ภควานบันดาลรัก [ มี E-Book จัดโปร ]

ขณะนี้ดงกล้วยใหญ่หลังบ้านได้กลายเป็๲เซฟเฮ้าส์ลับของปิยะลักษณ์ไปแล้วแม่ม่ายในร่างเด็กหญิงลุกขึ้นมาเปิดสมุดเขียนคำขอแต่เช้า

ขอให้ข้าพเ๽้ามีความรู้ความเชี่ยวชาญในวิชาโหราศาสตร์ทางด้านการตั้งชื่อและจัดเบอร์มงคล

ครั้นจะขอความรู้โหราศาสตร์ทุกแขนงก็เกรงว่าสมองน้อยๆ ของเด็กหญิงวัยสิบเอ็ดขวบจะบรรจุวิชาความรู้ไม่ไหว ปิยะลักษณ์จึงเลือกเพียงเ๱ื่๵๹ที่ตนเองสนใจเพราะจำได้ว่าในอนาคตการเปลี่ยนชื่อและจัดเบอร์มงคลจะกลายเป็๲กระแสที่ฮ็อตมากเธอเองยังเคยใช้เบอร์หงส์ที่ว่าดัง ๆตามกระแสนิยมเลยแต่แทนที่ชีวิตจะปังดันดิ่งลงเหวซะงั้น! จึงเกิดความสงสัยเป็๲การส่วนตัวว่าวิชาโหราศาสตร์นั้นเป็๲ความรู้ที่สามารถนำมาใช้แก้ไขปัญหาได้จริงหรือเป็๲เพียงเ๱ื่๵๹ที่คนบางกลุ่มอุปโลกน์มันขึ้นมาเพื่อสร้างกระแสกอบโกยเงินทองเท่านั้นที่สำคัญหากชาตินี้เธอต้องมีลูกเป็๲เด็กพิเศษอีกครั้งอาชีพอิสระแบบนี้ล่ะที่จะทำให้เธอสามารถทำงานอยู่บ้านกับลูกได้อย่างสบาย  เว้นเสียแต่ว่าบังเอิญพบเจอช่องทางอื่นที่ทำเงินได้อย่างมีความสุขมากกว่าเธอก็อาจไม่ทำอาชีพนี้เพราะการที่ต้องไปนั่งรับฟังปัญหาของคนอื่นอยู่ทุกวี่ทุกวันมันคงไม่ใช่เ๱ื่๵๹น่าสนุกสักเท่าไหร่

“พี่เอิง มาใส่บาตรเร็ว พระมาแล้ว!” เสียงเรียกของน้องชายคนกลางทำให้เธอต้องรีบโผล่หัวออกมาจากดงกล้วยวิ่งหน้าตั้งไปใส่บาตรอย่างรวดเร็ววันนี้นอกจากเธอจะกรวดน้ำให้เ๽้ากรรมนายเวรแล้วยังอุทิศส่วนกุศลไปให้คุณลุงภควานและลูกสาวสุดที่รักด้วยหวังว่าบุญนี้จะส่งผลให้ลูกของเธออยู่ดีมีสุขไม่ว่าจะอยู่ในภพภูมิใดก็ตาม…

เมื่อกินข้าวอาบน้ำแต่งตัวกันเรียบร้อยแล้วตาทองสุกเพื่อนบ้านผู้เป็๲เ๽้าของรถกระบะที่ตาได้ว่าจ้างไว้ล่วงหน้าก็ขับรถพาทุกคนเข้าไปในตัวเมืองตาเสียสละให้ยายไปนั่งข้างหน้าคู่กับคนขับแล้วตนเองก็มานั่งด้านหลังกับลูกหลานกว่ารถจะแล่นเข้าไปถึงตัวเมืองก็แดดจ้าพอดี โชคดีที่น้าสาวเป็๲คนรอบคอบพกผ้ายางผืนใหญ่มาด้วยสองผืนให้ใช้คลุมกันแดด

หลังจากนำเงินฝากธนาคารเรียบร้อยแล้วปิยะลักษณ์แบ่งเงินที่กันไว้บางส่วนให้ยายห้าพันสำหรับซื้อของเลี้ยงพระในวันพรุ่งนี้ให้ตา น้าสาวน้าชาย และน้อง ๆ คนละสองพันเพื่อให้ทุกคนได้ซื้อของที่อยากได้อยากกินอย่างอิสระ

อยู่พิจิตรมาหลายปีไม่เคยได้เที่ยวไหนเลยเพราะตายายไม่ได้ร่ำรวยแถมที่บ้านมีแค่จักรยานโบราณของตาคันเดียวหากไม่ไปไหนมาไหนด้วยเท้าก็ต้องโบกรถประจำทางเอาถ้ากะเวลาผิด พลาดคงได้ยืนรอตากแดดจนเหงือกแห้งกว่ารถจะโผล่มาแต่ละครั้ง

ก่อนออกจากธนาคารปิยะลักษณ์แลกเหรียญกับแบงค์มาจำนวนหนึ่งเมื่อถึงวัดจึงแจกจ่ายให้ทุกคนแบ่งไปทำบุญหยอดตู้ตามศรัทธาแล้วร่วมใจถวายสังฆทานชุดใหญ่จากนั้นไปบึงสีไฟดูรูปปั้นจระเข้๾ั๠๩์ตัวโตที่เคยแต่ได้ยินคนเขาเล่ามาพึ่งได้มีโอกาสเห็นของจริงก็วันนี้ปิดท้ายด้วยตลาดย่านเก่าวังกรดที่เธอกับน้อง ๆ พากันกวาดขนมและของกินมาหลายชนิดกว่าจะซื้อของเสร็จแวะกินข้าวก็เดินทางกลับถึงบ้านตอนบ่ายคล้อยพอดี

ระหว่างที่ตายายน้าสาวน้าชายกำลังยุ่งวุ่นวายกับการเตรียมทำของเลี้ยงพระน้องชายทั้งสองคนมัวดี๊ด๊ากับการแกะของเล่นกินขนมปิยะลักษณ์ก็หาจังหวะปลีกตัวเข้าไปในห้องคนเดียวเมื่อเปิดสมุดสมปรารถนาพลังงานบางอย่างได้พวยพุ่งเข้ามาในหัวของเด็กหญิงอย่างรวดเร็วเมื่อความพลุ่งพล่านสงบลงเธอจึงพบว่ามีความรู้ทางโหราศาสตร์หลั่งไหลเข้ามาภายในหัวเรียบร้อยแล้ว

‘เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยลองวิชาแล้วกัน วันนี้ไปช่วยยายกับน้าเตรียมของเลี้ยงพระก่อน’

เมื่อเดินเข้าไปในครัวมองเห็นน้าชายช่วยขูดมะพร้าวส่วนน้าสาวกำลังปั้นแป้งเตรียมไว้ทำ บัวลอยเธอจึงลงไปนั่งข้าง ๆช่วยปั้นแป้งบัวลอย

“ตากับยายล่ะ น้าภา”ปิยะลักษณ์ถามขึ้นเมื่อเหลียวซ้ายแลขวาแล้วไม่เห็น

“พากันลงไปนอนเอนหลังที่เปลใต้ถุนแล้วล่ะ”น้าบุญชัยตอบแทน

“เอ็งคิดไว้รึยังว่าจะเก็บเงินเอาไว้ทำอะไร?”บุญภาถามขึ้น

“เก็บเอาไว้เรียนหนังสือล่ะน้าอย่างอื่นหนูยังคิดไม่ออก”ความจริงเธอมีโปรเจ็กต์ในหัวเป็๲ล้านแต่ถ้าพูดออกไปก็เกรงว่าจะไม่สมเป็๲เด็กอายุสิบเอ็ดย่างสิบสอง

“ขอบใจนะที่เอ็งแบ่งเงินให้พวกน้าแถมยังใจดีฝากเงินเข้าบัญชีบุญมามันด้วย”

“ในบรรดาพี่น้องของแม่หนูสนิทกับพวกน้าสามคนที่สุดแล้วยิ่งน้าบุญมาอยู่กรุงเทพฯตัวคนเดียวด้วยถ้าไม่มีเงินคงลำบากแย่”เธอพอจะรู้มาเหมือนกันว่าเงินที่ตายายส่งให้ลูกสาวคนที่หกนั้นไม่ได้มากมายนักทำให้น้าบุญมาต้องดิ้นรนทำงานส่งตัวเองเรียนไปด้วย โชคดีที่เรียนมหาวิทยาลัย R จึงไม่ต้องเข้าไปนั่งเช็คชื่อเพียงแต่ต้องขยันอ่านหนังสือมีวินัยมีความรับผิดชอบต่อตนเองก็เท่านั้น

“เดี๋ยวอีกหน่อยเจ๊ภาคงต้องเข้ากรุงเทพฯเหมือนกันเพราะเฮียหมายทำงานอยู่ที่นั่น” 

เป็๲ที่รู้กันว่าตอนนี้บุญภามีหนุ่มกรุงเทพฯที่บังเอิญมาเยี่ยมญาติแถวนี้ติดพันอยู่ความที่ บุญภาเป็๲สาวสวยเรียบร้อยขี้อายจึงทำให้ชายหนุ่มถูกใจถึงขั้นส่งผู้ใหญ่มาเจรจาสู่ขอ

“ยังไม่ได้ตอบตกลงกับเขาเสียหน่อย”ใบหน้าของบุญภาแดงระเรื่อ

“แล้วน้าภาชอบน้าหมายรึเปล่าล่ะถ้าชอบก็โอเคเซย์เยสไปเลย!” ปิยะลักษณ์ส่งเสียงเชียร์

“แก่แดดนะเรา”บุญภาค้อนขวับใส่หลานสาวทีหนึ่ง

“ทำไมล่ะ ?เจ๊ภากลัวผู้ชายกรุงเทพฯมาหลอกเหรอ”บุญชัยพูดอย่างรู้ใจพี่สาวเพราะสนิทกันที่สุดอยู่ด้วยกันมานานที่สุด

“ทำนองนั้นล่ะ?” ยิ่งไปอยู่กรุงเทพฯห่างไกลพ่อแม่ด้วยถ้าเกิดปัญหาจะบากหน้าไปขอความช่วยเหลือจากใครเขาได้ บุญภานิ่งคิดคำนวณในใจ

“น้าหมายเขาไม่มาหลอกน้าภาหรอก เชื่อหนูสิ!หนูเป็๲หมอดูผู้หยั่งรู้อนาคต! หมอเอิงเป๊ะปัง!” ปิยะลักษณ์วาดมือเป็๲ท่าประจำตัวแล้วกล่าวติดตลกทีเล่นทีจริงเพราะในอนาคตหลังจากแต่งงานกันแล้วน้าสมหมายจะพาน้าบุญภาไปตั้งรกรากอยู่แถวบางพลัดซึ่งตอนแรกที่ไปซื้อที่ดินตรงนั้นมันมีแต่ป่าแต่ต่อมาเมื่อความเจริญมาเยือนอย่างรวดเร็วจะมีถนนในซอยตัดผ่านเข้าออกได้ถึงสามทางแค่น้าสาวของเธอขายเพียงข้าวเหนียวหมูปิ้งรถเข็นตรงทางสามแพร่งก็ขายดิบขายดีจนมีทองใส่เส้นเบ้อเริ่มน่าเสียดายที่น้าสาวคนนี้กลับอายุสั้นจากไปด้วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ตอนที่มีอายุเพียง55 ปีเท่านั้น

โดยส่วนตัวเธอค่อนข้างชอบบุญภามากเพราะเป็๲คนใฝ่บุญวันพระทำบุญเข้าวัดไม่เคยขาดแถมยังกตัญญูอยู่ดูแลพ่อแม่จนกระทั่งแต่งงานที่สำคัญน้าสาวคนนี้เป็๲คนใจดีชอบทำขนมไทยอร่อย ๆ ให้เธอกับน้อง ๆ กินกันเป็๲ประจำ

•✡°・*.☆° .:*❅❀❅*:. °☆. *・°✡•

ฟินจิกหมอนก่อนใครไม่ต้องรอนาน!

กับ E-BOOK ที่ Meb