2วันต่อมา
ั้แ่ที่มีคนส่งเอกสารของจินชิงเข้ามากิจวัตรประจำวันของฉันก็เปลี่ยนไปเพราะฉันต้องเพิ่มเวลาทำงานงานในส่วนของจินชิงขึ้นมาด้วยแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังแบ่งเวลาที่จะอยู่กับเขาโดยที่ไม่ให้กระทบกับงานได้โดยที่ฉันต้องแลกกับเวลานอนไปบางส่วนไป
ก๊อกๆๆ
“เข้ามา”
ฉันได้หันไปเหลือบมองจินชิงที่ตอนนี้กำลังเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่มืดทะมึนพร้อมกับแววตาที่เหี้ยมเกรียม
ฉันทำอะไรผิดรึเปล่า?
“พี่”
หรือว่าเขาจะจำได้แล้ว?ไม่มีทางหรอกน่า!
“พี่ยังไม่ได้นอนใช่ไหมครับ?”
???
เมื่อจบประโยคนั้นร่างกายของฉันก็ได้หยุดนิ่งก่อนที่จะยื่นมือไปเปิดผ้าม่านออกโดยไม่รู้ตัวและสิ่งที่แสดงให้เห็นคือแสงแดดที่สาดกระทบผ่านม่านตาของฉันเพื่อแสดงให้เห็นว่านี่คือเช้าวันใหม่
“ฮ่า..ฮ่าๆ...สงสัยฉันคงทดลองเพลินไปหน่อย..”
“....”
ไม่รู้ทำไมหลังจากที่ฉันพูดประโยคนั้นออกไปบรรยากาศในห้องก็ดูอึดอัดมากขึ้น
“ผมทำอาหารเช้ารอไว้แล้วเพราะฉะนั้นพี่ควรรีบอาบน้ำสะ”
ปัง!
หลังจากที่จินชิงพูดจบเขาก็เดินหนีไปโดยที่ไม่หันหลังกลับมามองพร้อมกับปิดประตูอย่างแรงเหมือนกับประกาศให้รู้ว่าเขากำลังไม่พอใจแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าฉันทำอะไรผิด
เมื่อฉันอาบน้ำเสร็จฉันก็รีบตามลงไปกินข้าวกับจินชิงแต่เมื่อฉันไปถึงก็ได้เห็นเขาที่ตอนนี้กำลังกินข้าวโดยที่ไม่รอฉันพร้อมกับตวัดสายตามาทางฉันอย่างน่ากลัว
ฉันพยายามคิดในแง่ดีว่าเดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้นเองแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็อย่างนั้นจนฉันเริ่มทนกับบรรยากาศมาคุนี้ไม่ไหวจึงเลือกที่จะเป็ฝ่ายเริ่มบทสนทนาแทน
“นายไม่พอใจฉันเพราะอะไรกันแน่?”
ตอนที่มีเวลาว่างฉันก็สอนนายเล่นหมากรุกตลอดนะหรือตอนที่นายอยากได้หรืออยากกินอะไรฉันก็หามาให้นายตลอดฉันทำขนาดนี้นายยังไม่พอใจฉันอีกงั้นเหรอ?
“แล้วทำไมพี่ถึงไม่ยอมนอน?”
หา?
“นี่นาย...เป็ห่วงฉันอย่างนั้นเหรอ?”
“ถ้าใช่แล้วมันทำไมครับ?”
“...”
นี่เขาพูดจริงดิ
ในเวลานั้นเหมือนทุกอย่างกำลังหยุดนิ่งพวกเราได้แต่นั่งมองหน้ากันโดยที่ไม่มีใครขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียวพอมาลองคิดดูดีๆแล้วั้แ่ที่ฉันต้องทำงานของจินชิงซึ่งเวลาที่ฉันได้อยู่กับเขาน้อยลงไปด้วย
แต่ถึงอย่างนั้นในบางครั้งเขาก็ได้มาอ่านหนังสือในห้องของฉันหรือไม่ก็ทำของว่างมาให้ฉันในตอนที่ฉันรู้สึกเครียดกับงานของเขา…
โอเคดูเหมือนว่าเขาจะเป็ห่วงฉันจริงๆ
“ก็ได้ๆฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว พอใจแล้วใช่ไหม?”
“ห้ามนอนดึกด้วย”
“เื่นั้นฉันไม่รับประกันว่าจะทำให้ได้แต่ฉันจะพยายามทำก็แล้วกัน”
หลังจากที่ฉันพูดจบจินชิงก็มีสีหน้าที่ผ่อนคลายลงพร้อมกับกินข้าวอย่างมีความสุขพวกเราได้ใช้ชีวิตตามปกติอีกครั้งจนกระทั่ง่เย็นหลังจากที่กินข้าวเสร็จฉันก็ได้บุกห้องจินชิงพร้อมกับยืม(ขโมย)เสื้อของเขาอีกครั้ง
ซึ่งจินชิงที่ได้เห็นฉันยืม(ขโมย)เสื้อของเขาไปต่อหน้าต่อตาก็ได้มองฉันด้วยใบหน้าที่เอือมระอาแต่ก็ยอมให้ฉันเอาไปแต่โดยดีเพราะั้แ่ที่ฉันอยู่กับเขามาไม่มีวันไหนเลยที่ฉันไม่เคยยืมเสื้อของเขาฉันต้องยอมรับจริงๆว่าเสื้อของเขาใส่สบายมากแต่เหตุผลหลักที่ฉันยืมเสื้อของเขาไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะฉันแค่้าหนูทดลองและบังเอิญว่าตอนนี้กำลังขาดเสื้อเด็กสำหรับจินชิงอยู่พอดี
และถ้าจินชิงได้ความทรงจำกลับคืนมาฉันก็มั่นใจว่าเขาจะไม่โกรธฉันเพราะฉันมั่นใจว่าเหตุผลของฉันนั้นมันสมเหตุสมผล
หลังจากเมื่อคืนที่ฉันได้ยืมเสื้อของจินชิงไปฉันก็ได้ทดลองยาสำเร็จเพราะเสื้อผ้าที่ฉันทดลองกับยานั่นมันกลับคืนสภาพเดิมแล้วแต่เนื่องจากฉันทดลองดึกเกินไปและเด็กน้อยคนนั้นก็หลับไปแล้วด้วยฉันจึงเลือกที่จะให้เขาทดลองยาในตอนเช้าแทน
แต่หลังจากที่เขาได้ใช้ยาไปไม่นานเขาก็ได้สลบไปพร้อมกับร่างกายและเสื้อผ้าของเขาที่ได้ขยายใหญ่มากขึ้นและเมื่อผ่านไปครึ่งชั่วโมงฉันก็ได้เห็นเขาขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย
“จินชิงนายเป็ยังไงบ้าง?ปวดหัวรึเปล่า?”
“พี่…กียอง”
!!
ทำไมความทรงจำของเขาถึงยังไม่กลับมามันผิดพลาดตรงไหนกัน?
“ตอนนี้นายอายุเท่าไหร่?”
“ผม…ไม่แน่ใจ”
“หมายความว่ายังไง?”
“มันรู้สึกแปลกๆเหมือนกับว่ามีความทรงจําอื่นมาทับซ้อนกันจนตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมอายุ10ปีหรือ20ปีกันแน่”
ดูเหมือนว่าเขากำลังสับสนที่อยู่ๆก็มีความทรงจำในวัย20ปีโผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหันจนทำให้เขาตั้งตัวไม่ถูกแต่ฉันมั่นใจว่าเขาจะต้องผ่านมันไปได้แค่ต้องให้เวลากับเขา
“จินชิงฉันอยากให้นายจำเอาไว้อย่างหนึ่ง”
“...”
“ไม่ว่าจะเป็นายในวัย10ปีหรือ20ปีแต่ทั้งหมดนั้นก็คือนายจำเอาไว้ซะ”
“....”
“ถ้านายทบทวนความทรงจำทั้งหมดเสร็จแล้วก็อย่าลืมลงมากินข้าวด้วยล่ะ”
-[จินชิง]-
หลังจากที่ลีกียองได้ออกจากห้องไปจินชิงก็ได้นั่งคิดทบทวนความทรงจำมากมายที่ได้ผ่านเข้ามาในหัวของเขาพร้อมกับมองย้อนไปในวันแรกที่เขาได้เจอกับลีกียอง
คนๆนั้นได้บอกกับเขาว่าโลกใบนี้เปรียบเสมือนเกมถ้าอย่างนั้น....
“สเตตัส”
[ชื่อ: จินชิง]
[อายุ: 20(30)]
[ฉายา: นักกลยุทธ์ที่ไตร่ตรองไว้ล่วงหน้า]
[สถิติ]
[ความแข็งแกร่ง:65/ศักยภาพในการเติบโต: ฮีโร่หรือสูงกว่านั้น]
[ความว่องไว:75/ศักยภาพในการเติบโต: ระดับตำนานหรือสูงกว่า]
[พลังกาย:89/ศักยภาพในการเติบโต: หายากหรือสูงกว่า]
[สติปัญญา:99/ศักยภาพในการเติบโต: ฮีโร่หรือสูงกว่านั้น]
[ความอดทน:77/ศักยภาพในการเติบโต: หายากหรือสูงกว่า]
[โชค:67/ศักยภาพในการเติบโต: หายากหรือต่ำกว่า]
[พลังเวทย์:97/ศักยภาพในการเติบโต: ฮีโร่หรือสูงกว่านั้น]
[โดยรวม:เป็นักเวทย์ที่มีความสมดุลอย่างสมบูรณ์แบบแต่น่าเสียดายที่ระดับพลังเวทย์มนตร์ดูเหมือนจะเป็ไปไม่ได้ที่จะเติบโตไปมากกว่านี้แต่ระดับสติปัญญา99 และค่าสถานะพื้นฐานที่สูงเกินพอที่จะชดเชยข้อบกพร่อง]
ลีกียองเขาหลอกฉัน
……………………………………………………………
ขอโทษนักอ่านทุกคนที่ห่างหายกันไปนานไม่มีอะไรจะแก้ตัวเนื่องจากหนีเที่ยวมา เพราะอย่างนั้นจึงวาดรูปให้เป็คำขอโทษ(ไม่ใช่อะไรหรอกแค่คิดเนื้อเื่ไม่ออกเลยวาดรูปแก้เบื่อแทน)
ปล.ถ้ารูปไม่สวยก็อย่าว่ากันนะเพราะโดยส่วนตัวแล้วไม่ค่อยถนัดวาดจิบิหรือวาดในโทรศัพท์และเื่การลงสีไม่ว่าจะลงสีในไหนเราก็ลงเหมือนเด็กอนุบาลอยู่ดี
*สีหน้าของคิมฮยอนซองในสถานการณ์ต่างๆ
สกิลการวาดรูป:7/10
สกิลการระบายสี:-10/10
13K
