Episode
|6|
สาวใช้ตามต้นฉบับ
“เห็นไหมไอ้ฟินิกซ์ ขนาดโซเฟียยังเชื่อเกรซเลย ทุกคนในบ้านก็ดูเหมือนจะรับฟังในสิ่งที่เธอพูดกันหมด ยกเว้นแต่มึงเนี่ยแหละ”
“เหอะ ก็ผมเห็นยัยนี่ทำตัวประหลาดไงเลยไม่เชื่ออะ”
“ประหลาดยังไงวะ?” เวกัสหรี่ตาถามน้องชาย
“ไม่รู้ดิ หรือจะเถียงว่ายัยนี่ไม่ประหลาด จู่ๆก็ไปะโแตะบ้าอะไรไม่รู้ที่สนามหญ้า เสร็จแล้วก็เป็ลมไป โรคจิตชัดๆ”
“นี่ๆ พูดให้มันดีๆหน่อยนะว่าใครโรคจิตอะ!! ไม่รู้อะไรอย่าพูดดีกว่า ชิ! เก็บปากไว้คาบบุหรี่เถอะไป๊อีตาฟินิกซ์หัวเทา เฮ้อ.. ทำไมพี่กวางถึงเขียนบทพระรองได้นิสัยแย่ขนาดนี้นะ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ”
กึก
แต่คนที่เผลอพลั้งพูดจาลามปามเ้านายออกไปก็เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ก่อนที่เกรซจะเริ่มฉุกคิดได้หลังจากห้องรับแขกนี้มีแต่เพียงความเงียบงัน เธอจึงค่อยๆเหลือบแววตาสั่นไหวมองไปทางทุกคน
ซึ่งสีหน้าในั้นก็ฉายชัดเจน แก๊งบรรดาเพื่อนรักของเธอเองก็ก้มหน้าและหลับตาลง ราวกับกำลังสื่อสารว่าเธอไม่รอดจากเงื้อมมือคุณฟินิกซ์แน่
“ปากดีนักนะ หึ..”
คนที่น่ากลัวที่สุดในคฤหาสน์ลุกขึ้นมาพร้อมกับตวัดสายตาอำมหิตมองมาทางเธอ ร่างสูงโปร่งไม่รอช้าที่จะเข้ามาเชยชมใบหน้าของคนที่ตายแล้วฟื้นใกล้ๆ
“พอฟื้นจากความตายแล้วก็ทำตัวอวดดีใหญ่เลยนะ ถ้าไม่อยากจะตายจริงอีกรอบ จำใส่หัวเอาไว้เลยว่าเธอไม่มีสิทธิ์มาพูดจากับฉันแบบนี้!!!”
อะจึ๋ย..
เสียงตวาดได้ดังสนั่นออกมาตรงเบื้องหน้าของเกรซ เธอสะดุ้งโหยงด้วยความใไม่ต่างอะไรจากบรรดาสาวใช้ ก่อนเ้าตัวจะขบกรามแน่นและเดินหายลับออกไปจากห้องนี้ในทันที
กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆสไตล์เซ็กซี่เปี่ยมล้นไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวน ความน่าหลงใหลที่ทำให้เธอใจวูบหวั่น เกรซมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปพร้อมกับเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น
เฮ้อ.. ต่อจากนี้หนูได้ตายคามือพระรองของพี่แน่ พี่กวาง..
ชึ่บ..
“ฮะฮึก..”
เสียงสะอื้นดังออกมาจากห้องนอนที่อยู่ในบ้านของบรรดาสาวใช้ เธอจ้องมองรูปถ่ายโพลารอยด์ของเธอกับพี่สาวสุดที่รักด้วยน้ำตาคลอ ทั้งรอยยิ้ม ทั้งอ้อมกอด เสียงหัวเราะ ทุกสิ่งอย่างทำให้เธอเ็ปแทบบ้า
ก่อนที่เกรซจะจัดการเก็บมันในลิ้นชักตู้เสื้อผ้าอย่างดี รวมไปถึงจดหมายสุดท้ายของพี่สาวเธอด้วย แน่นอนว่าเธอยังคงรักษาสัญญาโดยการไม่เปิดมันอ่านในตอนนี้
เพราะบางที.. พี่กวางอาจจะอยากให้เธอรู้หลังจากที่เธอแต่งงานมีครอบครัวอยู่ในโลกใบนี้ก็ได้
“หรือว่านี่คือโลกิญญาหรือเปล่าพี่กวาง ฮึก.. บางทีโลกนี้มันอาจจะไม่มีอยู่จริงก็ได้ หนูอาจจะจินตนาการขึ้นมาเอง แบบนี้เหรอ ฮะฮึก.. แต่ทุกอย่างมันเหมือนโลกมนุษย์ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยนะ อยากให้พี่มาเห็นกับตาจัง..”
เกรซบ่นพึมพำก่อนจะก้มลงจับสร้อยบนคอไว้แน่น ตัวอักษรคำว่า ‘กวาลิน’ ยังคงทำให้เธอคิดถึงพี่สาวที่จากไป เพราะสร้อยเส้นนี้เป็สร้อยที่กวางใส่ติดตัวไว้ตลอด
ตึกๆๆๆๆ
“คิกๆๆ เอางั้นเหรอ!?”
“แผนแกนี่เลิศจริงๆเลยนะยัยพรีม”
“เอ้า! ก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วป๊ะ จะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งฉันก็เป็คนต้นคิดอยู่แล้ว อย่าลืมสิว่าฉันทั้งสวยทั้งฉลาด”
“แหม.. จ้าาาาาา”
จังหวะนั้นเองเสียงพูดคุยของแก๊งเพื่อนสาวก็ได้ดังออกมาจากหน้าห้อง ก่อนที่เกรซจะเดินเปิดประตูออกไปดูด้วยความสงสัย เพียงไม่นานเธอก็เจอเข้ากับ พรีม แฮนน่า แจม สาวสวยทั้งสามที่กำลังจะเดินเข้ามาเคาะห้องเธอพอดี
“เอ้ายัยเกรซ พวกฉันกำลังจะมาตามแกไปทำอะไรสนุกๆด้วยกันพอดีเลย”
“ห๊ะ? อะไรเหรอ”
สาวใช้ที่ยืนขมวดคิ้วยุ่งจ้องมองไปยังสีหน้าร้ายกาจของเพื่อนสาว ทำไมพวกหล่อนถึงได้หันมามองหน้ากันเหมือนตัวร้ายในละครขนาดนี้ น่ากลัวชะมัด
“ก็เหมือนเดิมไง แผนแกล้งยัยโซเฟียอะไรนั่นน่ะ ครั้งนี้ฉันจะแกล้งให้นางกินยาถ่าย ฉันจะเอายาถ่ายผสมใส่ชาให้นางกิน รับรองว่าคืนนี้มีคนไม่ได้นอนแน่! คิกๆๆ”
“ว..ว่าไงนะ!!”
และคำอธิบายนั้นก็ทำให้เกรซถึงกับยืนช็อกไปชั่วขณะ เธอเริ่มไปต่อกับสิ่งนี้ไม่ถูกซะแล้ว ก่อนความคิดทุกอย่างมันจะตีกันจนยุ่งเหยิง บรรดาเพื่อนๆของเธอก็กระชากแขนเรียวให้วิ่งตามมาจนถึงในครัวเล็กของบ้าน
“แฮ่กๆๆๆ นี่พวกแก! เอาอีกรอบซิ! คือยังไงอะ แกล้งโซเฟียเนี่ยนะ? แล้วจะแกล้งนางทำไม โซเฟียทำอะไรให้พวกแกเหรอ”
พอทุกคนได้เข้ามาถึงห้องครัวของบ้านสาวใช้ เกรซจึงใช้โอกาสนี้เอ่ยถามบรรดาเพื่อนพ้องของเธอด้วยความร้อนรน เพราะเธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าพี่กวางจะเขียนให้เธอกับเพื่อน.. เป็ตัวร้าย
“เปล่าหรอก ยัยโซเฟียอะไรนั่นก็แค่สวยเกินหน้าเกินตาเท่านั้นเอง พวกฉันเลยหมั่นไส้น่ะ คิกๆๆ” แฮนน่าอธิบายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“ใช่.. ก็แค่หมั่นไส้เลยอยากจะแกล้ง”
“ห๊ะ”
“นี่แกจะใอะไรเนี่ยยัยเกรซ ก็ครั้งที่แล้วแกยังเป็หัวโจกในการแกล้งอยู่เลย แกเป็คนเสนอเองนี่ว่าให้ใส่ร้ายยัยโซเฟีย”
“เออจริง และแผนนั้นก็ทำให้ยัยนั่นทะเลาะกับคุณเวกัสใหญ่เลย ฮ่าๆๆๆ ฉันขำแทบตาย’
“ห๊ะ!! ฉ..ฉันเนี่ยนะ..”
อะไรกันเนี่ย.. นี่ก่อนหน้านี้ฉันเล่นบทร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ เฮ้อ! ทำไมพี่กวางถึงได้สร้างให้ฉันเป็ตัวร้ายของเื่นี้ล่ะ ฮืออออ
“คิกๆๆ ไปเตรียมของกันพวกแก! ฉันจะทำให้ยัยโซเฟียนอนไม่ได้เลยคืนนี้ ใส่สักครึ่งขวดเลยเป็ไง ยาถ่ายอะ”
“ฮะฮ่าๆๆๆ ยัยแจมมม.. ร้ายกาจนะ”
“แกนั่นแหละร้ายกว่ายัยพรีม!!”
และบรรดาเพื่อนพ้องของเธอก็ไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้น พวกเธอสามคนต่างก็รวมหัวกันทำชาร้อนผสมยาถ่ายขึ้นมา โดยมีเกรซที่ยืนกุมขมับอยู่ทางด้านหลัง
“พ..พวกแก..”
แต่ดูเหมือนว่าเกรซจะคิดอะไรบางอย่างออกได้ ดวงตากลมโตของเธอเบิกโพลงราวกับมองเห็นทางออกในเื่นี้
“ว่าไงยัยเกรซ?” แฮนน่าหันมาตอบรับเธอเสียงใส
“แล้วตอนนี้โซเฟียพักอยู่ที่ไหนเหรอ บ้านนี้หรือเปล่า”
“เปล่าหรอก ยัยนั่นอยู่ที่คฤหาสน์ใหญ่โน้น ก็นอนอยู่ชั้นเดียวกับนายท่านทั้งสอง”
“จ..จริงเหรอ”
“ก็จริงสิ คุณฟินิกซ์กับคุณเวกัสสั่งให้นางย้ายไปตั้งนานแล้ว หึ.. สงสัยว่าคงจะไปอ่อยนายใหญ่กับนายรองจนใจอ่อนนั่นแหละ มารยาชะมัด ได้กินดีอยู่ดี.. เป็คุณนายอยู่ที่นี่ ชีวิตนี้ยัยนั่นก็ไม่ต้องทำอะไรแล้ว”
ย้ายไปอยู่กับคุณเวกัสและก็คุณฟินิกซ์เหรอ..
“แฮนน่า”
“หื้ม”
“งั้นฉันจะเป็คนเอาชาไปให้โซเฟียเอง โอเคนะ”
“ห๊ะ!?”
ก่อนที่เกรซจะแสร้งทำหน้าตาร้ายกาจใส่เพื่อนสาวทั้งสาม ราวกับว่าตอนนี้เธอคนเดิมได้คืนกลับมา คนที่หาเื่กลั่นแกล้งโซเฟียจนนางเอกของเื่นี้ต้องร้องไห้อยู่ตลอด
เอาล่ะพี่กวาง.. ถ้าจะให้หนูอยู่ในบทบาทนี้
เดี๋ยวหนูจะเปลี่ยนแปลงนิสัยตัวละครให้พี่เห็นเอง
“เถอะน่า.. ฉันไม่อยากให้พวกแกต้องเดือดร้อน ถ้าถูกจับได้นี่เื่ใหญ่เลยนะ เดี๋ยวฉันเป็คนจัดการทุกอย่างเอง พวกแกสามคนน่ะอยู่เฉยๆ โอเคไหม?”
881
