ปราการหัวใจ_End

        “กริ๊ง!.. กริ๊ง!.. กริ๊ง!..”

        เสียงโทรศัพท์มือถือของ ก้องภพ ที่วางอยู่บนตู้หัวเตียงดังขึ้น

        “หวัดดีครับ” ก้องภพ กรอกเสียงตามสายทักทายไปยังคนที่โทรเข้ามา

        “หวัดดีค่ะภพ นี้เอวานะคะ คุณโอเคไหมคะ? เอวาได้ยินข่าวว่าคุณเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้เอวาอยู่ที่กระบี่ กำลังจะไปเยี่ยม คุณอยู่ที่โรงพยาบาลไหนคะ?” เอวา เมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่มรับสาย ก็เอ่ยถามออกมา

        “ผมดีขึ้นแล้วล่ะ ผมอยู่ที่โรงพยาบาล.... น่ะ” ก้องภพ ตอบกลับฝั่งที่โทรเข้ามา

        “โอเคค่ะ แล้วเจอกันค่ะภพ” เอวา กล่าวจบก็วางสายไป

        เมื่อ ก้องภพ วางสายจาก เอวา แล้ว หันไปมองภรรยาตัวน้อยที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา

        “รสมานี้สิ” ก้องภพ ร้องเรียก คนธรส ให้เข้ามาหาตนที่เตียงนอน คนธรส วางหนังสือที่อ่านลงไว้บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม

        “พี่ภพมีอะไรคะ?”

        “มานั่งตรงนี้สิ” ก้องภพ เอ่ยพร้อมกับใช้มือตบลงบนเตียงนอน เพื่อให้หญิงสาวมานั่งลงตรงที่เขาต้องการ คนธรส จึงเดินไปนั่งลงตามที่ ก้องภพ ต้องการ แล้วชายหนุ่มก็กดหัวเตียงขึ้นให้อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน

        “จำเอวาได้ใช่ไหม?” ก้องภพ เลื่อนมือไปจับดึงร่างบางให้เลื่อนเข้ามากายแกร่งอย่างช้าๆ

        “จำได้ค่ะ ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะคะ ก็คนที่นั่งตักพี่ภพอยู่ในห้องทำงานไงคะ” คนธรส กล่าวบอกพร้อมกับเสหันมองไปทางอื่นอย่างเง้างอน

        “จำขึ้นใจเลยนะเราเนี้ย! หึหึ! เอ๋! หรือว่ากำลังหึงพี่อยู่หรือเปล่า?” ก้องภพ เอ่ยหยอกเย้าคนตัวเล็กในอ้อมแขน พร้อมกับใช้คางวางลงไปที่ไหล่บอบบาง

        “ใครหึงพี่ รสเปล่าหึงซะหน่อย อย่ามาขี้ตู่นะ” คนธรส หันไปกล่าวปฏิเสธชายหนุ่ม จึงถูกคนตัวโตหอมแก้มอย่างเร็วไว

        “อุ้ย! พี่ภพ คนบ้านี้” คนธรส กล่าวต่อว่าชายหนุ่มพร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้หนึ่งวง

        “แม่เราหอมจังเลยนะลูก” ก้องภพ ลูบไล้หน้าท้องที่ยังแบนราบ ก่อนจะเอ่ยบอกลูกในท้อง

        “บ้า! พี่ภพน่ะ” คนธรส อายจนหน้าแดงระเรื่อ

        “เอวา เขาจะมาเยี่ยมพี่ที่นี่ น่าจะอีกสักประมาณ หนึ่งถึงสองชั่วโมงก็คงจะมาถึงที่นี่ รสไม่ว่าอะไรใช่ไหม?” ก้องภพ เอ่ยถามพร้อมกับจ้องมองใบหน้าสวยหวานซึ้ง ดูปฏิกิริยาของคนตัวเล็กในอ้อมแขน

        “รสจะไปว่าอะไรได้ล่ะคะ” คนธรส กล่าวอย่างงอนๆ

        “ว่าได้สิก็รสเป็นเมียพี่ ถ้ารสไม่อยากให้เขามาพี่จะโทรไปบอกเขาโอเคมั้ย” ก้องภพ เอ่ยอย่างเอาอกเอาใจภรรยาตัวน้อยในอ้อมแขน

        “จะบ้าเหรอคะ เขากำลังมา หากขืนโทรไปบอกให้เขาไม่ต้องมา ก็จะเสียมารยาทแย่สิคะ ในเมื่อเขาอยากจะมาเยี่ยมพี่ก็มาเถอะค่ะ” คนธรส หันไปกล่าวบอกอย่างเสียไม่ได้

        “แม่เรานี้น่ารัก จริงๆ เลยนะลูก” ว่าแล้ว ก้องภพ ก็เอนร่างบางให้ล้มลงไปนอนลงบนเตียงพร้อมกันกับร่างแกร่ง

        “อุ้ย! พี่ภพ ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” คนธรส อุทานออกมาด้วยความตกใจ

        “ใครมาเห็นก็ช่างเขา พี่ขอชื่นใจเมียพี่หน่อยนะคนดี” ว่าแล้ว ก้องภพ ก็ประกบปิดปากบางจิ้มลิ้มอย่างแผ่วๆ ราวกับปีกผีเสื้อ

        แต่ถึง คนธรส ปากจะคัดค้านชายหนุ่มไม่ให้ทำ แต่ร่างกายก็ไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใดไม่ กลับเต็มใจรับจูบ และแถมยังจูบตอบชายหนุ่มด้วยความเต็มใจและคิดถึงอีกต่างหาก

        ก้องภพ เห็นและสัมผัสได้ถึงอาการยินยอนเช่นนั้น ก็ไม่รอช้าสอดลิ้นสากอุ่นร้อนเข้าไปสำรวจหาความหวานในโพรงปาก ตวัดดูดดึง ไล่ต้อน หยอกเย้าลิ้นเล็กให้เผลอไผลไปกับรสสัมผัส ที่เขาได้มอบให้ จนร่างบางสั่นสะท้าน เสียวซาบซ่านไปทั่วทั้งตัว

        “เมียพี่ช่างหอมหวานอะไรอย่างนี้” ก้องภพ ถอนปากออกจากปากบางจิ้มลิ้ม ใช้หัวแม่มือใหญ่ลูบไล้ไปมาที่ปากบางจิ้มลิ้มเบาๆ อย่างเสน่หา และเอ่ยบอกคนตัวเล็กในอ้อมแขนเสียงกระเซ้าแหบพร่า

        “ให้รสลุกขึ้นเถอะค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า อายเขาตายเลย” คนธรส กล่าวบอกคนตัวโตหน้าแดงระเรื่อเพราะความอายอย่างเห็นได้ชัด

        “โอเค ปล่อยก็ได้” ว่าแล้ว ก้องภพ ก็ช่วยดันร่างบางให้ลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ อย่างระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง 

๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗