าน"

"ผ่าน แม่หนูคนนี้จิตใจดีจริงๆ เป็นคนมีน้ำใจไม่รังเกียจแม้แต่คนแก่จนๆคนหนึ่ง"

"งั้นเราไปหาคุณวินบอกความจริงเลยมั้ยครับ"

"ยัง ยังเหลืออีกเรื่องที่ต้องลองใจสาวน้อยคนนี้ก่อน พรุ่งนี้นัดเธอทานข้าวเย็นให้ด้วยนะ"นภาบอกผู้ช่วยพลางคิดในใจว่าเหลือพรุ่งนี้ด่านสุดท้าย ภาวนาขอให้เธอไม่เป็นคนโลภมากและรักภวินทร์ด้วยใจจริงเพราะตอนนี้นภาเองก็ถูกใจพราวฟ้ามาก หากพรุ่งนี้ไม่เป็นดังหวังก็น่าจะทำให้เธอผิดหวังเสียใจไม่น้อยเหมือนกัน

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับใช่เบอร์คุณพราวฟ้าหรือเปล่าครับ”ผู้ช่วยของนภาถามเช็คอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“ใช่ค่ะ กำลังพูดสายอยู่ค่ะ”

“คือผมเป็นผู้ช่วยของคุณนภาแม่ของคุณวินนะครับ คุณนภาให้ผมนัดคุณพราวฟ้าทานข้าวเย็นนี้ครับ สะดวกมั้ยครับ”

“ค่ะ สะดวกค่ะ”หลังจากพราวฟ้ารับปากผู้ช่วยก็นัดแนะสถานที่และเวลาพร้อมทั้งกำชับว่าไม่ให้เธอบอกใครเพราะนภาอยากคุยกับเธอเป็นการส่วนตัวเพียงสองคน

พราวฟ้าถึงในตอนนี้จะไม่มีความมั่นใจนักแต่ก็ต้องทำใจดีสู้เสือ เมื่อผู้ใหญ่อุตส่าห์เชิญเธอก็ต้องไป

หนึ่งทุ่มตรงเมื่อถึวเวลานัดพราวฟ้าที่พึ่งเคลียร์งานเสร็จรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในร้าน เธอก้มมองนาฬิกาตลอดเพราะไม่อยากมาสายให้ผู้ใหญ่ต้องรอ

“คุณพราวฟ้าเชิญทางนี้ครับ ผมเป็นผู้ช่วยของคุณนภาที่โทรหาคุณเมื่อตอนกลางวันครับ”

“สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะที่ฟ้ามาช้าพึ่งเสร็จงานค่ะ”

“ไม่ช้าหรอกครับตรงเวลาพอดี เชิญครับคุณนภารออยู่ที่ห้องอาหารแล้วครับ”

ทันทีที่พราวฟ้าเปิดประตูเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัวที่ตอนนี้มีแค่เธอ นภาและผู้ช่วยของนภา ความตื่นเต้น ความประหม่าพลันแล่นเข้ามาในหัวเธอ ยิ่งเห็นท่าทางที่ดูไม่เป็นมิตรของนภายิ่งทำให้เธอใจคอไม่ค่อยดี

วันนี้นภาแต่งตัวในมาดคุณหญิงคุณนายเต็มรูปแบบเครื่องประดับราคาแพงที่อยู่บนตัวเธอมูลค่ารวมกันน่าจะหลายล้าน คุณนายนภาวางมาดนิ่ง สีหน้าไม่รับแขกกำลังสวมบทแม่ผัวตัวร้ายอยู่ ตอนนี้เธอเองก็แทบจะอดขำตัวเองไม่ได้ที่ต้องทำแบบนี้แต่ก็ต้องพยายามแสดงให้สมบทบาทที่สุด

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อพราวฟ้าค่ะ”พราวฟ้ายกมือไหว้ทักทายนภา

“สวัสดีเชิญนั่งสิ”นภาตอบพราวฟ้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“เสิร์ฟอาหารได้”นภาหันไปสั่งผู้ช่วยให้เรียกพนักงานเอาอาหารเข้ามาเสิร์ฟได้

ทั้งสองคนนั่งทานข้าวด้วยความเงียบบรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูน่ากลัวชวนขนลุก จนพราวฟ้าทนไม่ไหวเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อน

“เอ่อที่คุณนภาเรียกฟ้ามาวันนี้มีธุระอะไรจะคุยกับฟ้าหรือเปล่าคะ”

“มี แต่ฉันไม่ชอบคุยระหว่างทานข้าว ทานให้เรียบร้อยค่อยคุยกันทีเดียว”เธอตอบพราวฟ้าเสียงดุ

“ค่ะ ฟ้าขอโทษค่ะ”พราวฟ้าที่ใจคอไม่ดีอยู่แล้ว เมื่อโดนดุหัวใจก็ร่วงไปอยู่ตาตุ่มแต่ก็ต้องข่มใจยิ้มสู้ทำใจดีสู้เสือ

หลังจากทานอาหารเรียบร้อยแล้วนภาก็ไม่รอช้ารีบถามความเป็นมาของพราวฟ้าว่าทำยังไงถึงมาคบกับลูกชายของเธอได้ พราวฟ้าก็ตอบทุกอย่างตามความเป็นจริง เธอเล่าเรื่องระหว่างตัวเองกับภวินทร์ให้นภาฟังทุกอย่าง นภาเมื่อได้ฟังเรื่องราวความรักของทั่งคู่ก็ซาบซึ้งใจมากไม่คิดว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะรักผู้หญิงคนหนึ่งได้มากขนาดนี้ แต่เพราะยังสวมบทแม่ผัวใจร้ายอยู่เธอจึงทำทีเป็นไม่ใส่ใจในสิ่งที่พราวฟ้าเล่า

“เธอรู้ใช่มั้ยว่าฉันมีลูกชายคนเดียว เพราะฉะนั้นผู้หญิงที่จะเข้ามาเป็นสะใภ้ของครอบครัวจะต้องเพียบพร้อมทุกอย่างไม่ใช่ใครก็ได้”

“ฟ้าทราบค่ะ”

“ฉันจะไม่อ้อมค้อมแล้วกันนะ ที่นัดเธอมาพบในวันนี้เพื่อจะทำข้อตกลงกับเธอ”

“ข้อตกลงเรื่องอะไรคะ”พราวฟ้าถามด้วยความสงสัย

นภาไม่ตอบแต่ยื่นเช็คเงินสดสิบล้านบาทให้พราวฟ้า เธอนั่งมองเช็คเงินสดก็พอจะเดาสถานการณ์ได้ว่าเงินนี่คือค่าจ้างให้เธอเลิกยุ่งกับภวินทร์

“รับไปสิฉันให้ ค่าตอบแทนที่เธอช่วยดูแลลูกชายฉันช่วงที่ผ่านมา แต่ต่อไปไม่ต้องแล้วเพราะฉันมีคนที่จะมาดูแลเขาแล้ว คนที่เหมาะสมและเพียบพร้อมทุกอย่าง”