หลังจากจบการประลองของลี่เซียน สนามประลองก็เข้าสู่การต่อสู้ของผู้เข้าสอบคนอื่น ๆ เสียงดาบและการปะทะกันของพลังลมปราณดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ผู้เข้าสอบแต่ละคนแสดงฝีมือออกมาอย่างเต็มที่ ท่ามกลางความตื่นเต้นและความคาดหวังจากผู้ชม การประลองดำเนินต่อไปหลายรอบ จนกระทั่งเหลือเพียงยี่สิบคนสุดท้ายที่สามารถผ่านเข้ารอบได้ผู้คุมสอบเดินขึ้นสู่เวที ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม แต่แฝงไปด้วยความพึงพอใจ เขาเงียบลงครู่หนึ่งก่อนที่จะประกาศด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น"ข้าขอแสดงความยินดีกับผู้เข้าสอบทั้ง 20 คนที่สามารถผ่านการประลองได้สำเร็จ พวกท่านทั้งหมดได้ผ่านการสอบเข้าและจะได้รับโอกาสเข้าศึกษาในสถาบันของเราอย่างเป็ทางการ!"เสียงปรบมือดังก้องจากรอบสนาม หลายคนต่างแสดงความดีใจที่ตนเองสามารถผ่านการประลองมาได้ รวมถึงหลินหยางที่ยืนอยู่เงียบ ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความภูมิใจ แม้ว่าเขาจะถูกดูถูกและประเมินค่าต่ำมาตลอด แต่ในที่สุด เขาก็สามารถพิสูจน์ตัวเองได้ไม่ช้าพ่อและแม่ของหลินหยางก็เดินเข้ามาหาลูกชายของพวกเขา ใบหน้าทั้งสองเปี่ยมไปด้วยความสุขและความภาคภูมิใจ พ่อของหลินหยาง ตบไหล่เขาเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น "เ้าทำได้ดีมาก เ้าพิสูจน์ตัวเองแล้วว่าคู่ควร"แม่ของเขามองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก "พวกเราภูมิใจในตัวเ้ามาก หลินหยาง"หลินหยางยิ้มกลับ แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ความรู้สึกอบอุ่นในใจนั้นเต็มเปี่ยม ความสำเร็จ
หลังจากงานประลองเสร็จสิ้น หลินหยางและผู้ผ่านการสอบทั้ง 20 คนถูกพาไปยังห้องเรียนของสถาบัน สถานที่นี้แตกต่างจากสนามประลองอย่างสิ้นเชิง บรรยากาศภายในเงียบสงบ โต๊ะเรียนจัดเป็ระเบียบเรียบร้อย ฝาผนังห้องถูกประดับด้วยแผนที่และภาพศิลปะโบราณที่บอกเล่าถึงประวัติศาสตร์ของอาณาจักรเมื่อทุกคนเข้ามานั่งเรียบร้อยแล้ว เสียงฝีเท้าดังก้องในห้องเรียน ครูประจำชั้นเดินเข้ามาพร้อมกับท่าทางที่มั่นใจ เธอเป็หญิงสาวที่มีความงามโดดเด่น ผิวขาวผ่อง ดวงตาคมคายที่แฝงความมั่นใจและความเฉียบขาด ใบหน้าของเธอดูจริงจังแต่ก็แฝงไปด้วยเสน่ห์ เครื่องแต่งกายเป็ชุดสีดำที่ให้ความรู้สึกถึงความแข็งแกร่ง"ข้าชื่อครูเย่วอิง" เธอพูดด้วยน้ำเสียงชัดเจนและหนักแน่น "ข้าจะเป็ครูประจำชั้นของพวกเ้าตลอดปีนี้ และข้าหวังว่าพวกเ้าทุกคนจะตั้งใจฝึกฝนให้เต็มที่ เพราะในที่แห่งนี้ ไม่มีคำว่าครึ่งๆ กลางๆ"ดวงตาของเธอกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดที่หลินหยางชั่วครู่ ท่าทีของเธอแสดงถึงการประเมินนักเรียนแต่ละคนอย่างถี่ถ้วน"ในฐานะนักเรียนของสถาบัน ข้าจะไม่ยอมให้พวกเ้าพึ่งพาแค่ชื่อเสียงหรือตำแหน่งของตระกูล พวกเ้าแต่ละคนจะต้องพิสูจน์ตัวเองด้วยฝีมือ เข้าใจไหม?"เสียงของครูเย่วอิงดังก้องไปทั่วห้อง ทุกคนพยักหน้ารับด้วยความเคารพ
หลังจากครูเย่วอิงกล่าวจบ เธอกวาดสายตาไปรอบห้องอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเช่นเคย"ตอนนี้พวกเ้าทุกคน ตามข้ามา เราจะไปเริ่มฝึกในโรงฝึก ข้าจะสอนพื้นฐานการต่อสู้และวิธีการโคจรกำลังภายใน ซึ่งเป็สิ่งที่พวกเ้าต้องเชี่ยวชาญหากจะอยู่รอดในสถาบันนี้"ทุกคนลุกขึ้นตามคำสั่งของครูเย่วอิง และเดินตามเธอออกจากห้องเรียนไปยังโรงฝึกที่อยู่ไม่ไกลจากตัวอาคาร บรรยากาศในโรงฝึกเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยพลัง สถานที่นี้กว้างขวางและเต็มไปด้วยอุปกรณ์ฝึกซ้อมมากมาย ทั้งหุ่นไม้ ดาบ และพื้นที่สำหรับการฝึกโคจรพลังภายในครูเย่วอิงพานักเรียนมายังลานฝึกที่เปิดโล่ง "เริ่มจากพื้นฐานการต่อสู้ก่อน พวกเ้าแต่ละคนต้องมีทักษะการป้องกันตัวและโจมตีที่มั่นคง ไม่ว่าพลังภายในของพวกเ้าจะมากหรือน้อยแค่ไหน"เธอเริ่มสาธิตท่าต่อสู้พื้นฐาน ทั้งการป้องกันและการโจมตีที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง การเคลื่อนไหวของเธอรวดเร็วและแม่นยำ นักเรียนทุกคนต่างมองอย่างตั้งใจ หลินหยางเองก็จดจ่อกับท่าทางที่เธอแสดง เขารู้ดีว่าการฝึกพื้นฐานสำคัญเพียงใด"พวกเ้าแบ่งคู่กันฝึก และจำไว้ อย่ามองข้ามพื้นฐาน เพราะมันจะเป็รากฐานของทุกอย่าง"
หลินหยางและเพื่อนนักเรียนเริ่มจัดกลุ่มและจับคู่ฝึกตามคำสั่ง ขณะเดียวกันในขณะที่พวกเขากำลังฝึกซ้อมอย่างตั้งใจ เสียงฝีเท้าดังก้องจากด้านหลัง "หลินหยาง" เสียงของเธอดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมอง ลี่เซียนเดินตรงไปที่หลินหยางด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย "ข้า้าฝึกซ้อมกับเ้าสักหน่อย"เสียงอุทานและกระซิบเริ่มดังขึ้นในกลุ่มนักเรียนเมื่อได้ยินชื่อขององค์หญิงลี่เซียน ทุกคนต่างรู้ดีว่าการได้รับความสนใจจากองค์หญิงเป็สิ่งที่น่าภาคภูมิใจและเป็เกียรติยิ่งหลินหยางรู้สึกใเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มตอบด้วยความสุภาพ "เชิญครับองค์หญิง"เมื่อทั้งสองเริ่มจับคู่กันเพื่อฝึกซ้อม หลายคนเริ่มมีปฏิกิริยาไม่พอใจ เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ในกลุ่มแสดงท่าทีไม่พอใจและแสดงความเกลียดชังออกมาอย่างชัดเจน เขาชื่อหลี่หาน มาจากตระกูลที่มีชื่อเสียง ลมปราณของเขาอยู่ในขั้น จอมยุทธขั้นต่ำ ระดับ1
พลังลมปราณนั้น แบ่งออกเป็ทั้งหมด 6ขั้น
.ขั้นไร้ปราณ
.จอมยุทธขั้นต่ำ
.จอมยุทธขั้นกลาง
.จอมยุทธขั้นสูง
.ขั้นปรมาจารย์
.ขั้นเทพ (สูงสุด)
แต่ละขั้นนั้น จะมีระดับย่อยออกมา5ระดับ ก่อนที่จะทะลวงขึ้นขั้นต่อไป
ครูเย่วอิงพึมพำกับตัวเองขณะมองดูหลี่หานที่แสดงท่าทีไม่พอใจ "การที่เด็กอายุ 8 ขวบสามารถทะลวงจากขั้นไร้ปราณมาเป็จอมยุทธขั้นต่ำระดับ1 ได้นั้นถือว่ามีพร์มาก... แต่กลับไปหาเื่คนที่ยังอยู่แค่ขั้นไร้ปราณระดับ1 อย่างหลินหยาง นั่นสิ น่าขันจริง ๆ" เธอถอนหายใจ "ข้าควรจะไปห้ามดีไหมนะ?”
เธอครุ่นคิดในใจว่า "แม้หลี่หานจะมีพร์ แต่เขาก็ยังขาดความเข้าใจในสิ่งที่สำคัญกว่า—ความสงบและสติ ข้าควรปล่อยให้พวกเขาเรียนรู้ด้วยตัวเอง
หลี่หานมองหลินหยางด้วยสายตาเกรี้ยวกราดก่อนจะพูดเสียงแข็ง "หลินหยาง! ข้าไม่เข้าใจเลยว่าเ้ามีดีอะไรถึงได้รับความสนใจจากองค์หญิง ลองมาสู้กับข้าดูหน่อยสิ จะได้รู้ว่าเ้าแค่โชคดีหรือมีฝีมือจริง!"หลินหยางยิ้มกวนๆ พลางตอบกลับ "สู้กับเ้า? ข้าไม่แน่ใจนะว่าเ้าจะทนไหว หรือจะได้แค่คุกเข่าลงร้องไห้ขอความเมตตา" คำพูดของหลินหยางสร้างความไม่พอใจอย่างรุนแรงให้กับหลี่หานจนเขาอดทนไม่ไหว หลี่หานปล่อยพลังลมปราณออกมาพร้อมพุ่งเข้าไปหาเพื่อจะต่อยหลินหยางหลินหยางหลบหมัดของหลี่หานได้อย่างง่ายดาย ก่อนที่จะสวนกลับด้วยความรวดเร็ว "วิชาหมัดไร้พ่าย—หมัดพยัคฆ์ทะลวง์!" หมัดของหลินหยางฟาดลงอย่างแม่นยำและรวดเร็วหลี่หานที่เห็นท่าไม่ดี รีบใช้วิชาปราณคุมกายเพื่อสร้างโล่พลังปราณห่อหุ้มตัวเองไว้ ทันทีที่หมัดของหลินหยางปะทะกับโล่พลังปราณ แรงกระแทกมหาศาลทำให้พื้นโรงฝึกร้าวไปทั่ว พลังของหมัดทำให้โล่พลังปราณของหลี่หานแตกกระจาย ก่อนที่หมัดของหลินหยางจะทะลุเข้ามาปะทะกับร่างของหลี่หานอย่างจังจนเขาสลบไปทันทีบรรยากาศในโรงฝึกเงียบลง ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างอ้าปากค้าง แม้แต่ลี่เซียนและครูเย่วอิงก็ยังตกตะลึง ครูเย่วอิงรีบได้สติและพุ่งเข้าไปอุ้มหลี่หาน ก่อนที่จะพาเขาไปยังห้องพยาบาลหลังจากนั้นทุกคนในโรงฝึกเริ่มซุบซิบกันด้วยความใ "ขั้นไร้ปราณเอาชนะจอมยุทธขั้นต่ำได้ยังไงกัน? นี่มันไม่ใช่เื่ปกติเลย"ขณะที่ทุกคนยังคงงุนงง ลี่เซียนก็เดินตรงเข้ามาหาหลินหยาง เธอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือมาลูบไหล่ของเขา "เ้า...ทำได้ยังไงกัน?" เธอถามด้วยความสงสัย
หลินหยางที่ถูกลี่เซียนลูบตัว เขินจนหน้าขึ้นสีและรีบถามกลับ "ท่านทำอะไรน่ะองค์หญิง?”
ถึงแม้ชาติก่อนชายหนุ่มจะมีอายุได้25ปีแต่ตัวเขานั้นก็ไม่เคยแตะต้องกับเพศตรงข้ามเลย นั้นจึงทำให้เขามีอาการเขินอายขึ้นมา
ลี่เซียนหัวเราะเบาๆ "ข้าก็แค่สงสัย ว่าเ้าฝึกยังไงร่างกายถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ จากที่ข้าตรวจสอบดู ร่างกายของเ้ามีความแข็งแกร่ง พอๆกับ จอมยุทธขั้นต่ำระดับ5เลย”
หลินหยางยิ้มอย่างเขินอาย "ข้าแค่ฝึกพลังกายมาั้แ่เด็ก แล้ว เพราะตัวข้าเกิดมาลมปราณน้อยนิด ข้าเลยมุ่งเน้นการฝึกพลังกายแทนพลังปราณ’’
องค์หญิงลี่เซียนพยักหน้าและตอบกลับด้วยความทึ่ง "ข้าคิดภาพไม่ออกเลยว่าเ้าต้องอดทนมามากแค่ไหนถึงจะฝึกให้ร่างกายแข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้ ด้วยขั้นไร้ปราณ เ้าช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ”
ข่าวการต่อสู้ระหว่างหลินหยางกับหลี่หานแพร่กระจายไปทั่วทั้งสถาบัน ทุกคนต่างพูดถึงความแข็งแกร่งของหลินหยางที่แม้จะเป็แค่ผู้ไร้ปราณ แต่สามารถเอาชนะจอมยุทธขั้นต่ำอย่างหลี่หานได้อย่างง่ายดาย เหล่านักเรียนต่างตกตะลึงในพลังและความสามารถของเขา
เมื่อผู้อำนวยการเฉินหลัน ได้ยินเื่นี้เข้า จึงได้เรียกครูเย่วอิงมาสอบถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด หลังจากฟังเื่ราวทั้งหมด
เฉินหลันพยักหน้าอย่างพอใจ "เด็กคนนี้... ถึงจะเกิดมาพร้อมกับพลังปราณที่น้อยนิด แต่เขากลับสามารถทำให้ร่างกายของตัวเองแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้ สมแล้วที่เป็ลูกชายของสองคนนั้น"เฉินหลัน ยิ้มเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ
ตัดกลับมาที่ยามเย็น หลินหยางเดินกลับไปยังหอพักของสถาบันที่จัดเตรียมไว้ให้ เป็ห้องนอนขนาดเล็กที่พักสองคน เขาเปิดประตูเข้าห้องและพบกับเพื่อนร่วมห้องของเขาที่กำลังนั่งอยู่บนเตียง อีกฝ่ายเป็เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา เขามาจากตระกูลยอดยุทธ์อันดับที่สี่ของอาณาจักร ชื่อว่า "ตระกูลซือหลง"อาณาจักรแห่งนี้เป็ที่ตั้งของตระกูลยอดยุทธ์ทั้งหมดเจ็ดตระกูลใหญ่ โดยแต่ละตระกูลมีการแข่งขันจัดอันดับเพื่อวัดความสามารถและสถานะ ตระกูลของหลินหยางนั้นครองอันดับที่สองของอาณาจักร ซึ่งถือว่าเป็ตระกูลที่มีชื่อเสียงและอิทธิพลมากเพื่อนร่วมห้องของหลินหยางลุกขึ้นมาทักทายด้วยท่าทางเป็มิตร "โอ้! เ้าคือหลินหยางใช่ไหม? ข้าได้ยินเื่เ้ามาวันนี้แล้ว เ้าเก่งมาก!" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ข้าชื่อซือเฉิง มาจากตระกูลซือหลง ข้าเห็นว่าเ้าค่อนข้างแข็งแกร่งทีเดียว น่าสนใจมาก ข้าคิดว่าเราคงได้เป็เพื่อนที่ดีต่อกัน!"หลินหยางยิ้มเล็กน้อย "ข้ายินดีที่ได้รู้จัก ซือเฉิง" ซือเฉิงมองดูหลินหยางอย่างสนใจ ก่อนจะพูดขึ้น "เ้ารู้ไหม คืนนี้ข้ามีแผนจะออกไปเที่ยวหาหญิง! เ้าอยากจะไปด้วยกันไหม? เราอาจจะได้ผ่อนคลายกันหน่อยหลังจากวันที่หนักหน่วง"หลินหยางส่ายหน้า "ข้าคงไปด้วยไม่ได้ข้าต้องไปฝึกต่อ”
ซือเฉิงทำหน้าบึ้งเล็กน้อย แต่ก็หัวเราะออกมา "ฮ่าฮ่า! เ้านี่ขยันฝึกจริง ๆ สินะ เอาล่ะ! ถ้าอย่างนั้นเ้าก็ฝึกไปเถอะ ข้าจะไปสนุกกับชีวิตสักหน่อย แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ!"หลินหยางมองตามหลังซือเฉิงที่ออกไปจากห้องก่อนจะนั่งลงที่เตียง หายใจลึกๆ พร้อมตั้งสมาธิ
2K
