ตอนที่ 8: โลงศพใบที่หนึ่งและศัสตราเทพที่ตื่นขึ้น
บรรยากาศภายในหอศัสตราเก่ายังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างเป็จังหวะของหลินอัน ชายหนุ่มนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นกระดานไม้ที่เพิ่งทำความสะอาดเสร็จ เบื้องหน้าของเขามีกล่องไม้สีดำสนิทรูปทรงแปลกตาวางอยู่
เมื่อครู่ หลังจากที่เขาทำความสะอาดอาวุธชิ้นอื่นๆ จนเสร็จสิ้น หลินอันก็อดไม่ได้ที่จะหยิบกล่องใบนี้มาพิจารณาอีกครั้งอย่างละเอียด รูปทรงของมันไม่ได้เป็สี่เหลี่ยมผืนผ้าธรรมดา ทว่ามีส่วนหัวกว้างและปลายสอบแคบ... มันคือรูปทรงของ 'โลงศพ' ขนาดย่อส่วน
บนฝาโลงศพไม้จิ๋วใบนั้นมีลวดลายสลักเป็อักขระโบราณที่เลือนราง หลินอันไล้ปลายนิ้วััไปตามร่องรอยเ่าั้ จิติญญาาในห้วงคำนึงของเขาส่งกระแสความรู้สายหนึ่งเข้ามาอย่างแ่เบา ทำให้เขารับรู้ได้ว่านี่คือ 'โลงศพใบที่หนึ่ง' จากทั้งหมดยี่สิบสามใบที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ในโลกหล้า
การจะเปิดโลงศพแต่ละใบได้นั้น ล้วนมีเงื่อนไขที่ยากเย็นแสนเข็ญและแตกต่างกันออกไป สำหรับโลงศพใบที่หนึ่งนี้ เงื่อนไขของมันมิใช่การใช้ลมปราณมหาศาลหรือการสังเวยโลหิต ทว่ามัน้า 'น้ำหนักแห่งความสงบ' หรือแรงกดทับทางกายภาพอันเป็ที่สุด ผสานกับจิตใจที่นิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์
ชายหนุ่มหลับตาลง เขาสูดกลิ่นหอมของไม้เก่าแก่และละอองฝุ่นเข้าปอดช้าๆ ปล่อยวางความขุ่นมัวทั้งปวง ค่ายกลผนึกกายาที่คอยกดทับมวลร่างกายมหาศาลของเขาถูกผ่อนปรนลงเพียงเสี้ยวของเสี้ยวหยดน้ำ
หลินอันวางฝ่ามือลงบนฝาโลงศพไม้สีดำ เขาไม่ได้ออกแรงกดทับด้วยกล้ามเนื้อ แต่ปล่อยให้น้ำหนักที่แท้จริงของร่างกายส่วนบนถ่ายเทลงไปตามแรงโน้มถ่วง
แกร๊ก...
เสียงกลไกภายในที่หลับใหลมาเนิ่นนานดังขึ้นแ่เบา อักขระบนฝาโลงศพเปล่งแสงสีทองเรืองรองออกมาชั่วครู่ ก่อนที่ฝาไม้จะเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นสิ่งที่หลับใหลอยู่ภายใน
มีดสั้นที่เคยดูหมองคล้ำและเต็มไปด้วยคราบสนิม บัดนี้กำลังกะเทาะเปลือกนอกของมันออก เกล็ดสนิมร่วงหล่นกลายเป็ผุยผง เผยให้เห็นใบมีดสีเงินยวงที่ใสกระจ่างดุจผลึกน้ำแข็ง ด้ามจับไม้ธรรมดาแปรเปลี่ยนเป็หยกขาวบริสุทธิ์ที่สลักลวดลายเมฆา นี่มิใช่อาวุธไร้ค่าที่ถูกทอดทิ้ง แต่มันคือศัสตราเทพที่เฝ้ารอนายของมันมาเนิ่นนาน
หลินอันหยิบมีดสั้นเล่มนั้นขึ้นมาอย่างเบามือ ััเย็นเยียบแผ่ซ่านเข้าสู่ฝ่ามือ ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกเป็มิตรและคุ้นเคยอย่างประหลาด อาวุธชิ้นนี้ไร้ซึ่งจิตสังหาร มันดูบริสุทธิ์และสงบเงียบ ราวกับถูกสร้างมาเพื่อปกป้องมากกว่าทำลายล้าง
ชายหนุ่มแย้มยิ้มบางๆ เขาไม่ได้ทดลองกวัดแกว่งมีดเล่มนี้เพื่อดูอานุภาพทำลายล้าง หลินอันเพียงแค่นำมีดสั้นเล่มนั้นสอดเก็บไว้ในสาบเสื้อบริเวณหน้าอกอย่างมิดชิด ก่อนจะปิดฝาโลงศพไม้เปล่าใบนั้นลง
แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านช่องหน้าต่าง ทอด เงา ของชั้นวางอาวุธลงบนพื้นไม้อย่างเงียบเชียบ งานทำความสะอาดในวันนี้เสร็จสิ้นลงแล้ว ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากชุดศิษย์สายนอก และเดินออกจากหอศัสตราเก่าไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ การได้ศัสตราเทพโดยไม่ต้องไปแก่งแย่งชิงเืเนื้อกับผู้ใด นับเป็โชคดีที่สุดในวิถีชีวิตอันเรียบง่ายของเขา
7K
