เช้าวันใหม่แสงตะวันสาดส่องลอดหน้าต่างไม้ กล้ารู้สึกตัวตื่นจากเสียงไก่ขันเขาบิดี้เีไล่คลายความเมื่อยล้าออก แล้วลุกไปเตรียมอาหารเช้าในครัวอย่างเคยชินกลิ่นหอมของข้าวสวยที่หุงด้วยเตาฟืนอบอวลไปทั่ว ครั้นเมื่อทุกอย่างเสร็จสรรพพวกเขาก็ทานอาหารเช้าด้วยกันก่อนจะพากันไปโรงเรียน
ระหว่างทางไปโรงเรียนกล้าเดินไปกับทิวเหมือนเช่นเคยแต่ในใจเขายังคงครุ่นคิดถึงเื่ราวเมื่อวานที่เขาใช้ศาสตราวุธเอาชนะคู่ต่อสู้ในการชกเพียงแค่หมัดเดียว
กล้า:(คิดในใจ) ศาสตราวุธมันคืออะไรกันน่ะมันถึงทำให้เราแข็งแกร่งขึ้นได้ มันยังไงกันแน่ ในตอนที่ใช้ศาสตราวุธแล้วศาสตราวุธกลายเป็แสงสีทองทั่วตัว กลับไม่ได้รู้สึกร้อนหรือเย็นอะไรเลยก็ความรู้สึกปกติ แต่ทำไมถึงไม่รู้สึกเ็ปเลยสักนิด เวลาโดนหมัดของคู่ต่อสู้ล่ะทั้ง ๆ ที่มันควรจะเป็อย่างนั้น
ทิว:พี่กล้า…
เสียงของทิวทำให้กล้าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะได้สติกลับคืนมาแล้วเขาหันไปมองน้องชายที่เดินอยู่ข้าง ๆ
กล้า: อะ…อะไรเหรอทิว
ทิว:พี่เป็ไรหรือเปล่า เห็นเงียบ ๆ
กล้า: ไม่…พี่ไม่เป็ไรหรอกรีบเดินเถอะ
ทิวมองพี่ชายของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยแต่กล้าไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมทิวจึงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อนความกังวลนั้น แล้วเดินต่อไป
ระหว่างการเดินทางกล้าและทิวได้เจอกับชายคนหนึ่งที่เดินอยู่ข้างหน้าพวกเขาชายคนนั้นสวมเสื้อสีดำแขนสั้น นุ่งโจงกระเบนสีน้ำตาลแก่ และสะพายถุงผ้าสีขาวผมสีดำเข้มปัดไปข้างหนึ่งเห็นหน้าผากบ้างเล็กน้อยพร้อมกับมีดวงตาสีน้ำตาลเขาหยุดเดินไปชั่วครู่ก่อนหันไปมองที่กล้ากับทิวที่เดินตามมา ปรากฏว่านั่นคือ ทรเป็เพื่อนร่วมชั้นเรียนของกล้า ที่กำลังเดินทางไปโรงเรียนเหมือนกัน
ดูจากภายนอกทรดูเป็คนเงียบไม่ค่อยพูดจากับใครแต่ลึกแล้วเขาเป็คนที่ค่อนข้างร่าเริงโดยเฉพาะตอนที่ได้อยู่กับเพื่อนที่เขารู้จักโดยเมื่อวานเขาได้ถูกเรียกตัวมาแสดงศาสตราวุธ ในสถานที่เดียวกันศาสตราวุธของเขาก็คือ ศาลพระภูมิตายาย ทรที่หันมาเห็นกล้าจึงะโเรียก
ทร:กล้า…ไอ้กล้า! เฮ้ย!!
เสียงเรียกของทรดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของเช้าวันใหม่กล้าที่กำลังเดินอย่างใจลอยสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปมองตามเสียงนั้น
กล้า:อ้าว..ไอ้ทรนี่เอง มีอะไรเหรอ เรียกเอาซะข้าใหมดเลย
ทร:พวกเอ็งจะไปไหนหรอ
กล้า:ข้าจะไปโรงเรียนน่ะสิ เอ็งเห็นข้าจะพาควายไปกินหญ้ารึไง…
ทร:แฮ่ ๆ…ข้าแค่ถามเฉย จริง ๆ ก็รู้อยู่หรอน่า
ทิว:นี่ข้า…หน้าเหมือนควายขนาดนั้นเลยเหรอ! ฮึ..
กล้า:อะไร..พี่แค่พูดเล่นน่ะ ฮ่า ๆ
กล้ายังคงลูบหัวทิวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนราวกับจะปลอบใจให้น้องชายหายงอนแต่ใบหน้าทิวที่ยังคงมุ่ยกลับทำให้เขาอดหัวเราะไม่ได้แต่ในที่สุดทิวก็เลิกทำหน้างอลและถอนหายใจเบา ๆ ก่อนกล่าวขึ้นสั้น ๆ
ทิว: ชิ…
ทร:ข้าว่าพวกเรารีบเดินไปกันเถอะ เดี๋ยวจะไปสายเอานะ
กล้า:อืม…
ทั้งสามคนเริ่มเดินไปด้วยกันเสียงฝีเท้าของพวกเขากระทบพื้นดินดังเป็จังหวะ ทิวเดินหน้ามุ่ยอยู่ด้านข้างกล้าโดยไม่พูดอะไรต่อ ข้างทางมีต้นหญ้าสีเขียวสดสะท้อนแสงแดดอ่อน ๆที่ลอดผ่านกิ่งไม้ลงมา ลมยามเช้าพัดแ่เบา ให้ความรู้สึกเย็นสบาย
ทิวที่ยังคงมีอาการไม่พอใจเล็กน้อยก็เดินไปด้วยหน้าบึ้งแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ส่วนทรยังคงพูดคุยอย่างสบาย ๆพวกเขาทั้งสามเดินไปโรงเรียนด้วยกันแต่ความรู้สึกในหัวของกล้ากลับไปวนเวียนอยู่ที่ศาสตราวุธที่เขายังคงไม่เข้าใจอย่างลึกซึ้งแม้ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ที่ดูเหมือนจะเป็ปกติแต่ความสงสัยนั้นยังคงค้างอยู่ในใจเขาทรที่เห็นว่ากล้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ จึงกล่าวถาม
ทร:ไอ้กล้า เมื่อวานนี้เอ็งเป็ยังไงบ้าง
กล้า:อืม…ก็ดี…
ทร:ไม่ใช่ ข้าหมายถึงเื่ศาสตราวุธ ของเอ็งน่ะเป็ยังไงบ้างล่ะ
ทิว:ดีที่สุดเลยล่ะครับ!
ทร:ทำไมล่ะไอ้หนู ศาสตราวุธของไอ้กล้ามันคืออะไรหรอ
กล้าหยุดชะงักเล็กน้อยเขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันไปกล่าวตอบทร ด้วยความมั่นใจ
กล้า: มันคือมวยไทยยังไงล่ะ..
ทร:โว้! ดีเลยหนิ เอ็งก็ชอบชกมวยอยู่ด้วยถ้าเอ็งฝึกศาสตราวุธใช้คู่กับแม่ไม้มวยไทยได้ เอ็งจะยิ่งเก่งขึ้นแน่
กล้า:อืม…ข้าก็คิดอย่างนั้น แล้วศาสตราวุธของเอ็งล่ะ คืออะไรหรอไอ้ทร
ทร:ศาสตราวุธของข้าคือ ศาลพระภูมิตายายน่ะ
กล้า:ทำไมถึงเป็ศาลพระภูมิตายายล่ะ เอ็งรู้เหตุผลไหม
ทร:ข้าคิดว่า คงเป็เพราะข้าศรัทธาในเื่พวกนี้ล่ะมั้ง…
กล้า:อืม…ก็คงงั้นมั้ง
ทิว: พี่กล้า
กล้า:มีอะไรหรอทิว
ทิว:พี่คิดว่า ศาสตราวุธของข้าจะเป็อะไร
กล้า:พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเป็ตัวอะไรก็ได้มั้งที่เหมือนเอ็งล่ะมั้ง
ทิว:เป็ ตัว เลยหรอ!!
ทิวกล่าวจบเขาก็มีท่าทีที่น้อยใจเล็กน้อยทรที่เห็นแบบนั้นจึงยื่นมือไปตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนจะกล่าวขึ้น เพื่อปลอบใจ
ทร:เอาเถอะ อีกสองปีเอ็งก็จะอายุครบสิบขวบ ไม่ใช่หรอ แล้วตอนนั้นมารอดูกันเดี๋ยวพี่จะไปดูด้วยเลย
ทิวที่ได้ยินแบบนั้นเขาเงยหน้าขึ้นทันที ก่อนจะหันไปสบตาทรและพยักหน้าให้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง กล้าที่เห็นแบบนั้นเขาวางมือบนไหล่ของทิวอีกข้าง ก่อนกล่าวขึ้น
กล้า:เอาดิ ถ้าถึงเวลานั้นจริง ๆ พี่ก็จะอยู่กับเอ็งด้วยเหมือนเมื่อวานที่เอ็งอยู่กับพี่
ทิว:พี่กล้า พี่ทร
กล้า,ทร:หืม…มีอะไรหรอทิว
ทิว:ข้าว่าข้าจะไม่ไป แสดงพลังศาสตราวุธในตอนที่ข้าอายุ 10 ขวบ เหมือนพี่ ๆ หรอกนะ
ทร:ทำไม เอ็งถึงคิดจะทำแบบนั้นล่ะ
ทิว:ข้าแค่อยากรู้ในวันสุดท้ายของข้า นั้นคือตอนข้าอายุ 16 ปี ถ้าศาสตราวุธของข้ายังไม่ปรากฏ นั้นแสดงว่าตัวข้าเอง ไม่มีศาสตราวุธ…
กล้า:ไอ้ทิว เอ็งอย่าคิดมากเื่เมื่อวานนี้ที่เอ็งไม่สามารถแสดงศาสตราวุธของเอ็งได้นะมันเป็เื่ปกติอยู่แล้ว เอ็งอายุไม่ถึงตามกำหนด เพราะงั้นมันไม่เป็ไรหรอก
กล้าเห็นทิวมีสีหน้าที่เศร้าเขารู้ได้ทันทีว่าทิวยังน้อยใจที่ไม่สามารถแสดงศาสตราวุธออกมาได้ในเมื่อวานนี้เขาพยายามพูดเพื่อให้น้องชายของเขารู้สึกดีขึ้นและใช้มือลูบหลังเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
ทร:ไม่เป็ไรหรอกนะทิว เดี๋ยวเอ็งก็ได้รู้กันแน่ ว่าศาสตราวุธของเอ็งคืออะไรก็แล้วแต่เอ็งอยากรู้ตอนไหนนะ
พูดจบทรก็ยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู ทิวที่เห็นแบบนั้นแล้ว มันทำให้เขายิ่งมั่นใจในสิ่งที่เขาคิดจะทำเขาจึงพยักหน้ากล่าวตอบ
ทิว:ครับ…
ทร:เอ้านี่ ถึงโรงเรียนแล้ว ไอ้กล้าไปกันเถอะ!
กล้า:อืม
กล้า:แล้วเจอกันตอนพักเที่ยงนะทิว
ทิว: ครับพี่!
หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปเรียนตามปกติ แต่ในใจของทิวยังคงคิดถึงเื่เมื่อวานเื่ที่เขาไม่สามารถแสดงศาสตราวุธออกมาได้ ทั้ง ๆที่ครูฝึกสอนที่ทำการผสานพลังให้ ต้องเสียพลังงานไปเป็จำนวนมากทำให้ทิวรู้สึกน้อยใจในตัวเอง เขาเดินก้มหน้าเข้าไปในห้องเรียนแล้วตั้งใจเรียนกับเพื่อน ๆ เหมือนเช่นทุกวัน
เมื่อ่เวลาพักเที่ยงมาถึงทำให้พี่น้องได้มาเจอกันอีกครั้ง และทรได้พาเพื่อนใหม่มาด้วย เพื่อนผู้หญิงรูปร่างของเธอเพรียวบาง เส้นผมสีดำตรงยาวจนถึงกลางหลังเธอสวมเสื้อม่อฮ่อมสีดำมีลวดลายสีแดงตามชายผ้าและสวมผ้าถุงสั้น นามว่า ราง เธอมีนิสัยที่ร่าเริงและอ่อนโยนในเวลาเดียวกันเธอมักจะคอยพูดแหย่ให้หัวเราะเสมอ ซึ่งเธอก็เป็เพื่อนร่วมชั้นเรียนของกล้าโดยเมื่อรางได้ถูกเรียกตัวมาแสดงศาสตราวุธ ในสถานที่เดียวกัน ศาสตราวุธของเธอคือ มือสังหารฆ่าไร้เงา
ทร: ไอ้ทิวเอ็งเป็ไงบ้าง
ทิว:ก็…ดีครับพี่ทร
กล้า:ราง ข้าขอน้องชายข้านะ นี่น้องข้า ไอ้ทิว
ทิว:สวัสดีครับพี่ราง
ราง:ดีจ๊ะ เด็กน้อยยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ
รางก้มตัวลงเล็กน้อยพร้อมกับกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มอย่างเป็มิตร
ราง:เอาล่ะ นี่ก็เที่ยงแล้ว ข้าก็เริ่มหิวแล้วด้วย ข้าว่าพวกเรารีบไปหาที่ร่ม ๆนั่งกินข้าวกันเถอะนะ
กล้า,ทร:อืม
หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งลงกินข้าวใต้ต้นไม้ บรรยากาศโดยรอบนั้นร้อนระอุเหมือนในทุก ๆ วันท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เงาเมฆ ทำให้แสงแดดส่งลงมาได้ มีสายลมอ่อน ๆ พัดมาไปมาอยู่ตลอดแต่ไม่ได้ทำให้เย็นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับพัดมาเป็ลมร้อน
ทร: อ่าาวันนี้อากาศร้อนเป็บ้าเลย ไม่รู้ว่าจะมี่พักเที่ยงของวันไหนร้อนเท่าวันนี้ไหมนะ
ราง:เอ็งอย่าบ่นนักเลยน่า วันไหนมันก็ร้อนทั้งนั้นแหละน่าไอ้ทร!
กล้า:สำหรับข้าแล้วนะ อากาศแค่นี้ไม่ได้ถือว่าร้อนเท่าไหร่หรอกนะถ้าเทียบกับตอนที่ข้าขึ้นชกบนสังเวียนน่ะ มันร้อนกว่านี้อีกจริงแล้วมันแทบไม่มีลมผ่านด้วยซ้ำ
ดวงตาของรางเบิกกว้างร่างกายของเธอหยุดชะงัก แม้ว่าในปากจะยังเคี้ยวข้าวอยู่เต็มปากเหมือนเธอพึ่งนึกอะไรขึ้นได้ ราวกับนึกบางอย่างที่สำคัญขึ้นได้ ก่อนกลืนข้าวลงคอแล้วกล่าวขึ้นทันที
ราง:จริงสิ! ไอ้กล้าศาสตราวุธของเอ็งน่ะ คืออะไรหรอ คือข้าไม่ได้อยู่รอดูน่ะข้ามีธุระจำเป็ที่จะต้องรีบทำรีบกลับก่อนน่ะ เห็นไอ้ทรบอกข้ามาบอกว่ามันคือมวยหรอกเหรอ
ทร: มันคือมวยไทย เลยนะ เป็ศาสตราวุธนักสู้ที่ใช้แม่ไม้มวยไทยบวกกับกล้าที่ชอบชกมวยอยู่แล้ว ศาสตราวุธนี่มันเหมือนกับเอ็งของจริง ๆ เลยนะเนี่ย
กล้า: อืม…ก็จะประมาณนั้น
ราง:โว้! ดีเลยนิ
กล้า:แล้วศาสตราวุธของเอ็งคืออะไรหรอไอ้ราง
ราง:มันคือมือสังหารไร้เงา
กล้า: เป็มือสังหารหรออย่าเอ็งนี่นะไอ้ราง มีศาสตราวุธเป็นักฆ่า…
ทร: ข้าอยากรู้จังว่านักสู้กับนักฆ่าใครเก่งกว่ากัน
กล้า:กินข้าวอิ่ม ๆ แบบนี้คง ไม่ดีที่จะสู้กันหรอกมั้ง…
กล้าพยายามตอบปฏิเสธรางทุกทางแต่ยังไงเธอก็ชวนเขาให้สู้กันอยู่ดี จนทำให้เขานั้นไม่มีทางเลือกจึงต้องยอมตอบตกลงไปในที่สุดและการต่อสู้ก็ได้เริ่มขึ้น
ทั้งสองมาประชันหน้ากันสายตาที่แน่วแน่นั้นมองซึ่งกันและกันภายใต้สายลมร้อนที่พัดผ่านพวกเขายืนห่างกันไม่มากและแสดงศาสตราวุธของแต่ละคนออกมาไม่กี่วินาทีต่อมาศาสตราวุธก็กลายเป็เกราะอาวุธแต่เกราะอาวุธที่ยังไม่ถูกหลอมให้มีความสามารถ ก็กลายเป็เพียงออร่าสีทองอ่อน ๆทั่วตัว ทั้งสองยืนนิ่งกันอยู่สักพัก
จากนั้นรางเริ่มเคลื่อนที่ก่อนความเร็วในการเคลื่อนที่ของเธอนั้นเร็วมาก รางพุ่งเข้าโจมตีกล้าอย่างรวดเร็วซ้ำ ๆจนกล้ามองตามแทบไม่ทัน แต่กลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บเลยนั่นก็เพราะการโจมตีของเธอเร็ว แต่เบาเอามาก ๆ
กล้าเริ่มจับทางได้ว่ารางมักใช้ความเร็วในการวนเวียนโจมตีจากด้านหลังเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะซึ่ง ๆ หน้าเพราะรางอาจจะไม่สามารถทนทานต่อการโจมตีโดยตรงได้ จึงต้องใช้ความเร็วเป็หลักทั้งโจมตี ทั้งหลบหลีก
กล้า:(คิดในใจ) ไอ้รางโจมตีเร็วมาก จนข้าแทบมองตามไม่ทันเลยถ้าข้าทำได้แค่ยืนตั้งการ์ดป้องกัน แล้วปล่อยให้รางโจมตีใส่เรื่อย ๆไม่แน่ข้าอาจจะแพ้ก็เป็ได้
ราง:มาสิ ข้าอยู่ตรงนี้ ฮาฮ่า…
กล้า:เอ็งอย่าทำเป็ได้ใจไปนะไอ้ราง!!
กล้ากล่าวขึ้นเสียงแข็งจากนั้นเขาเริ่มคิดหาวิธีการที่จะโจมตีกลับโดยเพียงแค่มองจากรูปลักษณ์ศาสตราวุธของราง คือนักฆ่าไร้เงาไร้เงาหน้าหมายถึงความเร็ว ที่เร็วมากและที่สำคัญคือความคล่องตัวเมื่อใช้ศาสตราวุธรางเหมือนจะมีความคล่องตัวมาก ทั้งะโสูงมากและยังตีลังกาหมุนตัวกลางอากาศได้อีกหลังกล้าจึงคิดแผนออก เขาคิดได้ว่า ถ้าหันหลังให้รางเพื่อที่จะเปิดให้รางโจมตีแล้วในตอนที่รางกำลังพุ่งเขามาโจมตี แล้วใช้โอกาสนั้นหันหน้าไปโจมตีกลับในทันที
หลังจากนั้นเขาก็เริ่มทำตามแผนที่วางไว้โดยการยืนนิ่งแล้วหันหน้าไปทางหนึ่ง รางที่ใช้ความเร็ววิ่งวน ๆ ไปมาอยู่แถว ๆ นั้นก็เริ่มเห็นกล้ายืนนิ่งไป เธอคิดว่ากล้าน่าจะมองไม่เห็นตัวเองและทำแบบนั้นเพื่อมองหาตนอยู่ เธอจึงได้ถือเป็โอกาสดีที่รางจะโจมตีกล้า
ครั้งนี้รางจะไม่โจมตีที่ตัวแขน หรือขาอีกแล้ว เพราะการได้โอกาสดีแบบนี้ ต้องโจมตีไปที่จุดตายเท่านั้นและรางก็จะชนะในที่สุด แต่ในความคิดของกล้านั้นรางนั้นได้หลงกลแผนที่เขาวางไว้เป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ในตอนที่รางพุ่งเข้าไปแล้วกำลังจะเตะไปที่ต้นคอของกล้าแต่อยู่ ๆ กล้าหันมา แล้วสวนกลับด้วยหมัดของเขาทำให้พลังของศาสตราวุธนั้นโจมตีต้านกันก่อเกิดการปะทะกันระหว่างพลังของศาสตราวุธของทั้งสองที่แผ่กระจายออกมาอย่างเห็นได้ชัด ไม่นานศาสตราวุธของรางก็รับการโจมตีมาถึงขีดสุดพลังของเธอเริ่มอ่อนลงเรื่อย ๆและในที่สุดเธอก็ไม่สามารถต้านทานศาสตราวุธได้มากกว่านี้ทำให้กล้าที่มีพลังมากกว่าโจมตีใส่เธอได้อย่างจัง จนเธอกระเด็นออกไป
ทิวที่นั่งกินข้าวอยู่ใต้ต้นไม้กับทรก็แทบไม่เชื่อกับสิ่งที่เห็นทั้งสองนั่งอึ้งกันอยู่สักพัก ก่อนที่ทรจะได้สติกลับมาแล้วกล่าวขึ้น
ทร:เอาล่ะ ๆ แค่นี้ก็รู้ผลแพ้ชนะแล้ว สรุปนักสู้เก่งกว่านักฆ่าอย่างเห็นได้ชัดเลยสินะ
กล้า:ไม่เสมอไปหรอกนะข้าว่านะ
รางเดินลากร่างที่ดูสะบักสะบอมจากการต่อสู้เมื่อครู่เข้าไปหากล้าด้วยสีหน้าที่แฝงไว้ด้วยความผิดหวังก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยเสียงที่แหบแห้ง
ราง:อะ..เอ็งชนะข้าแล้ว ดูแค่นี้ก็รู้ ๆ อยู่นิ
คำพูดนั้นของรางเหมือนกับว่าเธอรับความพ่ายแพ้นั้นแล้ว ทิวที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ก็ได้กล่าวขึ้นเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ทิว:จริงด้วยครับ ถ้าเผื่อตอนนี้พี่กล้าสามารถเอาชนะพี่รางได้แต่ถ้าเป็คนอื่นที่มีศาสตราวุธ คล้าย ๆ กับพี่ราง หรืออาจจะเก่งกว่าพี่รางพี่กล้าก็อาจจะแพ้ก็เป็ได้ศาสตราวุธของเอ็งก็มีดีอยู่ทั้งความเร็วและความคล่องตัวนะ แต่สิ่งที่เอ็งไม่มีข้าว่ามันคือประสบการณ์ในการต่อสู้ต่างหากล่ะ
กล้า:ข้าที่ขึ้นชกมวยมาหลายครั้งแล้ว เลยรู้จักการตั้งรับและตอบโต้คืนข้าว่านี่เป็ข้อได้เปรียบของข้า
รางก้มหน้าลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่กล้าพูดสีหน้าเศร้าหม่นแสดงออกมาอย่างชัดเจน แล้วจึงกล่าวตอบกลับ
ราง:มันก็จริง…
กล้า:ถึงวันนี้เอ็งจะแพ้ข้านะราง แต่ข้าเชื่อว่าในอนาคตเอ็งอาจจะชนะข้าก็ได้
เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้วรางเงยหน้าขึ้น พร้อมเผยรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากของเธอ บรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่ทรจะยกมือขึ้นลูบท้องตัวเอง พลางพูดขึ้นขัดจังหวะ
ทร:กินข้าวอิ่มล่ะ รีบกลับห้องกันเถอะ เดี๋ยวครูจะเข้าห้องก่อน
กล้า: ก็ได้งั้นไอ้ทิว…พี่ไปก่อนล่ะ
ราง:พวกพี่ไปก่อนนะจ๊ะทิว เอ็งตั้งใจเรียนล่ะ เจอกันตอนเลิกเรียนนะ
ทิวที่ได้ยินแบบนั้นเขาพยักหน้าตอบรับ แล้วทั้ง 4 คนก็ได้แยกย้ายกันไปตามทางเดินไปยังห้องเรียนของตนเอง
เมื่อมาถึงอาคารไม้ทิวเดินขึ้นไปยังห้องเรียนเพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของนักเรียนคนอื่น ๆเขาเดินไปยังโต๊ะของตัวเองแล้วนั่งลงแต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยความคิดที่วนเวียนอยู่กับการต่อสู้ระหว่างรางกับพี่กล้า
ทิว:(คิดในใจ) นี่เองหรอพลังของศาสตราวุธ…ไม่น่าสถานที่ที่ครูฝึกสอนคนนั้นพาพวกเราไปถึง มีสภาพที่ทรุดโทรมมากขนาดนั้น แต่ถ้าการฝึกใช้ศาสตราวุธ ทำให้เกิดความเสียหายได้ขนาดนั้นทำไมครูถึงยังให้ฝึกที่นั่นอยู่ล่ะ แทนที่จะให้ไปฝึกที่ในป่าไกล ๆ
ทิวเดินเข้ามาในห้องเรียนบรรยากาศค่อนข้างวุ่นวาย เด็กนักเรียนบางคนวิ่งเล่นกันบางกลุ่มก็จับกลุ่มคุยกันเสียงดัง ทิวมองไปรอบ ๆ อย่างเฉยเมยก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองอย่างเงียบ ๆ ไม่นาน เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าห้องตามมาด้วยร่างของชายวัยกลางคน ถือหนังสือเล่มหนึ่ง เขาคือ ธีระ ครูประจำวิชาของคาบเรียนนี้
ธีระ:เอาล่ะ นักเรียนทุกคนนั่งที่
เด็กนักเรียนในห้อง:ครับ/ค่ะ
สิ้นสุดเสียงนั้นเสียงฝีเท้านับสิบก็ดังขึ้นสนั่นห้องเด็กนักเรียนทุกคนรีบวิ่งกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง อย่างเป็ระเบียบ
ธีระ:คงกินข้าวอิ่มกันทุกคนแล้วสินะ วันนี้ครูจะไม่สอนอะไรพวกเ้ามากนะ
ธีระ:แต่ในชั่วโมงนี้ ให้นักเรียนที่ยังทำงานยังไม่เสร็จ ให้รีบทำในชั่วโมงนี้ส่วนคนที่ทำเสร็จแล้วให้เล่นอยู่ในห้องอย่างเงียบ ๆ หรือจะช่วยเพื่อนทำงานก็ได้
หลังจากพูดจบครูประจำวิชาไล่สายตามองเด็กนักเรียนในห้อง ก่อนจะถามต่อ
ธีระ:สุดท้ายนี้มีใครจะถามอะไรไหม
ทิวลุกขึ้นจากเก้าอี้และพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังทำให้เพื่อน ๆ ในห้องใและหันไปมองเขาทันทีด้วยความแปลกใจ
ทิว:ครู…พูดเื่ศาสตราวุธหน่อยสิครับ
ธีระที่เห็นว่าทิวทำหน้าจริงจังมากเขาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบกลับด้วยสีหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวตอบ
ธีระ:ข้าเองก็ไม่ค่อยจะรู้เื่นี้เท่าไหร่นะ แต่ก็เคยเรียนผ่านมาบ้างนิดหน่อย…
ทิว:แล้ว..ครูมีศาสตราวุธไหมล่ะครับ..
ธีระ:มีสิ…
เด็กนักเรียนในห้อง:โว้!! มันคืออะไรหรอ ครับ/ค่ะ
ธีระ:แฮ่ ๆ…ไม่เห็นต้องอยากรู้อะไรขนาดนั้นเลยหนิเด็ก ๆ
เด็กนักเรียนในห้อง:นะครับ/ค่ะ
ธีระ:เฮ้อ…ก็แค่… แมงมุมแม่ม่ายอัสนี แต่…ปัจจุบันครูก็ไม่ได้ใช้งานอะไรมันหรอกถ้าเป็พวกที่ต้องใช้ศาสตราวุธจริง ๆ ก็คงมีแต่พวกนักรบเท่านั้นแหละน่าที่ใช้ศาสตราวุธในการต่อสู้ในสนามรบเพื่อบ้านเพื่อเมืองส่วนคนธรรมดาตาสีตาสาอย่างเรา ถึงมีก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรมากหรอกนะ
เด็กนักเรียนในห้อง:อ๋อ อย่างนี้เอง
ธีระ:ศาสตราวุธนั้นคืออาวุธเหมาะสมกับคนคนนั้นก็จริงแต่ถ้าคนคนนั้นไปทำอาชีพที่ไม่ใช่การสู้รบ ศาสตราวุธก็แทบไม่จำเป็ในบางอาชีพ
ธีระ:อย่างในตอนนี้ข้าเป็ครู ศาสตราวุธก็ไม่จำเป็เพราะงั้นข้าก็เลยไม่ได้ฝึกหรือพัฒนาศาสตราวุธต่อแต่อย่างใด
เมื่อครูประจำวิชากล่าวจบเขาก็ได้แสดงศาสตราวุธออกมาให้ทุกคนได้เห็นปรากฏเป็แมงมุมขนาดใหญ่อยู่ด้านหลังของเขา ทำให้ทุกคนในห้องต่างตกตะลึงและไม่กี่วินาทีต่อมาศาสตราวุธของครูประจำวิชาก็กลายเป็เกราะอาวุธที่เผยให้เห็นว่าธีระครูประจำวิชาของพวกเขานั้นเป็นักรบขั้น 1 ซึ่งมี เกราะอาวุธ ส่วนแขนซ้าย 3 ระดับและเกราะอาวุธส่วนหัว 2 ระดับ
ธีระ: เ้าหนู เมื่อวานนี้เอ็งคงไปที่หอฝึกศาสตราวุธสินะ ถึงมาถามข้าแบบนี้
ทิว:ไม่ใช่แค่ไปหรอกครับ แต่เป็เพราะข้าก็ได้อยู่ในสถานที่แห่งนั้นด้วย
ธีระ:จริง ๆ แล้วสถานที่นั้น เขาจะไม่ให้ใครก็ได้เข้าไปเดินเล่นในนั้นแต่เ้าเข้าไปได้ยังไงกันล่ะ…
ทิว:พี่ชายของข้า พี่กล้า เขาอายุครบสิบขวบ เลยมีครูฝึกสอนคนหนึ่งที่ข้าไม่รู้จักเดินเข้ามาหาแล้วพากพวกเราไปที่นั้นครับแล้วข้าก็เห็นศาสตราวุธของหลาย ๆ คน แต่หลังจากนั้นข้าก็แค่อยากรู้ว่าศาสตราวุธของข้าคืออะไร
ทิว:หลังจากนั้นข้าก็ขอให้ครูฝึกสอนช่วยผสานพลังให้ข้าเหมือนกับที่ช่วยคนอื่น ๆแสดงศาสตราวุธ แต่ก็ไร้ผลหรือว่าตัวข้าเอง ที่ไม่มีศาสตราวุธ…
ธีระ:ไม่หรอกข้าว่า เพียงแค่เ้ายังอายุไม่ถึงตามที่เขากำหนดไว้เฉย ๆ
ทิว:พี่กล้าและครูฝึกสอนก็พูดแบบนี้…
ธีระ: ไม่ผิดหรอกที่พวกเขาพูดแบบนั้นเพราะข้าก็เริ่มแสดงศาสตราวุธได้ตอนอายุสิบขวบ เหมือนกับเด็กทั่วไปนั่นแหละ
ธีระ:ถ้าเ้าอายุได้ตามกำหนดเ้าก็จะสามารถแสดงศาสตราวุธออกมาได้เหมือนกับที่คนอื่นทำได้นั่นแหละน่าเ้าไม่ต้องน้อยใจไปหรอกนะ
ทิว:ไม่ครับครู! ข้าตั้งใจว่าข้าจะไปแสดงศาสตราวุธที่หน้าศิลา ตอนข้าอายุสิบหกปีเลย!!ถ้าข้าไปตอนข้าอายุสิบขวบ แล้วไม่ได้ก็ต้องรอปีหน้าแล้วปีหน้าไม่ได้อีกก็ต้องรอปีถัดไปเรื่อย ๆข้าว่าข้าอยากรู้ในรอบเดียวเลยถ้าไม่มีก็ให้รู้ ๆ กันไป
ธีระ:เด็กน้อยเอ๋ย เ้ายังเหลืออีกสองปี อายุของเ้าถึงจะถึงตามกำหนดอย่าเพิ่งด่วนสรุปตัวเองั้แ่ตอนนี้
ทิว: ไม่ครับครูข้าตั้งใจไว้แล้ว!
ธีระ:ก็แล้วแต่เ้า ขอให้เ้ารออย่างอดทนและเตรียมตัวให้พร้อมเถอะนะ
ทิว:ครับ!
หลังจากนั้นธีระก็เดินไปที่หน้าต่างตรงมุมๆ ของห้องเรียน ในใจของเขานั้นนึกย้อนไปในสมัยที่เขายังเป็เด็ก ก่อนกล่าวขึ้น
ธีระ:แต่การฝึกศาสตราวุธไม่ใช่เื่ง่ายเลยนะข้าจะบอกให้ ถ้าไม่ใช่นักรบจริง ๆเข้าก็คงไม่ฝึกกันหรอก เพราะมันก็อันตรายในระดับนึงเลยทางที่ดีควรปกปิดศาสตราวุธของเราไว้ อย่าให้ใครรู้มากเพราะมันอาจจะทำให้บ้านเมืองเป็อันตรายได้ ส่วนมากที่เขาจะเปิดเผยศาสตราวุธให้คนรู้มากมายได้เพราะเขาเป็ผู้นำของเมืองเมืองนั้นหรือเป็เ้าเมืองประมาณนั้น
เด็กนักเรียนชายคนหนึ่ง:ทำไมเราถึงต้องปกปิดศาสตราวุธของเราไว้ล่ะครับครู แล้วมัน…จะทำให้บ้านเมืองเป็อันตรายยังไงหรอกครับ
ธีระ:เฮ้อ…ก็นั่นแหละ ถ้ามีคนที่ใช้ศาสตราวุธในหมู่บ้านหรือเมืองไหนนั่นแสดงว่าหมู่บ้านนั้นมีนักรบไว้ออกศึก เพราะถ้าให้คนธรรมดาออกรบยังไงซะคนธรรมดาพวกนั้นก็ไม่สามารถสู้กับคนที่มีศาสตราวุธได้ต่อให้อาวุธที่ดีขนาดไหนก็ตาม
ธีระ: ถ้าหากปล่อยเด็กคนนั้นไว้ให้โตขึ้น เขาจะต้องฝึกฝนศาสตราวุธให้เก่งขึ้นและอาจจะหาคู่ต่อสู้ได้ยาก จะเป็อุปสรรคในการยึดเมืองเมืองนั้นเพราะงั้นพวกครูที่สอนเกี่ยวกับศาสตราวุธถึงจะปกปิดเด็ก ๆ ที่มีศาสตราวุธเอาไว้
ธีระ:หากมีข่าวว่า หมู่ของเรามีเด็กที่มีศาสตราวุธมากกว่าสิบ คนและมีคนที่มีเกราะอาวุธมากกว่าหนึ่งระดับหลุดออกไป พวกเ้าเชื่อข้าไหมว่าจะมีข้าศึกจากเมืองอื่นมาโจมตีหมู่บ้านของเราและฆ่าเด็กพวกนั้นแน่ ๆ
เด็กนักเรียนในห้อง:ห๊ะ!
เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้วเด็กนักเรียนในห้องก็ต่างใเป็อย่างมากเสียงคุยกันเริ่มดังขึ้นจากทั่วทุกมุมห้องครูประจำวิชาพยายามจะพูดปลอบให้พวกเขาหายกลัว แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย
เสียงซุบซิบของเหล่านักเรียนดังไปทั่วห้องในขณะที่ทิวยังคงนั่งเงียบ ๆ ที่โต๊ะประจำ ในหัวของเขาคิดถึงพี่ชายของเขาและพี่ ๆคนอื่น ๆ ว่าถ้าหากเป็อย่างที่คุณครูธีระพูดมาจริง ๆไม่แน่พี่ชายของเขาและพวกพี่คนอื่น ๆ ต้องถูกฆ่าตายเป็แน่
ทิว:ถ้าเป็อย่างงั้นพี่กล้า! และพี่ ๆ คนอื่น ๆ ก็เป็อันตรายอยู่สิครับ!!
ธีระ:เพราะงั้นไง ศาสตราวุธถึงไม่ใช่ของที่จะเอามาโอ้อวดเล่นถ้าไม่มีใครรู้และไม่มีใครพูด พวกเขาก็ไม่เป็อันตรายหรอกนะ
ทิว:ครับ…ครู…
ทิวพูดพร้อมพยักหน้าเบาๆ อย่างเชื่อฟัง เขานั่งตัวตรง ดวงตาจ้องมองไปยังธีระอย่างตั้งใจหลังจากนั้นบรรยากาศในห้องก็ดีขึ้นและกลับมาเป็ปกติอีกครั้งเด็กนักเรียนทุกคนเงียบเสียงลงและหันมาจับจ้องไปที่ธีระ ธีระมองไปรอบห้องเมื่อเห็นว่านักเรียนเริ่มตั้งใจฟัง เขาจึงพูดต่อ
ธีระ:อืม…แล้วในนี้มีใครรู้อะไร เกี่ยวกับการฝึกฝนศาสตราวุธไหม
เด็กนักเรียนในห้อง:ไม่รู้ ครับ/ค่ะ
ธีระ:เ้าหนู เ้าล่ะรู้อะไรบ้างไหมจากเมื่อวานครูใหญ่ในนั้นได้บอกอะไรเกี่ยวกับการฝึกศาสตราวุธไหมล่ะ
ทิว: ไม่เลยครับครูใหญ่แค่ให้พวกพี่เขาไปแสดงศาสตราวุธเฉย เท่าที่ข้าเห็นนะ
ธีระ:งั้นข้าจะบอกวิธีฝึกศาสตราวุธให้ แล้วพวกเ้าก็เอาไปบอกพี่ของเ้าด้วยล่ะ
ทิว:ครับ
ธีระยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้ตรงมุมด้านหน้ากระดานเขาแตะมือลงบนโต๊ะเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองเด็กนักเรียนที่อยู่ตรงหน้าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ธีระ:อย่างแรก ศาสตราวุธนั้นไม่มีระดับสูงหรือต่ำแต่อย่างใด ศาสตราวุธที่คนได้มามันคืออาวุธที่เหมาะสมกับตัวเขาอยู่แล้ว ถึงแม้จะเป็ศาสตราวุธพื้น ๆ อย่างมีดสั้นแต่ถ้าฝึกไปดีอาจจะโจมตีได้ดีพอ ๆ กับอาวุธจำพวกหอกเลยก็เป็ได้
เขาพูดพลางเดินช้าๆ ไปตามทางเดินระหว่างโต๊ะนักเรียน เด็กนักเรียนในห้องต่างเงียบและตั้งใจฟัง
ธีระ:ในการฝึกฝนศาสตราวุธ จำเป็ต้องทะลวงขีดจำกัดของระดับพลังก่อน ถึงจะสามารถขึ้นเป็นักรบขั้นที่หนึ่งได้แล้ว เ้าจึงจะสามารถหลอมเกราะอาวุธได้โดยนักรบศาสตราวุธสามารถเลือกได้ว่าจะเริ่มที่เกราะส่วนไหนก็ได้แต่..จะต้องหลอมเกราะตรงนั้นให้ได้ถึงระดับ 3 ก่อนไม่งั้นจะไม่สามารถหลอมไปในเกราะส่วนอื่นๆ ได้
ธีระ : อย่างของข้า มีเกราะส่วนแขนซ้ายถึงระดับ 3 แล้วจึงไปหลอมเกราะต่อที่แขนขวา จนตอนนี้ได้ 2 ระดับแต่ปัจจุบันข้าไม่ได้ฝึกต่อ
เด็กนักเรียนคนหนึ่งในห้อง:แล้วเขาจะหลอมเกราะอาวุธให้ขึ้นระดับหนึ่ง ได้ยังไงหรอครับครู
ธีระ:เมื่อเ้าขึ้นขั้นที่หนึ่งได้ ทุกคนจะมีเกราะศาสตราวุธอยู่แล้วแต่จะไม่มีความสามารถ ซึ่งต้องใช้ส่วนประกอบต่าง ๆ ในการหลอมเกราะแล้วแต่ว่าศาสตราวุธของแต่ละคนจะต้องใช้อะไรบ้างแต่สุดท้ายที่สำคัญที่สุดคือใช้ลูกไฟแห่งจิติญญาที่ใช้ในการเผาเพื่อหลอมส่วนประกอบทั้งหมด แล้วนำไปใสไว้ในเกราะจะทำให้ได้ความสามารถของเกราะอาวุธ
ธีระ: ส่วนความสามารถจะออกมาเป็แบบไหนก็ขึ้นอยู่กับส่วนประกอบที่นำมาให้หลอม
ธีระ : เกราะอาวุธระดับหนึ่งหรือสองในระดับนี้เ้าอาจจะใช้ของระดับต่ำไปจนถึงระดับกลางได้ซึ่งส่วนประกอบระดับนี้สามารถหาพบได้ทั่วไป หรือถ้าหาไม่เจอก็อาจจะมีขายราคาก็…อาจจะมีถูกบ้างแพงบ้าง แต่… ถ้า้าจะหลอมเกราะขึ้นระดับสาม เมื่อไหร่ข้าบอกเลยว่ายากมาก ๆ เพราะนอกจากจะต้องหาส่วนประกอบระดับสูง ซึ่งจะหายากเอามา ๆ
ธีระ:ถ้าคิดจะหาซื้อ ก็แทบจะไม่มีร้านไหนจะขาย หรือถ้ามีก็จะราคาแพงเอามาก ๆบางส่วนประกอบบางส่วนต้องลงประมูลกันเลย และขึ้นชื่อว่าประมูลแล้ว ก็คงมีแต่พวกรวยๆ เท่านั้นแหละที่จะได้มา คนชนชั้นธรรมอย่างพวกเราแค่ได้เห็นก็เป็บุญตาแล้วล่ะนะ
ทิว:แล้วครูได้เกราะอาวุธ ระดับสามนั่นมาได้ยังไงล่ะครับ
คำถามนั้นทำให้ธีระชะงักไปในทันทีและสีหน้าของเขาก็ดูกลุ้มใจ ก่อนที่เขาจะหันไปมองทิวแล้วหวนนึกถึงเื่ราวในอดีตตอนที่ได้เกราะอาวุธส่วนนี้มาเขายืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวตอบทิว
ธีระ:เกราะของข้านั้นหรอ เฮ้อ…เื่มันน่าเศร้ามาก ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ข้าไม่อยากได้เกราะอาวุธระดับสามนี้เลยสักนิ
จากนั้นเขาจึงเริ่มเล่าเื่ราวของเขาให้กล้าและทิวฟังเื่ราวย้อนไปในตอนที่เขาเองก็เป็เพียงเด็กหนุ่มซึ่งในตอนนั้นเขามีเกราะอาวุธส่วนแขนซ้ายถึงระดับ 2 ขณะที่เขาและเพื่อนอีกจำนวน5 คน ซึ่งเป็ทีมเดียวกันต่างได้รับการฝึกฝนจากครูฝึกประจำโรงเรียนเพื่อเตรียมพร้อมเป็นักรบในการปกป้องหมู่บ้าน
และใน่เวลานั้นเองเขาได้ทะลวงระดับพลัง ซึ่งจำเป็ต้องหลอมเกราะอาวุธระส่วนแขนซ้ายระดับ 3 เช่นเดียวกัน เพื่อนทั้ง 5 คนจึงตัดสินใจหยุดการฝึกชั่วคราว เพื่อช่วยธีระออกตามหาส่วนประกอบในการหลอมอาวุธพวกเขาร่วมกันออกเดินทางไปหาส่วนประกอบในป่าใหญ่ที่ห่างไกล
เวลาล่วงเลยมานานพอสมควรในที่สุดพวกเขาก็ได้ส่วนประกอบมาครบทั้งหมดแล้วเหลือเพียงลูกไฟแห่งจิติญญาเท่านั้น พวกเขาจึงตัดสินใจเลือกใช้ลูกไฟจาก แมงมุมปีศาจเงาที่อาศัยอยู่ที่หน้าผาตะวันลับ ซึ่งศาสตราวุธของธีระที่เป็แมงมุมแม่ม่ายอัสนีหากได้ลูกไฟแห่งจิติญญาจำพวกแมงมุมด้วยกันมาใช้ในการหลอมเกราะอาวุธจะทำให้เกราะอาวุธของเขามีศักยภาพมากเป็พิเศษ นั่นเป็สิ่งที่พวกเขาหวังไว้ด้วยความกังวลเื่ความปลอดภัย ครูจากทางโรงเรียนอีก 2 คน ที่เป็ถึงนักรบขั้นสอง จึงอาสาเดินทางไปด้วย พวกเขาทั้งหมด 8 คนมุ่งหน้าไปยังหน้าผาตะวันลับ
แต่ในระหว่างทางพวกเขากลับถูกโจมตีโดยอสูรศาสตราตัวหนึ่งซึ่งมีขนาดตัวที่สูงใหญ่ ขาของมันมีมากกว่าหกขาและสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว เมื่อมันปรากฏตัวขึ้นอย่างชัดเจนซึ่งครูทั้งสองรู้ได้ทันทีว่ามันคือ จักรพรรดิแมงมุมโลกาวินาศ ซึ่งเป็อสูรศาสตราระดับกลาง ตัวแรกที่พวกเขาเคยพบว่ามันมีระดับถึงจักรพรรดิทำให้พวกเขาก็ตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมายทันทีหวังจะใช้ลูกไฟแห่งจิติญญาของมันแทนเพื่อประหยัดเวลาในการเดินทางการต่อสู้จึงเริ่มต้นขึ้นทันที
ในขณะที่พวกเขากำลังต่อสู้กับอสูรศาสตราตัวนั้นพวกเขาเชื่อว่ามีโอกาสชนะ แต่ทั้งหมดกลับหลงกลของมันอย่างไม่รู้ตัว ใยแมงมุมอันเป็พิษถูกปล่อยออกมาปกคลุมทุกคนโดยไม่มีใครทันระวังและเนื่องจากมันเป็ระดับจักรพรรดิแมงมุมทำให้พิษของมันจึงรุนแรงกว่าแมงมุมปกติถึงร้อยเท่า
ไม่กี่นาทีต่อมามันใช้ใยอันเหนียวและมีพิษแน่นพันตัวพวกเขาไว้ทีละคน ทำให้ไม่สามารถขยับตัวได้ธีระถูกจับก่อนใครเพราะใยแมงมุมอัสนีของเขาไม่อาจต้านทานสิ่งนั้นได้ เพื่อน ๆและครูของเขาที่ติดพิษต่างเริ่มอ่อนแรงและหมดสติไปทีละคน เหลือเพียงเขา…ที่ทำได้เพียงยืนมองเพื่อนรักที่กำลังจะจากไปอย่างไร้หนทางช่วยเหลือ
ขณะเดียวกันแมงมุมเดินตรงเข้ามาหาเขา มันยกขาอันมีปลายที่แหลมคมขึ้นหมายจะปลิดชีพเขาธีระไม่สามารถแม้แต่จะขยับตัวได้ เขาได้แต่หลับตาลงอย่างสิ้นหวังแต่โชคชะตาก็ยังไม่ตัดขาดเขาจากชีวิต
เมื่อหอกเล่มหนึ่งพุ่งทะลวงหัวของมันตามมาด้วยลูกธนูนับสิบที่กระหน่ำโจมตีอย่างไม่หยุดยั้งผู้อำนวยการโรงเรียนปรากฏตัวพร้อมเหล่าคุณครูที่โรงเรียนที่มีศาสตราวุธได้เดินทางตามมาช่วยได้ทันเวลาพอดีพวกเขาร่วมกันสังหารจักรพรรดิแมงมุมตัวนั้นลงได้สำเร็จ ส่วนธีระก็ได้รับลูกไฟแห่งจิติญญาตามที่้า
หลังจากนั้นเขาเดินไปยังร่างของเพื่อนและครูที่นอนแน่นิ่ง พยายามปลุกพวกเขาให้ตื่นขึ้นจนกระทั่งในที่สุด ผู้อำนวยการของโรงเรียนเดินมาบอกเขาว่าทุกคนได้จากไปแล้ว…เมื่อรู้แบบนั้นแล้วธีระทรุดลงกับพื้น เขาไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินก่อนจะพยายามปลุกเพื่อน ๆ ของเขาอย่างสุดชีวิต แต่ไม่ว่าจะทำยังไงเพื่อนก็ไม่ได้รับคำตอบรับใด ๆ นั่นทำให้เขาจำต้องยอมรับความจริง ว่าเพื่อน ๆของเขาได้จากไปแล้ว
ธีระจึงเดินโซเซออกมาด้วยความสิ้นหวังและมานั่งหลอมเกราะอาวุธระดับ3 ทั้งน้ำตาเขารู้สึกว่าความสำเร็จนั้นไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่สูญเสียไปเลยแม้แต่น้อย
ธีระ:ข้า..ข้า เสียใจกับวันนั้นมาก จนฝันร้ายกลับมาอีกครั้งเมื่อข้า้าจะเลื่อนขั้นเป็นักรบขั้นสอง ซึ่งข้าต้องหลอมเกราะอาวุธส่วนหัวให้ได้ระดับสาม แต่ข้า…ก็ล้มเลิกไปในที่สุดเพราะไม่อยากให้ใครต้องมาตายเหมือนวันนั้นอีก
ธีระกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านเมื่อเล่าถึง่เวลาแห่งความทรงจำอันเ็ปราวกับาแที่ไม่เคยจางหาย น้ำตาที่รื้นอยู่ในเบ้าตาเอ่อล้นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่แม้เขาจะพยายามเก็บงำความรู้สึกไว้ก็ตาม ทิวและเด็กคนอื่น ๆต่างก็เศร้าะเืใจกับสิ่งที่ได้ยิน
ทิว:เสียใจด้วยนะครับ…
ธีระ:ช่างมันเถอะ เื่มันผ่านมานานแล้ว อ้าว… นี่ หมดชั่วโมงเรียนแล้วนี่
เขากล่าวตัดบทด้วยน้ำเสียงที่เร่งรีบ พร้อมกับมองไปที่พระอาทิตย์ที่อยู่ด้านนอกหน้าต่าง
เด็กนักเรียนในห้อง: ครับ/ค่ะ
หลังจากนั้นธีระก็เดินออกจากห้องไป ส่วนทิวและเด็กคนอื่น ๆในห้องก็นั่งเรียนในคาบต่อไปอย่างปกติเหมือนในทุก ๆ วัน
จนถึง่เลิกเรียนทิวก็ได้มาเจอกับพี่ชายของเขาอีกครั้ง พวกเขาทั้ง 4 คนตกลงจะเดินกลับบ้านด้วยกันเพราะบ้านของแต่ละคนนั้นอยู่ใกล้ ๆ กัน แต่กล้าก็ถูกครูใหญ่รงค์เรียกตัวไปคุยด้วยเป็เื่ส่วนตัว
ทิวที่ไม่กล้าไปไกลจากพี่เลยขออยู่กับกล้าและบอกให้อีกสองคนเดินกลับบ้านไปก่อน เมื่อทรและรางเดินลับสายตาไปบรรยากาศรอบ ๆ ก็เงียบลงตามปกติ สายลมเย็นพัดผ่านใบไม้ที่ไหวเอนเบา ๆแสงแดดยามเย็นราวกับอ่อนแรงลงจนทุกอย่างดูเหมือนหยุดนิ่งครูใหญ่รงค์จึงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มหนัก
รงค์: ไอ้หนู…เอ็งเป็พี่ใช่ไหม
กล้า:ครับ ส่วนนี่น้องชายข้า ไอ้ทิว
รงค์: ไอ้เด็กน้อยคนนี้เองสินะที่ได้แสดงศาสตราวุธในวันนั้นด้วยสินะ
ทิว:ครับครูใหญ่ แต่ข้าก็ไม่สามารถแสดงศาสตราวุธออกมาได้อยู่ดีล่ะครับคงเป็เพราะข้าอายุยังไม่ถึงตามกำหนดล่ะมั้งครับ…
คำพูดของทิวทำให้ครูใหญ่ยิ้มเล็กน้อยแต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่ทำให้ทิวรู้สึกผ่อนคลายกลับเป็เหมือนรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความน้อยใจนิด ๆ
รงค์: ไอ้หนู!เอ็งเข้าใจผิดแล้วล่ะ
กล้าและทิวที่ได้ยินแบบนั้นเขาไม่ได้กล่าวตอบอะไรออกไปแต่ใบหน้าของพวกเขานั้นเป็ไปด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจ
รงค์: ที่จริงครูฝึกสอนคนนั้นไม่มีพลังมากพอที่จะผสานพลังและส่งพลังให้เพื่อให้เ้าแสดงศาสตราวุธได้ นั่นแหละปัญหาหลัก ๆ…
กล้า:ทำไมล่ะครับ! ทั้ง ๆ ครูฝึกคนนั้นก็ใช้พลังอย่างมาก
รงค์: ก็ใช่ที่ครูฝึกคนนั้นใช้พลังอย่างมากแต่มันไม่มากพอที่จะให้ศาสตราวุธนั้นปรากฏออกมา จากที่ข้าเห็นข้าไม่รู้ว่าศาสตราวุธของเ้าหนูนั้นจะเป็อะไร รู้ ๆ แค่ว่ามันใช้พลังอย่างมากเพราะงั้นมันน่าจะต้องเป็ศาสตราวุธที่มีพลังมากเช่นกัน
กล้า:แล้วยังไงต่อหรอครับ ที่ครูพูดมาหมายถึง..
รงค์:เ้าหนูเอ๋ย… น้องชายของเ้านั้นมีศาสตราวุธแล้ว
เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้วทิวตาตั้งขึ้นมาทันที เขากำมือพี่ชายของเขาไว้แน่นเขาเริ่มรู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวออกไปอย่างเร่งรีบ
ทิว: จริงหรอครับ!..
รงค์:เพียงแต่ตอนนี้ข้าดูก็รู้ว่า ทุกคนในหมู่บ้านของเราครูฝึกเ่าั้ยังไงก็ไม่มีพลังมากพอที่จะช่วยผสานพลังให้น้องชายของเ้าให้แสดงศาสตราวุธออกมาได้ ต่อให้เป็ข้าก็ไม่ได้เช่นกัน
กล้า:แล้ว..น้องข้าต้องทำยังไงล่ะครับครูใหญ่
รงค์:เื่นั้น เขาต้องหาคำตอบเอง
สิ้นสุดคำกล่าวนั้นครูใหญ่รงค์ก็เดินจากไปทันที ทิ้งให้กล้าและทิวยืนงงอยู่สักพักพวกเขาไม่เข้าใจคำพูดของครูใหญ่เท่าไรนัก แต่ทั้งสองก็เดินกลับบ้านกันต่อไป
ระหว่างทางกลับบ้านยังคงเงียบสงัดทั้งสองพี่น้องเริ่มออกเดินทางกลับบ้านโดยไม่ได้พูดอะไรกันอีกเสียงรองเท้ากระทบพื้นถนนดินดังเป็จังหวะช้า ๆทิวก้มหน้าครุ่นคิดถึงคำพูดของครูใหญ่ ขณะที่กล้าก็มีสีหน้าครุ่นคิดไม่ต่างกันแม้คำพูดของครูใหญ่จะเป็ปริศนา แต่สิ่งหนึ่งที่ทิวรู้แน่ชัดคือเขาต้องหาคำตอบนั้นให้ได้ ไม่ว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าจะเป็อะไรก็ตาม
76K
