3 ชั่วยามต่อมา
"เห้! จ้าวเฟิงข้าว่าพวกเรากลับกันก่อนเถอะ ถ้าขืนตกปลามากกว่านี้มีหวังเรือได้จมแน่ ไอเื่ที่ใครจะตกปลาได้มากกว่ากันของเ้าน่ะข้าว่าพวกเราควรหยุดที่จะแข่งกันก่อนจะดีกว่านะ" ตู่เฉินกล่าวออกมาอย่างหวั่นใจ เพราะในตอนนี้นั้นเรือของเขาเต็มไปด้วยปลาจำนวนมาก
"ข้าก็เห็นด้วยกับเ้านะ ที่เรือของข้าเองปลาก็จะล้นเรือแล้วเหมือนกัน" จ้าวเฟิงเองตอนนี้ก็กระวนกระวายใจไม่ต่างจากตู่เฉินมากนัก
"ปลาข้าก็มีเยอะแล้ว" หลงฟานกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
"ทางฝั่งของเ้าเป็อย่างไรบ้าง จางอ้ายเยว่ จือหลิง" จ้าวเฟิงะโถามทั้ง 2 คน
"เอ่อ จะว่ายังไงดีล่ะขอโทษทีนะจ้าวเฟิง พอดีว่าข้ากับจือหลิงไปเจอบางอย่างเข้าน่ะ ก็เลยไปจับเ้าพวกนั้นแทนปลา" จางอ้ายเยว่พูดออกมาเบาๆ
"หือ เ้าพวกนั้นที่ว่าคือสิ่งใดกัน" จ้าวเฟิงกล่าวออกมาอย่างสงสัย
เมื่อได้ยินแบบนั้น จางอ้ายเยว่และจือหลิงก็หันมามองหน้ากันก่อนที่จะพยักหน้าอย่างรู้กันแล้วก็ค่อยๆหยิบถุงผ้าขนาดใหญ่คนละใบออกมาแล้วก็เปิดให้จ้าวเฟิงดู
"อ่ะ นั่นมัน" ลู่เฟิงที่มองการกระทำของทั้งสองคนมาซักพักเบิกตาโพรงอย่างใ
"มันคือแมงมุมทะเลกับแมลงทะเลน่ะ" จือหลิงกล้าวออกมาอย่างกังวล ในตอนที่แยกย้ายกันไปตกปลาเขาก็อยากจะลองเข้าไปตกปลาใกล้ๆกับโขดหิน แต่ไม่คาดคิดว่าจะเจอแมงมุมทะเลแมลงทะเลอยู่ตรงนั้นเยอะมาก เขาจึงได้ลองใช้เบ็ดที่ได้มาตกดูอย่างละตัวซึ่งปรากฏว่าเขาสามารถตกพวกมันขึ้นมาได้อย่างง่ายๆเลย หลังจากนั้นเขาจึงได้แล่นเรือเขาไปหาจางอ้ายเยว่เพื่อขอความช่วยเหลือจากจางอ้ายเยว่และลูกชายให้มาช่วยเขาตกพวกมันโดยที่เขาจะเป็คนตก แมงมุมทะเล ส่วนจางเยว่และลูกชายจะเป็คนตกแมลงทะเล
ซึ่งในตอนแรกนั้น จางอ้ายเยว่ไม่เห็นด้วยที่จะจับพวกมันเพราะว่าพวกเขาตกลงกันว่าจะมาช่วยกันจับปลาถ้าไปจับอย่างอื่นมันจะผิดกับที่คุยกันไว้กับคนอื่นๆ จือหลิงจึงให้เหตุผลไปว่าเมื่อ 1 ปีก่อนตัวเขานั้นได้ประสบอุบัติเหตุเรืออับปางในเกาะเล็กๆแห่งหนึ่ง ในตอนที่กำลังหิวโซนั้นเองเขาได้บังเอิญเจอเข้ากับเ้าแมงมุมทะเลที่ชายหาด ด้วยความหิวเขาจึงไม่สนใจในรูปร่างของมันเอามันมาเผากับกองไฟเพื่อที่จะทำให้มันสุก พอย่างไฟซักพักก็มีกลิ่นที่หอมหวลลอยออกมาตัวเขาก็ที่กำลังหิวโซจึงรีบกัดเข้าไปที่ขาของมัน พอจือหลิงเล่ามาถึงตรงนี้ จางอ้ายเยว่และซุนเยว่ก็ได้แสดงท่าทางแหยงๆออกมา
ใครๆก็รู้ว่าแมงมุมทะเลนั้น มันมีรูปที่อัปลักษณ์ไม่น่ามอง ตามความเชื่อของพวกเขาใครก็ตามที่ได้กินพวกมันเข้าไปจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้เกิน 1 เดือน พอคิดในใจมาได้ถึงตรงนี้ สองพ่อลูกตระกูลเยว่ก็มองไปที่จือหลิงราวกับกำลังเห็นผี
"หลังจากที่ข้าได้กัดเข้าไปที่ขาของพวกมันแล้ว ข้าจึงได้พบเข้ากับเนื้อของพวกมันที่อยู่ด้านใน ซึ่งเนื้อของพวกมันนั้นมีความอร่อยเป็อย่างมาก จึงได้ลงมือจัดการแงะเนื้อของมันออกมาและกินมันทั้งตัว" พอจือหลิงเล่ามาถึงตรงนี้ที่มุมปากของเขาก็ค่อยๆมีน้ำลายไหลออกมา
"พอข้าเริ่มได้แรงกลับคืนมา ข้าก็เริ่มที่จะมองหาของกินอย่างอื่นบ้างจึงได้ลงไปในทะเลพร้อมกับไม้ปลายแหลมที่ข้าหามา แต่ถึงกระนั้นด้วยความที่เรี่ยวแรงของข้ายังฟื้นคืนกลับมาไม่เต็มที่จึงทำให้การจับปลานั้นเป็ไปได้ยาก ในตอนนั้นข้าก็ได้เจอเข้ากับแมลงทะเล ในตอนเด็กๆข้าจำได้ว่าพวกมันนั้นสามารถจับได้ง่ายมากๆเพียงแต่ต้องค่อยๆเข้าไปหามันอย่างช้าๆ ข้าจึงไม่รีรอที่จะใช้ไม้ปลายแหลมในการจับมันพวกมันแทนปลา" จือหลิงหยุดพักหายใจก่อนที่จะกล่าวต่อ
"ไม่นานนักข้าก็สามารถจับพวกมันได้ 3 ตัว ถ้าเป็ก่อนที่จะเกิดเหตุเรืออับปางข้าไม่มีทางที่จะคิดกินพวกมันเข้าไปแน่ๆ แต่หลังจากที่ข้าได้ลองกินแมงมุมทะเลเข้าไป ข้าจึงอยากจะลิ้มลองรสชาติของพวกมัน จึงได้นำไปย่าง พอพวกมันสุกแล้วข้าจึงได้ลองกินดู ปรากฏว่าพวกมันก็มีความอร่อยไม่แพ้เ้าแมงมุมทะเลเลย หลังจากนั้นก็จึงได้เรี่ยวแรงกลับมาจึงได้ทำการสร้างแพเรือขึ้นมาและออกจากเกาะแห่งนั้นมาได้ ถ้าไม่ได้เ้าแมงมุมทะเลและแมลงทะเล บางทีข้าอาจจะไม่รอดกลับมาแล้วก็เป็ได้" จือหลิงกล่าวออกมาด้วยน้ำตาซึมๆ
"ดังนั้นเพื่อแสดงความเครารพต่อพวกมันที่ช่วยให้ข้าสามารถรอดกลับมาได้ ข้าจึงสาบานกับตัวเองเอาไว้ว่าถ้าเจอพวกมันเมื่อไหร่ จะจับกลับไปกินให้มากที่สุดเท่าที่ข้าจะสามารถจับได้" จือหลิงกล่าวออกมาด้วยน้ำลายที่ไหลย้อย
"อะ เอ่อ คือว่านะ ภรรยากับลูกของเ้ารู้หรือไม่ว่าเ้าได้กินพวกมันเข้าไปน่ะ" จางอ้ายเยว่กล่าวออกมาอย่างตกตะลึง คนแบบนี้ก็มีด้วย ซึ่งคนที่เป็ลูกชายอย่างซุ่นเยว่เองก็มีอาการไม่ต่างอะไรกับพ่อของตน มองไปที่จือหลิงอย่างอึ้งๆ
"รู้สิ ข้าเล่าให้ภรรยากับบุตรสาวของข้าฟังทั้งหมดนั่นแหล่ะ ในคราแรกพวกนางก็บ่นข้าใหญ่เลย แต่หลังจากนั้น 2 เดือนร่างกายของข้าก็ยังปกติอยู่พวกนางจึงเริ่มเบาใจลง หลังจากนั้นข้าก็ได้ไปออกตามหาพวกมันอีกครั้งด้วยอร่อยของพวกมัน ข้าพยายามที่จะลืมพวกมันแล้วแต่ก็ไม่สามารถทำได้ พอข้าจับพวกมันได้เยอะพอสมควรแล้วจึงได้เอาไปให้ภรรยาของข้ากับบุตรสาวของข้าลองกินดู" จือหลิงเล่าให้สองพ่อลูกตระกูลเยว่ฟังเป็ฉากๆ
"ในคราแรกทั้งสองคนก็ไม่ยอมกินกันหรอก ข้าจึงได้เริ่มย่างพวกมันด้วยไฟและกินให้พวกนางดู หลังจากที่เห็นข้ากินพวกมันอย่างเอร็ดอร่อยพวกนางจึงลองกินดูบ้าง ไม่นานนักก็ติดใจกับรสชาติของพวกมันเหมือนกับข้า" จือหลิงกล่าว
"ถ้าอย่างงั้นทำไมเ้าถึงไม่บอกให้กับทุกคนในหมู่บ้านได้รู้เล่าว่าพวกมันสามารถกินได้น่ะ" จางอ้ายเยว่ถามออกมาอย่างสงสัย
"ไม่ได้หรอก เพราะภรรยาของข้ากลัวทุกคนในหมู่บ้านของพวกเราจะมองครอบครัวของเราแปลกๆน่ะเพราะความเชื่อเกี่ยวกับแมงมุมทะเลและแมลงทะเลนั้นแหล่ะ พวกเ้าเองก็น่าจะรู้หนิ" จือหลิงอธิบายให้จางอ้ายเยว่ฟัง
"แล้วทำไมเ้าถึงเอาเื่นี้มาบอกกับข้าล่ะ" จางอ้ายเยว่ถามอย่างสงสัย เพราะถ้าจือหลิงมีเหตุผลแบบนั้นจริงและได้เก็บเื่แมงมุมและแมลงทะเลเอาไว้เป็รความลับจากทุกคนในหมู่บ้านมาตั้งนาน แต่อยู่ดีๆกลับมาเล่าให้เขาฟังเขาจึงอยากที่จะรู้เหตุผล
"เพราะลู่เฟิงอย่างไรเล่า" จือหลิงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
"ลู่เฟิง?.." จางอ้ายเยว่ทวนคำพูดของจือหลิงออกมาอย่าง มึน งง
"ใช่แล้วถึงแม้ว่าจะเจอกันได้ไม่นาน แต่เมื่อข้าได้มองไปที่เขาด้วยคำพูดและท่าทางหรือแม้แต่ความคิดของเขา ไม่รู้ทำไมความรู้สึกของข้าถึงบอกว่าให้เล่าให้ลู่เฟิงฟัง มีเพียงแค่เขาเท่านั้นที่จะสามารถเข้าใจถึงสิ่งข้ากำลังทำได้น่ะ" จือหลิงกล่าวออกมาในครั้งนี้เขายอมเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง
"เฮ้ออ ตกลงถ้าเ้าพูดถึงขนาดนั้นแล้วล่ะก็ ซุ่นเยว่บังคับเรือตามลุงจือหลิงไปเลย" จางอ้ายเยว่ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะตอบตกลงกับจือหลิงไป
"ขอรับท่านพ่อ" ซุ่นเยว่รับคำของพ่อเขา เขาเองพอได้ฟังเื่เล่าจากจือหลิงแล้วก็อยากที่จะลิ้มลองเ้าแมงมุมทะเลกับแมลงทะเลเหมือนกัน
กลับมาที่ปัจจุบัน
"อ่ะ นั่นมัน" ลู่เฟิงที่มองการกระทำของทั้งสองคนมาซักพักเบิกตาโพรงอย่างใ
"ท่านลุงจือหลิง ท่านลุงจางอ้ายเยว่ พวกท่านไปจับพวกมันมาได้อย่างไรกัน" ลู่เฟิงกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้นจนเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ ก็จะให้เขาเก็บอาการอยู่ได้อย่างไรกัน เพราะตรงหน้าของเขานั้นมีทั้ง ปูม้าตัวใหญ่ๆ และกุ้งัอยู่เต็มถุงเลย ซึ่งดูๆไปแต่ละถุงน่าจะมีน้ำหนักมาถึง 100 จินเลยทีเดียว
'ก็เคยคิดเอาไว้อยู่หรอกนะว่าทะเลในยุคโบราณจะต้องมีความอุดมสมบูรณ์มากกว่าโลกที่เราจากมาแน่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะอุดมสมบูรณ์มากจนถึงขนาดที่สามารถจับกุ้งัและปูม้ามาได้มากถึงขนาดนี้' ลู่เฟิงคิดในใจอย่างตื่นเต้น
"เื่นั้น จือหลิงเป็คนไปเจอพวกมันเข้าน่ะจึงได้มาตามข้ากับซุนเยว่ให้ไปช่วยกันจับ" จางอ้ายเยว่ตอบลู่เฟิง
"พอดีข้าอยากจจะไปจับปลาในน้ำที่ตื้นๆกว่านี้ดู จนไปเจอพวกมันอยู่แถวๆโขดหินน่ะ" จือหลิงบอกลู่เฟิงว่าเขาไปเจอกับจ้าวพวกนี้ได้อย่างไร
"ท่านลุงจือหลิง แล้วก็ท่านลุงจางอ้ายเยว่กับซุนเยว่ ทุกคนได้ของดีกันมาเยอะเลยนี่ขอรับ" ลู่เฟิงกล่าวชมพวกท่านลุงจือหลิง พร้อมกับจ้องไปที่กุ้งักับปูม้าอย่างไม่วางตา
"เอาเป็ว่าตอนนี้พวกเรารีบกลับกันก่อนเถอะขอรับ" ลู่เฟิงละสายตาจากกุ้งัและปูม้าก่อนที่จะกล่าวกับทุกคน
ซึ่งทุกคนเองก็เห็นด้วยกับลู่เฟิง จึงได้รีบบังคับเรือกลับเข้าฝั่งในทันที
จบแล้วววว
ตอนนี้ตอนสุดท้ายแล้วนะครับ ่นี้อากาศยังหนาวอยู่รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ พรุ่งนี้เจอกันตอน เที่ยงคืน ถึงตี1 เหมือนเดิมนะครับ ไรท์เลิกงานดึกน่ะครับ อ่านนิยายกันให้สนุกนะครับ
121K
