๓
“ไหวหรือเปล่านางฟ้าให้ฉันช่วยไหม” คนที่ยิ่งเดินก็ยิ่งสดชื่นกระปรี้กระเปร่าเอ่ยถามเสียงนุ่มทุ้มั์ตาเข้มกระจ่างวาววับอย่างมีเลศนัย
“ไหวเดินๆ ไปเถอะ” ปาวรินทร์สะบัดเสียงกระฟัดกระเฟียดตอบกลับไปด้วยนับั้แ่ถูกอีตาครึ่งหมาครึ่งคนขอดื่มเืไปเธอสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน เืที่ไหลซึมราวกับส่วนหนึ่งของแป๊บน้ำแตกไหลช้าลงในเวลาไม่นาน พร้อมกันนั้นาแก็เหมือนจะประสานกันจนเหลือเพียงแค่ร่องรอยเล็กน้อย บอกว่าเคยถูกทำร้ายมาก่อนเท่านั้นกายกำยำสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ชวนเธอคุยกะหนุงกะหนิงไม่มีเหน็ดเหนื่อย เป็ไปได้ยังไงกันคนเพิ่งถูกยิงมานะ...หายได้อย่างกับปาฏิหาริย์แน่ะ
“ฉันแค่อยากขอบใจนางฟ้าที่ช่วยเหลือโดยไม่กลัวฉันต่างหากล่ะอีกทั้งคิดว่าเราคงต้องเดินกันอีกไกลนางฟ้าน่าจะพักผ่อนบนหลังฉันสักหน่อยเท่านั้นเอง”
แค่เอ่ยปากเธอก็เห็นลิ้น...หมาแล้วละยิ่งได้เห็นใบหน้าคมคายกระจ่างสดใสและั์ตาพร่างพราวระยับ จนเชื่อได้เลยไลอ้อนไม่ช่วยฟรีๆโดยไม่ร้องเรียกเอารางวัลหรอก แล้วเธอก็เริ่มไม่เข้าใจตัวเองด้วยชอบััยามถูกชายหนุ่มกอดรัดและ...จูบ! จนเผลอๆอยากให้เขาทำมากไปกว่านั้นอีกด้วย
“ไม่เป็ไรฉันยังไหว” เอ่ยทั้งที่ความจริงขาเริ่มล้าจนก้าวเดินแทบไม่ไหว เหนื่อยจนหายใจหอบแล้ว
“นางฟ้านี่อึดและอดทนจริงๆเลยนะ ถ้าเป็ผู้หญิงคนอื่นแค่เดินสองสามก้าวก็หวีดร้องจนแสบแก้วหูและล้มแผละอย่างกับเป็โรคกระดูกเปราะแล้วละแต่นางฟ้ายังเดินมาได้ไม่มีบ่นเลย อย่างนี้เหมาะที่จะเป็คู่ชีวิตฉันที่สุดเลยนะ”
ได้ยินเขาพูดถึงผู้หญิงคนอื่นทำไมเธอถึงได้หงุดหงิดคันยิบๆ ที่หัวใจก็ไม่รู้ปาวรินทร์จึงได้โยนความผิดไปให้กับความเคร่งเครียดและความเหนื่อยล้าแม้ท้องฟ้าเบื้องบนจะสว่างด้วยพระจันทร์สุกสกาวสาดส่องแสง สายลมเย็นๆพัดมาแตะต้องร่างกายไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นเลย
“ฉันไม่คิดว่าคุณเป็ใบ้หรอกนะถ้าจะช่วยหุบปากให้สนิทและเดินไปเงียบๆ น่ะ”เกิดความรู้สึกอยากอาละวาดฟาดงวงฟาดงาหาเื่ทำร้าย...หมา! สักตัวแต่ก็รู้ผลที่จะได้รับกลับคืนมา เลยต้องท่องคำว่า อดทน...อดทน! แต่ยากชะมัด เมื่อโดนก่อกวนจากพ่อหมาหนุ่มเ้าเสน่ห์ชวนวาบหวามจิตหัวใจเต้นไหวหวั่น
ไลอ้อนคลี่ยิ้มอย่างไม่สนใจอารมณ์เสียๆของปาวรินทร์ แล้วยังหยอกกระเซ้าชวนเธอคุยเพื่อให้เขารู้ถึงนิสัยของเธอเพิ่มมากขึ้น “เดินไปเงียบๆ มันน่ากลัวนี่นา”
ปาวรินทร์แยกเขี้ยวตวัดหน้าบึ้งตึงั์ตาขุ่นเขียวจ้องไลอ้อนตาเขียว “ฉันว่าอยู่กับคนครึ่งหมาอย่างคุณน่ากลัวกว่ากันเยอะเลยไม่รู้จะโดนกัดแทะดูดเืออกจากตัวไปจนหมดเมื่อไหร่”
ไลอ้อนยิ้มหวาน“ใครจะกล้าทำร้ายสาวสวยหุ่นเอ็กซ์สะบึมอย่างนางฟ้าให้มีรอยขีดข่วนาเ็เืตกยางออกได้ลงคอล่ะ เสียดายตายเลยหุ่นน่าฟัดขนาดนี้ทำได้อย่างเดียว...จับเปลื้องผ้าไม่ให้เหลือแล้วโยนขึ้นเตียงกินรวบั้แ่หัวยันหาง อร่อยกว่ากันเยอะเลย”
เสียงหงิงๆชวนคุยแต่เื่บนเตียง ทำให้ปาวรินทร์คิดว่าเขากำลังมองเธอเป็ของเล่นเช่นผู้หญิงหลายๆ คนที่มีความสัมพันธ์ด้วย เหมือนนอตที่ถูกขันไว้หลุดสติที่ข่มกลั้นเอาไว้ขาดผึง
“ไปให้พ้นสักทีได้ไหมไอ้หมาบ้าพูดมากปากเปราะอยู่ได้ อยากไปฟัดกับใครก็ไปเลยไม่ต้องมาสนใจฉัน”สองมือเล็กผลักอกกว้างให้ถอยห่าง พร้อมก้าวลิ่วๆ ไปด้วยอาการกระฟัดกระเฟียดหัวเสีย
“หึงเหรอจ๊ะนางฟ้าจ๋า...”
เท้าที่ก้าวไปข้างหน้าอย่างเร็วหยุดชะงักใบหน้าผุดผ่องพรรณจะบูดบึ้งก็ไม่ใช่ ออกเค้าปูเลี่ยนๆก็ไม่เชิงเหลียวกลับมามองด้านหลังอย่างเร็วไว “บ้าแล้วใครไปหึงคนครึ่งหมาอย่างคุณ”
“ถึงเป็คนครึ่งหมาแต่ก็หล่อและมีเสน่ห์จนทำให้นางฟ้าหลงรักได้ในเวลาสั้นๆ นะ” ไลอ้อนยิ้มหวานั์ตาพร่างพราวระยับ ชะโงกใบหน้าไปจนจมูกเกือบชิดกับแก้มใสซับสีเื
“แล้วอีกอย่าง...เป็เมียจะหึงผัวก็ไม่แปลก”
ปาวรินทร์อ้าปากค้าง“อย่ามาตู่นะไอ้หมาบ้า ฉันไปเป็เมียคุณั้แ่เมื่อไหร่กัน”กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอและโต้พ่อหนุ่มลูกครึ่ง...สุนัข! ไปด้วยใบหน้าหงิกงอง้ำแดงระเรื่อดวงตาเป็ประกายวาวจ้า
“เป็ั้แ่เราเริ่มจูบกันและนางฟ้าให้ฉันดื่มเืแล้วล่ะนั่นนะเขาเรียกให้คำปฏิญาณสัญญามั่นจะรวมเป็หนึ่งเดียวและรักกันยาวนานตลอดไปเลยนะ”
“เปล่านะ...ฉันยังไม่ได้อนุญาตเลยคุณ...คุณ...” ปาวรินทร์สะบัดศีรษะด้วยมึนงงพูดไม่ออกดวงตากลมใสมองใบหน้าเข้มที่บ่งบอกว่าเขาไม่ได้พูดเล่น...เธอพลาด!อย่างไม่น่าอภัยเลยใช่ไหม แต่ทำไมถึงไม่ค่อยเสียใจสักเท่าไหร่กลับรู้สึกพึงพอใจกับสิ่งที่ได้รับด้วยซ้ำไป
“ฉัน...ไม่รู้แล้ว!”มือเล็กยกขึ้นทาบบนหน้าผาก ทุกสิ่งทุกอย่างประเดประดังเข้ามาเร็วมากจนมึนงงคุมสติไม่อยู่
ไลอ้อนเดินเข้าไปคว้าแขนเรียวยาวดึงเอาร่างนุ่มนิ่มมาโอบกอดทาบฝ่ามือลูบไล้แผ่นหลังบอบบางลูบไล้แ่เบาอย่างเข้าใจในความรู้สึกตอนนี้ของปาวรินทร์ที่ถูกเขารุกเร็วจนตั้งรับไม่ทัน
“ไม่เป็ไรนะคนดีไม่มีอะไรหรอก อยู่กับฉันไม่ได้แย่มากมาย แต่ฉันจะทำให้เธอมีความสุข”ทาบสองมือบนแก้มเย็น “ไม่ต้องคิดมากนะ แค่หลับตาลงประเดี๋ยวเื่ร้ายก็ผ่านไป”นับจากนี้จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอันตรายสุดปรารถนาของเขาแน่...
ดวงตาเข้มเป็ประกายสีเพลิงวาววับขบกัดกรามจนมีเสียงดังกรอดๆ เ้าคนที่แตะร่างแน่งน้อยสร้างรอยร้าวเป็าแทางกายและทางใจปาว รินทร์ต้องได้รับการลงทัณฑ์อย่างสาสม!
“ให้มันจริงอย่างที่พูดเถอะ”อบอุ่นกับอกกว้างจนอยากพักพิงตลอดไปแต่...ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นมองท้องฟ้าพร้อมยิ้มด้วยความเศร้าเมื่อรู้ดีวิถีชีวิตของเธอกับพ่อหนุ่มลูกครึ่ง...หมาตัวนี้ไม่ใช่มาพบและลงด้วยความสุขอย่างที่คาดหวัง เมื่อชีวิตคนเรามีอะไรอีกมากมายที่ไม่ได้ดังใจหวังเสียทุกครั้งไป
“ไม่ต้องรัดแน่นขนาดนี้ก็ได้ฉันไม่ได้คิดหนีไปไหนหรอกน่า”
“ไม่ได้หรอกต้องจับมัดเอาไว้แน่นๆ ข้างตัวเลยต่างหาก”คนมีอดีต...เคยสูญเสียมีหรือจะไม่กลัวถูกพรากคนที่ถูกใจไปเ็ปราวกับดวงใจจะขาดรอนๆ ไม่อยากเป็ผู้...เป็หมา!
“ให้มันจริงเถอะไม่ใช่เจอผู้หญิงสวยๆ แล้วเสือกไสไล่ส่งฉันไปไกลเชื่อเถอะจับได้เมื่อไหร่...แม่เขวี้ยงด้วยไม้หน้าสามซ้ำด้วยอีโต้จามหัวจนแบะแล้วสับๆ ให้เละเป็หมูบะช่อเลย” ขู่ด้วยเสียงเหี้ยมๆ
ไลอ้อนหัวเราะสองมือทาบจับแก้มเย็นๆ แนบปากอุ่นบนหน้าผากกว้างไต่ไล่ลงไปทีละน้อยจนถึงกลีบกุหลาบบางหวานละมุน“ตัดสินใจแล้วนะ...จะอยู่กับฉันตลอดไป ไม่กลับคำ”
“อืม...”คนที่เผลอรับปากไปไม่ใช่เพราะความเต็มใจแต่เผลอไผลด้วยััชวนวาบหวามไหวหวิวเลื่อนไล้บนกายอรชรอย่างจับถูกจุดด้วยแตะต้องตรงส่วนใดทำให้เธอนั้นอ่อนระทวยกลายเป็ขี้ผึ้งถูกลนด้วยไฟตอบสนองจูบที่กดย้ำลงมาอย่างอ่อนโยนปากเห่อบวมเผยออ้าให้ลิ้นอุ่นชื้นสอดล่วงล้ำเข้าไปเก็บเกี่ยวเอาความหวานปานน้ำผึ้งพร้อมลิ้นเล็กยื่นไปกระหวัดเกี่ยวรัดพัวพันด้วยสิเน่หาซึ่งอาบล้นกายา
“ฉันว่าเรารีบไปดีกว่าฉันกลัวอดใจไม่ไหวชวนนางฟ้าแสนหวานเสพสวาทตรงนี้”
“เราจะไปไหนกันล่ะ”คนที่เสียดายความหวานละมุนนุ่มลิ้นเอ่ยถามเสียงพร่าแหบ มองไลอ้อนตาปรอยเลยถูกชายหนุ่มกดแนบปากลงมามอบจุมพิตหวานเร่าร้อนให้อีกครา...และอีกคราก่อนยอมตัดใจปล่อยแม่เนื้อนุ่มก้าวขึ้นไปพำนักบนแผ่นหลังกว้าง ชวนคุยถามไถ่ถึงเื่ราวในชีวิตเธอขณะสองขาก็ก้าวไปช้าๆ พร้อมเงี่ยหูฟังสรรพเสียงรอบๆ
“ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงไลอ้อนเดินลิ่วๆ อย่างกับจะไปตามหาอะไรที่หายไปแล้วปากก็ยังชวนฉันคุยไม่หยุดแบบนี้น่ะ” แม้พยายามบอกว่าไม่ต้องสนใจไม่ต้องไปห่วงใยพ่อหนุ่มลูกครึ่งสุนัขคนนี้หรอกเขาทำเพราะ้าตอบแทนบุญคุณที่เธอให้ดื่มเืกับแก้ตัวที่พามาตกระกำลำบากด้วยเท่านั้นแต่เอาเข้าจริงๆ ก็ทนไม่ได้ จึงไม่เพียงแค่เอ่ยถามเสียงหวานใสยังทาบมือกดซับหยาดหยดเหงื่อบนใบหน้าให้ด้วย
“ปล่อยฉันลงเดินเองบ้างก็ได้นะคุณจะได้ไม่เหนื่อยมากไป” ด้วยรู้ดีที่ไลอ้อนรีบเดินแกมวิ่งอยู่อย่างนี้เพราะ้าหนีจากกลุ่มคนกึ่งสัตว์ประหลาดกระหายเืที่จ้องทำลายล้างให้สิ้นดีใจอยู่ลึกๆ ที่เขาเป็ห่วง แต่ก็ไม่อยากให้ตัวเองต้องเป็ตัวถ่วงเป็ภาระของใคร
ไลอ้อนยิ้มหวาน“แค่รู้ว่านางฟ้าเป็ห่วง ถึงเหนื่อยแค่ไหนก็อุ่นใจและปลื้มเปรมยินดีจนไม่เหนื่อยแล้วล่ะ”
แหวะ! เลี่ยนชะมัดแต่ก็อืม...ทำไมถึงได้อุ่นวาบไปทั้งใจแบบนี้ก็ไม่รู้กระแสลมร้อนไหลไปรวมตัวกันที่ใบหน้า “ใครว่าฉันห่วงแค่ไม่อยากมีภาระเป็หมาตัวใหญ่ เอะอะก็อ้อนว่าหิวอยากดื่มเืหวานๆเป็ยาชูกำลังต่างหากล่ะ” จมูกโด่งยู่ย่นเล็กน้อย แต่ใบหน้ากระจ่างสดใส
“นางฟ้าใจร้าย”
น้ำเสียงเข้มกระเง้ากระงอดพานให้นึกภาพใบหน้าคนพูดที่เป็คล้ายเด็กกำลังเบ่งอึทำให้ปาวรินทร์เผลอปล่อยเสียงหัวเราะคิกคักก่อนเปลี่ยนเสียงหวีดร้องด้วยตื่นใเพราะกายอรชรได้ลอยละลิ่วไปตกยืนตรงหน้าร่างแกร่ง ที่ทำหน้าบูดบึ้งไม่พอใจยิ่งทำให้เธอยิ้มกว้างมากขึ้น
“ร้ายตรงไหน”เอ่ยกลั้วหัวเราะในลำคอ ใบหน้าแย้มยิ้มพร้อมเอียงศีรษะเล็กน้อยดวงตาสุกสกาวสดใสมองไลอ้อนอย่างหยอกล้อ“ฉันพูดความจริงและตรงที่สุดด้วย...ไม่ใช่หรือไงคะ คุณหมาหน้ายู่หูยาน...”ไม่แค่ล้อด้วยคำพูดปาวรินทร์ยังดึงสองหูของพ่อหมาหนุ่มให้เขามีสีหน้ากระเง้ากระงอดยิ่งขึ้น
“อ้อลืมบอกไปนิด...หนึ่ง”ปาวรินทร์ลากเสียงหวานและยาวจนคนได้ยินถึงกับเสียวที่แผ่นหลังขึ้นมาวูบหนึ่ง
“ฉันเป็นางฟ้าของใครไม่ได้หรอกไม่อยากเป็คนที่ต้องทำตัวสงบเสงี่ยมเรียบร้อยอย่างกับผ้าพับไว้เวลาใครด่าก็ต้องเอาหน้ารับและทนเก็บกดอย่างกับคนปวดอึอย่างฉันเป็ได้อย่างดีที่สุดก็นางเกือบเป็ฟ้าเพราะถนัดในลุคนางมารที่ไม่ต้องคอยระแวดระวังเก็บกักอารมณ์เวลาโกรธก็พาลพาโลหาเื่ใช้ไม้หน้าสามฟาดหัวหมาได้มากกว่า”
อึดอัดจะแย่ที่ต้องคอยทำตัวเป็ลูกไล่ของคนอื่นไม่มีปากมีเสียงเวลาถูกด่าว่ากระทบกระเทียบที่ต้องเงียบอย่างกับปากอมสากกะเบือเอาไว้เลยต้องมีบางมุมที่ปกปิดซ่อนเร้นเอาไว้ไม่ให้ใครรู้ แต่ตอนนี้...ปาวรินทร์ยิ้มหวานด้วยความลับของเธอเป็อะไรที่น้อยนิดเดียว ถ้าเทียบกับความลับของพ่อหนุ่มลูกครึ่ง...สุนัข!
ไลอ้อนทำเสียงง่ำๆฮึ่มๆ ในลำคอด้วยเถียงไม่ออก ก่อนั์ตาเข้มจะกระจ่างวาบขึ้นสองแขนแกร่งสอดรัดดันร่างอรชรแนบชิดอกกำยำด้วยลอนกล้ามเนื้อเป็มัดๆทาบฝ่ามือหนาลูบไล้แผ่นหลังบาง พร้อมโน้มใบหน้าลงไปแนบระหว่างซอกคอระหง ขบกัดเบาๆให้คนตัวเล็กกว่าได้หวั่นไหววาบหวาม
“งั้นเป็Angel ผสม sassy girl ก็ได้นะ...สาวแสบ ซ่าที่หวานอย่างกับ honey ราดบนราสเบอร์รี่เร่าร้อนระคนหวานเวลาฉันลูบไล้ฝ่ามือและจูบไปทั่วร่าง ไม่เว้นสักตารางนิ้วเดียวเวลาฉัน...” ไลอ้อนเอ่ยเสียงแหบพร่า ประพรมจุมพิตพร้อมขบกัดเขี้ยวย้ำไปบนซอกคอระหงส่วนที่ชีพจรเต้นถี่รัวเหมือนยั่วยุให้เขากดฝังเขี้ยวลงไปดื่มเือย่างเร็วไวไหนอกกลมกลึงนุ่มหยุ่นไหวกระเพื่อมปลุกความ้าในร่างมนุษย์หมาป่าผู้ถูกคำสาปถึงกับร้อนราวกับถูกไฟเผา
“จับขาเรียวยาวของเธอขึ้นมาพาดบนสะโพกขณะฉันค่อยๆ ปฏิบัติการ...” ไลอ้อนจับเอามือเล็กมาทาบวางบนความพร้อมพรั่ง “ฝังตัวอยู่ในความอ่อนนุ่มราวกับรังไหมสองเขี้ยวแหลมคมกดฝังไปบนแอ่งชีพจรที่เต้นตุบๆ อยู่ดื่มด่ำกับเืรสหวานนุ่มเหมือนช็อกโกแลตพร้อมละลายในอุ้งปาก”
สยิวซ่านจนปาวรินทร์ร้องครางเสียงแ่หวานสองขาเรียวยาวสั่นระริก ดีว่ายืนอิงกายแกร่งอยู่จึงไม่ทรุดลงด้วยวาบหวามปั่นป่วนในช่องท้องก่อนรีบสลัดความปรารถนาที่ไหลพลุ่งพล่านอยู่ไปกับสายลมหันมาสนใจพ่อหนุ่มขี้หลีปากหวานตรงหน้า ั์ตากลมโตเหลือบขึ้นมองท้องฟ้ากลอกไปมา
“ฉันค่อนข้างเชื่อแล้วว่าคุณมันดื้อ...อยากเรียกอะไรก็ตามใจแล้วกัน ส่วนฉันเรียกคุณว่า...”
“ไลอ้อนสุดที่รักครับ”ไลอ้อนรีบเอ่ยสอดแทรก
“ขี้อ้อนปวดไส้ติ่งเหรออืม...เหมาะกับคุณดีอยู่นะ”
“นางฟ้านะ”
“ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อนเลยตาหมาบ้าไป...เดินทางได้แล้ว เมื่อไหร่จะหาที่ปลอดภัยได้ฮึ ฉันเหนื่อยอยากพักแล้วนะ”ไม่อยากเอ่ยบอกให้พ่อลูกครึ่งสุนัขต้องกังวลใจกับอาการที่เธอรู้สึกมาได้สักระยะหนึ่งแล้วเดี๋ยวก็ร้อนราวกับถูกไฟเผา แต่อีกเดี๋ยวก็หนาวเย็นจนเส้นขนบนเรือนกายลุกเกรียวพ่วงด้วยอาการแสบในลำคอ กลืนน้ำลายไม่ค่อยลงและอย่างกับมีกระดาษทรายถูไถอยู่
“ไม่เห็นต้องเดินให้เมื่อยแถมเหนื่อยเลยนี่นานั่งอยู่บนหลังฉันสบายๆ ดีกว่าเป็ไหนๆ”
“อือ” ปาวรินทร์ขานรับในลำคอสองแขนโอบรัดรอบกายและลูบไล้ลำแขนเสลาให้ผ่อนคลายความหนาวจากกระแสลมที่พัดผ่านไป
“หนาวมากเลยหรือ”เอ่ยถามอย่างเอื้ออาทร แขนกำยำโอบรัดและดึงร่างอรชรมาแนบชิดด้วยสัญชาตญาณที่มีทำให้ไลอ้อนรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติเกิดกับนางฟ้า จนเผลอสบถเสียงเข้มด้วยเขาเองสุขภาพแข็งแรงไม่เจ็บไม่ไข้ถึงเดินท่ามกลางแสงแดดร้อนจัดราวกับเผาไหม้ผิวเนื้อก่อนไปบุกตะลุยในแอ่งน้ำเย็นะเื แล้วย้อนกลับมาวิ่งเล่นท่ามกลางสายลมและแสงแดดก็จะไม่มีอาการใดๆ เกิดขึ้น
“ก็...นิดหน่อย”เคยอยากมีผู้ชายที่แข็งแกร่งแต่อบอุ่นคอยดูแลไต่ถามอย่างเอื้ออาทรอย่างเช่นไลอ้อนกำลังทำอยู่แต่ในความเป็จริงจับได้คือไม่ใช่ ด้วยเธอสูญเสียบิดาและมารดาไปั้แ่ยังเป็เด็กคนดูแลให้ความรักคือป้าซึ่งพยายามทำตัวเป็ทั้งพ่อและแม่ แต่เธอก็ยังอยากมีคนเดินจับมือพร้อมโอบอุ้มให้ความรักและความอบอุ่นจนกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง
ความเหงาและเศร้าฉายชัดออกมาจากดวงตากลมโตทำให้ไลอ้อนรู้สึกจี๊ดๆในใจ เกิดความรู้สึกหนึ่งขึ้นมาในหัวใจทันที “เราย้อนกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้มีเพียงปัจจุบันที่ฉันอยากบอก...ไม่ต้องหวั่น หนทางข้างหน้ามีอุปสรรคขวากหนามแค่ไหนจะมีฉันอยู่กับเธอตลอดไป”
บางคนอยู่ด้วยกันมานานนับสิบปีแต่อยู่มาวันหนึ่งตื่นขึ้นมาตอนเช้ากลับพบว่าเธอหรือเขาคนนั้นไม่ใช่!คนที่ทำให้มีความสุขและร่วมทุกข์ร่วมสุขไปตลอดจนชีวิตจะหาไม่แต่กับอีกคนเพียงแค่เจอหน้า สบสายตาและพูดคุยกันเพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆกลับบอกได้ว่าใช่ ชีวิตจะมีแต่ความสว่างและสดใสไม่อับเฉาตลอดไป
ความอบอุ่นราวกับได้ค้นพบคนที่เฝ้ารอคอยมานานแสนนานทำให้ปาว รินทร์ยิ้มหวานด้วยเอียงอายรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจไหวระทึกรัวเร็ว ร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าั์ตาพร่างพราวระยับ ยกสองมือนุ่มนิ่มขึ้นทาบทับบนมือใหญ่พลางแหงนใบหน้าขึ้นไปพร้อมเขย่งเท้ารับััอุ่นวาบที่ทาบจากหน้าผากไล่ลงมาตามสันจมูกพวงแก้มและแตะไล้ลงมาถึงมุมปากอิ่มนุ่ม
“อยู่กับฉัน...ตลอดไปนะนางฟ้า...ปาวรินทร์”
ไม่รู้เพราะเสียงแหบแต่นุ่มทุ้มดังสอดแทรกไปถึงหัวใจบางๆที่เงียบเหงาขลาดกลัวและโหยหาคนมาปกป้องคุ้มภัยให้ความอบอุ่นเลยทำให้ปาวรินทร์เผลอเอ่ยปากไปว่า “ค่ะ”รับปากไปโดยไม่รู้ว่าเธอได้ทำสัญญากับ...มนุษย์หมาป่าที่ไม่ยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดรอดเงื้อมมือไป...ตลอดกาล
“สัญญานะนางฟ้า...ปาวรินทร์”
“อือ...สัญญา”
ปกติสัญญาแล้วต้องผนึกสัญญาด้วยการร่วมใจหลอมสองกายเป็หนึ่งเดียวกันและกดฝังเขี้ยวบนลำคอระหงถ่ายเทเือุ่นจากกายเธอสู่กายเขาพร้อมมอบเืพิเศษให้เธอมีพลังอำนาจเหนืุ์ทว่าเมื่อสถานที่ซึ่งยืนอยู่ไม่เป็ใจให้เขาเสพสมความปรารถนาร้อนเร่าและดุเดือดจึงเหลือเพียงแค่...
แนบจุมพิตลงไปบนปากอิ่มอย่างแ่เบาอ่อนโยนเหมือนเขาได้จำแลงแปลงกายเป็สุนัขหนุ่มพานางฟ้าแสนหวานโลดแล่นล้อกับกระแสลมแรงโบกสะบัดพัดมาแตะเรือนกายท่ามกลางแสงตะวันอ่อนๆ สาดทอลงมาอาบไล้ดอกไม้กลีบบางชูช่อเบ่งบานไสว
มือเล็กลูบไล้บนแผงอกกว้างกำยำด้วยเผลอไผลไปตามอารมณ์ปรารถนาที่เอ่อล้นอย่างรวดเร็วกลีบปากอิ่มนุ่มเผยแย้มรับลิ้นอุ่นระอุสอดล่วงล้ำเข้าไปเลาะเล็มควานหาความหวานฉ่ำนุ่มชุ่มชื้นทรวงอกกลมกลึงผลิชันรับฝ่ามือหนาที่เคลื่อนเข้าหานวดเคล้นพัดพาเอาความปั่นป่วนวาบหวามจนปาวรินทร์ขาสั่นแทบล้มครืนลงไปกองกับพื้นต้องรีบเคลื่อนแขนขึ้นไปโอบรัดรอบกายกำยำ
อือ...ฝ่ามือหนากอบกุมนวดทรวงอกกลมกลึงไปถึงปลายยอดหดเกร็งทำเอาปาวรินทร์ถึงกับสะดุ้งหลุดเสียงร้องแ่เบาออกมาด้วยความเสียวซ่านยิ่งตอนนี้ไลอ้อนลูบไล้ฝ่ามือเรื่อยลงไปขยำนวดบั้นท้ายงามงอนสอดแทรกไปจับสองขาเสลาให้ขึ้นมาเกาะเกี่ยวพำนักบนสะโพกสอบเพรียวจนเธอกลายเป็ลูกชะนีเกาะมารดา
“นางฟ้าจ๋า”เธอหวานเสียจนเขากำลังจะเป็บ้ากับการต้องทนระงับข่มความ้าดิบเอาไว้ภายในอยากเชยชิมเสพสวาทจากกายสาวให้สมรักแต่ทำได้เพียงแค่เคลื่อนใบหน้าไปซุกไซ้คลอเคลียกับซอกคอระหง ขบกัดแ่เบาพร้อมสะกิดกระดุมเสื้อให้หลุดออกจากรังดุมก่อนไต่ไล่ไปถึงเนินเนื้ออวบสล้างไหวชูตระหง่านยั่วยุให้เขากดฝังใบหน้าลงไปดมดอมความหอมของกลิ่นสาบเนื้อสาว
“อือ...”ขานรับในลำคอด้วยหลงใหลจากปลายนิ้วยาวอุ่นที่โลมไล้อยู่ทั่วร่างบ้างแ่เบาเสียจนเธอนึกว่ามีผีเสื้อบินมาเกาะแต่บางคราก็หนักหน่วงดั่งเพลิงพิศวาสคือไฟที่ลุกโชน
“ขอนิดได้ไหม”
อยากถามว่าเขาขอสิ่งใดจากเธอแต่รู้ว่าถึงภายนอกจะดูแข็งแรงแกร่งดังเหล็กกล้าแต่คนที่ถูกทำร้ายาเ็มาก็ยังต้องมีอาการอยู่เขาคง้าเืจากเธอไปเพิ่มพลังให้กลับมาแข็งแรงดังเช่นเดิม
“อือ...ได้สิ”ถึงไม่รับปาก แต่ถ้าไลอ้อน้าเขาก็มีวิธีการทำให้ยอมอยู่ดีอีกทั้งเธอก็ชอบกับการได้อยู่ในอ้อมแขนกำยำรัดรึงช่วยให้คลายความหนาวเหน็บที่กัดกินเนื้อตัวไปถึงกระดูก
“อ๊ะ...อือไลอ้อน!!” ปาวรินทร์พูดไม่ออกเมื่อในสมองแตะความขาวโพลน แต่ในท้องน้อยกลับมีลูกไฟเล็กๆวนเวียนไหลเชี่ยวกรากอย่างกับน้ำป่าที่ไหลล้นทะลักลงมา
มือหนึ่งนวดคลึงสลับปลายนิ้วหยอกเย้าปลายยอดถันหดเกร็งและส่งปากหนาหยักประพรมไปทั่วเต้าอวบนุ่มหยุ่นพลางขบกัดดึงทึ้งเม็ดยอดทับทิมหวานนุ่มสลับปลายลิ้นตวัดเย้าแหย่ขณะสายตาเข้มเป็ประกายหวานพร่างพราวมองสบดวงตากลมโตหวานหยาดเยิ้มที่พร้อมยอมกลายเป็เค้กชิ้นโตถูกเขากัดกลืนกินไปละลายในอุ้งปาก
เสียงสัตว์กลางคืนดังอยู่ไม่ไกลเรียกสติของปาวรินทร์กลับคืนมา“พะ...พอก่อนนะไลอ้อน”
“ขออีกนิดไม่ได้หรือ”แม้รู้ว่าต้องหยุดแต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามหยอกล้อปาวรินทร์เห็นเธอกระดากอายแก้มแดงปลั่งน่ามองและน่า...จับโยนขึ้นเตียงกระหน่ำซ้ำฝากรักให้สุดกู่เสียจริงๆ
“ได้คืบจะเอาศอกนะคุณนี่เอาไว้ครั้งต่อไปสิ ในห้องหับมิดชิดมีเพียงแค่เราสองฉันยอมให้คุณทำทุกอย่างที่้าเลยเอ้า”พูดไปอย่างเผลอไผลด้วยใจสยิวซ่าน แต่คนฟังนะตาวาววับแผนการหม่ำนางฟ้าแสนหวานแล่นลิ่วเข้ามาในสมองคนเ้าเล่ห์อย่างรวดเร็ว
เธอพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?
กลีบปากอิ่มขบเม้มพร้อมคิ้วเข้มได้รูปขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นแววตายิ้มๆ เต็มไปด้วยความเ้าเล่ห์ของพ่อหนุ่มลูกครึ่ง...สุนัข!ก่อนอ้าปากค้างและร้องอ๋อ...ในลำคอ พลาดอีกแล้วสินะเธอ
“ไปกันต่อดีกว่าคิดว่าไม่ไกลจากนี้น่าจะมีบ้านคนพอให้เราได้หยุดพักขอความช่วยเหลือแล้วละ”
“นี่คุณ!”จะโกรธอีตาหมาหน้าเป็นี่ดีไหมนี่ รู้ว่ามีบ้านคนอยู่ใกล้ๆยังมาทำบัดสีบัดเถลิงกับเธออีก โอ๊ย!...ปาวรินทร์อยากยกมือทึ้งผมเผ้าแรงๆถ้าใครเกิดขับรถมาเห็นเข้าล่ะเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนหา...อยากฟาดหมาหน้าเป็ให้ลายพร้อยอย่างกับลายทางเสือเสียจริงๆเลย แต่เห็นเขายิ้มหวาน หน้ายู่มู่ทู่ ตาละห้อยอย่างสำนึกผิดเธอก็เลยได้แต่กัดฟันกรอดๆ ด้วยอายและโกรธตัวเองมากกว่าที่ดันยอมให้เขาทำอะไรก็ได้!
1K
