เปลวไฟที่ลุกโชติ่ กำแพงไฟที่แบ่งทัพของมันเป็สองส่วนค่ะ
ส่วนแรก คือ พวกที่เดินเข้ามาก่อนการจุดะเิค่ะ มีทั้งวอล์คเกอร์ สะพานเนื้อ และคัลทิสท จำนวนมากพอสมควร แต่ก็สามารถรับมือได้ไม่ยาก
ส่วนที่สอง คือ พวกหลังกำแพงไฟค่ะ พวกนี้พอเดินผ่านมาจะลุกไหม้ และทับถมเป็เชื้อเพลิงต่อไป หากมีตัวที่เดินผ่านกำแพงนั่นมาได้ ตัวมันก็ยังจะลุกเป็ไฟ แล้วจะล้มลงเมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน
ตอนนี้พวกเราแนวหน้านั้นได้เข้ามาอย่างปลอดภัย ถึงจะมีคนที่ถูกยิงบ้าง าเ็บ้าง การต่อสู้…มันก็แบบนี้ล่ะคะ ฉันเองก็เศร้าเหมือนกัน เพราะอย่างนั้น จึงต้องทำให้ได้ค่ะ ถ่วงเวลาเพื่อให้ประชาชนอพยพ และรอเวลาที่จะกลับบ้านค่ะ
“โอ้ ร้อยโท เ้าจิ๋ว มากันแล้วเหรอ”
“ยะโฮ เลนทิล”
“ค่ะ แจ้งทุกๆคน หรือยังค่ะ เลนทิล?”
“เออ ประกาศไปแล้วล่ะ ตอนนี้ก็แยกย้ายกันไปพักแล้ว แล้วนี่จะไปไหนกันก่อนละ?”
“หิหิหิ…มันแน่นอนอยู่แล้ว…กินข้าวยังไงล่ะ”
นั่นสินะคะ หิวข้าวมากเลยค่ะ
“ในหัวมีแต่ของกินรึไงวะ?”
“แน่นอนค่ะ ของหวาน และไขมันเป็สิ่งจำเป็ค่ะ” สหายแซฟฟรอน พูดพลางยกหน้าอกอันใหญ่โตนั่นออกมา
“หนวกหูเฟ้ยยยยย ไอ้ก้อนไขมันนั่นมันมีอะไรดีว่ะ ก็แค่ก้อนไขมันที่จะเหี่ยวย่นในอนาคตเองนะเฟ้ย”
“จะแตงโม หรือเมล่อน ใครๆก็ชอบทั้งนั้น”
“หุบปากไป้!”
สหายเลนทิล ทำท่าขู่ฟอดๆแล้ว เอ้า เอ้า อย่าทะเลาะกันสิค่ะ
“ว่าแต่ วันนี้มีเมนูอะไรบ้างคะ?”
“นั่นสินะ ยังไม่ได้ไปดูเลยแฮะ”
“เมล่อน แตงโม โอ้ว เย”
“หุบปาก!”
ตึก ตึก ตึก เสียงเท้าเดินของพวกเรา ค่อยๆก้าวเดินไปยังโรงอาหาร
ผ่านจุดพัก เต้นสนาม ที่นั่นมีทหารที่ออกไปในแนวหน้า เพื่อนร่วมสนามรบนั่น นั่งๆนอนๆ กันอยู่ บ้างก็เดินไปกินข้าว บ้างก็หลับปุ๋ย บ้างก็จับกลุ่มคุยกันถึงวีรกรรมของตัวเอง แต่ละคนยังดูมีใจสู้อยู่นะคะ
“ที่นี่ไง ที่นี่ไง”
“หืม…กลิ่นหอมๆนี่มัน…” สหายแซฟฟรอน พูดขึ้น
กลิ่นหอมของเนื้อ จากการเคี่ยวหลายชั่วโมง โชยมาตามสายลม
กลิ่นความสดชื่น ที่แฝงไปด้วยความเผ็ดร้อนของขิง และผงแกง
กลิ่นหอมหอมของผักหลากชนิด ที่ผ่านความร้อนอย่างประณีตละเอียดอ่อน
กลิ่นหวานหวานของผลไม้เขตร้อน ที่ผ่านการคัดสายพันธุ์มาอย่างดี และเปื่อยยุ่ย
กลิ่นทั้งหมด ได้หลอมรวมกันเป็อันหนึ่งอันเดียว ส่งกลิ่นรุนแรงไปทั่วสารทิศ กระตุ้นความอยากอาหารให้ชวนชิม เอาล่ะ มาเถิด แกงกะหรี่ร้อนๆ พร้อมเสิร์ฟ แล้ว
“ว้าววววว แกงกะหรี่ละ” สหายแซฟฟรอนตาเป็ประกาย น้ำลายไหลเล็กน้อย
“โอ้วว หอมชะมัดยาก”
“จริงด้วยค่ะ หอมมากเลย”
ในโรงครัวอันนี้ ที่อยู่ในกำแพงชั้นใน มีทหารมาต่อคิวกันหนาแน่นมากเลยค่ะ แกงกะหรี่วันนี้ รู้สึกจะมีหลายแบบเลยนะคะ
“เน่ เน่ เน่ ต่อคิวค่ะ ต่อคิวค่ะ” เสียงทหารที่เป็คนทำอาหารดังขึ้น
“ไนเจลล่า เองเหรอค่ะ ที่เป็คนทำมื้อนี้”
“อ้าว ร้อยโทเมอร์เทิล แซฟฟรอน และชิวาว่าจัง”
“เรียกใครชิวาว่าวะ!?”
“เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
ยังน่ารักสดใสเหมือนเดิมเลยนะคะ
“เอาน่า เอาน่า อย่าโมโหไปสิ ชิวาว่าจัง อยากได้แกงแบบไหนละ? วันนี้มีน้ำแกงกะหรี่ สามแบบเลยนะเออ”
สหายไนเจลล่า กอดอกแล้วทำปากแมวอย่างภูมิใจนำเสนอ
“ไหน ไหน มีอะไรบ้างเอ่ย?” สหายแซฟฟรอน พูดออกมา ทำท่าอยากกินไม่ไหวแล้ว
“ไหน มีอะไรจะให้ชิม?” สหายเลนทิลพูดขึ้นพลางมองไปยังหม้อใบใหญ่นั่น
“อันดับแรกก็นี่…แกงกะหรี่พื้นฐานของพื้นฐานที่สุด เคี่ยวเนื้อส่วนแก้มและน่องลายผสมเอ็น ให้เปื่อยยุ่ยดั่งมาชเมลโล่ พร้อมมันฝรั่งขนาดพอดีคำร้อนๆ คู่กับแครอทที่นิ่มนวลแต่ไม่เสียรูปทรง ผสานเครื่องเทศเผ็ดร้อนควันออกหู จนออกมาเป็แกงกะหรี่ธรรมด๊าธรรมดา นั่นเอง เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
“ธรรมดาหรอกเรอะ ไอ้บ้านี่!”
“สูงสุดคือสามัญนะเออ”
“ก็ จริงนะคะ”
“กลิ่นแบบแกงกะหรี่บ้านๆสินะ~ ดีจัง”
“อันดับต่อมาก็นี่…แกงกะหรี่สีขาว สีขาวหอมนมนวลแสนครีมมี่ สะโพกไก่ขาวสุกสกาวดั่งไข่มุก หัวไชเท้าขาวอวบอ้วนชวนมอง มันฝรั่งบดก้อนปั้นพอดีคำ เห็ดแชมปิญองคู่แครอทนุ่มละมุน จนออกมาเป็ แกงกะหรี่สีขาวครีมนุ่มนวล นั่นเอง เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
“สีขาวครีม สวยจัง”
“นั่นสินะคะ ทำออกมาได้สวยงามมากเลยค่ะ มีใส่แครอท และบรอกโคลีเพิ่มสีสันด้วย”
“เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า แน่นอน แกงกะหรี่นี้มีรสอ่อนๆ แต่เผ็ดร้อนจากพริกไทยขาวนะเออ”
“อันไหนใส่บรอกโคลี กูบอกเลยหมาไม่แดก”
“ยังไม่ได้ลองชิมเลยน้าาาาาาาาาา” สหายไนเจลล่า ส่งเสียงร้องขู่ฟอดๆออกมา
เอิ่ม…บรอกโคลีมีประโยชน์นะคะ สหายเลนทิล
“และอันดับสุดท้าย…ฟุฟุฟุ แกงกะหรี่สีดำ หมึกปลาหมึกจากท้องทะเลลึกเกินหยั่งถึงผสานดาร์กช็อกโกแลตรสขมปนโกโก้ เคี่ยวหอมหัวใหญ่สีคาราเมลจนหอมหวน แครอทแดงนุ่มชุ่มฉ่ำ มันฝรั่งเหลืองส้มสุกกำลังดี และสุดท้ายใส่เครื่องเทศทั้งหมดทั้งมวล จนออกมาเป็ แกงกะหรี่ดำอันอ่อนโยน นั่นเอง เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
“นี่มึงลืมใส่เนื้อใช่ไหม?”
“เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
ดูเหมือนจะลืมจริงๆสินะคะ สหายไนเจลล่า
“เนื้อน่ะนะ ละลายหมดแล้วล่ะ ชิวาว่าจัง”
สหายไนเจลล่า ชี้นิ้วสั่นไหวซ้ายขวาไปมา ทำท่า จุจุ เหมือนจะบอกว่า ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
“แกงกะหรี่ไม่มีเนื้อก้อนๆ กูตีเก๊หมดอะ”
“อร่อยน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา” สหายไนเจลล่า ขู่อีกรอบ
อย่างนี้นี่เอง แกงกะหรี่สีดำนี่ ผ่านการเคี่ยวมาอย่างดี และนานมากเลยสินะคะ เคี่ยวจนเนื้อละลายผสานไปเป็น้ำราด ช่วยเพิ่มรสอูมามิสินะ
“งั้นเลือกที่ชอบ แล้วไปนั่งทานกันเถอะค่ะ”
“เห็นด้วยจ้า”
“เออ”
“มีท็อปปิ้งเล็กน้อยอยู่ตรงมุมโน้นด้วยน้า” สหายไนเจลล่า ชี้ไปยังอีกฝั่งหนึ่ง ที่มีโต๊ะวางของทอดไว้อยู่หลากหลาย
พูดจบก็แยกย้ายกันไปตักของที่ตัวเองชอบ อืม…ทานอะไรดีนะ…ตัดสินใจแล้ว เอานี่ดีกว่าค่ะ
ตึก ตึก ตึก ตอนนี้พวกเราเดินมานั่งที่โต๊ะตรงกลางกันค่ะ พร้อมจะทานแล้วนะคะ
“เน่ เน่ เมอร์เทิลจัง กินอะไรอะ?”
“ฉันเหรอค่ะ แกงกะหรี่สีขาวน่ะคะ อยากทานอะไรที่รสเบาๆมากกว่า ราดท็อปปิ้งด้วยกุ้งเทมปุระกรุบกรอบที่เพิ่งทอดใหม่ๆ สามสิบห้าตัว ข้าวโพดหวาน สามถ้วย มะเขือม่วง หกลูก และเสริมด้วยผักดองกองโตค่ะ แล้ว แซฟฟรอนละคะ?”
“หิหิหิ ของหนูเป็แกงกะหรี่สีดำจานโต เพิ่มท็อปปิ้งด้วยไส้กรอกบราทเวิร์ส สิบสองลูก เบคอนหั่นหนา สิบห้าแผ่น หอยเชลล์ย่างเนย เก้าตัว ไข่ข้นหกฟอง และปิดท้ายด้วยหมูชุบแป้งทอด สิบชิ้นพร้อมกับชีสที่ท่วมไปทั้งจาน มื้อนี้เอาเบาๆ ก็พอ เดี๋ยวจะไปหาของหวานต่อค่ะ”
นั่นเบาแล้วเหรอค่ะ สหายแซฟฟรอน ว่าแต่จะไปเอาของหวานอีกเหรอค่ะนั่น
“ให้ตายสิ ยัยหัวฟ้านั่นกวนตีนชะมัด”
“ไนเจลล่า ทำอะไรเหรอคะ?”
“มันตักแต่แครอท กับมันฝรั่งน่ะเซ่ ไม่ยอมตักเนื้อซักที ยัยหัวฟ้านั่น…”
“ฮะฮะฮะ สมกับเป็ ไนเจลล่าจัง”
“หนวกหูน่า ช่างเถอะ”
“แล้วเอาแกงแบบไหนมาคะ?”
“นี่เหรอ ภูมิใจนำเสนอเลยเฟ้ย แกงกะหรี่ธรรมดานี่ละ เด็ดสุดแล้ว ใส่ท็อปปิ้งโคโรเกะครีมปูและครีมแซลมอน อย่างละ ห้าชิ้น เครื่องเคียงด้วยไข่ต้ม สี่ฟอง และเห็ดผัดเนย สองถ้วย”
อืม อืม ยังไดเอทอยู่สินะค่ะ ดี ดี
“ถ้าอย่างนั้น…”
“แด่เชื้อเพลิงแห่งชีวิต”
พวกเราทั้ง สามคนเอากำปั้นมือมาชนกัน โค้งลงเล็กน้อย พร้อมจะทานอาหารแล้ว ถ้างั้นก็…ตักเข้าปากเลยนะค่ะ
“อืม…อร่อย”
รสชาตินุ่มนวลของนม และครีม เข้ากันลงตัวมากเลยค่ะ อีกทั้งยังมีแครอท และมันฝรั่งบดที่พอดีคำไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไปด้วย ไก่เองก็มีรสชาติซึมไปถึงเนื้อข้างในเลย กินคู่ กับกุ้งทอดที่เพิ่งทอดสดใหม่ ร้อนๆที่เต็มไปด้วยความสด อีกทั้งผักดองที่ช่วยตัดรสชาติให้ไม่เบื่อ มันเข้ากันดีมากเลยค่ะ
“งั่ม…อร่อยยยยยยย”
สีดำเงาส่องประกายของแกงกะหรี่นี่ รสชาติเข้มข้นปนขมเล็กน้อย สมเป็รสชาติของผู้ใหญ่ หมึกสีดำจากทะเลทางใต้แสนอบอวน ราสด้วยชีสร้อนฉ่าเยิ้มๆ ลงบนหมูชุบแป้งทอดแสนกรอบ เบคอนหนาเนื้อแน่น พร้อมไส้กรอกที่เต็มปากนี่ นี่มันรสชาติของความสุขสินะ
“กร๊วม…อืม…รสชาตินี่มัน”
รสชาติของแกงกะหรี่แบบบ้านๆ ที่อบอุ่นชวนคิดถึง ทั้งมันฝรั่ง แครอทนี่ และยังมีรสชาติของผักสีเขียว ที่มีกลิ่นอายคล้ายหญ้าเขียวขจี ลำต้นก้านดอกย่อยแข็งดั่งตอไม้ กลุ่มดอกอ่อน อ่อนนุ่มฟูแต่หนาแน่น กัดฉีกกระชากขาดอย่างง่ายดาย กลิ่นเหม็นเขียวกระจายไปเต็มปาก ความหวานเล็กน้อยที่จบลงด้วยความขมแบบนี้ รสชาตินี่มัน…มันก็คือ…
“ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย แล้วจะแอบใส่บรอกโคลีมาทำไมวะ!?”
“เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า อร่อยละซี่”
สหายไนเจลล่า ยืนหน้าออกมา และรีบวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนส่งเสียงเฮฮากันใหญ่เลยล่ะคะ
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
สมเป็ สหายไนเจลล่า จริงๆเลยค่ะ ทำเอาทุกคนหัวเราะกันสนุกสนานแบบนี้ได้ ทั้งๆที่เพิ่งผ่านเื่เฉียดตายมาเมื่อกี้นี่เองแท้ๆ…
ใช่ค่ะ…ส่งเสียงหัวเราะกัน…ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ก็ยังทำใจได้ยากอยู่ เมื่อกี้ มีคนเสียชีวิตต่อหน้าแท้ๆ ความรู้สึกผิด ที่ช่วยไม่ได้ ความรู้สึกผิด ที่พาพวกเขาไปตาย มันกัดกินฉันจริงๆ และฉันก็เชื่อ ว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ ก็เป็เหมือนกัน
ไม่ว่าจะหัวเราะ ไม่ว่าจะนั่งเงียบๆ ไม่ว่าจะร้องไห้ ทุกๆคนที่นี้ก็คงมีความรู้สึกเดียวกัน ฉะนั้นต้องอยู่กับมันให้ได้ค่ะ…
“เมอร์เทิลจัง ของหวานกินอะไรดี ไอศกรีมเย็นๆดีไหม?”
“เฮ้ย เฮ้ย เวลาแบบนี้ต้อง คุกกี้จุ่มนมสิวะ”
“ไดฟุกุก็มีน้าาาาา ไส้บรอกโคลีด้วย”
“จะใส่ไปทำไมวะ!? ไอ้หอมซอยนี่!”
“เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
“ค่ะ ไปทานด้วยกันนะคะ”
นั่นสิ เราต้องอยู่กับความรู้สึกแบบนี้ ทำตามหน้าที่ ปกป้องผู้คนของเรา และก้าวต่อไปค่ะ
487
