ฮูหยินอัจฉริยะของราชายมโลก

"ขี้โกง! ขี้โกง!"

"ให้นางออกจากการแข่งขันไป!"

"ถูกต้อง อย่าให้หนูเน่าตัวเดียวทำลายโจ๊กทั้งหม้อ!"

"คืนความบริสุทธิ์ให้กับวงการวรรณกรรมของเรา ให้นางออกจากการแข่งขันไปเสีย!"

ทันใดนั้นฝูงชนที่มุงดูอยู่ด้านล่างก็โกรธแค้นและตะโกนขับไล่มู่อวิ๋นฮว่า ห้ามไม่ให้เข้าร่วมการแข่งขัน เสียงต่อต้านนางดังขึ้นจากทุกสารทิศ

แม้ว่าเยี่ยชิงจะทักท้วงว่าตั้งแต่ต้นจนจบ มู่อวิ๋นฮว่าไม่ได้มองกระดาษคำตอบของผู้เข้าแข่งขันหมายเลขเก้าสิบและไม่ได้ลอกเลยสักครั้ง ทว่าผู้คนรอบข้างก็ไม่มีใครเชื่อนางแต่อย่างใด

"เจ้าเองก็เหลวแหลกพอกัน สตรีเหลวแหลกย่อมปกป้องสตรีเหลวแหลกอยู่แล้ว!"

"พวกเจ้าทั้งสองเป็นพวกเดียวกัน แล้วจะพิสูจน์อะไรได้!"

"เจ้าเป็นฝ่ายบู๊ อย่ามายุ่งเรื่องของพวกเราที่เป็นฝ่ายบุ๋น!"

"เงียบปากไปซะ! นังปีศาจ!"

ไม่รู้ว่าใครเดือดดาลถึงขั้นหลุดด่าทอด้วยสมญานามของเยี่ยชิงออกมา เยี่ยชิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เงื้อมือขึ้นต่อยคนผู้นั้นทันที

ความวุ่นวายนี้ทำเอาแม่นมไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว

ความโกลาหลด้านล่างย่อมดึงดูดความสนใจของคนบนบัลลังค์สูง องค์ชายองค์ชายรัชทายาทไป๋หลี่หย่งหนิงตบพนักวางแขนแล้วลุกพรวดขึ้น "เยี่ยชิง บังอาจนัก!"

ไม่นานกลุ่มองครักษ์ที่ประจำการอยู่ก็มาแยกคนที่เยี่ยชิงต่อยออกไป เนื่องจากไม่มีผู้ใดต้านแรงของหญิงสาวไหว

นางสะบัดแขนเสื้อแล้วเอ่ยกับองค์ชายรัชทายาท "ทำไม เขาแค่โดนข้าต่อยครั้งเดียวก็ล้มลงไปเอง แล้วอย่างนี้จะโทษข้าได้อย่างไร ถ้าข้าเอาจริงขึ้นมา จะต่อยเขาตายด้วยหมัดเดียวก็ยังได้ ดูเอาสิ เขาก็ยังหายใจอยู่ไม่ใช่หรือ"

ชายที่ถูกลากออกไปนอนกองบนพื้นยังหายใจอยู่ แต่คราบเลือดที่เขากระอักออกมาเลอะเสื้อผ้าก็เป็นเพราะหมัดของนางไม่ใช่หรือ แน่ใจหรือว่าผ่อนแรงแล้ว

โกหกกันชัดๆ!

เยี่ยชิงไม่คิดแยแส มู่อวิ๋นฮว่าซึ่งอยู่บนเวทีก็รู้เช่นกันว่าแม้เยี่ยชิงจะถูกเล่าลือไปอย่างนั้น แต่เจ้าตัวหาใช่คนโง่งม รู้ดีว่าตัวเองลงมือหนักแค่ไหน

มิเช่นนั้นจอมราชาน้อยที่ครองเมืองหลวงมาหลายปี หากมีคนตายไม่เว้นแต่ละวันก็คงถูกฮ่องเต้กำจัดไปนานแล้ว ไม่มีทางอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้

การต่อยคนก็ไม่ได้ทำให้คนตาย ไม่ต่างจากคนหนุ่มสาวที่เลือดร้อน จึงไม่อาจพูดได้ว่าเยี่ยชิงทำไม่ถูกต้อง

องค์ชายรัชทายาทคุมสถานการณ์ไม่อยู่เช่นกัน เขาทำได้แค่นั่งลงที่เดิม

ระหว่างนั้นอาลักษณ์กรมธรรมการตั้งท่าจะตะโกนจนสุดเสียง ทว่าผู้คนด้านล่างยังไม่ยอมสงบ ในขณะที่เขาตกอยู่ในความกังวล ทันใดนั้นเสียงเสียดหูน่าตกใจก็ดังขึ้นในสนามแข่งขัน

"วี๊ด——วี๊ด——"

เสียงนั้นชวนให้ขนลุกไปทั้งตัว มันไม่ได้มาจากใครอื่น แต่เป็นมู่อวิ๋นฮว่าซึ่งถูกทุกคนตัดสินว่าขี้โกง

ผู้คนที่พากันวิพากษ์วิจารณ์อยู่พลันปิดหูป้องกันไม่ให้เสียงหวีดแหลมเข้าไปทำร้ายตนเอง

บรรยากาศในสนามเงียบลงในทันใด

ส่วนมู่อวิ๋นฮว่าก็เข็นโต๊ะตรงหน้าตนเองออกไปทีละน้อยอย่างทุลักทุเล โต๊ะนี้หนักเกินไปจึงเกิดเสียงแหลมน่ารำคาญเมื่อเสียดสีกับพื้นหินอ่อน

กระทั่งนางหยุดมือ ความเงียบงันก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณแล้ว

มู่อวิ๋นฮว่าปัดมือตบฝุ่นออกพลางบอก "ในเมื่อพวกท่านทั้งหลายคิดว่าข้าโกง เช่นนั้นก็ให้ข้ากับผู้เข้าแข่งขันหมายเลขเก้าสิบตอบคำถามแยกกันเลยดีไหม"

ที่โกงได้ก็เป็นเพราะว่าอยู่ใกล้เกินไป

ตอนนี้นั่งแยกในระยะห่างไกลกันมากจนสามารถกระโดดเชือกได้ หากยังแอบดูได้อีก พวกเขาก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว

ไม่มีใครคัดค้านอีกต่อไป ตอนนี้ทุกคนพอจะยอมรับการจัดการเช่นนี้ได้

แม้จะมีบางคนที่ยังคงโวยวาย แต่ก็ถูกเยี่ยชิงจ้องตาขวางเสียจนกลัวหัวหด

"ในเมื่อไม่มีใครคัดค้าน เช่นนั้นก็เริ่มข้อที่ห้าได้เลย!"

"จากบทกวี 'ลำนำผมขาว' ของมู่อวี่ซี ประโยคถัดจาก 'ปรารถนาเพียงคนใจเดียว' คืออะไร"

"หนึ่ง: หินผาไม่เคลื่อนขยับ" 

"สอง: ผมขาวมิร้างรา"

"สาม: ใจรักและคิดถึงนี้ช่างไม่บรรเทา" 

ครั้นมู่อวิ๋นฮว่าเห็นประโยคแรกที่เขียนบนกระดาษก็นิ่งค้างไป นางอ่านผิดหรือเปล่า

มู่อวี่ซีหรือ

นางรู้จัก 'ลำนำผมขาว' นี้ มันเป็นบทกวีที่จั๋วเหวินจวิน กวีหญิงในสมัยราชวงศ์ฮั่นเขียนเอาไว้ แล้วมู่อวี่ซีนี่มันหมายความว่าอย่างไร

นางไม่ได้ฟังสิ่งที่อาลักษณ์กรมธรรมการพูดสักคำหลังจากนั้น ในสมองว่างเปล่าไปครู่หนึ่ง

มู่อวี่ซีกลายเป็นคนแต่ง 'ลำนำผมขาว' ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ในจังหวะมู่อวิ๋นฮว่างุนงง คำพูดจากกรรมการสองสามคนที่คอยแสดงความคิดเห็นเป็นครั้งคราวก็ช่วยทำให้มั่นใจ

"บังเอิญมากที่บทกวีนี้เป็นบทกวีที่มู่อวี่ซีผู้ชนะของเราแต่งขึ้น" มหาราชครูฉินลูบเคราพลางหัวเราะ

มู่อวี่ซีปั้นหน้าเขินอายเล็กน้อย ราวกับว่าการเลือกบทกวีนี้ทำให้นางลำบากใจ "แท้จริงบทกวีนี้เป็นสิ่งที่ข้าได้แรงบันดาลใจจากเรื่องราวที่ได้ยินจากท่านแม่ยามนางร้องไห้กลางดึก หลังจากสอบถามถึงเหตุผลแล้ว ข้าในฐานะลูกสาวจึงสะเทือนใจยิ่งนัก"

"โอ้ บทกวีนี้เป็นบทกวีชั้นดี วันนั้นที่ข้าได้ยินยังไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นบทกวีแต่งโดยหญิงสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือน ข้าสงสัยมานานแล้ว วันนี้สบโอกาสเหมาะ ข้าอยากถามว่าเจ้าแต่งบทกวีที่เศร้าโศกเช่นนี้ขึ้นมาได้อย่างไร" มหาราชาจารย์จั่วนึกสนใจเมื่อได้ฟังคำพูดของนาง

มู่อวิ๋นฮว่ามองมู่อวี่ซีด้วยสายตาเย็นชา 'ลำนำผมขาว' นี้กล่าวถึงจั๋วเหวินจวินที่ต้องการต่อต้านการรับอนุของซือหม่าเซียงหรู นางอยากฟังจริงๆ ว่ามู่อวี่ซีจะแต่งบทกวีนี้ขึ้นมาใหม่ได้อย่างไร

"บทกวีนี้..." มู่อวี่ซีเม้มริมฝีปาก ท่าทีดูลำบากใจจะเอ่ย "พูดถึงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีอะไร ใต้เท้าทั้งหลายคงรู้จักบิดาของข้า ขุนนางท่านหนึ่งในสำนักหงลู่ ใต้เท้ามู่ มารดาของข้า หลีหว่าน เป็นคุณหนูของหอสมุดฉางชิง บิดาของข้ามักไปซื้อตำราที่นั่น บ่อยครั้งเข้าก็ได้รู้จักกับนาง แต่เดิมก็ควรจะแต่งงานกัน แต่ท่านตาคิดว่าบิดาของข้าเป็นคนธรรมดาจึงใช้ตะบองตียวนยาง*... มารดาของข้าเป็นคนยึดมั่นในความรักและคุณธรรม เมื่อเลือกบิดาของข้าแล้วก็ไม่มีทางถอดใจเพียงเพราะฐานะของเขา จึงตัดสินใจติดตามบิดาของข้าไปอย่างแน่วแน่ กระทั่งบิดาของข้าได้เป็นขุนนางในสำนักหงลู่ นางคิดว่าในที่สุดก็จะได้พบกับคืนวันที่ดีแล้ว แต่ใครจะรู้ว่าบิดาของข้ากลับมีใจให้หญิงสาวอีกคน..."

*ใช้ตะบองตียวนยาง = พรากคนรักแยกจากกัน

เมื่อพูดถึงตรงนี้ มู่อวี่ซีก็เงยหน้าขึ้นมองมู่อวิ๋นฮว่า ความหมายของการกระทำนี้กำกวม ทว่าก็พอคาดเดาได้ว่าสตรีที่มู่หงไห่ชมชอบก็คือมารดาของมู่อวิ๋นฮว่า ฉู่เตี๋ย!!

"ผลก็คือบิดาของข้าไม่สนใจการคัดค้านของทุกคน ยืนกรานจะแต่งงานกับฮูหยินฉู่ผู้ไร้หัวนอนปลายเท้า มารดาของข้าเสียใจมาก... ข้าได้ยินเรื่องนี้จึงนำมาแต่งเป็น 'ลำนำผมขาว'"

แม้ว่ามู่อวี่ซีจะยิ้ม ทว่ามันก็ทำให้ผู้คนที่ได้ยินรู้สึกสงสารนางจับใจ

สายตาที่มองไปยังมู่อวิ๋นฮว่าเต็มไปด้วยแววรังเกียจเดียดฉันท์

"ไม่คิดว่าอนุหว่านจะเป็นหญิงสาวมีใจรักมั่นเพียงนี้"

"ใต้เท้ามู่ก็เหลือเกิน เห็นชัดว่าเป็นคนชื่นชอบของใหม่ชิงชังของเก่า ดูแคลนภรรยาเก่า"

"เรื่องนี้ไม่อาจโทษใต้เท้ามู่ได้ คิดดูสิว่ามารดาของมู่อวิ๋นฮว่าเป็นหญิงกำพร้าที่สามารถทำให้ใต้เท้ามู่ยกเกี้ยวแปดคนหามมาสู่ขอได้ นางจะไม่มีเล่ห์กลเลยได้อย่างไร"

"เป็นคู่สร้างคู่สมกันแท้ๆ แต่กลับถูกมารดาของมู่อวิ๋นฮว่าทำลาย... นังปีศาจจิ้งจอก นังปีศาจจิ้งจอก!"