หานห้าวตงประสานมือรอรับคำสั่งอยู่ด้านหน้า
“ต้าหวัง ท่านอ๋องเก้า เข้าเฝ้าฝ่าาเื่ชายาเอกของต้าหวัง”
“ข้ารู้แล้ว เพียงแต่ไม่อยากใส่ใจน้องเก้าแต่เดิม ก็ ไม่ถูกจริตกับข้าอยู่แล้วเื่บางเื่แม้จะดีเพียงใดเขาก้ไม่เคยเห็นด้วย”
“ฝ่าากับต้าหวัง ถูกเลี้ยงมาโดยไทเฮาสนิทชิดเชื้อกันกว่าผู้ใดไม่แปลกที่พวกเขาย่อม รู้สึกว่าฝ่าาเอนเอียงมาทางต้าหวัง”
“ข้ากับฝ่าา มองตารู้ใจ เื่ที่เขาหวังดีกับข้า ข้าเข้าใจดี แต่เื่ชายาเอกกับชายารอง ข้าก็อยากจะให้เ้าเก้า ทูลยับยั้งสำเร็จจะดีไม่น้อย”
“ต้าหวัง ท่านต้องเผชิญความยากลำบากมาไม่น้อย่เวลานี้ ทุกคนรอบกายล้วนหวังดีอยากให้ ต้าหวังมีความสุข”เจิ้งจินเทายิ้ม
เรือนพักรับรองของจวนอ๋อง ที่พำนักชั่วคราวของ ใต้เท้าต้วนและต้วนหลินฮวา
“ฮองเฮาเชิญคุณหนูที่ตำหนักชิงหนิงกง”นางกำนัล ย่อตัวด้วยท่าทีนอบน้อม ต้วนเจี้ยนหลิน มอง สบตาลูกสาวตบที่ หลังมือเบาๆ
ตำหนักชิงหนิงกง
“ต้วยหลินฮวาถวายพระพรฮองเฮา”อิงฉานฮองเฮา มอง หลินฮวาด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม
“ลุกขึ้น เงยหน้าให้ข้ามองเ้าชัดๆ ” หลินฮวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ
“ข้าคิดไว้ไม่ผิด หญิงทางเหนือไม่ว่าจะเป็หน้าตาผิวพรรณล้วน งดงามสดใส”อีกไม่นานจะแต่งเข้าจวนอ๋องระหว่างนี้ข้าจะช่วยฝึกปรือเื่ต่างๆ ที่เ้าต้องทำเมื่อรั้งตำแหน่งชายารอง”หลินฮวาตกตะลึงจนพูดไม่ออก
“แต่งเข้าจวนอ๋อง”
“ฝ่าา เห็นสมควรให้เ้ารั้งตำแหน่งชายารองของท่านอ๋องแปดหรือต้าหวัง เช่นนั้นข้าจึงตามตัวเ้า”ฮองเฮาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หลินฮวาแม้จะอยากแสดงกิริยา ดุเดือดเพียงใดก็ไม่กล้า
“เ้า งดงามทั้งรูปร่างและหน้าตา ข้าหวังอย่างยิ่งว่าเ้าจะเข้าใจความจริงใจของฝ่าา หลินฮวาพ่อเ้าหากกลับไปที่แคว้นฉี มิพ้นต้องถูกปะาโทษฐานนำทัพพ่ายแพ้ เ้าคงเข้าใจว่าที่ฝ่าาทำไปทั้งหมดเพราะ เสียดายคนดีดีอย่างพ่อของเ้า”
หลินฮวาก้มหน้ายอมจำนน จริงอย่างฮองเฮาพูดแม้บิดาจะยอมตาย ด้วยความเป็ลูกเช่นไรจึงจะยอมให้คนเป็พ่อต้องเผชิญความตายได้ง่ายดายเพียงนั้น
นางกำนัลผายมือเชิญหลินฮวาก้าวขาออกจาก ตำหนักชิงหนิงกง ตอนที่เข้ามา แบกบางอย่างไว้หนักอึ้งตอนกลับออกมายิ่ง เหมือนกับถูกบางอย่างกดทับจนแทบหายใจไม่ออก
“หลินฮวา หลินฮวา ชื่อเพราะดี เหลือเกิน”เจิ้งลี่กัง ยืน ขว้างหน้าไว้ไม่ให้หลินฉวาก้าวขาต่อไปได้
“ท่านเป็ใครมาขวางข้าทำไมกัน”นางกำนัลย่อตัวลงช้าๆ
“ถวายพระพรไท่จือ”หลินฮวาย่อตัวลงบ้าง ลี่กังยิ้มกว้างเปิดเผยจริงใจ
“ไม่ต้องคิดมากน่าอาเล็กของข้าแม้จะมีสีหน้าบึ้งตึงไปบ้างแต่ ใจดีที่สุด”
“ใครถามกันยังไม่เคยมีใครเอ่ยปากถาม”เอามือไพล่หลังเดินวนรอบๆ ตัวหลินฮวา
“ใบหน้างดงามวาจาเก่งกาจ อาเล็กของข้าปราบพยศม้าป่ามานักต่อนัก แต่เกรงว่ามาพบ เ้าคงต้องโบกมือลาเป็แน่”
“ข้ากำลังคิดว่า ไท่จือแคว้นเว่ยกับ ต้าหวังแคว้นเว่ยใช่สายเืเดียวกันหรือไม่”
“นี่เ้า” หลินฮวาเชิดหน้ายิ้มยียวน แต่ไหนแต่ไรเื่ต่อปากต่อคำ หลินฮวาไม่เคยยอมใครก็ถูกเลี้ยงมาแบบนักรบ โดยท่านแม่ทัพที่เป็พ่อเพียงคนเดียว ไท่จือหนุ่มน้อย ชี้หน้าหลินฮวา
“ฝากไว้ก่อน คอยดูถ้าเ้าแต่งเข้าจวนอ๋องเมื่อไหร่ ข้าจะบอกอาเล็กสั่งสอนเ้าเสียให้เข็ด”
“ก็แล้วแต่ไท่จือ”อารมณ์ดีมาเล้กน้อยหลังจากที่ได้ระบายนับว่าไท่จือก็ทำตัวมีประโยชน์อย่างน้อยพบเขาหลินฮวาก็ลืมเื่ทุกข์ตรม และบางอย่างที่หนักอึ้งที่กดทับอยู่
เรือนรับรอง
“หลินฮวา เ้ารู้เื่แล้วใช่ไหม”
“ค่ะท่านพ่อ”ต้วยเจี้ยนหลินยิ้มบางลูบหัวลูกสาวอย่างรักใคร่ ฮ่องเต้แคว้นฉีเอ่ยปากก่อนจะออกรบ ว่าด้วยเื่ที่เขานำทัพมารบที่กับแคว้นเว่ย หากสิ้นสุดาเมื่อไหร่ ฉีก้านฮ่องเต้ขอให้ หลินฮวาถวายตัว และพร้อมจะแต่งตั้งหลินฮวาเป็สนมเอก แม้เขาจะอ้างว่าหลินฮวายังเด็กนักแต่ฉีก้านกลับหัวเราะด้วยความขบขัน
“บุตรีของท่าน งดงามดั่ง ดอกไม่แรกแย้มท่านยังบอกว่านางยังเด็กนัก ข้าเข้าใจดี บิดามักจะเห็นว่าลูกสาวมักเป็เด็กอยู่เสมอ” ตอนนั้นเองที่ ต้วนเจี้ยนหลิน ได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่อาจปฏิเสธ บัญชาของอ่องเต้แต่ไม่เคยปริปากบอกหลินฮวาเื่นี้เลย
“พ่อรู้ดีว่าหลินฮวาของพ่อยังเด็กนัก แต่เื่แบบนี้ ไม่มีใครหนีพ้นอยุ่ที่ใครจะจัดการกับมันได้ดีกว่ากัน เ้าเป็ชายารองเป็รองเพียงสอง แต่จงจำไว้เ้าไม่จำเป็ต้องทน ในสิ่งที่คิดว่าไม่อยากทน พ่อพร้อมที่จะพาเ้าหนีหากเ้าเอ่ยมาเพียงคำเดียว”หลินฮวายิ้มกว้าง มือเล็กๆ กอดรอบเอวบิดาแน่นซบหน้าลงบนอกกว้าง สุดลมหายใจเข้าลึกๆ กลัวหยาดน้ำตารินไหลให้บิดาเห็น
“ท่านอ๋องให้ เชิญคุณหนูร่วมโต๊ะเสวยเย็นนี้” เสียงขันทีข้างกาย ของเจิ้งจินเทา ะโเข้ามาข้างใน
“บอกท่านอ๋องนาง กำลังจะไป”
1K
