นิยายปาฎิหาริย์แห่งรัก มนต์วิมายะ เขียนโดย.. คันศร
ตอนที่ ๖
รู้ใจตน
.
....... ชายชุดดำคนแรกตรงเข้าจู่โจมอนลทันที พร้อมวาดดาบในมือเข้าหาเขาอย่างย่ามใจ ด้วยหมายจะฆ่าอนลให้ตายในดาบเดียว
....... อนลนักมวยเจนเวที เขาจดจ้องทุกอิริยาบทของคู่ต่อสู้ตลอดเวลา เมื่อเห็นอีกฝ่ายวาดวงดาบเข้าใส่ ก็เบี่ยงตัวหลบและตวัดขาฟาดกลับในท่า ‘จระเข้ฟาดหาง’ เข้าที่ปลายคางชายชุดดำคนนั้น
....... ชายชุดดำคนแรกถึงกับหลับกลางอากาศล้มทั้งยืน ในท่าแรกที่อนลออกอาวุธ
....... ชายชุดดำทั้งสามที่เหลืออยู่ไม่กล้าประมาทฝีมืออนลอีกต่อไป พลางสบตากันเพื่อตระเตรียมเข้าต่อสู้อีกครา
....... หินกับศุวิลรีบวิ่งไปยืนข้างๆฝน พร้อมกับเลือกท่อนไม้ที่พอจะใช้ต่อสู้ได้มาถือไว้เพื่อป้องกันตัว
.......ชายชุดดำคนที่สองวาดเขน (อาวุธป้องกันตัว) และดาบสั้นเข้าใส่อนลถี่ยิบ จนไม่มีช่องให้อนลตอบโต้สักน้อย
....... อนลสปริงตัวหลบขณะที่สายตาเขาก็จดจ้องที่คู่ต่อสู้ตลอดเวลา เมื่อได้จังหวะ อนลก็ย่างสามขุมเข้าหา พร้อมกับออกอาวุธด้วยหน้าแข้งอย่างเฉียบคม
....... ชายชุดดำคนที่สามเห็นคนที่สองอาจจะเพลี่ยงพล้ำ จึงรีบเข้าจู่โจมอนลพร้อมเพลงทวนคู่ จนอนลต้องหลบเลี่ยงอย่างรวดเร็ว เปิดช่องให้คนที่สองกลิ้งตัวไปหาผองเพื่อน
....... แต่อนลก็เห็นช่องจู่โจมเช่นกัน เขาหลบเลี่ยงเพลงทวนคู่ที่สาดเข้าหาเขาราวกับห่าฝน จนเมื่อได้จังหวะ .. อนลก็หมุนตัวเข้าไปหาชายชุดดำคนที่สอง พร้อมประเคนหมัดให้ในท่า ‘หนุมานถวายแหวน’ เข้าที่ปลายคาง
....... สุดที่จะป้องกันตัว จนชายชุดดำคนนั้นล้มทั้งยืน
.......อีกสองคนที่เหลือเริ่มหวาดหวั่น มันสบตากัน ก่อนจะเข้าต่อตีใส่อนลพร้อมกันทั้งคู่ เพลงทวนคู่ เพลงดาบคู่ สอดประสานกันจนไร้ช่องว่างให้อนลต่อตี
....... อนลทั้งย่อทั้งกลิ้ง ทั้งโยกตัว หลบคมศาตราวุธที่ชายชุดดำทั้งคู่ดาหน้าเข้าใส่เต็มกำลัง
....... จังหวะหนึ่งอนลหันไปสบตาหิน
....... เหมือนรู้ใจเพื่อน หินโยนท่อนไม้ในมือให้อนล
....... อนลรีบรับไว้และใช้ท่อนไม้นั้นปกป้องตัวเองในบางจังหวะที่ิ่เหม่จวนเจียนจะไม่รอด
....... คมดาบคู่สาดเข้ามาต่อเนื่อง คมทวนคู่ซัดเสริมเข้ามาจนแทบไม่มีช่องว่าง
.......อนลสปริงตัวหลบไปมาอย่างคล่องแคล่ว พลางถอยเข้าหาต้นไม้ใหญ่ เขาใช้ต้นไม้ใหญ่เป็โล่ช่วยรับคมอาวุธเ่าั้
....... ได้ผล
....... ชายชุดดำทั้งสองต้องเบาเพลงอาวุธลง แต่ก็ยังเลือกออกอาวุธเข้าเป้าหมายอย่างจัดเจน
.......อนลใช้ท่อนไม้ปัดป้อง แต่ก็แทบจะพลาดพลั้งให้อีกฝ่ายหลายครา จนเมื่อได้จังหวะ อนลก็ออกอาวุธในท่า ‘เถรกวาดลาน’
.......ชายชุดดำคนหนึ่งเสียหลักล้มลง หัวฟาดพื้น เพราะ.. ท่าเถรกวาดลาน นี่แหละ
....... ชายชุดดำคนสุดท้ายยังคงถือดาบคู่ยืนจ้องอนล ในแววตาเริ่มหวั่นไหว เขาคิดไม่ถึงว่าคนที่แต่งตัวแปลกๆคนนี้จะจัดเจนในเพลงมวยจนล้มพวกเขาทั้งสามคนได้ในเวลาอันสั้น
....... อนลย่างสามขุมเข้าหาอย่างระมัดระวัง อีกฝ่ายก็ออกอาวุธเข้าใส่อย่างไม่ลดละ
....... อนลเข้าประชิดฝ่ายตรงข้ามได้ เขาจัดการด้วยเข่าเข้าที่กลางลำตัวของชายชุดดำด้วยท่า ‘อิเหนาแทงกริช’
.......ชายชุดดำทั้งสี่หมอบรายคาบแก้วให้กับแม่ไม้มวยไทยของอนล อนลเองก็จดจ้องมองทั้งสี่จนมั่นใจว่า พวกมันลุกไม่ขึ้นแล้ว จึงลดกาดลง
.......ฝนเดินเข้าไปหาทั้งสี่คนนั้น “จงกลับไปบอกเ้านายของเ้า ข้ากลับมาแล้ว กลับมาพร้อมอาวุธที่จะใช้ทำลายพวกเ้า”
.......ศุวิลซึ่งยืนดูอนลใช้แม่ไม้มวยไม้ล้มฝ่ายตรงข้ามทีละคน ทีละคน จากที่หวั่นกลัวว่าอนลจะเป็อันตราย สุดท้าย.. กลายเป็เชียร์อนลอย่างออกหน้าออกตา
.......เมื่ออนลชนะ ศุวิลก็เข้าไปเช็ดเหงื่อให้อนล “วิลรู้ว่าวิลไม่มีสิทธิ์ในตัวนล แต่ขอให้วิลได้ดูแลนลแบบนี้นะ”
.......อนลจำใจพยักหน้ารับคำศุวิล แล้วเขาก็หันหน้าไปยิ้มให้ฝน
.......“พวกนี้คือใคร” หินถามฝน
.......“นักรบทมิฬ” ฝนตอบหินพลางสะเทิ้นอายเมื่อหันหน้าไปสบตาหิน
.......ความสะเทิ้นอายของฝนในร่างหญิง ยิ่งทำให้อนลคิดมาก
....... หินมองฝนสตรีที่แสนงดงาม .. อ่อนช้อย .. ที่อยู่ตรงหน้าเขา .. แม้เขาจะตะลึงในความงามของฝน.. แต่ก็แปลก.. ในใจหินกลับผูกพันกับ.. อีกฝนที่เป็.. ‘ชาย’
.......“แล้วที่นี่เ้ามีชื่อไหม?” อนลหาเื่คุย เพื่อเปลี่ยนประเด็นที่ทั้งสองสบตากัน
....... ฝนยิ้มรับคำของอนล “ที่นี่ ให้พวกเ้าเรียกข้าว่า.. วรุณ..”
....... “วรุณ ก็แปลรวมความได้ว่าฝน อยู่ดี” วินชี้แจง
....... “ตระกูลข้าบ้านข้า ทุกคนมีนามกรที่เกี่ยวกันกับฝนทั้งสิ้น” ฝนหรือวรุณอธิบาย “ข้าจะพาพวกเ้าไปที่เรือนของข้า หากตะวันตกดินแล้ว พวกเรายังอยู่นอกเรือนจะไม่ปลอดภัย .. อาจถูกทำร้ายจากพระเวทย์ิญญา หรืออาคมได้”
....... พูดจบวรุณก็ออกเดินนำทั้งสามไปตามเส้นทางลัดเลาะแนวไม้ ที่สองข้างทางมีแต่ต้นไม้เขียวขจีมองสบายตาเต็มไปหมด
.
....... เลาะเลียบแนวต้นไม้และคันนาสักครู่ใหญ่ ก็ถึงเรือนไม้ทรงไทยใต้ถุนสูงขนาดใหญ่มีเรือนเล็กขนาบข้างอีกหลายเรือน
....... ที่สำคัญมีชายหนุ่มที่ดูมีสง่าราศี ผมขาวโพลนเกือบทั้งศีรษะ เส้นผมทั้งหมดมุ่นเกล้าอยาบๆที่ส่วนบนสุดของผมที่มุ่นเกล้าไว้ มีปิ่นรูปเสี้ยวจันทราปักอยู่ รอบคอมีสร้อยประคำที่น่าจะทำจากหินสีมีค่ามราดำสนิท เขายิ้มให้ฝนหรือวรุณอย่างเป็มิตร
....... เมื่อเห็นชายผมขาวยืนรออยู่ วรุณหรือฝนก็รีบวิ่งเข้าไปหา เมื่อใกล้ที่จะพบหน้า วรุณหรือฝนก็ทรุดตัวลงหมอบกราบที่พื้นอย่างหมดจด..งดงาม
.......ชายผมขาวนั่นทรุดตัวลงรับมือวรุณที่ไหว้เขา เมื่อทั้งสองสบตากัน วรุณก็ขยับตัวเข้าสวมกอดพลางสะอื้นไห้ด้วยความคิดถึงบิดา อีกฝ่ายได้แต่ลูบเนื้อลูบตัวเพื่อปลอบประโลม
.
....... หลังจากที่พากันขึ้นเรือนดื่มน้ำจากถ้วยดินเผา ก็แนะนำตัวให้รู้จักกันทีละคน คงมีเพียง ‘หิน’ แค่คนเดียว ที่เลือกบอกทุกคนว่าเขาชื่อ ‘ศิลา’
.......เมื่อแนะนำตัวกันเรียบร้อย ด้วยใจที่สำนึกผิด น้ำตาวรุณก็เอ่อคลอดวงตาที่งามล้ำ และสารภาพกับบิดา “ท่านพ่อ ลูกหาตำราที่ท่านพ่อ้าไม่พบลูก.. ลูก..”
....... แต่ชายผมขาวหรือราชครูพิรุณเทวะ บิดาของวรุณกลับยิ้มปลอบอย่างปราณี “มิเป็อันใดเลยลูกหญิง การที่เ้าพาทั้งสามมาพบพ่อนับเป็นิมิตรหมายอันประเสริฐยิ่งแล้ว”
.......ทุกคนต่างมองหน้ากัน และมองหน้าราชครูอย่างแปลกใจ
.......“ไว้เมื่อถึงเวลาอันควรที่จะรับรู้ ข้าจะแจ้งให้พวกเ้าทราบเอง” แล้วราชครูก็หันไปสามสารทุกข์สุกดิบกับวรุณธิดาสุดที่รักของท่าน
.
....... เมื่อชายหนุ่มทั้งสามที่เติบโตและคุ้นเคยสังคมในพ.ศ.๒๕๖๔ ต้องมาใช้ชีวิตในสังคม พ.ศ.๑๕๕๑ ไม่ใช่เื่ง่ายเลย..!!
....... ยามค่ำคืนในปี๑๕๕๑ ปราศจากทั้งสรรพเสียงและแสงสี ซ้ำ.. เมื่อใกล้เข้าสู่ห้วงราตรี ทุกผู้คนต่างก็ตระเตรียมที่จะอยู่ในห้องพักเพื่อพักผ่อน และพร้อมจะตื่นก่อนดวงสุริยาเยี่ยมขอบฟ้า หาใช่แสวงหาความสนุกจากการท่องราตรีกับสุรา ดังเช่นที่สามหนุ่มเคยทำมาในปี๒๕๖๔
....... หรือ.. แม้อาหารการกินในปี๑๕๕๑ จะเป็ข้าวเ้า เหมือนปี ๒๕๖๔ แต่ข้าวเ้าที่นี่ ก็ไม่ใช่ข้าวสารเม็ดสวยๆ ..หากเป็ข้าวกล้องสีไม่เท่ากัน มีเม็ดหักบ้าง เล็กบ้าง ใหญ่บ้างตามแต่ครกกระเดื่องจะตำออกมา ..
....... กระทั่ง เนื้อสัตว์เกือบทั้งหมดในปี๑๕๕๑ ก็คือเนื้อปลาที่หลากหลายทั้งปลาเกล็ดใหญ่ ปลาเกล็ดเล็ก หรือปลาไร้เกล็ด ในขนาดตัวที่แตกต่างกัน แต่ละประเภท เมื่อปรุงอาหารก็ให้รสที่ต่างกัน..
.......การจะมีเนื้อไก่ เนื้อวัว หรือเนื้อหมูสักมื้อ ดูจะเป็เื่ที่ใหญ่โตมาก
....... นอกจาก จะมีผู้กล้าสักคนเข้าป่าไปล่าสัตว์ใหญ่ได้ แล้วนำตัวสัตว์ป่านั่นออกมาจากป่า มาแบ่งปันกันกิน โดยการแล่เนื้อแจกจ่าย ใครใคร่ปรุงสุก ก็ทำ ใครไคร่ถนอมเนื้อเอาไว้กินด้วยการตากแห้งหรือหมักเกลือ ก็ทำ จะเก็บถนอมด้วยการแช่เย็นแบบปี๒๕๖๔ ไม่ได้ จริงๆ แล้วผู้คนในยุค ๑๕๕๑ นี้ยังไม่มีใครรู้จัก.. น้ำแข็ง ด้วยซ้ำไป ! !
.
....... เมื่อได้ใช้ชีวิตอยู่ในปี๑๕๕๑ นี้ ได้สังเกตการใช้ชีวิตของคนที่นี่.. ทั้งสาม .. โดยเฉพาะหิน หรือ ศิลา .. เริ่มเข้าใจวรุณในร่างฝนแล้ว?
....... ว่าทำไมเขาหรือเธอจึงไม่ได้รู้สึกกับการเห็นเรือนร่างผู้คนมากนัก.. ก็ที่นี่นุ่งห่มกันแค่พอไม่น่าเกลียด ข้าทาสบางคนใช้เศษผั้นกายแค่พอปกปิดส่วนสงวนได้เท่านั้น กระทั่งผู้คนในเรือนราชครู ก็มิได้สวมใส่เสื้อผ้าให้มิดชิด ดังที่หินหรือศิลาเคยเห็นในละครโทรทัศน์ แต่มีผ้าทอลายสวยงามคลุมร่างเพื่อสำแดงฐานะของตนมากกว่าที่จะปกปิดร่างกาย
.......วรุณในร่างฝนจึงมิได้แปลกใจกับการที่เขาหรือเธอเผลอเปลือยกายให้หินเห็น..!!
.
....... แต่.. ช่องว่างระหว่างเพศชายกับเพศหญิง ดูจะเป็่ว่างที่ชัดเจน!!
....... “ที่นี่พวกเราจะแตะตัว ััตัวกันแบบที่ผ่านมาไม่ได้แล้วนะ” วรุณบอกทั้งสาม
....... ทั้งหินหรือศิลา ทั้งอนล ทั้งวิน ต่างก็มองหน้ากัน และมองหน้าวรุณอย่างแปลกใจ
....... “หากนล วินหรือหินไปจับมือถือแขนสตรีคนใด ก็ต้องรับสตรีคนนั้นเป็ภรรยา” วรุณพูดเรียบๆ
....... “โห.....” อนลลากเสียง
.......“หินก็เคยได้ยินยายปั้นเล่าให้ฟังว่า .. พิมายสมัยก่อน .. ตอนที่ยายปั้นยังเป็สาวก็ต้องระวังตัวอย่างดี ถ้าไปจับมือถือแขนกับผู้ชายคนไหนก็ต้องแต่งงานกับคนนั้น” ศิลาเล่าเื่ที่ยายปั้นเคยบอกกล่าวให้เพื่อนๆ ฟังเสริมคำพูดของวรุณ
....... วรุณยิ้มขอบใจที่ศิลาช่วยเธออธิบาย
....... ศิลายิ้มตอบฉันท์เพื่อน.. แม้เขาจะชอบมองความงามของวรุณ .. แต่ในใจกลับผูกพันกับฝนมากกว่า .. !!
.......“งั้น.. ถ้านลจับมือวรุณ วรุณก็ต้องเป็ภรรยานล ใช่ปล่ะ?” อนลถามตรงๆ
....... “ใช่” ศิลาตอบเพื่อน “แต่นายจะใช้วิธีแบบนั้นเหรอ?” พร้อมกับโยนคำถาม
.......“พวกเธอคุยกันไปนะ” วรุณเอ่ยขึ้น “เราไม่ควรมาคุยกับพวกเธอในเื่แบบนี้” แล้ววรุณก็เดินจากไปอย่างเร็ว
....... อนลมองตามตาละห้อย.. เขาไม่น่าพูดออกไปแบบนั้นเลย .. ในใจเขาตอนนี้มีแต่.. วรุณ วรุณ เท่านั้น ..และเมื่อมาอยู่ที่นี่ อนลยิ่งรู้ใจตนว่า..เขาชอบวรุณมากกว่าที่ผ่านมาเป็ทวีคูณ ก็เพราะรอยยิ้มและการวางตัวของวรุณ
....... “นล” ศิลาเรียกเพื่อน
.......อนลหันมามองหน้าเพื่อนรัก ที่เติบโตมาด้วยกันั้แ่อนุบาล
.......“นายมีอะไร” ศิลาถามเพื่อน “ทำไมเดี๋ยวนี้เราคุยกันน้อยลง”
....... อนลอึ้ง!! ..เขามองหน้าเพื่อนรัก เขาอยากถามทุกอย่าง แต่ไม่กล้าพอที่จะฟังคำตอบจากปากหิน จึงเปลี่ยนไปพูดอีกเื่ “แต่เราก็ยังเป็เพื่อนแท้ของกันนี่”
....... ศิลามองหน้าเพื่อน เขารู้จักอนลดี หากเลือกจะไม่พูด บังคับให้ตายก็ไม่พูด วิธีเดียวในตอนนี้คือยิ้มรับด้วยจริงใจให้เพื่อน อย่างที่เคยทำ
.
.......หลังเพลแล้ว ราชครูก็เรียกลูกบ้านบางส่วนมาประชุมที่ลานประลองหน้าบ้าน
....... ลูกบ้านที่ถูกเรียกมาล้วนนุ่งโจงแบบหยักรั้ง(โจงสูงจนเกือบถึงเป้า เพื่อให้ขยับแข้งขาได้ง่าย) บางคนมีผ้าเหลือพอก็พันมือ พันตัวมาด้วยเลย
....... วรุณเองก็แต่งตัวรัดกุมพร้อมต่อสู้เช่นกัน มีเพียงราชครูบิดาเธอเท่านั้นที่แต่งกายตามสบาย นั่งเอกเขนกอยู่ข้างๆ วรุณ
....... ไม่นาน ศิลาหรือหินวิน และนล ก็ปรากฏตัวขึ้น ตามคำบอกของข้าทาสที่ราชครูใช้ให้ไปเรียกมา
.......“นลเปลี่ยนชุดสำหรับซ้อมมวยเลยนะ” วรุณแจ้งอนลทันทีที่เห็นหน้า
....... แม้จะ งง งงแกมแปลกใจ แต่อนลก็ทำตามอย่างว่าง่าย โดยมี ‘ทองเทพ’ เป็คนช่วยจัดการเปลี่ยนชุดให้อนล
.
.......เมื่ออนลอยู่ในชุดพร้อมต่อสู้ ราชครูจึงลุกขึ้นประกาศให้ทุกคนในลานรับรู้ว่า.. แกเรียกให้แต่ละคนมาทำไม?
....... “เราได้ยินจากน้ำคำของวรุณว่า อนลคนนี้มีชั้นเชิงหมัดมวยที่เอกอุ ก็เลยอยากชมดูเป็ขวัญตา” พูดจบ ราชครูก็หันหน้ามาสบตาอนล แล้วก็มองเลยไปที่ข้าทาสของตน “หากใครมีชั้นเชิงหมัดมวยดีที่สามารถล้มอนลได้ ข้าจะอวยยศให้เป็นายทัพนายกอง หากพ่ายแพ้ ก็รักษากันไป” แล้วราชครูก็หันหน้ามาสบตาอนลอีกครั้ง “แต่หากอนลชนะ เขาจะได้เป็ครูมวยของลูกสาวข้า และสอนทุกคนในที่นี้”
.......คำพูดราชครู ทำอนลหัวใจพองโต
....... เพราะ..การมาอยู่ที่อดีตนี่ .. อนลจะพบหน้าวรุณสักทีนั้นแสนยาก .. หาก.. ได้สอนได้หัดหมัดมวยให้วรุณ .. มิใช่เพียงเห็นหน้า .. หากยังได้แตะต้องมือหรือแขน ..โดยมิต้องกังวลเื่ ‘ขนบ’ ที่ห้ามแตะตัวกันอีกด้วย .. แล้วหากใครคิดมาก.. อนลก็ยินดีที่จะรับวรุณเป็ภรรยาอยู่แล้ว
.
.......แล้วการประลองฝีมือระหว่าง .. อนล .. กับ .. ข้าทาสในเรือนราชครูพิรุณเทวะ ..ก็เริ่มขึ้น แรกๆ อนลก็ออมมือ แต่พอเห็นการตอสู้เริ่มยืดเยื้อ อนลก็เผด็จศึกทีละคน ทีละสองสามคน จนไม่มีใครหน้าไหนกล้าต่อกรกับ .. อนล
.......เขาจึงชนะไปในที่สุด และได้เป็..ครูมวยของวรุณ
.......อนลดีใจจนออกนอกหน้า หินหรือศิลาก็แสดงความยินดีด้วยอย่างจริงใจ แทนที่จะเจ็บแปลบ ที่รู้ว่าอนลจะได้ใกล้ชิดกับวรุณ จนศุวิลแปลกใจ.. ทำไมหินจึงไม่รู้สึกอะไรบ้าง?
.
....... คืนนั้น ..หินนั่งมองจันทราอยู่อย่างเหงาๆ .. สายลมเบาๆ พัดผ่านร่างของหินราวกับจะปลอบประโลมใจเขา .. ในขณะที่หินกำลังเหม่อมองจันทราอยู่นั่นเอง
....... เขารู้สึกว่า.. ผืนฟ้าบริเวณด้านหน้าของดวงจันทรา.. ระริกไหว .. คล้ายผิวน้ำที่สั่นไหว จากการเขย่าภาชนะทรงกลมที่ใส่มัน
.......ไม่ทันที่หินจะคิดมาก หรือสังเกตสังกาให้ละเอียด
.......เมื่อผืนฟ้าระริกไหวครู่หนึ่ง .. ใบหน้าของ ‘ฝน’ ก็ปรากฏขึ้นจางๆ
.......แม้จะเลือนรางเท่าใด .. แต่ก็แจ่มชัดในใจหิน .. เขาเหม่อมองภาพตรงหน้า ..พยายามจะเอื้อมมือไปัั ..
....... แต่ก็ไม่ถึง
....... ฝนยิ้มให้แล้วก็ยกมือ บ๊าย บาย
....... หินใ..!!
....... ภาพตรงหน้าก็มลายไปกับอากาศธาตุ
....... หินได้แต่ถอนหายใจ..
....... เขาคิดว่า..เขาคิดถึงฝนมากไป .. จนเกิดภาพหลอนขึ้น ..!!
....... หินจึงลุกขึ้นสะบัดเนื้อสะบัดตัวไปมาเพื่อเรียกสติกลับมา
.......เวลาเดียวกับที่ ศุวิล เดินทอดท่องผ่านมา เมื่อศุวิลมองเห็นหน้าหิน เขาก็รีบเดินมานั่งข้างๆเพื่อนรัก
....... ภาพฝนเมื่อครู่.. ทำให้ใบหน้าของหินไม่สู้ปรกตินัก แต่หินยังยิ้มให้ศุวิลเพื่อนรัก
.......กลับเป็รอยยิ้มที่ทำให้ศุวิลเป็ห่วงเพื่อนมากยิ่งกว่าเดิมไปอีก “เป็ไรหรือเปล่า? หิน ทำไมยิ้มแห้งๆแบบนั้น?”
....... “ไม่มีไรหรอก” หินตอบปฏิเสธ “หินแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ”
....... “หิน” วิลเรียกเพื่อนอย่างจริงจัง “เพื่อนจะรู้สึก จะเ็ป จะร้องไห้ ก็ได้นะ”
.......“เราไม่เป็ไรจริงๆ” หินบอกวินซ้ำ
.......ศุวิลขยับมามองหน้าเพื่อนรักใกล้ๆ ราวกับจะจับโกหกในแววตา แต่ก็ไม่มีอะไรให้สงสัย “แล้ว..” ศุวิลลากเสียง “ทำไมมานั่งมองจันทร์คนเดียวแบบนี้”
....... “ก็..คิดถึงคนที่รู้สึกดีด้วย” หินเลือกคำตอบแต่ละคำอย่างระมัดระวัง
.......“วรุณใช่ไหม?” ศุวิลหลุดปากถามไปตรงๆ
....... หินส่ายหน้าพร้อมกับพูด “ไม่!!” ..“เราไม่ได้ชอบวรุณ”
.......ศุวิลยิ่งแปลกใจ “แล้วมานั่งคิดถึงใครล่ะนี่”
.......หินมองหน้าศุวิล .. ที่อดีตกาลนี่ .. ก็มีเพื่อนอยู่แค่สองคนแค่นี้ ..จะปิดบังกันไปทำไม? .. หินจึงตัดสินใจบอก “เราชอบ .. ฝน..”
.......ศุวิลเบิกตามองอย่างไม่เข้าใจ “หา?!!”
....... ก็ฝนกับวรุณคือคนคนเดียวกันนี่ .. ศุวิลสงสัย ?
....... “เราชอบฝน ..ฝนคนที่อยู่กับพวกเราในปี ๒๕๖๔ นั่น .. เราจึงต้องนั่งมองท้องฟ้า .. เพราะคิดถึงฝนคนในอนาคต”
.......คำตอบของหินทำให้ศุวิลเข้าใจทุกอย่าง เขาจึงยิ้มให้หิน
....... หินยิ้มตอบ
.......พลันศุวิลนึกอะไรขึ้นได้ “แต่.. ฝน .. เป็.. ผู้ชาย .. นะ”
....... “อื้อ” หินตอบง่ายๆ
....... “แต่ .. หิน.. ชอบผู้หญิง..นี่” ศุวิลเรียบเรียงคำพูดอย่างยากลำบาก
.......หินพยักหน้ารับคำเพื่อน “จนถึงตอนนี้เราก็ยังชอบผู้หญิงอยู่” หินพูดชัดเจน “แต่.. ฝน ..คือผู้ชายคนแรกและคนเดียวที่เราชอบ”
๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙ จบตอน ๖ ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙
6K
