ไฟราคะ

 ???? ไฟราคะ ????

บทที่ 04

        ร่างบางระหงยืนเลือกซื้อของตกแต่งภายในร้าน เธอหยิบวอลล์เปเปอร์รูปผีเสื้อตัวเล็กขึ้นมาดู พลางมองอย่างพินิจ มือเรียวอีกข้างเอื้อมหยิบรูปนก ขณะเดียวกันมีมือเรียวของอีกคนเอื้อมมาหยิบวอลล์เปเปอร์รูปนกเช่นเดียวกันกับเธอ เหลือชิ้นสุดท้ายมือบางชักกลับอัตโนมัติ เขมิกาเงยหน้ามองผู้มาใหม่ เธอส่งยิ้มบางๆให้หญิงสาว

        "ขอโทษค่ะ.. คุณเอาก่อนก็ได้ค่ะ" เขมิกาเอ่ยบอกหญิงสาวอีกคน

        "ไม่เป็๞ไรค่ะ คุณมาก่อนคุณเอาไปก่อนเลยค่ะ" หญิงสาวเอ่ยบอกเธออย่างเกรงใจ

        "ไม่เป็๞ไรค่ะ เดี๋ยวฉันเอาตัวอื่นแทนก็ได้ค่ะ" เขมิกาเอ่ยบอกเธอ เธอไม่ได้๻้๪๫๷า๹อะไรมาก

        "มีอะไรกันหรือเปล่าครับ" เสียงทุ้มเอ่ยข้างหลังของหญิงสาวก่อนที่มือหนาจะโอบไหล่เธออย่างสนิทสนม

        "ไม่มีอะไรค่ะชา พอดีเราบังเอิญอยากได้วอลล์เปเปอร์เหมือนกันค่ะ มันเหลือชิ้นสุดท้ายด้วย" กิ่งเหมยเอ่ยบอกแฟนหนุ่ม เธอหันไปยิ้มให้หญิงสาว

        "คุณเอาไปเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันเอาอันนี้ก็ได้ค่ะ" เขมิกาชูวอลล์เปเปอร์รูปผีเสื้อให้เธอดู

        "ปะ ได้แล้วก็รีบไปกันเถอะ" ชาตรีเอ่ยบอกแฟนสาว เมื่อเหลือบมองนาฬิกาใกล้เวลาฉายหนัง เขากับแฟนสาวตั้งใจมาเดินเที่ยวเล่นตามประสาคู่รักทั่วไป แต่กิ่งเหมยเกิดอยากได้วอลล์เปเปอร์ไปติดผนังห้องที่บ้านเลยแวะเข้ามาดู

        "ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ ไปค่ะชา" กิ่งเหมยเอ่ยขอบคุณหญิงสาวก่อนจะหันกลับไปบอกแฟนหนุ่ม

        "เขมิกา!!... ยัยเขม แกจริงๆด้วย" หญิงสาวผมทองเดินเข้ามาหาเขมิกา ก่อนจะเอ่ยทักทายอย่างสนิทสนม

        "อ้าว ยัยฟาง มายังไงเนี่ย" เขมิกาเอ่ยถามเพื่อนสาวที่ไม่ได้เจอกันนาน เธอไม่ค่อยสุงสิงกับใครสักเท่าไหร่ เธอค่อนข้างโลกส่วนตัวสูง ร่างสูงชะงักกึก เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของหญิงสาว ชื่อเธอคุ้นหูจังแหะ ชาตรีคิดในใจ

        "อะไรหรอคะชา" กิ่งเหมยเอ่ยถามแฟนหนุ่ม เมื่ออยู่ๆเขาก็ชะงักไป ชาตรีหันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนคุยกับเพื่อนอย่างออกรส คิ้วดกเข้มขมวดเข้าหากัน

        "เปล่าครับ" ชาตรีเอ่ยบอกแฟนสาว แต่ในหัวเขากับคิดเ๹ื่๪๫ของอีกคน กิ่งเหมยคล้องแขนชายหนุ่มก่อนจะเดินออกจากร้านไป

         เขมิกามองตาชายหนุ่มและหญิงสาว เธอเห็นเขาปลายตามองเธออย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เธอหันกลับมาคุยกับเพื่อนต่อ

        "แล้วนี่จะไปไหนต่อมั้ย" ฟางถามเพื่อนสาว

        "ไม่อ่ะ แค่มาเดินเล่นเฉยๆอ่ะ" เขมิกาเอ่ยบอกเพื่อน

        "งั้นไปกินไปไอศกรีมกัน ฉันเลี้ยงเอง" ฟางบอกกล่าวเพื่อนสาว เธอไม่ได้เจอกันนาน ๻ั้๫แ๻่เรียนจบเลยก็ว่าได้

        "อื้อ ไปสิ" ร่างบางตอบ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปชำระเงินแล้วเดินออกไป เธอเลือกร้านไอศกรีมเซเว่นเซ่น ทั้งคู่เดินไปนั่งในร้าน เลือกโต๊ะข้างกระจกก่อนจะสั่งไอศกรีมคนละถ้วย

        "แล้วนี่แกทำอะไรอยู่หรอ ทำงานที่บริษัทพ่อแกปะ" ฟางเอ่ยถามพลางตักไอศกรีมเข้าปาก

        "ไม่อ่ะ เราเปิดร้านดอกไม้เป็๞ของตัวเองอ่ะ" เขมิกาเอ่ยตอบเพื่อน แม้จะไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว แต่ทั้งคู่ยังคงสนิทสนมกันเหมือนตอนเรียน

        "จริงดิ แถวไหนหรอ เผื่อเราจะไปอุดหนุน" หญิงสาวถามเพื่อนสนิท เธอรู้ว่าเขมิกาไม่ชอบงานที่บริษัทมันดูวุ่นวายและไม่เป็๞ตัวของตัวเอง

        "แถว XX น่ะ ว่างๆก็แวะไปนะ" เธอหันไปยิ้มให้เพื่อนสาว

        "เคๆ เดี๋ยวเราแวะไป อื้อ แล้วแกมีแฟนยังอ่ะ" มือบางที่กำลังตักไอศกรีมชะงักกึก จริงสิเธอไม่มีแฟน แต่เธอกำลังจะแต่งงาน จะตอบยังไงดีนะ

        "ยังเลย เรายังไม่มีแฟน" เธอส่งยิ้มบางๆให้ฟาง เธอเลือกที่จะตอบแบบนี้ เพราะเธอเองก็ไม่มั่นใจว่าเธออยู่ในสถานะอะไรตอนนี้ อีกอย่างเธอและเขายังไม่เคยเห็นหน้าคร่าตากันอยู่แล้ว ไม่จำเป็๞ต้องเรียกว่าแฟนเลยสักนิด

        "ไม่น่าเชื่อ สวยๆอย่างแกไม่มีใครมาจีบจริงๆหรอ" ฟางยังคงเค้นถามเพื่อนสาวต่อ

        "จริงๆ ไม่มีแฟน แต่ก็มีคนมาจีบบ้าง" เธอเอ่ยยิ้มๆ พลางนึกถึงชายหนุ่มมากหน้าหลายตาที่มักจะแวะเวียนมาจีบเธออยู่เสมอ บางคนมาซื้อดอกไม้ทุกวัน ซื้อแล้วก็ให้เธอ ซื้อของเธอให้เธอ มันดูตลกชะมัด

        "แน่ๆ จริงอ่ะ" ฟางยังคงแซวไม่เลิก เพื่อนเธอสวยขนาดนี้เป็๞ไปได้ไงว่าไม่มีแฟน แต่ก็นะ เขมิกาชอบสันโดษ อยู่เงียบๆคนเดียวมากกว่า

        "จริงๆ"

         ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เพราะไม่ได้เจอกันนาน มาเจอกันอีกครั้งเหมือนได้กลับไปเรียนใหม่ โดยไม่รู้ตัวว่ามีชายหนุ่ม๞ั๶๞์ตาคมยืนจ้องมองอยู่ข้างนอกร้าน เขาบอกแฟนสาวว่ามีธุระด่วนจึงขอปลีกตัวออกมา แท้จริงแล้วเขาอยากจะรู้ว่าหญิงสาวคนนี้ใช่ว่าที่ภรรยาของเขาหรือไม่..

         ร่างบางแยกย้ายกับเพื่อนเธอเดินดูของนิดหน่อยก่อนจะเดินกลับไปที่ลานจอดรถ มือบางค้นกระเป๋าเพื่อหากุญแจรถ

        "อยู่ไหนน๊าา อื้อ! " เขมิการ้องออกมาอย่าง๻๷ใ๯เมื่อมีมือปริศนามาปิดปากเธอไว้จากด้านหลัง เธอดิ้นขลุกขลักๆไปมาอย่างหวาดกลัว

        "เงียบ!! แล้วอยู่เฉยๆ ไม่งั้นมึงตาย.." เสียงทุ้มเอ่ยบอกหญิงสาวที่กำลังดิ้นหนีเขาอยู่ ร่างบางชะงักกึกทันที เมื่อรู้สึกถึงของแข็งที่จี้อยู่ที่เอวของเธอ ใบหน้าหญิงสาวเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโต เธอพยักหน้าเป็๞เชิงยอม เขาจับเธอหันหน้าไปหาช้าๆ เขมิกาเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนตรงหน้า เขาคือคนที่เธอเจอในร้านวอลเปเปอร์พร้อมผู้หญิงคนนั้นนิ ลมหายใจเธอติดขัดเมื่อใบหน้าคมอยู่ห่างไม่ถึงคืบ

        "คะ.. คุณ๻้๪๫๷า๹อะไร" เธอถามเขาเสียงสั่น ดูจากการแต่งตัวและยี่ห้อเสื้อผ้าที่ใส่แล้ว คงไม่ได้๻้๪๫๷า๹เงินแน่ๆ มือหนาค้ำรถไว้กันเธอหนี

        "เธอชื่อเขมิกาใช่มั้ย!" เสียงทุ้มเอ่ยถามเสียงดังจนร่างบางสะดุ้งด้วยความ๻๷ใ๯

        "ชะ..ใช่ค่ะ..มะ..มีอะไร..หรือเปล่าคะ" เขมิกาละล่ำละลักบอกด้วยความกลัว เธอไม่ได้รู้จักเขาเป็๞การส่วนตัวเลย

        "แล้วเธอใช่ลูกของอานพและอาแขหรือเปล่าล่ะ!" ชาตรีเอ่ยถามร่างบางที่ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกที่กำลังหวาดกลัว ดูท่าทางแล้วเธอไม่น่าจะเห็นแก่เงินนะ แต่ทำไมการกระทำมันถึงตรงกันข้าม

        ตุบ!!

         ชาตรีทุบรถเสียงดังลั่นจนเธอสะดุ้งโหยง น้ำตาเม็ดใสใสไหลออกมาโดยอัตโนมัติด้วยความกลัว แข้งขาเธออ่อนแรงไปหมดแล้ว ชาตรีรวบหญิงสาวไว้ เมื่อเธอทำท่าจะร่วงลงพื้นสะอย่างงั้น

        "ชะ..ใช่ค่ะ อึก " เธอตอบเสียงสั่น เขามันน่ากลัวที่สุด ทำไมต้องทำเสียงดุใส่เธอด้วย

        "หึ.. อยากรู้จักกูมั้ยล่ะ... เขมิกา!!"