ตอนที่ 5
1 วันผ่านไป
ที่โรงเรียน
"อีพรีส ทำไมตามึงคล้ำจังวะ"เหมียวพยายามชะโงกหน้าเข้ามาเพื่อดูหน้าฉันชัดๆ แต่ฉันหลบทันก่อนซะก่อนไม่งั้นคงความแตก
"ไม่มีไร อีเหมียวเดี๋ยวอาจารย์เข้า ไปนั่งดีๆ"เหมียวพยายามทุกทางที่จะดึงมือของฉันออกจากหน้า
"เอามือออกสิ กูจะดู ตาลอยอย่างกับคนไม่ได้นอน"
"กูนอนไม่พอเฉยๆ"
"ทำอะไรคนไม่สวย ทำไมแกล้งอีพรีสแบบนั้น" เสียงะโของน้ำเพื่อนสาวในห้องเดินเข้ามาหาเหมียว ฉันถึงได้โผล่ตาขึ้นมาแอบดูเล็กน้อย
"มึงสิ ไม่สวย เตี้ยด้วย"
"อีเหมียว กูถามดีๆ"
"ก็ตอบดีๆ แล้วนี่ไง" ความจริงสองคนนี้ไม่ได้ด่ากันหรอกเพียงแต่ชอบพูดจาแรงๆ เท่านั้นเอง กวนกันไปมาตามประสาเพื่อนในห้องนั้นแหละ"อีพรีส เงยหน้าขึ้นมากูจะดู"
"ไม่เอา"
"ทำไมวะ อีพรีสมันไปทำจมูกใหม่มาเหรอ"
"เปล่า มึงดูหน้ามันดิ อีนี่มันหน้าบางไม่นอนวันหนึ่งใต้ตาคล้ำเห็นชัดมาก"
"ทำไมไม่นอนทำไรอยู่ หรือมีผัวไม่ยอมบอกเพื่อน"น้ำเอ่ยแซวจนฉันได้แต่กรอกตามองบน
"ไม่จริง ถ้ามันมีผัวกูต้องรู้ก่อนสิ"
"กลับนั่งที่ได้แล้ว!!"เสียง์มาพอดีทำให้พ้นเงื้อมมือของเพื่อนรักไปโดยปริยาย
ถึงแม้จะอยู่ในเวลาเรียนแต่สมองกลับไม่ได้มีสมาธิกับการเรียนเลยด้วยซ้ำเพราะมัวแต่คิดเื่ไม่เป็เื่อยู่ อยากจะออกไปจากห้องมากตอนนี้
"จับคู่แล้วขยับโต๊ะเข้าหาคู่ตัวเองเลยนะ"
"อี..."
"มึงคู่กู"เสียงเหมียวชะงักไปแทนที่ด้วยผู้ชายตัวสูงขยับโต๊ะเข้ามาติดฉันแล้วนั่งลงแทน
"อีซูม อีพรีสของกู"
"ไม่ มันของกู"
"อีซูม!! อย่ามาแย่งกู"
"มึงไปหาคู่อื่น"
"อีเลว!!"
"นั่นอ่ะ ไคลินไง มึงอยากคู่กับมันไม่ใช่เหรอ ตอนแรกกูคู่มันมึงไปแทนกูแล้วกัน"
"อีซูม!!” เหมียวส่งเสียงะโพร้อมถลึงตาโตแต่สักพักก็แอบยิ้ม “ทำไมเพิ่งบอก อีเวร"แล้วเพื่อนของฉันก็เดินไปหาผู้ชายอย่างว่าง่าย ไม่เหมือนคนโดนยัดเยียดเลยสักนิดก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องมาตอบคำถามที่ไม่อยากตอบ
"เมื่อวานทำไมไม่มาเรียน โทรไปก็ไม่รับไปไหนมากับจิน" นั่นไงไม่อยากตอบเหมียวดันต้องมาตอบ ซูมอีกให้ตายเถอะ!! "โดดเรียนไปไหนกับจินมา"
"..."
"ไปไหนกับจินมา" ฉันจ้องตาซูมพยายามจะสื่อความหมายว่าอย่าถามอีกเลยแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเขายังคง้าคำตอบ
"กู..."
"กูพาพรีสไปดูหนังมา" ไม่ใช่เสียงฉันตอบแต่เป็เสียงจิน"พอดีได้บัตรมาฟรี เห็นว่ามันจะออกโรงวันนี้ ก็เลยโดดเรียนไปดู"
ฉันหันไปมองจินที่มานั่งอยู่ข้างหลังกับโจ้สองคนนี้จับคู่กันเหรอ ฉันคิดว่าจินจะคู่กับไลน์เสียอีก
"เออ...ใช่ ตามที่มันบอกเลย ไม่มีไรหรอก" แปลกว่ะรู้สึกเหมือนกำลังร้อนตัวเพราะแอบไปเที่ยวกับชู้เลย"แล้วมึงมาถามทำไมเนี่ย"
"ก็อยากรู้ เห็นไม่รับโทรศัพท์"
"แบตกูหมด เมื่อวานลืมชาร์จ"
"อืม พรุ่งนี้เอาไง" ไอ้หมอนี่ทำเสียงเหมือนคนกำลังน้อยใจแถมยังเมินหน้าฉันหันไปมองกระดานแทน
"ก็มารับตามเดิม ทำหน้าที่คนขับรถต่อไปค่ะ คุณซูม"
"อืม"
"น้อยใจที่กูไม่ชวนเหรอ"
"เปล่า"
"มันมีแค่สองที่นั่งอ่ะ ตอนตัดสินใจก็ไม่ทันได้ตั้งตัวเหมือนกัน"
ใช่ไม่ได้ตั้งตัวเลยว่าจะเจออะไรแบบนั้น โคตรแย่
"อืม...ไม่มีอะไรมากกว่านั้นใช่ปะ"รู้สึกเหมือนเขากำลังหลอกถามว่าเมื่อวานไปทำอะไรเลยว่ะ
"จะมีอะไร มึงหมายถึงอะไร"
"เปล่า" ยิ่งเห็นเขาก้มหน้าแล้วไม่กล้าสบตามันยิ่งน่าสงสัยนะฉันหยิกแก้มซูมแล้วดึงแรงๆ เพื่อให้เขาเงยหน้าขึ้นมา
แต่...ตัดสินใจผิดไปหน่อยเพราะดูเหมือนเ้าตัวจะไม่ยอมเล่นด้วย
"เฮ้ย กูขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจไม่เล่นแล้ว ไม่ต้องทำตาดุใส่ก็ได้"
"..."
"งานคู่ครั้งแรกส่งอาทิตย์หน้านะ"
___________________________________________
11.34น.
Line
เหมียว
เหมียว : พรีส มึงอยู่ไหน
เหมียว : พวกกูอยู่โรงอาหารกันแล้วนะ
อ่านแล้ว
เหมียว : ชะนี อ่านแล้วก็กดตอบด้วย
พวกมึงกินไปเลยกูไม่ค่อยหิว : พรีส
เหมียว : แล้วมึงอยู่ไหน จะอดอาหารประท้วงอะไร
เปล่า กูไม่หิวพวกมึงกินเลย : พรีส
เหมียว : แล้วมึงอยู่ไหน
กูอยู่กับซูม :พรีส
เหมียว : อย่าพากันอดข้าวนะพวกมึงสองตัวอ่ะ
เออ รู้แล้ว :พรีส
___________________________________________
ฉันนั่งอยู่ข้างสนามบาสที่เงียบเชียบไร้คนข้างกายมีขนมปังนาๆ ชนิดที่ซูมเดินไปซื้อมาให้เมื่อกี้ส่วนเ้าตัวไปไหนแล้วนั้นก็ไม่สามารถรู้ได้
เฮ้อรู้สึกว่าเวลาเดินช้าจัง
"อ่ะ..." มีมือใครคนหนึ่งยื่นมาข้างหน้าพร้อมกับแก้วน้ำปั่น
"มึงไปซื้อน้ำปั่นมาจากไหน" ซูมนั่งลงข้างๆ ทั้งที่มือยังถือแก้วอยู่
"กินไปเถอะ" ฉันรีบหยิบมาก่อนที่เ้าตัวจะเปลี่ยนใจก็น้ำปั่นในโรงเรียนไม่มีนอกจากจะซื้อจากข้างนอกแล้วการจะสั่งซื้ออาหารจากข้างนอกก็เป็ไปได้ยากมาก แต่สำหรับซูมมันกลายเป็เื่ง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยเสียอีก
"มึงนี่ แม่งดีจริง"
"ยังไง"
"ก็ดีอ่ะ"
"เฮ้อ..." ถอนหายใจทำไมวะ
"เป็อะไร"
"มึง...ชอบจิน?"
เดี๋ยวนะนี่...นี่มันเป็ประโยคบอกเล่า คำถามหรือประโยคลองเดาเพื่อลองเชิง อยู่ๆ ก็ถาม...
"มึง...มึงถามบ้าบออะไร"
"กูถาม ก็ตอบ"
"ปะ...เปล่า จะไปชอบได้ไง เพื่อนกัน ฮ่าๆ ถามอะไรตลกว่ะ"ในความขำก็มักมีน้ำตาซ่อนอยู่
"มันไม่ตลกหรอก กูรู้" ซูมมันดูแปลกไปนะวันนี้ทำไมคำพูดคำจาไม่ค่อยเหมือนวันอื่นๆ
"มึงเป็อะไรหรือเปล่า เล่าให้กูฟังได้นะ"
"อย่าเลย" เขาส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม
"ทำไมวะ มึงไปชอบใครแล้วโดนหักอกมาหรือยังไงบอกมาดิเดี๋ยวกูไปจัดการให้"
"มึงทำไม่ได้หรอก"
"เพราะ?" ซูมหันมามองฉันด้วยสายตาจริงจัง
"เพราะกูยังจัดการไม่ได้เลย"
เป็ครั้งแรกที่มีความรู้สึกเศร้าสลดไปพร้อมซูมเพราะปกติเพื่อนคนนี้ไม่เคยเก็บเื่อะไรพวกนี้มาคิดเท่าไหร่หรืออาจจะคิดแต่ฉันไม่รู้
"อย่าเครียดเลยมึง เขาไม่ชอบมึงเป็เื่ของเขาส่วนมึงชอบเขาเป็เื่ของมึง ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก"
"..."
"ไม่ต้องงง ผู้หญิงมันอ่อนไหวหมดแหละกับผู้ชายที่ชอบตื้อ ตื้อไปมากๆเดี๋ยวแม่งก็ชอบเองนั้นแหละ" ที่พูดก็หวังแค่จะปลอบใจเฉยๆแต่ใครจะคิดว่าจะกลายเป็จุดประกายอะไรบางอย่างในตัวเขาขึ้นมา
"ขอบใจมากมึง ที่ทำให้กูตาสว่าง"
"ผู้หญิงคนนั้นยังไม่มีใครใช่ปะ"
"มีใครในใจหรือยังไม่รู้ แต่ปัจจุบันยังโสดอยู่"
"มีคนในใจแต่ไม่ได้คบแสดงว่าแอบรักข้างเดียวชัวร์ งั้นก็เอาเลยงัดทุกสกิลที่ผู้ชายควรใช้จีบผู้หญิงออกมา กูเป็กำลังใจให้มึงเองไม่ต้องห่วง"
"พรีส..."
"ห๊ะ"
"มึงห่วงตัวเองเถอะ" พูดจบก็ลุกขึ้นไปหยิบลูกบาสมาโยนลงห่วงปล่อยฉันนั่งมองอย่างงงๆ
___________________________________________
19.01น.
Line
ซูม
ซูม : ไปซ้อมบาสเพิ่งกลับถึงบ้าน
19.32 น.
ซูม : ทำไรอยู่อ้วน
อ้วนบ้านมึงสิ :พรีส
อ้วนแล้วหนักส่วนไหนของมึง: พรีส
ซูม : ก็ถ้าไม่ด่าก็คงไม่อ่านไลน์กู
ก็ตอนนั้นกูกินข้าวอยู่: พรีส
มีไร : พรีส
ซูม : ว่างยัง
ซูม : คอลกัน
....อีบ้า กินยาผิดปะเนี่ย มาคอลอะไรกับกู : พรีส
ไปคอลหาเด็กมึงโน้น: พรีส
ซูม : หรือว่าติดสายคุยกับจิน?
อ่านแล้ว
ไม่ได้คุยกับใครทั้งนั้นแหละ: พรีส
ซูม : งั้นกูคอลไปนะ ี้เีพิมพ์
เออ : พรีส
ซูม : กำลังคอลสาย...
___________________________________________
20.30น.
Line
จิน
จิน : เื่เมื่อวาน
จิน : ขอโทษนะ
จิน : กูไม่ได้ตั้งใจ
จิน : ตอบกูหน่อย
จิน : ไม่มีการตอบรับ...
จิน : ไม่มีการตอบรับ...
จิน : ไม่มีการตอบรับ...
จิน : คุยกับใครอยู่
___________________________________________
1 อาทิตย์ ผ่านไป
ตอนเที่ยงวันนี้ที่โรงเรียนมีการแข่งบาสเพื่อหาทีมเป็ตัวแทนโรงเรียนไปแข่งระดับจังหวัด ซึ่งตัวเก็งของทีม Infinityคือจินกับซูม แต่ก่อนจะไปดูเพื่อนฉันก็แยกตัวออกมาไปเข้าห้องน้ำใต้ตึก
"พรีส..." เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้ฉันต้องเร่งฝีเท้าเดินเร็วขึ้นแต่ก็ยังไม่ทัน...
หมับ!
"ทำไมต้องเดินหนีกูด้วย อาทิตย์ที่ผ่านมาก็ไม่คุยกับกู โทรหาก็ไม่รับคอยหลบเลี่ยงกูตลอด" แรงดึงทำให้ฉันหมุนตัวไปมองผู้ชายที่ยืนคิ้วขมวดอยู่ข้างหน้า
อาทิตย์ที่ผ่านมาฉันไม่รับสาย ไม่ตอบไลน์ ไม่มองหน้า ไม่คุยไม่พยายามไม่อยู่ตรงที่มีเขาอยู่...ไม่ใช่อะไรนะ ก็แค่อยากจะรักษาหัวใจตัวเองให้มันแข็งแรงขึ้นกว่านี้หน่อย แต่ความพยายามกำลังจะกลายเป็ศูนย์เมื่อเขามาจ้องตามองหน้าแบบนี้
"..."
"มึงโกรธกูเื่วันนั้นเหรอ"
"..."
"กูไม่ได้ตั้งใจ"
"..."
"กูขอโทษ อย่าเมินกู" เบื่อคำว่าขอโทษมากในไลน์ก็พิมพ์มาเป็ร้อยครั้งไม่เข้าใจเหมือนกันเื่ในวันนั้นมันทำให้เขารู้สึกผิดมากขนาดนั้นเลยเหรอวะ
"ไม่ต้องขอโทษหรอก มึงไม่ได้ผิดอะไร" ฉันหันไปมองทางอื่นแทนการสบตาเขา
ขอร้องมึงเลิกยุ่งกับกูทีเถอะ
"มึงเป็อะไร ทำไมต้องหลบสายตาด้วย"
"ไม่มีไร มึงรีบไปซ้อมเถอะ ใกล้แข่งแล้วไม่ใช่เหรอ"
"พรีส..."
"จิน...ขอร้อง ไปเถอะ"
"มึงเกลียดกูขนาดนั้นเลยเหรอ" อะไรนะ...กูเนี่ยนะจะเกลียดมึงตอนนี้ความรู้สึกที่มีให้มันล้นเออจนจะทะลักออกมาอยู่แล้วจะเอาพื้นที่ตรงไหนไปเกลียดมึง!!"มึงจะเลิกคบกูเป็เพื่อนด้วยหรือเปล่า"
ไปกันใหญ่แล้วนะ...
"อะไรทำให้มึงคิดแบบนั้น"
"กู...รู้สึกแย่จริงๆ ที่ทำกับมึงในวันนั้น ยกโทษให้กูไม่ได้เหรอ"
"มึงไม่ผิดหรอกจิน คนที่ผิดคือกูเองกูถึงอยากได้เวลาเพื่อจัดการความรู้สึกของตัวเอง"
"หมายถึงอะไร..."
"ขอเวลากูอยู่คนเดียวได้ไหม แล้วกูจะกลับมาเป็คนเดิมที่เคยเป็"
"ทำไม? กูบอกแล้วว่าไม่ได้ตั้งใจกูขอโทษเื่วันนั้น..."
"เลิกขอโทษกูสักที!! เื่วันนั้นกูรู้แล้วว่ามึงไม่ได้ตั้งใจจะพูดย้ำเตือนทำไมนักหนา หรือกลัวกูจะคิดเข้าข้างตัวเอง กลัวกูหลงคิดว่ามึงชอบกูงั้นเหรอ"
"..."ที่เงียบแบบนี้แสดงว่าจริงสินะ
"กูรู้แล้วจิน ว่ามึงไม่ได้ชอบกู ไม่ต้องย้ำให้กูรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้กูขอเวลาอยู่กับตัวเองหน่อยเถอะ...ขอร้อง"ฉันสะบัดมือจินออกแล้วเดินออกไปจากตรงนี้ แต่...
"มันไม่ใช่แบบนั้น..." แค่ประโยคเดียวก็สามารถรั้งเท้าฉันให้หยุดนิ่งแล้วรอฟังเขาพูดได้
"อะไร"
"เื่วันนั้น...กูตั้งใจ"
"...."
15K
