“ ประกาศจากทางโรงเรียนนะคะ ขอเชิญนางสาว พรนภา ใบมีกลิ่นหอม มารับจดหมายที่ห้องประชาสัมพันธ์ด้วยค่ะ ประกาศอีกครั้งนะคะ ขอเชิญนางสาว พรนภา ใบมีกลิ่นหอม มารับจดหมายที่ห้องประชาสัมพันธ์ด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ ”
“ ไหน ๆ อ่านบ้าง ๆ ”
“ เจนหยุดเลยนะ เค้าขออ่านก่อน อย่าพึงตามมา ”
น้ำฝนรีบเดินออกห่างจากเพื่อนแล้วแกะซองจดหมายออก พออ่านข้อความในจดหมายแล้วจากใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสก็ดูมีความสุขขึ้นไปอีก
“ อะ ๆ แกเอาไปอ่านเลย ”
เจนรีบรับจดหมายแล้วอ่านข้อความบ้าง
“ ที่แกให้เราอ่านเนี่ยคือวันนั้นจะให้เราไปส่งใช่ไหม ”
“ เออแหละ ไปส่งเค้าหน่อย ”
“ จ้า ร้ายนะเราเนี่ย ”
น้ำฝนและเจนเป็เพื่อนสนิทกัน ไปไหนมาไหนตัวก็แทบจะติดกันตลอดเวลา ทั้งคู่เป็เพื่อนกันมาั้แ่ชั้นประถมวัยจนถึงตอนนี้
เช้าวันเสาร์ที่บ้านของนนท์วันนี้ดูคึกคักเป็พิเศษเพราะวันนี้น้าชายแวะมาเยี่ยมที่บ้าน ปกติน้าชายจะทำงานอยู่กรุงเทพนานๆทีจะแวะมาเยี่ยมเยือนบ้าง มาครั้งนี้น้าชายก็เอาโทรศัพท์มาให้สองเครื่อง เครื่องหนึ่งให้แม่ของนนท์ อีกเครื่องหนึ่งก็ให้นนท์ น้าชายบอกว่านนท์เป็เด็กเรียนดีและออกไปแข่งขันทักษะต่างๆตลอดเวลาดังนั้นจึงซื้อมือถือมาให้เผื่อให้ใช้ติดต่อกัน
วันนี้นนท์ดีใจมากที่ได้มือถือมาใช้ มือถือเครื่องนี้สามารถถ่ายรูปและเล่นอินเตอร์เน็ตได้ แต่ก็เป็ปุ่มกดการที่จะใช้มาเล่นอินเตอร์เน็ตนั่นก็ดูไม่เหมาะแถมค่าอินเตอร์เน็ตมือถือก็แพงมากๆ
บ่ายของวันอาทิตย์นนท์นั่งเล่นมือถืออยู่หน้าบ้าน ในใจก็หวังอยากให้มีจดหมายสักฉบับของตนเองมาส่ง นนท์ได้แต่คิดทวบทนเื่ที่ยังมาไม่ถึง เมื่อวันนั้นมาถึงน้ำฝนเขาจะมาตามที่นัดไหมนะ ถ้ามาแล้วต้องทำยังไงดี
ขณะที่นนท์กำลังนั่งกดมือถืออยู่ จอยก็มาหาที่บ้านพร้อมกับหมากรุกไทยหนึ่งชุดมาด้วย
“ นนท์มาซ้อมหมากรุกกัน วันนี้เราอยากให้นายสอนเทคนิคให้เราหน่อย ”
“ คือเราไม่มีเทคนิคอะไรเลย เวลาเล่นก็เล่นไปเรื่อยๆ ”
“ นายเก่งขนาดนี้ไม่มีอะไรจะสอนเราเลยหรอ ”
“ เราก็ไม่มีคนสอนมาก่อน เราไม่รู้จะสอนยังไงเหมือนกัน ”
“ ชั่งเหอะ ๆ วันนี้ต้องชนะนายสักตาให้ได้ ”
จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งม้าหินอ่อนแล้วเล่นหมากรุกใต้ต้นมะม่วงจนถึง่เย็น วันนี้ไม่ว่าจอยจะพยายามมากแค่ไหนก็ไม่สามารถเอาชนะนนท์ได้เลย จอยท่าทางดูท้อแท้แล้วกลับบ้านไป ส่วนนนท์ก็ได้แต่ปลอบใจเพราะตัวเองก็ไม่รู้จะสอนอะไรให้เหมือนกัน
เมื่อวันแข่งขันหมากรุกไทยมาถึง กำหนดการเดินทางก็เหมือนกับครั้งก่อน ครั้งนี้มีลุงขวัญเป็คนขับรถ มีครูแดงเป็คนดูแลนักเรียน ส่วนนักเรียนก็มี สี่คน ชายสอง หญิงสอง แบ่งเป็รายการชายและหญิงมอต้นและมอปลาย
เมื่อมาถึงสนามแข่งอยู่ชั้นสองของอาคาร นนท์ที่มาถึงก็รีบลงทะเบียนและยืนมองรอบๆเหมือนมองหาใครสักคน แต่เหมือนว่าจะต้องผิดหวังเพราะคนที่มองหากลับไม่ได้อยู่แถวนี้ เหลือเวลาอีกประมาณยี่สิบนาทีก่อนถึงเวลาแข่งขัน นนท์และคนอื่นๆนั่งรอที่หน้าห้องของตนเอง ขณะที่กำลังนั่งมองออกไปนอกอากคารนนท์ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เสียงเล็กๆที่ตัวเองเคยได้ยินกำลังเดินขึ้นมาจากบันไดชั้นล่าง นนท์มองไปที่บันไดและลุ้นให้เป็คนที่รออยู่
นนท์ยิ้มอย่างดีใจเมื่อเห็นนักเรียนหญิงสองคนเดินขึ้นมาบนอาคาร เมื่อน้ำฝนเห็นนนท์ก็ยืนรอตรงบันไดและโบกมือให้ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส นนท์โบกมือตอบและเดินไปหา
“ ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งครับ ” นนท์พูดพร้อมกับยื่นมือออกไป
“ ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ” น้ำฝนตอบพร้อมกับยื่นมือออกไปจับมือนนท์
หลังจากทั้งคู่ทักทายกันแล้วนนท์ก็เปิดกระเป๋าเป้แล้วยื่นสมุดโน๊ตและปากกาเน้นข้อความให้
“ แทนคำขอบคุณครั้งก่อนครับ ”
“ ค่ะ ออแล้วนายมือถือไหม ”
“ มีครับ ”
“ เอามาสิเรากดเบอร์เราให้ นายไม่ต้องส่งจดหมายมาโรงเรียนแล้วนะ ”
นนท์ได้ยินก็ยื่นมือถือให้ น้ำฝนรับมือถือมาก็กดเบอร์โทรตัวเองแล้วกดโทรออก เมื่อโทรติดก็กดวางสายลง และคืนโทรศัพท์ให้นนท์
“ เบอร์เรานะ มีอะไรก็โทรมาแค่่เย็นนะ เราไปเรียนแล้วนะ ขอให้นายโชดดีในการแข่งขัน บ๊าย บาย ”
นนท์ตอบรับและมองน้ำฝนกับเจนเดินจากไป นนท์กลับมานั่งหน้าห้องแข่งขันของตนเองก็เจอจอยรออยู่ก่อนแล้ว
“ มิน่าแหละ ทำไมอยู่ๆก็อยากมาแข่งขึ้นมา เพราะอย่างนี้นี่เอง ”
นนท์ที่ได้ยินก็ได้แค่ยิ้มและรีบเปลี่ยนเื่คุยทันที
เมื่อการแข่งขันมาถึงทุกคนได้พยายามกันอย่างเต็มที่แล้ว แต่ก็แพ้การแข่งขันทุกรายการทำให้ต้องเดินทางกลับในตอนเที่ยง
เมื่อถึงเวลาพักเที่ยงน้ำฝนก็หยิบสมุดโน๊ตมาเปิดดู ก็ปรากฏข้อความแปลกๆในหน้าแรก จึงได้รีบให้เจนช่วยดู
“ 01001100 01001111 01010110 01000101 01001100 01011001 ”
“ เจนรู้ป่าวอันนี้คืออะไร ”
“ เราก็แปลไม่ออก แต่เรารู้ว่าจะหาคำตอบได้จากที่ไหน ”
“ ที่ไหน ”
“ ปะ ไปห้องสมุดกัน ”
เจนพาน้ำฝนไปที่ห้องสมุดแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา เจนเปิดเว็บไซต์หนึ่งขึ้นมาแล้วก็จดคำตอบที่ได้ออกมา
น้ำฝนที่เห็นคำตอบก็ยิ้มอย่างมีความสุข ส่วนเจนก็รีบแซวเพื่อนใหญ่ ทั้งคู่ก็หัวเรอะเสียงดังในห้องสมุดจนบรรณารักษ์เดินมาดู ทั้งคู่เห็นอย่างนั้นก็รีบลดเสียงและเดินออกจากห้องสมุดไป
่ห้าโมงเย็นนนท์ก็กล้าๆกลัวๆก่อนที่จะตัดสินใจกดโทรไปหาน้ำฝน
“ สวัสดีครับ เบอร์น้ำฝนใช่ไหมครับ ”
“ ค่ะ ใช่ค่ะ ใครคะ ”
“ นนท์ครับ ”
“ อ้อค่ะ ว่าไงคะ ”
“ ก็ไม่มีอะไรครับ แค่อยากโทรมาคุยด้วย สะดวกใช่ไหมครับ ”
“ ค่ะ ”
ทั้งคู่คุยเล่นได้สักครู่หนึ่ง น้ำฝนก็ขอตัวไปช่วยคุณแม่เก็บร้านและวางสายไป
นนท์ตอนนี้มีความสุขมากๆ มีความสุขจนแม่ทักเลยว่าวันนี้อารมณ์ดีเป็พิเศษ
เมื่อถึงสามทุ่มนนท์ที่กำลังจะเข้านอนก็หยิบมือถือและส่งข้อความ SMS ไปหาน้ำฝน
“ ตั้งใจเรียน ฝันดีครับ ”
จากนั้นนนท์ก็วางมือถือไว้ข้างๆก่อนที่จะเข้านอน
“ ตื้ด ตื้ดด ” มีเสียงข้อความเข้าจากเครื่องนนท์
นนท์ดูข้อความที่เข้ามาเป็ของน้ำฝนจึงรีบเปิดอ่านข้อความทันที
“ เช่นกัน ฝันดีค่ะ ”
นนท์อ่านแล้วก็ดีใจมาก ตีหมอนไปสองสามทีแล้วก็นอนลง ตอนนี้นนท์มีความสุขอย่างมาก อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน นนท์นอนจับมือถือแล้วก็คิดแต่เื่ที่ผ่านมาซ้ำไปซ้ำมาจนหลับลงในที่สุด
* 01001100 01001111 01010110 01000101 01001100 01011001 ถ้าถอนออกว่าแล้วจะได้คำว่า LOVELY ( ถ้าใครสนใจไปดูเื่ ตัวแปลงไบนารีเป็ข้อความ )
54K
