ก่อนว่าที่น้องเขยจะอกแตกตายด้วยโทสะเยี่ยนจิ้นหลิงคิดว่าตนคงต้องยุติการปะทะอันไม่จำเป็นี้ได้แล้วแต่ก็รู้สึกเสียดายอยู่นิด ๆ เขากำลังสนุกกับการยั่วโมโหผู้สูงศักดิ์อยู่ทีเดียวเชียว
“ท่านอ๋อง...โปรดทรงละเว้นด้วย”บุรุษผมสีเงินค้อมศีรษะ ทำท่าคารวะท่านอ๋องอย่างนอบน้อม “กระหม่อมเพียงบังเอิญผ่านมาเท่านั้น มิได้จงใจสะกดรอยตามท่านแต่อย่างใดครั้นจะปรากฏตัวก็เกรงว่าน้องสาวสุดที่รักจะเขินอาย”บุตรคนรองแห่งสกุลเยี่ยนอธิบายด้วยเสียงอันหนักแน่นั์ตาสีน้ำตาลสบตาฉินอ๋องเขม็ง ไม่เหลือความขี้เล่นดั่งเมื่อครู่
“เ้าจงใจเร้นกายในเขตวังหลวงเกรงว่าเหตุผลจะฟังไม่ขึ้น”
“หากกระหม่อมจงใจเร้นกายจริงเกรงว่าจนป่านนี้ ท่านอ๋องคงจะไม่มีโอกาสรู้ตัวกระมัง”
ด้วยเหตุผลข้อนี้ทำให้มู่เลี่ยงหรงลดฝ่ามือลงแต่ยังคงระมัดระวัง บุรุษผู้นี้ขึ้นชื่อเื่ความเ้าเล่ห์ เขาจะคอยดูว่าจิ้งจอกตนนี้จะยกเหตุผลอะไรมาอ้างให้รอดไปได้
“หากน้องสาวของกระหม่อมมีวาสนาจะไม่ให้ยินดีได้อย่างไร”เยี่ยนจิ้นหลิงพูดพลางคลี่พัดในมือแล้วโบกด้วยท่วงท่าสง่างาม
“แล้วอย่างไรเล่าหากไม่ยินดีเราก็มีวิธีให้เ้าเปลี่ยนใจตั้งมากมาย”
“กระหม่อมคิดว่าพวกเราควรจะสมัครสมานสามัคคีกันเอาไว้จะดีกว่าน้ำหนักของจิ้นหลิงในใจเยว่ฉีนั้นไม่น้อยเลยทีเดียว” รอยยิ้มที่บนใบหน้าสะท้อนความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
“เราไม่จำเป็ต้องเชื่อใจคนหลอกลวงเช่นเ้า”
“กระหม่อมหลอกลวงอันใด”
“เ้ามีวรยุทธ์แต่กลับมุสาว่าไม่มี”
“มิได้ ท่านอ๋องเข้าใจผิดแล้ว ที่ผ่านมากระหม่อมไม่เคยพูดว่าตนเองไม่มีวรยุทธ์เลยสักครั้งเป็ผู้อื่นพากันเล่าลือไปเองต่างหาก” เขาแสร้งทำท่าเหนื่อยหน่ายมือยังคงสะบัดพัดหยกม่วงไม่หยุด
“เ้าจิ้งจอกเงินจอมเ้าเล่ห์” มู่เลี่ยงหรงยังคงไม่เชื่อถือบุรุษตรงหน้า
“กระหม่อมจะถือว่านั่นเป็คำชมแต่ท่านอ๋องลองตรองดูสักนิดเถิด คำเล่าลือนั้นจะหาความจริงได้มากน้อยสักเพียงไหนหากผู้คนพากันพูดว่าท่านอ๋องมีนิ้วมือเก้านิ้วนั่นจะถือว่าเป็ความจริงอย่างนั้นหรือ”
“แล้วเพราะเหตุอันใดที่ผ่านมาจึงไม่เคยมีผู้ใดพูดถึงเื่วรยุทธ์ของเ้า”
“เป็เพราะกระหม่อมถนัดการใช้สมองมากกว่ากำลังและถ้าเทียบกับพี่ใหญ่แล้วละก็ วรยุทธ์ของผู้น้อยนั้นช่างอ่อนด้อยคงไม่มีหน้าไปโอ้อวดผู้ใดได้”
“อ่อนด้อยอย่างนั้นหรือ” มู่เลี่ยงหรงเลิกคิ้ว ยิ้มคล้ายไม่ยิ้มกับคำตอบของบุรุษผมสีเงินหากนี่เรียกว่าอ่อนด้อย เช่นนั้นเยี่ยนหยางจงจะเก่งกาจสักเพียงใดเล่า
“แต่เหตุผลสำคัญคือจิ้นหลิง...กลัวเื พ่ะย่ะค่ะ” เขาพูดเสียงเบาราวกับกระซิบทำดั่งกับว่าความลับเล็ก ๆ นี้ช่างน่าอาย
“เ้าน่ะหรือกลัวเื” มู่เลี่ยงหรงไม่อยากจะเชื่อหูตนเองเหตุผลนี้แย่เสียยิ่งกว่าเหตุผลก่อนหน้าที่เขาอธิบายเสียอีก
“ขายหน้าท่านอ๋องแล้ว” ชายหนุ่มทำหน้าเหมือนอับอายจริง ๆ
“ได้ เราจะละเว้นเ้า แต่จะขอเตือนเอาไว้ก่อนหากเมื่อไรเรารู้ว่าสิ่งที่เ้าพูดมาเป็ความเท็จ ก็อย่าได้หวังว่าจะได้รับความปรานีอีก”ถ้าจะบอกว่าเยี่ยนจิ้นหลิงโกหกทั้งหมดก็เป็การด่วนตัดสินจนเกินไปตระกูลเยี่ยนอยู่ถึงเมืองชายแดนหานจี เป็ไปได้ว่าข่าวสารอาจจะตกหล่นไม่ครบถ้วนดังนั้นตนเองควรพักเื่นี้เอาไว้ก่อน แล้วค่อยส่งคนไปตรวจสอบอีกครั้งก็ยังไม่สาย
“ขอบพระทัยท่านอ๋อง” เยี่ยนจิ้นหลิงส่งยิ้มสะกดใจ หากเป็สตรีมาเห็นใบหน้าเช่นนี้แล้วละก็ จะต้องเคลิบเคลิ้มหลงใหลเป็แน่แท้
ในเมื่ออีกฝ่ายยอมถอยมู่เลี่ยงหรงก็ไม่ใช่คนใจคอคับแคบเช่นกัน จริงๆ เขาไม่อยากให้เื่ใหญ่โต ยิ่งยามนี้ตนเองอยู่ในเขตวังหลวงจะทำอะไรก็คงไม่สะดวกและหากตนเองฆ่าคนผู้นี้จริงๆ ผลเสียย่อมมีมากกว่าผลดี แล้วไหนจะเยี่ยนหยางเจวี๋ยกับเยี่ยนหยางจงอีกเล่าพวกเขาอาจอ้างเหตุนี้เพื่อก่อการกระด้างกระเดื่อง พระเชษฐาก็จะสูญเสียขุนนางมากฝีมือคนสำคัญกลายเป็ได้ไม่คุ้มเสีย
เมื่อสงบศึกกับฉินอ๋องได้สำเร็จเยี่ยนจิ้นหลิงจึงหันไปให้ความสนใจกับซิ่นเฉิงที่าเ็เพราะตนบ้าง
“องครักษ์ซิ่นเป็อย่างไรข้าทำเ้าเจ็บมากใช่หรือไม่” เยี่ยนจิ้นหลิงปราดเข้าไปหาซิ่นเฉิงทำราวกับว่าห่วงใยอีกฝ่ายเสียเต็มประดา
“ข้าไม่เป็ไร เพียงรู้สึกเจ็บเล็กน้อยที่หลังมือ”ความจริงตนปวดจะตายอยู่แล้วแต่ด้วยศักดิ์ศรีจึงไม่อาจกล่าวความจริงอันน่าอับอายได้
“ไหนข้าขอดูมือของเ้าหน่อย”
เมื่อไหร่ไม่รู้เยี่ยนจิ้นหลิงก็คว้ามือบวมเบ่งของซิ่นเฉิงไปกุมไว้ใบหน้าของเขาช่างงดงามยั่วยวนได้กระทั่งบุรุษ เล่นเอาองครักษ์หนุ่มหน้าแดง
'นี่ข้าเขินผู้ชายหรือ' ซิ่นเฉิงขนลุกซู่
แต่ฉับพลันก็รู้สึกถึงกระไอสังหารเข้มจัดั์ตาเข้มลึกของบุรุษผมสีเงินลุกโชนด้วยเพลิงกาฬใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็เหี้ยมเกรียม ดูดุดันบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าไม่เหลือคราบชายขี้เล่นก่อนหน้าแม้แต่น้อย
ซิ่นเฉิงรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลเขาไม่กล้าขยับกาย เพราะรู้สึกว่าถ้าตนทำเช่นนั้น มือที่ถูกกุมอยู่จะปลิดปลิว
“ทะ... ท่านกุนซือ”ซิ่นเฉิงเผลอครางเสียงสั่น รู้สึกเย็นวาบบนศีรษะ
'ข้ากลัวคนผู้นี้!'
เยี่ยนจิ้นหลิงยื่นหน้ามาใกล้แล้วหรี่เสียงกระซิบแสนเย็นเยียบลมหายใจอุ่น ๆ ปะทะบนใบหน้าคมคายของซิ่นเฉิง
“หืม...ถ้าวันนี้เ้าแตะซาลาเปาน้อยของซูจิ้งแล้วล่ะก็เกรงว่ามือของเ้าจะไม่ใช่แค่เจ็บ”
“ขะ...ข้า”ซิ่นเฉิงได้แต่ละล่ำละลัก
“ชู่วร์! เ้าโชคดีมากนะถ้าข้าไม่กลัวเืแล้วล่ะก็ รับรองว่าเ้าจะไม่มีปากไว้จูบสตรีใดอีกเลย”
“ทะ... ท่านจะทำอะไรข้า”
“ก็ไม่รู้สิแต่เ้าเลิกยุ่งกับซูจิ้งของข้าเสียดีกว่า”
'ซูจิ้งของข้า หมายความว่าเขากับนาง...ไม่นะ ไม่จริง'
ซิ่นเฉิงไม่อยากจะเชื่อหูตนเองรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก เมื่อกุนซือหนุ่มแสดงความเป็เ้าเข้าเ้าของสาวใช้น่ารักผู้นั้น
เยี่ยนจิ้นหลิงปล่อยมือที่กุมออกเคลื่อนกายถอยหลังออกมาอย่างช้า ๆ ทุกท่วงท่าสง่างามเขาปรับสีหน้ากลับมาเป็ปกติอีกครั้ง ดวงหน้าหล่อเหลาราวพานอัน[1]ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อครู่กลายเป็สัตว์ร้ายไปได้
“เ้าสั่งเสียกันพอหรือยัง” มู่เลี่ยงหรงเอ่ยขัดจังหวะคนทั้งสอง
เยี่ยนจิ้นหลิงจึงหันกายกลับมาทิ้งซิ่นเฉิงที่ยืนหน้าซีดเพราะตื่นใเอาไว้
“ในเมื่อองครักษ์ของท่านไม่เป็อะไรมากกระหม่อมขอทูลลา”
มู่เลี่ยงหรงพยักหน้าอนุญาตเยี่ยนจิ้นหลิงจึงสาวเท้าจากไป ไม่หันหลังกลับไปมองอีกเลย
“ทะ...ท่านอ๋อง”องครักษ์หนุ่มทรุดกายลงคุกเข่า ช่างขายหน้านักเขาปกป้องตนเองยังไม่ได้ ไม่ต้องกล่าวถึงผู้เป็นาย
“ซิ่นเฉิงเอ๋ย...เ้าไม่ได้อ่อนด้อยแค่คนผู้นั้นแข็งแกร่งเกินไปเท่านั้น ข้าไม่ลงโทษเ้าหรอก” อ๋องหนุ่มเอ่ยด้วยใจปรานีต่อองครักษ์ที่กำลังเสียขวัญ
“กระหม่อมรู้สึก...รู้สึก” ซิ่นเฉิงคับแค้นและอับอาย
“ข้าเข้าใจ เ้าลุกขึ้นเถิด” มู่เลี่ยงหรงขยับกายเข้าไปใกล้คนสนิทของตน วางมือบนบ่าอันสั่นเทาขยับตบเบา ๆ เพื่อปลอบใจ องครักษ์หนุ่มจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นถอนลมหายใจอย่างหนักหน่วงหากไม่นับผู้เป็นายแล้วมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นในชีวิตที่สามารถทำตนหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้
“เยี่ยนจิ้นหลิงอันตราย” ซิ่นเฉิงลงความเห็น
“อืม...ข้ารู้”อีกฝ่ายรับคำเพียงสั้น ๆ ในใจได้ตระหนักแล้วว่าตนต้องไม่ประมาทคนผู้นี้
'ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว คนตระกูลเยี่ยนไม่ธรรมดาเลยสักคนนี่ขนาดบุตรสาวกับบุตรชายคนรองเท่านั้นคนเป็ผู้สืบทอดตระกูลอย่างเยี่ยนหยางจงจะเป็คนเช่นไรหนอ'
“เอาล่ะ กลับเข้างานเลี้ยงกันดีกว่าพระเชษฐาคงรอข้านานแล้ว” อ๋องหนุ่มกับองครักษ์เร่งฝีเท้าไปยังจุดหมายเพื่อไม่ให้เสียเวลาอีก
สำหรับมู่เลี่ยงหรงแล้ว วันนี้ยังอีกยาวนานนัก
[1] พานอันเป็บุรุษรูปงามในบันทึกของจีน มักนำมาใช้เปรียบเทียบกับผู้ชายที่หล่อเหลากว่าคนทั่วไป
13K
![[จบ] เจ้าสำนักสาวไลฟ์สดปลดล็อกพลังสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705485338_89764610.webp)
