[จบ] ย้อนเวลากลับมาป่วนหัวใจนายทหารใหญ่ในยุค 80

บทที่ 38 อยากไปที่ภูเขาอู๋เกินด้วยตัวเอง

เมื่อหนิงเฉิงฮุยได้ยินคำพูดของหนิงหราน เขารู้ทันทีว่าเธอต้องการถามเรื่องผักป่า

เขาสะกิดสวีอวี้จูเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เธอเข้าไปคุยกับหลานสาวก่อน หนิงหรานหันหลังกลับไปแล้ว

สวีอวี้จูมองหนิงหรานด้วยความเป็นห่วง หันไปมองหนิงเฉิงฮุย ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไว้

ทั้งคู่เดินเข้าไปด้านใน เห็นหนิงหรานนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเล็กๆ พวกเขาก็นั่งลงตาม

หนิงหรานถามตรงๆ ว่า "คุณยาย ผักป่าที่เรากินเมื่อกี้ คุณยายเก็บมาจากไหนเหรอคะ?"

สวีอวี้จูชะงักไปครู่หนึ่ง ตอบโดยไม่ทันคิด "ที่กินไปเมื่อกี้เหรอ? ก็จากที่ดินฝั่งตะวันตกของหมู่บ้านเราไง ที่เนินเขาเล็กๆ ตรงนั้นน่ะ"

หนิงหรานครุ่นคิด "เอ๋? ตรงนั้นมันติดกับภูเขาอู๋เกินไม่ใช่เหรอคะ?"

"ใช่แล้ว" สวีอวี้จูพยักหน้า

หนิงหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย "แต่ว่า ยายกับตาไปที่นั่นได้ยังไงคะ? หนูจำได้ว่าตั้งแต่แม่เสียตากับยายก็ไม่เคยไปที่นั่นอีกเลย"

หนิงเฉิงฮุยถอนหายใจ "ในหมู่บ้านไม่มีใครไปที่นั่นหรอก พอถึงฤดูผักป่า ที่อื่นก็ถูกเก็บไปหมดแล้ว มีแต่ที่เชิงเขาอู๋เกินเท่านั้นที่ยังมีผักป่าขึ้นเยอะ แต่ก็ไม่มีใครกล้าไป"

ไม่อย่างนั้น ครอบครัวพวกเขาคงหาผักป่ามากินไม่ได้มากขนาดนี้ และคงไม่อยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ หนิงหรานคิดแล้วก็เห็นด้วย

เธอถามต่อ "แล้วหัวไชเท้าที่เรากินเมื่อกี้ล่ะคะ? ได้มาจากที่นั่นเหมือนกันหรือเปล่า?"

สวีอวี้จูงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออกว่าหนิงหรานหมายถึงผักชนิดไหน

เธอถูมืออย่างเขินๆ "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ผักที่ว่าน่ะ ต้องเดินเข้าไปในภูเขาอู๋เกินอีกหลายร้อยเมตร"

หนิงเฉิงฮุยตกใจ "ทำไมฉันไม่รู้ว่าเธอไปที่นั่น?"

สวีอวี้จูเหลือบมองเขา "ตอนนั้นคุณกำลังเก็บผลไม้ให้หรานหรานไม่ใช่เหรอ?"

หนิงเฉิงฮุยโกรธเล็กน้อย "ในป่านั้นอันตรายจะตาย ทำไมเธอถึงเข้าไปคนเดียวได้? แถมยังไม่บอกฉันอีก!"

"ฉันก็แค่คิดว่าแยกกันทำจะเร็วกว่า" สวีอวี้จูพูดอย่างตะกุกตะกัก

หนิงเฉิงฮุย "......"

เขามองสวีอวี้จูอย่างอึ้งๆ หนิงหรานมองหนิงเฉิงฮุย สลับกับมองสวีอวี้จู ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

สวีอวี้จูรู้สึกอึดอัด จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง "หรานหราน ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะ?"

หนิงหรานจึงเล่าเรื่องที่คุยกับหนิงเฉิงฮุยให้สวีอวี้จูฟัง เธออยากไปเก็บผักป่ามาขายในเมือง

อีกอย่าง หนิงหรานสังเกตว่าผักป่าชนิดอื่นๆ ไม่ได้ขึ้นดีเท่าหัวไชเท้า และก็ไม่อ่อนเท่าด้วย

แต่เธอก็ยังอยากไปดูด้วยตัวเองอยู่ดี

พอสวีอวี้จูได้ยิน ปฏิกิริยาแรกก็เหมือนกับหนิงเฉิงฮุย คือสงสัยในสิ่งที่หนิงหรานพูด ผักป่าที่หาได้ทั่วไปแบบนี้จะขายได้เหรอ?

ยิ่งกว่านั้น หนิงหรานยังจะขายในราคาที่แพงมากอีกด้วย!

หนิงหรานเห็นสวีอวี้จูไม่เชื่อ ก็ไม่ได้พูดอะไร บอกเพียงว่าพรุ่งนี้อยากไปดูด้วยกัน พอดีสวีอวี้จูกับหนิงเฉิงฮุยอยากไปปลูกเมล็ดผักที่เหลือให้หมด

สวีอวี้จูยังคงเป็นห่วง "หรานหราน ขาหนูยังไม่หายดีเลยนะ"

"คุณยาย" หนิงหรานมองอย่างจนใจ "ในเมื่อมีความคิดแล้ว ก็ต้องลงมือทำเองสิคะ ถ้าหนูไม่ไปแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าผักป่าแบบไหนขายดี? ไม่แน่ อาจจะมีผักป่าชนิดอื่นที่ขายได้นอกจากหัวไชเท้าก็ได้!"

"แต่... ถ้าหนูอยากขายผักป่า ตากับยายไปเก็บมาให้ก็ได้นะ หนูไม่ต้องไปเองก็ได้"

หนิงหราน "คุณยาย ภูเขาอู๋เกินอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืชผัก..."

"แต่มันอันตรายเกินไป" สวีอวี้จูพูดอย่างเป็นห่วง

หนิงเฉิงฮุยมองหนิงหราน แล้วหันไปมองภรรยา ทำท่าทางจนใจ

หนิงหรานถอนหายใจ "คุณยายคะ ถึงเราจะซื้อของมาเยอะ กินได้อีกพักใหญ่ แต่เงินเราก็เหลือน้อยแล้วนะคะ พรุ่งนี้ต้องไปภูเขาอู๋เกินอยู่แล้ว เราเก็บผักป่ามาเยอะๆ แล้วมะรืนเอาไปขายที่ตลาดในเมืองกันดีไหมคะ?"

สวีอวี้จูได้ยินเธอพูดถึงฐานะทางบ้าน ก็รู้สึกไม่สบายใจและรู้สึกผิดอยู่บ้าง

แต่พอได้ยินประโยคหลังๆ ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ จิ้มหน้าผากหลานสาวเบาๆ

 "เจ้าหนูนี่ ฉลาดขึ้นเยอะเลยนะ"

หนิงหรานหัวเราะคิกคัก "งั้นตกลงตามนี้นะคะ"

"ก็ได้" สวีอวี้จูจำยอม

หนิงเฉิงฮุยปลอบภรรยา "ไม่เป็นไร หรานหรานของเรามีความคิดเป็นของตัวเองแล้ว พรุ่งนี้เราสองคนก็ดูแลเธอให้ดีหน่อย วันนี้หลานก็ดีขึ้นมาก เดินได้เองแล้ว"

ก็จริงอย่างที่หนิงเฉิงฮุยพูด สวีอวี้จูจึงเบาใจลงเล็กน้อย

...

ยามเย็น หนิงหรานอาบน้ำเสร็จแล้วเข้าห้อง ได้ยินเสียงหนิงเฉิงฮุยกับสวีอวี้จูกำลังคุยกันและทำงานอยู่ข้างนอก เธอจึงปิดประตู ทันใดนั้น เธอก็หลับตาลง จิตวิญญาณของเธอเข้าไปในกำไลเงินมิติ

ทุกอย่างในมิติยังคงเหมือนเดิม หนิงหรานตรงไปที่ชั้นวางตำรายา เริ่มเปิดหนังสืออ่าน

หนิงหรานคิดว่าในเมื่อเธอต้องการช่วยคุณทวดบำรุงร่างกายและรักษาโรค ก็ควรเตรียมตัวไว้ก่อน

ตอนนี้ สภาพจิตใจของหนิงหรานดีขึ้นมาก

เธอมั่นใจว่านี่ต้องเกี่ยวข้องกับกำไลเงิน

อย่างไรก็ตาม กำไลเงินวงนี้ไม่เหมือนกับวงก่อนหน้านี้ มันคือวงที่ติดตัวเธอมาจากชาติที่แล้ว

ถึงแม้หนิงหรานจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับองค์กรลึกลับนั้นอีก แต่กำไลเงินนี้เกี่ยวพันกับชาติกำเนิดของเธอ เธอจึงอยากรู้ความลับของมันมากกว่าใคร และหวังว่าจะได้พบกับพ่อของเธอด้วย

ดังนั้น หนิงหรานจึงอยากจะค้นคว้าด้วยตัวเอง

แต่ตอนนี้เธอยังไม่มีเบาะแสอะไรเลย

สิ่งที่น่ากลัวก็คือ สุดท้ายแล้วเธออาจจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงโชคชะตาที่จะต้องพัวพันกับองค์กรนั้นได้

นอกจากนี้ ในหมู่บ้านหนิงสุ่ยนี้ ตอนนี้เธอก็ถือว่าได้แตกหักกับหนิงชิงเฟิ่งแล้ว

แค่หนิงชิงเฟิ่งคนเดียว หนิงหรานก็รู้สึกว่าอันตรายมากแล้ว หนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูก็ยังมีความหวังลมๆ แล้งๆ กับเธออยู่ แถมยังมีครอบครัวของแม่สามีหนิงชิงเฟิ่งที่เป็นตัวแปรสำคัญอีก...

ไม่รู้ว่าคิดถึงอะไร มุมปากของหนิงหรานกระตุกเล็กน้อย

สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องรีบหาเงิน

เมื่อเปิดเทอม เธอจะหาวิธีพาหนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูไปอยู่ในเมืองด้วยกัน เพื่อให้ห่างไกลจากหมู่บ้านหนิงสุ่ย

และถ้าอยากหาเงินโดยไม่ให้หนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูสงสัย ก็ต้องใช้ทรัพยากรในท้องถิ่นเท่านั้น

หนิงหรานนึกถึงเงินก้อนที่ยังซุกซ่อนอยู่กับตัว เธอจึงล้มเลิกความคิดที่จะบอกเรื่องนี้กับหนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จู

คืนนั้น หลังจากหนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูหลับไปแล้ว หนิงหรานก็ฝังเข็มให้พวกเขาตามปกติ จากนั้นจึงรักษาขาที่บาดเจ็บของตัวเองก่อนเข้านอน

......

ใกล้รุ่งสาง หนิงหรานตื่นขึ้นมาก่อน

เธอลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็ทำข้าวต้ม คิดอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบแป้งออกมาเล็กน้อย ทำแป้งโรตีใส่ต้นหอมสองสามชิ้น

หลังจากที่เธอนำแป้งโรตีไปติดไว้ในเตาอบ สวีอวี้จูก็เพิ่งตื่นนอน

เมื่อเห็นหนิงหรานกำลังเตรียมอาหารเช้า หญิงชราก็ถึงกับตกใจ "หรานหราน ตื่นเช้าจังเลย?" 

พูดจบ เธอก็ตบหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด "ยายนี่ไม่ได้เรื่องจริงๆ  ไม่รู้เป็นอะไร สองสามวันมานี้ตื่นสายทุกวัน"

แน่นอนว่านั่นเป็นผลจากการฝังเข็มของหนิงหราน

เพื่อสุขภาพของหนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จู ก่อนการฝังเข็ม หนิงหรานได้แช่เข็มเก้าบุปผาในน้ำพุวิเศษเป็นพิเศษ

ไม่เพียงเท่านั้น หนิงหรานต้องการให้ทั้งสองได้พักผ่อนมากขึ้น จึงกดจุดที่ช่วยในการนอนหลับด้วย

หนิงหรานยิ้ม "นอนมากหน่อยก็ดีนะคะ"

ไม่นาน หนิงเฉิงฮุยก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน