อันหลานตื่นขึ้นในเช้าวันถัดมาในห้องพักที่ใหญ่โตกว่าห้องเช่าที่เธอเคยอยู่หลายเท่าทุกอย่างในที่นี่ดูงดงามและหรูหราเตียงไม้แกะสลักประดับด้วยผ้าม่านโปร่งบางสีขาวลายดอกไม้ผ้าปูเตียงทำจากผ้าไหมที่ลื่นจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังนอนอยู่บนก้อนเมฆ
แสงแดดอ่อนๆ จากหน้าต่างกระจกบานใหญ่สาดส่องเข้ามาเธอนั่งขึ้นและมองออกไปยังสวนหลังบ้านที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่และบ่อปลาคาร์พ
"นี่ไม่ใช่ความฝันจริง ๆ" เธอพึมพำ
ก่อนที่เธอจะได้ไตร่ตรองถึงสิ่งที่เกิดขึ้นประตูไม้บานใหญ่ของห้องถูกเลื่อนเปิดออก หญิงสาวในชุดสีชมพูอ่อนรีบก้าวเข้ามาใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
"ท่านหญิง! ท่านตื่นแล้ว!" หญิงสาวคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ
อันหลานมองเธออย่างสับสน"เธอเป็ใคร?"
หญิงสาวคนนั้นหยุดชะงักก่อนจะยิ้มด้วยความนอบน้อม "ข้าชื่อเสี่ยวลู่ เป็สาวใช้ของท่านหญิงท่านยังจำข้าไม่ได้หรือ?"
"เอ่อ...ฉัน..." อันหลานลังเล ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆเพื่อไม่ให้ดูผิดปกติ "จำได้สิ"
เสี่ยวลู่รีบเข้ามาช่วยเธอแต่งตัวในชุดใหม่ซึ่งเป็ชุดผ้าไหมลายดอกไม้สีฟ้าอ่อน ประดับด้วยเข็มกลัดทองคำที่ดูมีมูลค่าสูงอันหลานรู้สึกเหมือนกำลังสวมบทบาทในละครย้อนยุคที่เธอเคยดู
"วันนี้ท่านแม่ทัพ้าพบกับท่านหญิงที่ห้องโถงใหญ่ข้าเชื่อว่าท่านแม่ทัพมีเื่สำคัญจะพูดกับท่าน"เสี่ยวลู่บอกขณะช่วยจัดทรงผม
อันหลานพยักหน้าแม้จะไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไร แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตาม
ห้องโถงใหญ่ของจวนแม่ทัพนั้นอลังการกว่าที่เธอจินตนาการไว้เสาไม้ขนาดใหญ่ที่แกะสลักเป็รูปัเรียงตัวกันอย่างสง่างามโคมไฟกระดาษที่ประดับด้วยลวดลายวิจิตรส่องแสงอ่อน ๆ และบนโต๊ะไม้กลางห้องมีชายวัยกลางคนที่เธอเจอเมื่อวานนั่งอยู่
เขาคือแม่ทัพหานคนที่ทุกคนในจวนนี้เรียกว่าท่านแม่ทัพ
"มานั่งสิ ลูกของข้า" แม่ทัพหานพูดพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น
อันหลานเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามเขาพลางพยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้แสดงความสับสนออกมา
แม่ทัพหานเริ่มพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน่ที่ผ่านมาเขาเล่าว่า "หานอวิ๋น"ลูกสาวบุญธรรมของเขาหายตัวไปอย่างลึกลับในระหว่างที่เดินทางไปเยี่ยมเพื่อนในอีกแคว้นและเพิ่งกลับมาเมื่อวานนี้
"เ้าคงเหนื่อยมากจากการเดินทาง แต่พ่อดีใจที่เ้าปลอดภัย"เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งอก
อันหลานพยักหน้าเบาๆ เธอไม่กล้าพูดอะไรนอกจากตอบรับ
หลังจากการพูดคุยแม่ทัพหานแนะนำให้อันหลานพักผ่อนและปรับตัวกับการกลับมาที่จวนแต่ก่อนที่เธอจะออกจากห้องโถง ชายคนหนึ่งในชุดขุนนางเข้ามาหาแม่ทัพ
"ท่านแม่ทัพ มีข่าวด่วนจากแคว้นเหลียงพวกเขาเตรียมยกทัพมาโจมตีชายแดนของเราในเร็ว ๆ นี้"
คำพูดนั้นทำให้อันหลานรู้สึกเย็นสันหลังกะทันหันเธอเริ่มเข้าใจว่าชีวิตในโลกนี้ไม่ได้มีแต่ความสวยงาม
ระหว่างทางกลับห้องพักอันหลานพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ดีว่าการอยู่ในฐานะ "หานอวิ๋น"ไม่ใช่เื่ง่าย และการต้องปรับตัวกับชีวิตใหม่ในยุคที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้จะเป็เื่ท้าทาย
"ฉันต้องหาทางกลับไปโลกเดิม...แต่มันจะทำได้ยังไง?" เธอพึมพำกับตัวเอง
แต่ก่อนที่เธอจะได้คิดต่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ตามหลังมา
"ข้าขอพูดคุยกับท่านหญิงเป็การส่วนตัวได้ไหม?"
เธอหันกลับไปและพบกับชายหนุ่มที่สูงสง่าในชุดนักรบเขาคือคนที่เธอเจอเมื่อวาน...และตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขาคือใคร
"ข้าเฉิงหาน องค์ชายของแคว้นฉู่ ข้ามีคำถามเกี่ยวกับตัวตนของท่านหญิง"
สายตาของเฉิงหานที่มองมาทำให้อันหลานรู้สึกเหมือนเขาอ่านใจเธอออก"เขารู้แล้วเหรอว่าฉันไม่ใช่หานอวิ๋นตัวจริง?"
534
