แม้ว่าผมจะยอมรับว่าอยากจะฆ่าให้ตายแบบให้สาแก่ใจแค่ไหน แต่ผมก็มีสติพอที่จะไม่ทำอย่านั้น ความไม่ชัดเจนในครั้งนั้น และการหุนหันพลันแล่นแบบไร้หลักฐานทำให้สถานการณ์ชีวิตคู่เลวร้ายลง เราแทบไม่มองหน้ากัน ทั้งที่อยู่บ้านหลังเดียวกัน ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงยังทนได้อยู่ หรือว่าเธอเองยังทนได้อยู่ยังไงไม่ละอายตัวเองหรือยังไง
ผมซะอีกที่เป็ฝ่ายหลบออกมานอนที่โซฟา ...
…….. …….. …….. & …….. …….. ……..
“ผมรู้ว่าพี่ไม่ได้ทำแน่นอน” ปีเตอร์ น้องชายของแอนนา เขาเป็รุ่นน้องคณะเดียวกับผม และทำงานด้วยกัน เป็ทีมตรวจสอบรับงาน เราทำงานร่วมกันมาหลายปีหลายโปรเจคแล้ว
“ขอบใจมากนะปีเตอร์ ตอนนี้พี่สับสนไปหมดแล้ว”
“ผมไม่คิดเลยว่าพี่แอนนาจะเป็อย่างนั้น ถึงผมจะเป็ห่วงพี่เขาแค่ไหนก็ตามเถอะ”
“พี่ไม่รู้ว่าหมอนั่นมาอยู่ในบ้านได้ยังไง”
“ก็พี่อยู่กับผม เวลาตายของมันตรงกับเวลาที่พี่อยู่กับผม ไม่ต้องห่วงนะครับ ยังไงผมก็อยู่ข้างพี่” ปีเตอร์คงจะเป็น้องชายเมียในอุดมคติของพี่เขยที่โชคดี
“แต่ถึงอย่างนั้นผมก็อดห่วงพี่แอนนาไม่ได้ ตอนนี้พ่อกับแม่ก็เครียดมาก”
“พี่ก็ไม่รู้ว่าเขาหนีไปไหน หรือว่าตกอยู่ในอันตรายอยู่ตรงไหน”
“ขอโทษแทนพี่สาวผมด้วยนะครับ” สีหน้าอันเปี่ยมทุกข์ของน้องเมีย
“ไม่เป็ไรหรอกเตอร์ ไม่ต้องคิดมาก สิ่งที่ต้องคิดตอนนี้ก็คือต้องตามหาแอนนาให้เจอให้ได้”
“ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหนเหรอครับ” เขาทำหน้าขมวดคิ้วหน้านิ่ว เหมือนกำลังจะร้องไห้ เด็กคนนี้เป็เด็กจิตใจดี อยู่ในโอวาทไม่ต่างจากน้องชายของผมจริง ๆ เขาสนิทกับผมมากกว่ากับพี่สาวตัวเองเสียอีก บางทีเขาอาจจะช่วยผมได้ ผมต้องรู้ว่าเขารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับพี่สาวที่หายไป
“ก่อนหน้านี้แอนนา มีพูดถึงหรืออยากไปเที่ยวไหนบ้างไหม”
“ที่จำได้ ไม่น่ามีนะพี่ เราคุยกันน้อยพี่ก็รู้” แอนนากับพี่สาวค่อนข้างแิไม่ตรงกันหลายเื่ เป็คู่พี่น้องที่ไม่ค่อยคุยกันข้อนี้ผมรู้ดี
“หรือคบกับใครนอกจากกลุ่มเพื่อน ๆเดิมไหม พวกเพื่อนใหม่”
“ผมตอบตำรวจไปหมดแล้วพี่ พี่แอนนาบ้างานพอ ๆกับพี่นั่นแหละ แต่เวลาเที่ยวก็สุดเหมือนกัน ส่วนใหญ่ก็ไปทะเล ไปกับเพื่อน ๆของเขา” นั่นแหละถ้าเธอไม่ได้เพื่อนที่ทำงานก็คงได้ฝรั่งกระมัง ลึก ๆแล้วผมอยากจะประชดอย่างนี้เหมือนกัน
“พี่แท่งครับ ผมไม่คิดว่าตำรวจจะทำงานได้เร็ว พวกนั้นไม่ใช่ญาติ เื่ของพี่แอนนาถ้ายิ่งช้าก็ยิ่งอันตรายกับพี่เขา”
“พี่ก็คิดแบบนั้น เราคงต้องสืบกันเอง พี่คิดว่าจะจ้างนักสืบเอกชนช่วย” ผมตอบไปตามตรง เพราะผมก็ไม่นิ่งนอนใจเหมือนกัน ผมต้องรู้เท่าหรือมากกว่าตำรวจ หากจะทำให้ตัวเองพ้นผิดผมต้องช่วยเหลือตัวเองด้วย
“จริงเหรอพี่ .... ก็ดีเหมือนกันพี่ ทำไมผมถึงคิดไม่ออกนะ” สีหน้าของปีเตอร์แช่มชื่นขึ้น
“อย่างน้อยก็ได้ทำอะไรบ้าง”
“เตอร์ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะช่วยสืบต้องรู้ให้ได้ว่าแอนนาหายไปไหน”
“ทั้ง ๆที่พี่เขาก็ทำกับพี่แบบนี้ พี่ยังมาติดเป็ผู้ต้องหาอีก พี่แท่งก็ยังช่วยพี่เขาอีก”
“แอนนาเป็คนเดียวที่จะยืนยันได้ว่าพี่บริสุทธิ์ และบางทีอาจจะรู้มากกว่านี้ก็ได้ ว่าไอ้วิทย์มันมาตายที่ห้องของพี่ได้ยังไง” ผมตอบน้องชายไปตามตรงว่าผมไม่ได้ประเสริฐขนาดนั้น แต่ปีเตอร์ก็คงรับรู้ได้ว่าผมใจดีที่สุดสำหรับเมียที่เพิ่งสวมเขาให้
“เป็ไปได้ไหมพี่ว่า ...” ปีเตอร์นิ่งไปชั่วครู่ แล้วเอ่ยออกมา
“ว่าไอ้วิทยามันถูกพี่สาวผมฆ่า แล้วหนีไป”
“คิดบ้า ๆนั่นเป็พี่สาวนายนะ และแอนนาก็ไม่ใช่คนที่จะฆ่าใครได้”
“แต่พี่เขาก็แอบคบชู้ได้นะพี่ เขาก็ไม่ใช่คนที่จะทำแบบนั้นได้เหมือนกัน” เชื่อหรือยังว่าพี่น้องคู่นี้ไม่ค่อยกินเส้นกัน
“คบชู้กับฆ่าคนมันคนละเื่กันเลยนะ”
“พี่ช่วยปกป้องพี่สาวผม ทั้งที่เขาก็ทำกับพี่ขนาดนี้ ทำไมพี่ถึงเป็คนดีได้ขนาดนี้”
“ฟังนะปีเตอร์ พี่ไม่ใช่พ่อพระ มีความรู้สึกเหมือนเรานี่แหละ เพียงแต่แอนนาเป็ทำกับมีมากเกินพอแล้ว พี่จะไม่ยอมเป็ฆาตกรไปนอนในคุกเด็ดขาด สิ่งที่พี่เป็อยู่ตอนนี้ก็ไม่ต่างจากตกนรกทั้งเป็อยู่แล้ว”
“ผมจะช่วยยืนยันว่าพี่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง พี่ไม่ควรต้องมาเจอเื่นี้อีก”
“มันยังไม่พอหรอกไอ้น้องรัก พี่ต้องสืบต่อให้รู้แน่”
…….. …….. …….. & …….. …….. ……..
แอนนาหายไปสามวันแล้ว ความคืบหน้าที่ได้รับรู้จากตำรวจ ผ่านการบอกเล่าของปีเตอร์ ทำให้ผมรู้ว่าตำรวจแทบไม่คืบหน้า ในการสืบพยาน พวกนั้นแทบไม่ให้ความสนใจเื่ของแอนนาเลย เหมือนกับว่ารับไว้เป็คดีหนึ่งเท่านั้น
ผมนัดคุยกับหมวดชัยพล หากปล่อยเวลาล่วงเลยไปแอนนาก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายอย่างที่ปีเตอร์พูดเอาไว้
“คุณแท่ง ในที่สุดก็โทรหาผมได้” เขาเปลี่ยนชื่อเรียกผมเป็ชื่อเล่น มันทำให้กำแพงของตำรวจกับประชาชนแแ่ขึ้นเป็กอง
“ทำไมถึงไม่สืบเื่ของแอนนาต่อ” ผมถาม
“นี่คุณคิดว่าตำรวจไม่ทำงานเหรอ ดูถูกอาชีพกันเกินไปแล้วนะคุณแท่ง” เขายังคงพูดจาเอาเื่เหมือนเดิม ผมเริ่มจะคุ้นชินกับน้ำเสียงและพาลให้นึกถึงท่าทางของหมอนี่ ที่โผงผางแต่ผมคิดว่าพึ่งพาได้
“ผมอยากจะช่วยคุณตามหาแอนนา” ผมเสนอตัวอย่างเชิงรุก
“นี่ ... หน้าที่ของผมไม่ได้ตามหาคนหายนะ หน้าที่ผมคือตามหาฆาตกรที่ฆ่านายวิทยา” มันพูดอะไรเนี่ย
“คุณหมายความว่ายังไง ตำรวจเลิกตามเื่ของเมียผมแล้วเหรอ”
“ตำรวจไม่ได้มีแต่ผมคนเดียวนะ คดีของเมียคุณใช้ตำรวจหลายทีม ทีมตามหาคนหายก็อีกทีมนึง”
“แต่คุณเป็ตำรวจนะ ถ้าคุณช่วยผมเื่นี้ไม่ได้ ถ้าอย่างนั้น ใครตำรวจคนไหนที่ตามหาเมียผมอยู่”
“ทำไมผมต้องบอกคุณ มันเป็ความลับราชการ”
“การที่คุณบอกผมโต้ง ๆอยู่นี่ว่าคุณทำอะไร นี่ไม่ใช่เปิดเผยความลับราชการเหรอ”
“คุณนี่มันฉลาดต่อรองจริง ๆ เอาล่ะ ผมไม่อยากชวนคุณให้โมโหคุณโทรหาผมมีข้อมูลอะไร” หมอนี่มันยังไงเป็ตำรวจจริง ๆหรือเปล่า ทำไมถึงได้เล่นตัวเื่มากลีลาอย่างนี้
“ทำไมคุณไม่สืบเื่ของแอนนาต่อ เพื่อนของเธอ พวกคุณเรียกสืบพยานแทบจะไม่ครบทุกคนด้วยซ้ำ”
“เราเรียกสอบปากคำครบทุกคนแล้ว”
“แล้วไหนล่ะความคืบหน้า”
“คุณเป็ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งนะคุณแท่ง ทำไมตำรวจต้องบอกข้อมูลคุณ” มันก็จริง พวกนั้นถึงได้ไม่ตอบอะไรผมเลย ทั้งที่ผมอยากจะรู้เื่ของแอนนาใจจะขาดเหมือนกัน มันอึดอัดนะว่าไหม เมียหายไปทั้งคน จะดีจะเลวก็เถอะ
“ไม่ต้องเล่นแง่เลยนะ ผมรู้จากน้องชายเมียผมแล้ว พวกคุณแทบไม่มีความคืบหน้าเลย”
“ดูเป็ห่วงเมียที่ทำกับคุณแบบนั้นจังเลยนะครับ ถ้าเป็ผมก็คงนอนยิ้มสมน้ำหน้าไปแล้ว”
“หมวดชัยพล !”
“อย่ามาขึ้นเสียงกับผมนะครับ ผมเป็ตำรวจ สิ่งที่ไอ้ฆาตกรทำมันโหดเกินมนุษย์มนา แพทย์ชันสูตรออกมาแล้ว ว่ามันตัดอวัยวะเพศก่อนทั้งที่นายวิทยายังไม่ตาย ปล่อยไว้อย่างนั้นจนเืแห้งไปเอง มันคงกะให้เืออกจนหมดตัว จากนั้นก็เอาตัวเดียวอันเดียวนั่นยัดเข้าปากเขา ใช้ผ้ามัดให้ขาดอากาศหายใจจนตาย” ผมกลืนน้ำลายเหนียว ๆอย่างยากลำบาก ถ้าเป็ผมคงตายั้แ่โดนตัดแล้ว แต่มันก็คงอึดพอสมควรถึงได้ใช้เวลาตายนานขนาดนั้น
“คนร้ายต้องแค้นนายวิทยามาก จะมีใครล่ะ ที่แค้นเขาได้ขนาดนั้น”
“คุณเลยคิดว่าผมทำ”
“ผมไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย .... แล้วคุณคิดว่าใครล่ะ”
“นั่นมันงานของคุณไม่ใช่เหรอ”
“เพราะคุณคือคนเดียวที่น่าจะมีความแค้นระดับนั้นได้ คุณบอกผมมาสิคุณแท่ง ว่านอกจากคุณแล้วนายวิทยามีศัตรูที่ไหนอีก” ทั้งที่ผมเพิ่งจะจ๊ะเอ๋มันได้มีถึงอาทิตย์เนี่ยนะ
“เพราะอย่างนี้ไง ผมถึงนัดคุณมา เพราะคุณไม่ทำการบ้านให้มากพอ” เขาผายมือเชื้อเชิญให้ผมพูด การใช้บริการนักสืบเอกชน แม้จะใช้เงินมากแต่ก็คุ้มค่า ยิ่งผมมีข้อมูลนำร่องให้ ความคืบหน้าก็ยิ่งเร็วกว่าตำรวจพวกนี้
“เธอชื่อนุ่น เป็เพื่อนที่ทำงานของนายวิทยา เธอแอบชอบมัน” ดูเหมือนหมวดชัยพลจะอึ้ง ๆที่ผมให้เบาะแสนี้กับเขา
“หลักฐานเบาเกินไป สองคนนั้นเป็แฟนกันเหรอ”
“ผมส่ายหน้า”
“เคยกินกันแล้ว” เขาถามอีก
“เื่นั้นผมไม่รู้ คุณต้องไปสืบเอาเอง”
“นี่คุณแท่ง คุณจะพูดลอย ๆแบบนี้ไม่ได้นะ ใคร ๆก็พูดได้”
“นุ่นเป็รุ่นน้องที่ทำงานของเมียผม เธอรับรู้ว่าสองคนนั้นแอบคบชู้กัน และเธอก็พยายามบอกผมอยู่เหมือนกันแต่มันอ้อมเยอะไปหน่อย กว่าผมจะรู้ก็ได้กันไม่รู้กี่กระบวนท่าแล้ว”
“มันก็วกมาหาคุณอยู่นี่ไง”
“ไม่ใช่แบบนั้น เธอบอกว่าไอ้วิทยามันมีเมียลับ ๆอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว”
“ชักเข้าเค้า”
18K
![บทเพลงรัก(พื้นที่)พักใจ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697511760_25025172.webp)