บทที่ 22 ซื้อรถ
หลังจากนั้นไม่นานการประมูลก็ดำเนินต่อ ผ่านไปหลายรอบ เฉินอวี่ก็ได้เห็นสิ่งที่ถูกเรียกว่า
‘อาวุธเวท’ แต่พวกมันกลับเป็เพียงของเก๊ที่ถูกปั่นราคาจนเกินจริงเท่านั้น จนกระทั่งจบงาน นอกจากของสองชิ้นแรกที่เขาตั้งใจจะซื้อให้ครอบครัวแล้ว ก็ไม่มีของชิ้นไหนที่น่าสนใจอีกเลย
เฉินอวี่ส่ายหัวพลางลุกขึ้นเดินจากไป "อย่าลืมบอกให้ดีไซน์เนอร์สลักชื่อ 'เฉินหลิง' ลงบนแหวนเพชรด้วยล่ะ"
หยวนเทาหงรับคำสั่งและรีบไปจัดการทันที
.....
เมื่อกลับถึงบ้าน เฉินอวี่ก็เริ่มบำเพ็ญเพียรต่อ ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็สั่นแจ้งเตือน เฉินอวี่ปรายตามองเล็กน้อย พบว่าเป็เบอร์แปลก แต่รหัสพื้นที่ระบุว่าอยู่ในเมืองเสาโจว
เมื่อเขากดรับสาย เสียงใสและไพเราะของหญิงสาวก็ดังขึ้น "เฉินอวี่ ใช่เธอไหม?"
"ข้าคือเฉินอวี่ คุณคือใคร?" เฉินอวี่ถามด้วยความสงสัย
"ใช่เธอจริง ๆ ด้วย! ฉัน 'เจิ้งเยี่ยน' หัวหน้าห้องสมัยมัธยมไง ไม่แปลกหรอกที่เธอจะจำเบอร์ไม่ได้ เพราะมือถือเครื่องเก่าฉันตกน้ำหายไปเลยต้องเปลี่ยนเบอร์ใหม่น่ะ" เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินอวี่ก็นึกถึงเ้าของเสียงได้ทันที เธอคือเจิ้งเยี่ยน หัวหน้าห้องสมัยมัธยมของเขานั่นเอง
"อ้อ มีธุระอะไร?" น้ำเสียงของเฉินอวี่ยังคงเรียบเฉย สำหรับเื่ราวในชาติที่แล้ว เขาแทบจะลืมเลือนไปหมดสิ้น ั้แ่จบมัธยมเขาก็ตัดขาดการติดต่อกับเพื่อนร่วมชั้นทุกคน และไปใช้ชีวิตเป็ ‘เขยแต่งเข้า’ อยู่ในตระกูลฉิน
"คืออย่างนี้นะ เย็นวันนี้พวกเราจะมีงานเลี้ยงรุ่นกันที่ 'คฤหาสน์หงเย่' เธอจะมาไหม?"
"เลี้ยงรุ่นงั้นเหรอ?" เฉินอวี่ขมวดคิ้ว ในมุมมองของเขา งานเลี้ยงรุ่นก็เป็เพียงที่ที่ผู้คนมาอวดร่ำอวดรวยข่มกันเสียมากกว่า
เมื่อได้ยินเสียงที่ดูลังเลของเฉินอวี่ เจิ้งเยี่ยนก็รีบพูดสำทับว่า "เธอต้องมาให้ได้นะ นาน ๆ ทีทุกคนจะได้กลับมาเจอกัน มาเถอะนะ"
เฉินอวี่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า "ก็ได้"
ความจริงเขาไม่อยากไปเลยแม้แต่น้อย แต่เจิ้งเยี่ยนเป็คนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดีมากในสมัยมัธยมและเคยช่วยเหลือเขาไว้ เมื่อก่อนเพราะเขาผลการเรียนแย่จึงถูกเพื่อนร่วมชั้นกีดกัน เมินเฉย และถูกตราหน้าว่าเป็ ‘เด็กหลังห้อง’
แถมเพราะที่บ้านยากจนเขามักถูกด่าว่าเป็ ‘ไอ้กระจอก’
มีเพียงเจิ้งเยี่ยนคนเดียวที่ไม่เคยดูถูกเขา แถมเธอยังมักจะช่วยติวหนังสือให้เพื่อนที่เรียนไม่เก่งอีกด้วย เฉินอวี่เองก็เคยได้รับความช่วยเหลือจากเธอ ภาพจำของเขาที่มีต่อเจิ้งเยี่ยนจึงค่อนข้างดี เขาจึงตอบตกลงไป
"ดีเลย งั้นตกลงตามนี้ ทุ่มตรงเจอกันนะ ห้ามเบี้ยวล่ะ"
หลังจากวางสาย เฉินอวี่ดูเวลา พบว่าเหลืออีกสองชั่วโมงจะถึงเวลานัด "ซื้อรถสักคันดีกว่า เดินไปมันลำบากเกินไป" เฉินอวี่ตัดสินใจ เขาคว้าจักรยานสาธารณะข้างทาง ปั่นไปยังโชว์รูมรถ ที่อยู่ใกล้ ๆ
สุดท้าย เฉินอวี่มาหยุดอยู่ที่โชว์รูม 'โรลส์-รอยซ์' ที่ดูหรูหราแต่เรียบง่ายแห่งหนึ่ง พนักงานขายหลายคนที่นั่งตากแอร์คุยกันอยู่ในร้าน เมื่อเห็นภาพนี้ต่างพากันหัวเราะเยาะ
"ดูนั่นสิพวกเธอ ไอ้หนุ่มที่ปั่นจักรยานแชร์ริ่งคนนั้นมันจะเข้ามาในร้านเราจริง ๆ เหรอเนี่ย"
"ฮ่า ๆ ๆ เดี๋ยวนี้โลกมันเปลี่ยนไปนะ ใคร ๆ ก็กล้าเดินเข้าร้านเราซะหมด"
"พวกเธอไปรับเองแล้วกัน ไอ้กระจอกที่ใส่เสื้อผ้าตลาดนัดแบบนั้น ฉันไม่อยากเสียเวลาไปบริการหรอก ใครอยากไปก็ไป"
เฉินอวี่เดินเข้ามาในร้านและเริ่มมองซ้ายมองขวา แต่กลับไม่มีใครเข้ามาต้อนรับเลย อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ใส่ใจ ขอแค่ซื้อรถได้ก็พอ ใครจะต้อนรับหรือไม่ไม่ใช่สาระสำคัญ
พนักงานหญิงที่ชื่อ 'หงเสีย' เห็นเฉินอวี่เอาแต่มองไปรอบ ๆ ก็ขมวดคิ้วพลางคิดว่าปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ดี เดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าบริการแย่
"เฮ้อ ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันไปต้อนรับส่ง ๆ แล้วรีบไล่ให้ไปพ้น ๆ เอง" หงเสียพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มตามมารยาท "คุณผู้ชาย สนใจรถรุ่นไหนคะ?"
เฉินอวี่ตอบนิ่ง ๆ ‘ขอดูไปเรื่อย ๆ ก่อน’ ดูไปเรื่อย ๆ งั้นเหรอ? ใบหน้าของหงเสียเริ่มบิดเบี้ยวทันที โดยเฉพาะเมื่อมองเห็นเสื้อผ้าของเฉินอวี่ที่ราคารวมกันไม่ถึง 500 หยวน เธอก็ชักสีหน้าใส่
ทันใดนั้น เฉินอวี่ชี้ไปที่รถคันหนึ่งที่ดูเรียบหรูที่สุด แล้วพูดว่า ‘ข้าซื้อคันนี้’ หงเสียปรายตามองเฉินอวี่อย่างเหยียดหยามพลางพูดอย่างรำคาญว่า "คุณล้อเล่นหรือเปล่า? รถคันนี้ราคาหลายสิบล้าน คุณคิดว่าตัวเองมีปัญญาจ่ายเหรอ? เอาอย่างนี้ไหม ลองไปดูยี่ห้อ 'อู่หลิง' ที่ร้านข้าง ๆ ดีกว่า"
เฉินอวี่ี้เีจะต่อความยาวสาวความยืดกับคนที่เปรียบเสมือนมดปลวก เขาหยิบเอาบัตรธนาคารที่หยวนเทาหงมอบให้ขึ้นมา ‘รูดการ์ดซะ’ เฉินอวี่เอ่ยเรียบ ๆ
"โอ้โห มีรูดการ์ดด้วยเหรอ ได้! ฉันจะทำให้คุณตาสว่างเอง" หงเสียคว้าเครื่องรูดบัตร มารูดบัตรทันที ‘ทำรายการสำเร็จ’ เสียงหุ่นยนต์หญิงอันเ็าดังขึ้น
หงเสียถึงกับยืนเซ่อ อ้าปากค้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา เธอรีบยื่นบัตรคืนให้เฉินอวี่ด้วยมือที่สั่นเทา "คุณผู้ชาย... ขอประทานโทษค่ะ เมื่อครู่ดิฉันมัน 'ตาหมาดูถูกคน' ท่าน... ท่านอย่าโกรธเลยนะคะ"
เฉินอวี่โบกมือปัด "ทำตามขั้นตอนให้จบ แล้วข้าจะเอารถออกไป"
"ค่ะ! ท่าน!" หงเสียอยากจะร้องไห้ เธอเสียใจจนลำไส้แทบขาด ถ้าขืนรู้ว่าเฉินอวี่เป็มหาเศรษฐีซ่อนคม เธอคงไม่กล้าทำกิริยาแบบนั้นใส่แน่นอน
ที่สำคัญคือ เฉินอวี่ใส่ชุดตลาดนัดมาซื้อรถ! นี่มันเข้าตำรา ‘แต่งเป็หมูหลอกกินเสือ’ แกล้งทำเป็กระจอกเพื่อตบหน้าคนอื่นชัด ๆ! เธอไม่คิดเลยว่าเหตุการณ์ที่เคยเห็นแต่ในละครจะมาเกิดขึ้นกับตัวเอง ถ้ามหาเศรษฐีคนนี้เ้าคิดเ้าแค้นขึ้นมา เธอจะอยู่รอดในวงการนี้ได้ยังไง!
เมื่อหงเสียเดินเข้าไปในห้องทำงานเพื่อหยิบสัญญา เพื่อนร่วมงานก็ถามติดตลก "พี่เสีย เป็ไงบ้าง ไอ้กระจอกคนนั้นยังไม่ไปอีกเหรอ?"
"นั่นสิ หรือว่าพอได้ยินราคาแล้วใจนวิ่งหนีไปแล้ว?"
"ฉันว่านะ ไอ้พวกไม่มีเงินแล้วยังจะมาทำเป็เบ่งเนี่ย..."
หงเสียที่กำลังเครียดจัดตวาดกลับ "หยุดพูดซะ! เขาคือบิ๊กบอสที่แกล้งทำเป็กระจอกมาตบหน้าพวกเรา ถ้าเขาได้ยินเข้า พวกเธอไม่ตายดีแน่!" มหาเศรษฐี? ตบหน้า? บิ๊กบอส? ทุกคนยืนงงเป็ตาแตก
"พี่เสีย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" หงเสียกระซิบตอบ
"เขาควักเงินสดซื้อ 'โรลส์-รอยซ์ แฟนธอม' รวดเดียวจบ หลักฐานการรูดบัตรยังอยู่เลย!" ทุกคนที่ได้ยินถึงกับเหมือนถูกฟ้าผ่า!
"เชี้ย! มหาเศรษฐีตัวจริงแกล้งเป็กระจอกจริง ๆ ด้วย"
"พวกลูกคนรวยนี่ว่างงานนักหรือไง ถึงได้มาเล่นอะไรแบบนี้?"
"เหมือนพระเอกในละครเปี๊ยบ แกล้งทำเป็กากแล้วมาชูคอ ตบหน้าคนอื่น คนประเภทนี้น่ากลัวชะมุด" พนักงานขายแต่ละคนต่างรู้สึกเหมือนมีม้านับหมื่นวิ่งวนอยู่ในอก เสียดายจนแทบกระอักเื เพราะค่าคอมมิชชั่นจากการขายรถคันนี้เพียงคันเดียวก็มากพอจะซื้อรถใหม่ได้หนึ่งคันเลยทีเดียว!
หลังจากนั้น เฉินอวี่เซ็นสัญญาอย่างรวดเร็วและขับโรลส์-รอยซ์จากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้พนักงานคนอื่นมองตามด้วยความเสียดายปนอิจฉา
เฉินอวี่ขับรถไปตามถนน ดึงดูดสายตาผู้คนนับไม่ถ้วน หลายคนหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป สาวสวยวัยใสไปจนถึงสาวใหญ่ต่างตาเป็ประกาย เพราะ "สายตาที่ตกหลุมรัก นั้นปิดไม่มิด" บางคนถึงขั้นส่งสายตาหวานเชื่อมให้ริมถนน แต่เฉินอวี่กลับขับผ่านไปโดยไม่ชายตามอง
ไม่นานเขาก็มาถึงคฤหาสน์หงเย่ และหาที่จอดรถ พนักงานรับรถ ตอนแรกกะจะเข้าไปห้าม แต่พอเห็นหน้าเฉินอวี่ชัด ๆ ก็ต้องหยุดกะทันหัน เพราะตระกูลถังได้สั่งกำชับคนในคฤหาสน์หงเย่ทุกคนให้จดจำใบหน้าของเฉินอวี่ไว้ และบอกว่า
‘เห็นคุณชายเฉิน ก็เหมือนเห็นฉัน’ พนักงานต้อย ๆ อย่างเขาจะกล้าไปขวางทางผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ได้อย่างไร
เมื่อเฉินอวี่เดินเข้าไปในคฤหาสน์ พนักงานทุกคนต่างนอบน้อมอย่างถึงที่สุด เขาเดินตรงไปยังห้องรับรองตามนัด ที่นั่นเขาได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยหลายคน แต่สีหน้าของเขาก็ยังคงนิ่งสนิท
"อ้าว เฉินอวี่มาแล้วเหรอ มา ๆ นั่งนี่สิ"
"เฉินอวี่จริง ๆ ด้วย"
"ไอ้กระจอกนั่นน่ะนะ จะเรียกมันมาทำไม?"
มีทั้งคนที่ต้อนรับและคนที่ดูแคลน ส่วนหลิวอิ๋ง ได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาเฉินอวี่ เพราะเธอรู้ดีว่าเขาคือผู้ยิ่งใหญ่ที่เธอไม่กล้าตอแยด้วย เฉินอวี่ไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าแต่อย่างใด เขาเลือกหาที่นั่งที่ว่างอยู่และนั่งลงอย่างเงียบ ๆ
106
