เมื่อทุกอย่างกระจ่างแจ่มแจ้งแดงแจ๋แล้ว ท่านอ๋องก็สั่งให้ทุกคนกลับจวน ไม่ให้ยุ่งเื่ของผู้อื่นอีกเพราะมักจะนำพามาซึ่งความวุ่นวายเป็สิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุด
"กลับ!!เื่นี้ไม่ใช่เื่ของพวกเราจึงไม่ควรเข้าไปยุ่ง"
หวงเจียหลุนออกคำสั่งแล้วก็เดินนำจากไป องค์ชายห้ามาถึงรีบเดินเข้าไปจับคอเสื้อน้องสาวตัวแสบเอาไว้
"จื่อซี ข้าอยากจะตีเ้าให้ตายจริงๆเลย"
นางทำให้เขาคลั่งบ้าเพราะสร้างแต่เื่ไม่เคยได้หยุดหย่อน
"พี่ห้า ท่านถึงกับต้องมาตามนางเองเลยหรอ"
"อืม!กลัวเ้าจะจัดการนางไม่ได้ก็เลยต้องมาเอง"
"แล้วรู้ได้ยังไงว่าพวกข้าอยู่ที่นี่"
องค์ชายห้าชี้ไปที่จมูกของเขา จากนั้นก็ชี้ไปที่หู เื่ตามองค์หญิงสิบสองต้องใช้ประสาทััทั้งสองถึงจะตามตัวนั้นเจอ
คือจมูกดมกลิ่นถุงหอมที่ติดตัวนาง หูก็คอยฟังเสียงลมหายใจของนางนี่คือความสามารถพิเศษของเผ่าจิ้งจอก
องค์ชายสิบ ถึงกับยกนิ้วโป้งยอมรับในความสามารถขององค์ชายห้า เพราะเขายังไม่เก่งเท่ากับองค์ชายห้า
แต่ละครั้งกว่าจะตามตัวขององค์หญิงสิบสอง เจอก็ทำเอาเหนื่อยทุกครั้ง
"พี่ห้ายอดเยี่ยมมาก เป็เช่นนี้แล้วข้าก็ขอยกน้องสิบสอง ให้กับท่านจัดการต่อเลยแล้วกัน ข้าเหนื่อยมากขอกลับก่อน"
นางรู้ดีว่าความโหดร้ายขององค์ชายห้านั้นมีมากกว่าองค์ชายสิบจึงได้รีบร้องขอให้องค์ชาย สิบที่เดินจากไปแล้วกลับมาพาน้องไปด้วยแต่ก็ไม่ทัน
"อะ!!พี่สิบอย่าเพิ่งไป พาข้ากลับไปด้วยได้โปรด"
"ทำไมกลับไปกับพี่ห้ามันน่ากลัวมากเลยหรอ"
หญิงสาวไม่ได้ตอบแต่ทำหน้าแก้มป่อง ที่จริงอยากพูดจะตาย ว่าใช่แล้วพี่ห้าน่ากลัวที่สุด...ลงโทษแต่ละครั้งทำนางระบมเจ็บไปหลายวันกว่าจะหาย
"ถ้าเ้าคิดว่าพี่ห้าน่ากลัว แล้วทำไมถึงชอบหนีออกมา"
"พี่ห้าครั้งนี้ข้าผิดไปแล้วเป็เพราะอารมณ์ชั่ววูบ อภัยให้ข้าได้ไหม"
องค์ชายห้าไม่ได้พูดอะไรอีกได้แต่หัวร่างเพรียวบางเล็กที่เบาเหมือนลูกแมวกลับไปที่วังจิ้งจอก
เขาคิดได้เป็พันวิธีที่จะลงโทษนานแล้วตอนนี้แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ให้นางนั่งคุกเข่าสำนักผิดที่หน้าศาลบรรพชน 1 ก้านธูปั์
เพราะถ้าหากตีนางผิวขาวเนียนละเอียดดุจหิมะยามหน้าหนาวก็จะแตกและเป็รอยถ้าหายไม่ทันวันส่งตัวเ้าสาว
ก็จะทำให้เ้าบ่าวขุ่นเคืองใจได้ว่าเ้าสาวที่ส่งไปนั้นถูกทรมานหรือบังคับให้แต่ง
เมื่อนั่งคุกเข่าครบหนึ่ง ก้านธูปั์แล้วก็ต้องให้คัดหลักของเรือนของสตรีอีกพันจบ
ระหว่างที่นั่งคุกเข่ามักจะมีกลอุบายเสมอ และสาวใช้ข้างกายก็มันจะช่วยเหลือ'เสิ่นอีอี'
"องค์หญิง"
"อีอี ข้าหิวมากเลย หัวเข่าของข้าต้องระบมแน่ๆ"
"ไม่ต้องห่วงอีอีทำของมาให้ท่านแล้วรีบเอาวางไว้ที่หัวเข่าเร็วเข้าของสิ่งนี้นุ่มสบายมากรับรองไม่เจ็บหัวเข่าเลย"
สาวใช้ที่ชื่อเสียงเสิ่นอีอี นำผ้ามารองหัวเข่าให้กับเ้านายของตนเอง และยื่นขนมที่แอบเอามาจากในห้องครัวให้ด้วย
"อีอี~น่ารักมาก ข้ารักเ้าที่สุด"
"อะหืม จับได้แล้วอีอีเป็เ้าเองที่คอยช่วยเหลือจื่อซี เห็นทีข้าคงจะใจดีมากเกินไป"
เสียงขององค์ชายห้าดังขึ้นมาหลังจากที่สาวใช้คนสนิทเสิ่น ยื่นขนมให้กับเ้านายตัวเองกินและหลักฐานก็ยังคาอยู่ปากและมือ
"องค์ชาย!" "พี่ห้า" ทั้งสองพูดพร้อมกันด้วยความใไม่คิดว่าจะถูกจับได้เร็วขนาดนี้
"เห็นทีข้าต้องลงโทษเ้าอีกคนแล้ว ไม่เช่นนั้นก็จะไม่หลาบจำและแอบช่วยเหลือเ้านายของเ้าอยู่อย่างนี้ต่อไป"
"องค์ชายห้า ข้าผิดไปแล้ว...ผิดแล้วจริงๆ"
สาวใช้คนสนิทขององค์หญิงสิบสองจะอ้อนวอนยังไงก็ไม่เป็ผล องค์ชายห้าก็ยังเรียกทหารองครักษ์
เขาออกคำสั่งโบยเสิ่นอีอียี่สิบที่ และโบยต่อหน้าองค์หญิงสิบสอง เพื่อจะให้จำไว้ว่าถ้าหากครั้งหน้าแบบช่วยกันอีกเขาก็จะเพิ่มโทษขึ้นไปอีก
ดังสำนวนที่ว่าเชือดไก่ให้ลิงดู ลงโทษให้เป็ตัวอย่างจะได้หลาบจำและไม่ทำอีก
องค์หญิงสิบสอง ทนเห็นสาวรับใช้คนสนิทถูกตีไม่ไหวอีกแล้วจึงพูดขึ้นด้วยความโกรธ
"พี่ห้าทำเกินไปแล้วนะ จะลงโทษก็ลงโทษข้าคนเดียวปล่อยอีอีไป นางไม่เกี่ยว"
"พี่ห้า!"
แต่เหมือนคำพูดของหญิงสาวจะไม่กระทบเข้าหูของพี่ชายเลยเพราะเขายังคงนั่งนิ่งจิบชาอย่างสบายใจและนั่งฟังเสียงสาวใช้คนสนิทของน้องสาวถูกโบย
"จื่อซี อยู่เงียบๆของเ้าไป ถ้าไม่อย่างนั้นข้าจะสั่งให้ทหารโบยอีอีเพิ่มอีกสิบที"
องค์หญิงสิบสองรู้ดีว่าองค์ชายห้าไม่ได้มีนิสัยชอบข่มขู่นางแต่เขาทำจริงๆ
จึงได้แต่เงียบไม่กล้าพูดอะไรต่อเพราะไม่อยากให้สาวใช้คนสนิทถูกโบยเพิ่ม
แต่ความเ้าเล่ห์ขององค์หญิงสิบสองยังไม่หมด นางตั้งใจที่จะอธิษฐานเป็คำพูดออกมาเพื่อให้องค์ชายห้าได้ยิน
"ิญญาบรรพชนทุกท่าน ที่อยู่ที่นี่ข้าหยางจื่อซีครั้งนี้สำนึกผิดแล้วจริงๆ ต่อไปจะไม่ดื้อกับพี่ห้าอีกแล้ว แต่ขอให้พี่ห้า เลิกโบยอีอีจะได้ไหม"
องค์ชายห้าได้ยินคำอธิษฐานของน้องสาว เขาก็ได้แต่ถอนหายใจไม่คิดว่านางจะใช้ไม้นี้ สุดท้ายจึงยอมใจอ่อนสั่งยกเลิกการลงโทษสาวใช้คนสนิทของนาง