“แหกปากร้องเข้าไป ใครมันจะกล้ามาช่วยเ้ากัน อยู่กลางป่ากลางดงแบบนี้ ร้องให้ตายอย่างไรก็หนีไม่พ้น!”
“คืนนี้พวกเ้าทั้งห้า จะต้องเป็ของเล่น ของพวกเราพี่น้อง ที่อยู่ตรงนี้ห้าสิบคน พวกเ้าไม่ต้องกลัว เราจับฉลากกันมาอย่างดีแล้ว”
“ไม่น่ะ! พวกเ้าอยากได้อะไรตำลึงหรือ ข้าจะให้ท่านพ่อท่านแม่เอามาให้ ปล่อยพวกเราไปเถอะ!”
“เื่นั้นเ้าไม่ต้องกลัว พรุ่งนี้ครอบครัวของเ้า คงจะวิ่งแจ้นนำทรัพย์สินมีค่า มาให้พวกเราอยู่แล้ว ข้าก็บอกแล้วไงว่าแค่เล่นสนุกกับพวกเ้าเท่านั้น ไม่ทำให้พวกเ้าตายหรอก”
“ข้าจะฆ่าตัวตาย! หากเ้าทำอะไรข้า พวกเ้าจะได้แต่ร่างไร้ิญญาไปเท่านั้น” พูดจบหญิงสาวก็วิ่งเอาหัวชนเสา กลางห้อง โดยที่ไม่มีใครห้ามทัน แต่แรงปะทะมันทำให้นาง แค่หัวแตกและสลบไปเท่านั้น
กลิ่นคาวเืสีแดงที่ไหลอาบตัว เหม็นคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง ทำให้โจรสองคนที่เข้ามาก่อน ยอมถอยออกไป
‘ได้ยินเสียงกรีดร้องมาจากแถวนี้ ทำไมถึงเงียบไปแล้วล่ะ มีบ้านอยู่หลายหลัง น่าจะเป็ที่อยู่ของโจร เหมือนจะได้กลิ่นเื พวกเขาฆ่าคนอย่างนั้นหรือ’
ดวงจิตเซียวเหยา มายังห้องที่มีกลิ่นเืทันที เจอร่างหญิงสาวผู้หนึ่ง นอนเือาบอยู่ข้างเสา และอีกสี่คนกอดกันร้องไห้ ในห้องที่ถูกล็อกอย่างแ่า
“ข้ากลัวเื นางยังไม่ตายใช่หรือไม่ เหมือนนางจะหายใจอยู่”
“ข้าไม่กล้าดู ข้ากลัว เราจะหนีออกไปจากนรกแห่งนี้ ได้ยังไงกัน? หรือว่าข้า ต้องทำแบบเดียวกับนาง แต่ข้ากลัวเจ็บ”
“ถึงเวลานั้นข้าอาจจะใช้วิธีเดียวกับนาง เ้าคิดดูพวกมันมีตั้งห้าสิบกว่าคน พวกมันจะข่มขืนพวกเรา ไม่ต่างอะไรกลับตายทั้งเป็ สู้เราตายไปก่อนดีกว่า แต่จะใช้วิธีไหน ที่ไม่ต้องเืออกเยอะขนาดนี้”
เซียวเหยาไปปรากฏตัวอยู่ ข้างหน้าของทั้งสี่คน แต่ไม่มีใครมองเห็น นางเดินไปหาร่างผู้าเ็ ส่งพลังเข้าไปเพื่อรักษา อาการาเ็ให้
“ฮือ…เด็กน้อยขอบใจเ้ามาก ที่ช่วยข้าไม่ให้เ็ป แต่ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ให้ตายไปก่อนยังดีกว่า จะถูกพวกโจรป่า มันข่มเหงรังแก”
“พี่สาวมองเห็นข้าอย่างนั้นหรือ และพูดกับข้าได้”
“เห็นสิเ้าเป็เด็กผู้หญิง อายุน่าจะห้าหรือหกขวบ ทำไมข้าจะมองไม่เห็น เ้าช่วยข้าไม่ให้รู้สึกเ็ป”
“พี่สาวฟังข้านะ ข้าดวงจิตคล้ายกับิญญานั่นแหละ เพียงแต่ว่าข้ายังไม่ตาย คนปกติจะมองไม่เห็นข้า น่าจะเป็เพราะว่าพี่สาว ผ่านความเป็ความตายมา จึงสามารถมองเห็นข้าได้”
“พี่สาวไม่ต้องอยากตาย ข้าสามารถช่วยได้พวกเ้าได้”
“จริงหรือเด็กน้อย ที่เ้าจะช่วยพวกข้าได้!”
“เ้าฟื้นแล้ว! ทำไมถึงนอนละเมอแบบนั้น สมองเ้าเสื่อมไปแล้วหรือ พูดอยู่กับใคร” หญิงสาวในกลุ่มถามขึ้น เพราะสังเกตเห็นคนที่หัวแตก ลุกขึ้นมานั่งคุย กับต้นเสากลางห้อง
“พวกเ้าฟังข้า มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คือว่า!”
“บอกว่าเขาไป สิ่งศักดิ์สิทธิ์มาจากศาลเ้าพ่อเสือขาว มาช่วย” เซียวเหยารีบบอก
“สิ่งศักดิ์สิทธิ์จากศาลเ้าพ่อเสือขาว มาช่วยพวกเราแล้ว พวกเ้าเห็นไหม ว่าข้าเสียเืไปมากจนนอนสลบไป ท่านมาช่วยข้า ให้หายจากความเ็ป แล้วยังจะช่วยพวกเราหนีออกไปอีก”
“จริงหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์เ้าพ่อเสือขาว ไม่ใช่ว่าอยู่ติดกับป่าอีกด้านหนึ่ง ท่านกลับมาช่วยพวกเราถึงชายแดน ถ้าข้ารอดพ้นไปได้ ถ้าจะจัดของเซ่นไหว้ชุดใหญ่ไปถวาย”
“ข้าด้วย! ไกลถึงไหนข้าจะดั้นด้นไป ถ้าข้าสามารถออกไปจากที่นี่ได้”
“ข้าก็เหมือนกัน ทางบ้านข้าคงจะดีใจ แค่ของเซ่นไหว้พวกเขาไม่ว่าอยู่แล้ว”
“ข้าก็คิดเหมือนพวกเ้า แต่จะออกจากนี้ไปได้ยังไง ไม่ฟังที่พวกมันพูดหรือ ว่าพรุ่งนี้ญาติของเรา จะนำทรัพย์สินเงินทอง มาไถ่ตัวพวกเราด้วย”
“พี่สาวบอกว่าเขา ถ้าจะจัดของเซ่นไหว้ไป ให้ถามกันด้วยอย่าไปวันเดียวกัน แต่ตอนนี้ตามข้าออกไปก่อน”
“เออคือว่า! สิ่งศักดิ์สิทธิ์บอกว่า ถ้าพวกเราจะเอาของเซ่นไหว้ไป อย่าไปวันเดียวกัน เราค่อยคุยกันอีกทีหลัง จะต้องออกจากที่นี่ไปแล้ว”
เซียวเหยา ผลักประตูให้เปิดออก ทั้งห้าสาววิ่งตามหลังออกไป
“เฮ้ย! ใครเปิดประตูให้หญิงสาวพวกนี้ออกมา ช่วยกันจับตัวไว้!”
ปึก! ปึก! “โอ๊ยยยย!”
“พวกเราระวังตัว! ทำไมไม้ลอยได้ มีใครมาลองดีอย่างนั้นหรือ บอกลูกพี่เร็วเข้า”
‘โจรพวกนี้ไม่ได้กลัวสิ่งที่มองไม่เห็น เหมือนคนในตลาด แค่เห็นขนมลอยก็วิ่งกันหนีกันแล้ว ใช่สิชั่วจนไม่กลัวอะไร’
“เด็กน้อยเอายังไงดี พวกมันเห็นเราแล้ว?”
“พี่สาวไม่ต้องกลัว เดินนำหน้าไปเลย ข้าจะจัดการพวกที่ตามมา”
“คือว่าข้างหน้ามืดข้ามองไม่เห็นทาง”
“โทษทีข้าลืมไป! มืดยังงั้นหรือ”
“ทางนี้ลูกพี่ พวกมันอยู่ทางนี้ กำลังจะหนีออกไปข้างนอกแล้ว”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ใครกันที่กล้ามาลองดีกับข้า!”
“นึกว่าจะแน่! ทำเป็เก่ง แม้กระทั่งตัวข้า เ้ายังมองไม่เห็น” เสียงของเซียวเหยาดังขึ้น
‘ถ้าเผาที่พักทิ้ง พวกเขาจะไม่หนีไปที่อื่นหรือ เดี๋ยวพรุ่งนี้กองปราบมา ก็ไม่เจอน่ะสิ ทำยังไงถึงจะกักขังพวกเขาไว้ในนี้ได้’
หัวหน้าโจรถอดลูกประคำออกมา บริกรรมคาถา ปากขมุบขมิบมือก็จับลูกประคำ แล้วยื่นออกมาข้างหน้า “ปรากฏตัวเดี๋ยวนี้ผีร้าย”
เซียวเดินไปดู ลูกประคำที่ว่า แล้วออกแรงกระชาก จนลูกประคำขาด หินกลมร่วงหล่นกลิ้งอยู่บนพื้น
เสียงเตะดัง ป๊าบ! เข้าที่เข้าที่น่องของหัวหน้าโจร เขาขาพับลงทันที
ตามด้วยเสียงไม้ ที่ฟาดกระหน่ำลงมา จนหัวแตก หัวหน้าโจรที่นอนอยู่กับพื้น ได้แต่ยกมือขึ้นมาบังหน้าตัวเองไว้ ตามสัญชาตญาณ
“พี่สาวมืดมองไม่เห็นทางใช่หรือไม่?” มีลูกไฟพุ่งขึ้นบนหลังคาบ้าน และเริ่มลุกไหม้ ไม่ใช่หลังเดียวแต่เป็ทั้งหมด พวกโจรทั้งหลายได้แต่ใ อ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก
“นี่คือไฟนรก! ดูเสีย พวกเ้าที่ทำแต่เวรกรรมไว้ ต้องตกอยู่ในวังล้อมแห่งไฟ อยากรู้นักตำลึงทองที่ได้จากคนอื่นมา พวกเ้าจะเอาไปใช้กันตอนไหน เห็นชีวิตคนอื่นไม่มีค่า? ชีวิตของพวกเ้ามีค่าแค่ไหน!”
“ไปกันพี่สาวปล่อยพวกโจรชั่วไว้ที่นี่ พวกเขาออกไปไม่ได้ พรุ่งนี้กองปราบก็จะมาที่นี่แล้ว”
เซียวเหยา วิ่งนำหน้าออกไป พอถึงตอนจุดมืด ก็ใช้นิ้วดีดลูกไฟออกมา ทั้งห้าสาวไม่มีใครกลัว หลังจากคิดว่านี่คือ อิทธิฤทธิ์ของสิ่งศักดิ์สิทธิ์
ไฟได้ไหม้รังโจร และคร่าชีวิตพวกเขาไปหลายคน เพราะหนีออกมาไม่ได้ โดยที่เซียวเหยาไม่รู้เื่นี้เลย เด็กน้อยมัวแต่พาหญิงสาวทั้งห้าออกมาจากป่า ที่ทั้งไกลและรก
“ตรงนี้น่าจะใกล้ถึงถนน ใช้สัญจรแล้ว พี่สาวจะพักก่อนไหมหรือว่าจะเดินทางต่อ”
“น้องสาวถ้าเป็ไปได้ ข้าอยากกลับไปถึงบ้านคืนนี้ เพราะว่าถ้าเลยคืนนี้ไป ไม่มีใครเชื่อว่าพวกเรา จะไม่ถูกพวกโจรทำมิดีมิร้าย”
“ใช่แล้วเราต้องไปรวมกัน อยู่บ้านใครก็ได้สักหลังหนึ่ง ให้ทุกคนได้เป็พยาน ว่าพวกเราไม่ได้ถูกล่วงเกิน หรือลวนลาม รังแกข่มเหง ทำให้ครอบครัวเสียชื่อ เหนื่อยแค่ไหนพวกข้าก็ทนได้”
“มืดค่ำแบบนี้จะไปหารถม้าจากที่ไหน ถนนนี่ทอดยาวไปไกล บ้านใครอยู่ใกล้แถวนี้”
“น้องสาวเป็บ้านข้า อยู่ไม่ไกลจากที่นี้ เดินไปอีกประมาณห้าลี้ก็ถึงแล้ว ข้ารู้จักถนนสายนี้ดี แค่พวกเราเดินทางไปไม่หยุด หนึ่งชั่วยามน่าจะถึงแล้ว พวกเราเดินได้”
“ตามใจก็แล้วกัน เดินรวมกลุ่มกันมา ข้าจะเพิ่มแสงสว่างขึ้น” ทั้งสี่สาวเห็นแค่ดวงไฟลุกสว่างขึ้น ลอยนำหน้าไป
“บ้านข้าอยู่ตรงหน้านี้ ดูเหมือนยังมีแสงไฟอยู่ ไม่แน่ว่าพวกท่าน อาจจะเตรียมสมบัติเงินทอง เพื่อไปไถ่ตัวข้าพรุ่งนี้เลยยังไม่ดับไฟ”
“ท่านพ่อท่านแม่! ข้ากลับมาแล้ว!” หญิงสาวร้องเสียงดัง เพื่อคนข้างบ้านจะได้ยินด้วย สิ่งที่้าคือพยาน
“อ้ายเยว่ ท่านพี่ข้าได้ยินเสียงลูก เรียก”
สองสามีภรรยา ที่นั่งเตรียมข้าวของ ไปไถ่ตัวลูกสาวพรุ่งนี้เช้า จนนอนไม่หลับ พากันวิ่งออกมาจากห้องนอน มาที่ประตูหน้าบ้าน มองเห็นคนห้าคนยืนอยู่หน้าประตูบ้าน
“อ้ายเยว่! ลูกกลับมาแล้ว เข้ามาในบ้านก่อน มีอะไรค่อยเข้ามาพูดกันข้างใน ทั้งสี่คนพากันเข้ามาในบ้านก่อนลูก”
ทั้งห้าคนรีบเข้ามาในบ้าน พวกนางเหน็ดเหนื่อย เดินจนขาลากแล้ว
“อ้ายเยว่ ลูกได้รับาเ็หรือไม่ ทำไมมีเืติดเสื้อผ้า แล้วหนีออกมาได้ยังไง ดูท่าทางพวกเ้า เหมือนพากันเดินไม่ได้หยุด เช็ดเนื้อเช็ดตัวล้างหน้าก่อน หิวกันหรือไม่”
“พี่สาวรีบเล่าเื่ที่เกิดขึ้น ให้ท่านพ่อท่านแม่ฟัง พวกเขาจะได้ส่งคนไปแจ้งทั้งสี่ครอบครัว หรือว่าจะดักรอ ไม่ต้องไปที่นัดหมายกับโจรไว้” เซียวเหยารีบกระซิบบอก
“ท่านพ่อท่านแม่ ที่เราหนี้มาได้เพราะว่า สิ่งศักดิ์สิทธิ์จากศาลเ้าพ่อเสือขาวช่วยเอาไว้ รังโจรถูกไฟไหม้ไปหมดแล้ว แต่เพื่อนทั้งสี่ ยังมีคนที่บ้านคอยเป็ห่วง ท่านพ่อพอจะหาคน ไปส่งข่าวให้พวกเขาได้ไหม พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องไป ตามที่พวกโจนัดไว้”
“ต้องให้คนสวนของพวกเราไป ม้าก็มี บอกให้เพื่อนของลูก เขียนจดหมายมาพร้อมกับแผนที่ เดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่จะดึกมากไปกว่านี้ จะไม่มีบ้านไหนเปิดประตูรับข่าวสาร ที่ส่งออกไป!”
ทั้งสี่สาวดีใจ พอได้รับกระดาษหมึกพู่กัน ก็เร่งเขียนจดหมายและแผนที่ ส่งให้กับพ่อของอ้ายเยว่ ให้คนไปส่งที่บ้านของตน
“อ้ายเยว่เ้าบอกว่า สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ศาลเ้าพ่อเสือขาว ช่วยลูกออกมาอย่างนั้นหรือ พรุ่งนี้แม่จะไปซื้อของเซ่นไหว้ แล้วนั่งรถม้าเดินทางไปที่นั่น”
“ฮูหยิน! ข้าว่าพวกเรานั่งรถม้าแล้วไปซื้อของ แถวนั้นจะดีกว่า เ้าเตรียมไปจากที่นี่ ไม่ใช่ว่ารถม้าวิ่งเป็วัน ของจะไม่เสียก่อนหรือ”
“ข้ามัวแต่ดีใจลืมคิดข้อนี้ไป พักผ่อนก่อนเถอะพรุ่งนี้ ออกเดินทางไปถ้ากลับไม่ทัน เราก็นอนโรงเตี๊ยม แล้วค่อยเอาของไปเซ่นไหว้ ไปตอนเช้าอีกวันหนึ่งก็ได้”
“พวกเ้าทั้งสี่คนก็อย่าลืม ห้ามไปวันเดียวกันนะ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้บอกไว้แล้ว” อ้ายเยว่หันมาบอกกับเพื่อนสาวอีกสี่คน ที่ได้แต่พยักหน้า
อ้ายเยว่เล่าเื่ราวให้ผู้เป็พ่อและแม่ฟัง ทั้งสองกอดลูกน้ำตาคลอ ถ้าไม่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วย ลูกสาวของเขาที่เลี้ยงมา จะแต่งงานอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ต้องเสียชีวิตลงอย่างแน่นอน
“ไปถึงที่นั่นแม่จะเตรียมของเซ่นไหว้ อย่างดีให้กับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ที่มาช่วยไกลถึงที่นี่ ไม่อย่างนั้นอ้ายเยว่ของแม่ ไม่รู้จะเป็ยังไง แม่ไม่อยากคิดต่อเลย”
เซียวเหยา นั่งเอามือเท้าคางมอง พ่อแม่ลูกที่ดีใจจนน้ำตาไหล ‘คงต้องเดินทางกลับแล้ว โจรพวกนั้นคงจะทำอะไรเ้าหน้าที่กองปราบไม่ได้’
“พี่สาวข้าต้องกลับก่อนแล้ว! ต่อไปทำอะไรก็ให้ระวังตัว อย่าให้คนชั่วจับตัวไปได้อีกเล่า” พูดจบร่างของเด็กสาวก็หายไปจากตรงนั้น
‘ขอบคุณเ้ามากเด็กน้อย ข้ายังไม่รู้จักชื่อเ้าเลย เ้าชอบกินอะไร ข้าจะบอกท่านแม่เอาไปเซ่นไหว้ให้ เด็กผู้หญิงน่าจะชอบขนม’
“ท่านแม่ถ้านำของไปเซ่นไหว้ อย่าลืมพวกขนมของหวาน สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มาช่วย มาในร่างของเด็กผู้หญิงเ้าค่ะ”
961
