เทพธิดาน้อยไลฟ์สตรีม เปลี่ยนโชคชะตา

บทที่  85 แผนชั่วหมื่นลี้ เพลิงผลาญรังนอน

พลังงานมืดมิดที่ระเบิดออกจากต้นไม้ปีศาจนั้นแตกต่างจากระลอกก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง มันไม่ได้แผ่ขยายออกไปอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับควบแน่นและอัดรวมกันจนกลายเป็นพายุหมุนสีดำทมิฬใจกลางศาลบรรพชน อากาศโดยรอบบิดเบี้ยว แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ราวกับภูเขาทั้งลูกกำลังจะถล่มลงมาทับ

"อึ่ก!"

กู้หลินและกู้หยูทรุดฮวบลงกับพื้นพร้อมกัน พวกเขารู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังจะแข็งตัวภายใต้แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนี้ นี่คือพลังที่แท้จริงของหมิงเทียนที่ส่งตรงมาจากที่ใดที่หนึ่งอันไกลโพ้น... พลังที่เหนือกว่าตอนที่เขาควบคุมร่างของพ่อแม่พวกเขาหลายสิบเท่า!

เสี่ยวเป่าเองก็เซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือดจนน่ากลัว โลหิตเทพธิดาและพลังปราณทั้งหมดถูกใช้ไปกับการชำระล้างคำสาปเมื่อครู่ ตอนนี้เธอก็ไม่ต่างอะไรจากตะเกียงที่ไร้น้ำมัน เหลือเพียงสติปัญญาและความรู้ของเทพธิดาเท่านั้นที่ยังคงเฉียบคม

"เห็นรึยัง... เย่ว์ซิน นี่คือพลังที่เจ้าเคยดูแคลน!" เสียงของหมิงเทียนก้องกังวานอยู่ในหัวของทุกคน มันแฝงไว้ด้วยความสะใจอย่างปิดไม่มิด "ต่อให้เจ้าจะมองแผนการของข้าออก แต่ในสภาพกระจอกงอกง่อยเช่นนั้น เจ้าจะทำอะไรได้? ข้าจะบดขยี้พวกมดปลวกนี่ต่อหน้าเจ้า แล้วค่อยๆ สูบพลังวิญญาณของเจ้ามาเป็นของข้า!"

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

รากไม้สีดำสนิทจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งทะลุพื้นขึ้นมาราวกับอสรพิษจากขุมนรก ปลายของมันแหลมคมยิ่งกว่าหอกเหล็ก พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของกู้เจียงและหลิวซือที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น!

เป้าหมายของมันชัดเจน... ทำลายสายเลือดตระกูลกู้ให้สิ้นซาก!

"พ่อ! แม่!" กู้หลินตะโกนลั่น เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งเหมือนถูกตรึงไว้กับที่

"อย่า!" เสี่ยวเป่าตวาดเสียงแหลม ดวงตาสีทองอำพันของเธอเบิกกว้างจับจ้องไปยังภาพเบื้องหน้า ในหัวของเทพธิดาเย่ว์ซินคำนวณความเป็นไปได้นับหมื่นแปดพันวิธีในเสี้ยววินาที

สู้ตรงๆ ไม่ได้... พลังไม่เหลือพอที่จะสร้างม่านพลังป้องกันแล้ว...

ทางรอดเดียวคือต้องทำลายแกนกลางของมัน!

"พี่ใหญ่!" เธอตะโกนสุดเสียง "ฟังเสี่ยวเป่าให้ดี! ค่ายกลนี้มีจุดอ่อน! มันดึงพลังงานทั้งหมดมารวมไว้ที่จุดเดียวเพื่อข่มขวัญเรา!"

เนตรสวรรค์ที่อ่อนแรงของเธอพยายามเพ่งมองทะลุผ่านพายุพลังงานสีดำทมิฬ ในที่สุดเธอก็มองเห็น... จุดแสงสีเขียวเข้มที่เต้นตุบๆ อยู่ตรงโคนของต้นไม้ปีศาจ มันถูกซ่อนอยู่ใต้ดินลึกลงไปประมาณหนึ่งเมตร... นั่นคือ 'แก่นค่ายกล' ที่แท้จริง!

"โคนต้นไม้! ลึกลงไปสามฉื่อ! ทำลายมันซะ!"

คำสั่งของเธอชัดเจน แต่สถานการณ์กลับสิ้นหวัง รากไม้ปีศาจพุ่งมาจ่ออยู่ตรงหน้าพ่อแม่ของพวกเขาในระยะไม่ถึงหนึ่งคืบแล้ว!

ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง กู้หยูกัดฟันกรอด! เขาไม่มีพละกำลังแบบพี่ใหญ่ ไม่มีวิชาอาคมแบบน้องเล็ก แต่เขามีสมองและความกล้า!

"อ๊ากกก!"

เขาทิ้งตัวลงนอนทับร่างของพ่อกับแม่ ใช้แผ่นหลังของตัวเองเป็นโล่มนุษย์!

ฉึก! ฉึก!

รากไม้แหลมคมสองเส้นเจาะทะลุแผ่นหลังของกู้หยูอย่างโหดเหี้ยม เลือดสดๆ สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่างจนแทบสิ้นสติ แต่เขาก็ยังคงกอดร่างของพ่อแม่ไว้แน่น ไม่ยอมขยับแม้แต่นิ้วเดียว

"กู้หยู!!!" กู้หลินคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าบาดเจ็บ ภาพน้องชายถูกแทงทะลุต่อหน้าต่อตาได้ปลดปล่อยพลังแฝงทั้งหมดในตัวเขาออกมา เขากระชากโซ่ตรวนแรงกดดันที่มองไม่เห็นจนขาดสะบั้น!

"ไอ้สารเลว!!!"

กู้หลินทะยานไปข้างหน้า ไม่สนใจรากไม้ที่พุ่งเข้ามาโจมตีจากทุกทิศทาง เขาใช้ร่างกายที่แข็งแกร่งรับการโจมตีทั้งหมด แขนและขาของเขาถูกคมหอกรากไม้บาดจนเป็นแผลเหวอะหวะ แต่เป้าหมายของเขามีเพียงหนึ่งเดียว... โคนต้นไม้ปีศาจ!

"โง่เง่า! คิดจะใช้ร่างเนื้อมาสู้กับพลังสวรรค์รึ!" หมิงเทียนหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา

"พลังสวรรค์บ้านพ่องสิ! นี่มันพลังปลิงดูดเลือดชัดๆ!" เสี่ยวเป่าตะโกนด่าสวนกลับไปทันควันเพื่อดึงความสนใจ "ไอ้ศิษย์อกตัญญู! ขนาดจะฆ่าคนยังต้องใช้ของที่ขโมยมา! น่าสมเพชสิ้นดี!"

การด่าทอของเธอได้ผลชะงัด พลังที่โจมตีกู้หลินชะงักไปเล็กน้อย เปิดโอกาสให้เขาพุ่งไปถึงเป้าหมายได้สำเร็จ!

"ทุบมัน!!!" เสี่ยวเป่ากรีดร้อง

กู้หลินไม่ลังเล เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ไว้ที่หมัดขวา กล้ามเนื้อแขนของเขาปูดโปนขึ้นจนเห็นเส้นเลือด ก่อนจะซัดหมัดที่หนักหน่วงที่สุดในชีวิตลงบนพื้นดินตรงโคนต้นไม้ปีศาจ!

ตู้มมมมมม!

พื้นศาลบรรพชนที่ปูด้วยหินแกรนิตแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ แรงกระแทกส่งไปถึงชั้นใต้ดิน เผยให้เห็นก้อนผลึกสีเขียวเข้มขนาดเท่าศีรษะเด็กที่กำลังเต้นตุบๆ อยู่เบื้องล่าง มันคือแก่นค่ายกล!

"ไม่นะ!" เสียงของหมิงเทียนแฝงแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก

แต่ก็สายไปแล้ว...

กู้หลินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เขากระโดดตามลงไปในหลุม ยกสองมือขึ้นสูงเหนือศีรษะแล้วทุบลงไปบนแก่นค่ายกลอย่างสุดแรงเกิด!

เพล้งงงงง!

เสียงแก้วแตกที่ดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วทั้งหุบเขา แก่นค่ายกลแหลกละเอียดในพริบตา!

ทันทีที่แก่นกลางถูกทำลาย พายุพลังงานสีดำก็สลายตัวไปในทันที ต้นไม้ปีศาจกรีดร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเหี่ยวเฉาและสลายกลายเป็นผงธุลีสีดำไปต่อหน้าต่อตา รากไม้ทั้งหมดที่พันธนาการและทิ่มแทงทุกคนอยู่ก็กลับกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกัน

ความเงียบ... เข้ามาแทนที่ความโกลาหล

เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของสามพี่น้องที่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด

"แค่ก... แค่ก..." กู้หลินไอออกมาเป็นเลือด เข่าของเขาทรุดลงกับพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ดวงตาของเขากลับจับจ้องไปยังน้องชายที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกล

"กู้หยู!" เขารีบคลานเข้าไปหา พลิกร่างของน้องชายขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ภาพบาดแผลฉกรรจ์สองแห่งบนแผ่นหลังที่เลือดยังไหลไม่หยุดทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น "กู้หยู! ตื่นสิ! อย่าเป็นอะไรนะ!"

เสี่ยวเป่ารีบวิ่งโซเซเข้าไปหาเช่นกัน เธอวางมือเล็กๆ ลงบนหน้าอกของกู้หยู สัมผัสได้ถึงชีพจรที่แผ่วเบาจนแทบจะจับไม่ได้

"ยังไม่ตาย! แต่เสียเลือดมากเกินไป!" เธอบอกเสียงสั่น "ต้องรีบพาไปโรงพยาบาล เดี๋ยวนี้!"

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทำอะไร...

เสียงของหมิงเทียนก็ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย มันไม่ได้กึกก้องด้วยพลังอีกต่อไป แต่กลับเย็นเยียบและอาบด้วยยาพิษแห่งความอาฆาตแค้น

"เย่ว์ซิน... เจ้าชนะข้าที่นี่... แต่สงครามเพิ่งจะเริ่มต้น... ข้าทำลายแก่นหลักของเจ้าไม่ได้... แต่ข้าทำลายรังนอนของเจ้าได้! จงลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปซะเถอะ!"

สิ้นเสียงนั้น ทุกอย่างก็เงียบสนิท การเชื่อมต่อจากหมิงเทียนถูกตัดขาดไปโดยสมบูรณ์

"รังนอน?" กู้หลินทวนคำด้วยความไม่เข้าใจ

ทันใดนั้นเอง...

*ครืด... ครืด...*

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของกู้หลินสั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงชื่อ 'ป้าหลี่' เพื่อนบ้านที่ใจดีในเมือง

กู้หลินกดรับสายด้วยลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างรุนแรง "ฮัลโหลครับป้าหลี่..."

เสียงที่ตอบกลับมานั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและร้อนรนจนฟังแทบไม่เป็นศัพท์

"[อาหลิน! แย่แล้ว! รีบกลับมาเร็ว! บ้านพวกเธอ... บ้านพวกเธอไฟไหม้!]"

คำพูดของป้าหลี่เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของกู้หลินและเสี่ยวเป่าที่ได้ยินอย่างชัดเจน

"ว่าไงนะครับ!"

"[ไฟไหม้หนักมาก! รถดับเพลิงมาแล้ว แต่ไฟมันลามเร็วเกินไป... เหมือนมีคนจงใจวางเพลิง! ตอนนี้... ตอนนี้มันวอดไปหมดแล้ว! ไม่เหลืออะไรเลย!]"

กู้หลินยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ โทรศัพท์หลุดจากมือร่วงลงสู่พื้น...

บ้าน... บ้านที่เป็นเหมือนจุดเริ่มต้นชีวิตใหม่ของครอบครัว... ถูกเผาจนไม่เหลือซาก

นี่สินะความหมายของคำว่า 'ทำลายรังนอน' ของหมิงเทียน...

มันเป็นแผนซ้อนแผน! ขณะที่มันใช้ค่ายกลที่หมู่บ้านเมฆาซ่อนตรึงพวกเขาไว้ที่นี่ มันก็ได้ส่งคนของมัน... บางทีอาจเป็นสำนักเงาโลหิต... ไปลงมือเผาบ้านของพวกเขาในเมืองหลวงเพื่อตัดเส้นทางกลับและทำลายขวัญกำลังใจ

ความเจ็บปวดจากบาดแผลทั่วร่างกายยังไม่เท่ากับความเจ็บปวดในใจของกู้หลินในยามนี้ เขามองน้องชายที่บาดเจ็บสาหัส มองพ่อแม่ที่ยังไม่ได้สติ และมองน้องสาวตัวน้อยที่ยืนนิ่งเงียบ

เสี่ยวเป่าไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้โวยวาย เธอเพียงแค่กำหมัดเล็กๆ ของตัวเองแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาสีทองอำพันที่เคยอ่อนแสงลง บัดนี้กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะที่มืดมิดและเย็นเยียบยิ่งกว่าพลังของหมิงเทียนเสียอีก

เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าทิศที่ตั้งของเมืองหลวง ริมฝีปากเล็กๆ ขยับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและน่ากลัว

"เผาบ้านข้างั้นรึ... หมิงเทียน"

"ดี..."

"ดีมาก..."

"ในเมื่อเจ้าเผา 'รังหนู' ของข้า... ข้าก็จะสร้าง 'วังมังกร' ขึ้นมาแทนที่... วังที่ต่อให้เจ้ามีร้อยชีวิตพันชีวิต ก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะย่างกรายเข้ามาใกล้!"

วิกฤตการณ์ที่หมู่บ้านเมฆาซ่อนอาจจะจบลงแล้ว... แต่สงครามที่แท้จริงระหว่างเทพธิดาตกสวรรค์กับศิษย์ทรยศ... เพิ่งจะเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ