เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นภรรยาเศรษฐีนีแม่ลูกสามในยุค 80 [จบ]

        “ผมไม่เชื่อหรอกคุณให้เสวี่ยหรูมาบอกกับผมด้วยตัวเองสิ” แม้ว่าจางหวาเฟิงจะพูดเช่นนี้แต่ในใจของเขากลับไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย

        ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องตลอดสามปีมานี้หลังจากที่หลี่เสวี่ยหรูกลับเมืองหลวงไปเธอก็ไม่เคยติดต่อเขามาเลยสักครั้ง เมื่อสองวันก่อนนั่นอีกหญิงขี้เหร่ที่เขาฉุดมาผิดคนก็ยังบอกเขาอีกว่าหลี่เสวี่ยหรูน่ะรังเกียจเขาจะตายแถมยังดูแคลนเขาด้วย

        แต่ตอนที่เขาหาตัวหลี่เสวี่ยหรูเจอ เธอกลับพูดจารักใคร่ลึกซึ้งและไม่ว่าจะพูดอะไรก็ดูมีเหตุผลเสียทุกอย่างอีกทั้งเธอยังไม่ได้ปฏิเสธตอนที่เขาเข้าใกล้เธออีก

        จางหวาเฟิงในเวลานั้นเชื่อคำพูดของหลี่เสวี่ยหรูเข้าเต็มเปาแต่เมื่อเขามาคิดไตร่ตรองดูทีหลังก็พบว่าในคำพูดของหลี่เสวี่ยหรูมีช่องโหว่อยู่เต็มไปหมด

        ตอนนี้การปรากฏตัวของหลี่กั๋วกังได้ทำลายจินตนาการอันสวยงามครั้งสุดท้ายที่เขามีต่อหลี่เสวี่ยหรูลงไปหมดแล้ว

        เพราะงั้นหลี่เสวี่ยหรูคิดจะทิ้งเขาแล้วไปหาผู้ชายคนอื่นจริงๆงั้นหรือ?

        เหอะ เขาไม่ยอมหรอก!

        “ฉันไม่มีทางปล่อยให้เสวี่ยหรูมาเจอนายหรอก...เสวี่ยหรูเองก็ไม่ต้องการจะพบนายด้วย”หลี่กั๋วกังกล่าว “พวกเธอสองคนไม่จำเป็นต้องพบหน้ากันอีกแล้ว”เขาตบซองเงินพลางกล่าวว่า “ในนี้มีเงินอยู่ห้าร้อยหยวน เงินเท่านี้เพียงพอให้นายกลับบ้านเกิดไปตบแต่งภรรยาสวยๆได้สักคนแล้ว”

        วัฒนธรรมการแต่งงานในชนบทจะมอบสินสอดหลักๆอยู่สามอย่าง ได้แก่ นาฬิกา จักรเย็บผ้า และจักรยานรวมมูลค่าของสามอย่างนี้ก็แค่สี่ร้อยหยวนเท่านั้นแต่หลี่กั๋วกังยังใจดีให้เขาเพิ่มอีกหนึ่งร้อยหยวนจึงรวมทั้งหมดเป็นเงินห้าร้อยหยวนเขารู้สึกว่าจำนวนเงินขนาดนี้ ตระกูลหลี่ของพวกเขาก็ชดเชยให้จางหวาเฟิงมากพอแล้ว

        ถ้าจางหวาเฟิงฉลาดก็คงรีบรับเงินแล้วจากไปเสียแต่หากเขา...

        “ผมมีเสวี่ยหรูอยู่แล้วทั้งคนผมมีใจให้แค่เสวี่ยหรูเพียงคนเดียวไม่มีทางแต่งกับผู้หญิงคนอื่นได้หรอก” จางหวาเฟิงฉีกยิ้มเผยให้เห็นฟันเกๆ ของเขา“ผมกับเสวี่ยหรูน่ะ เนื้อแนบเนื้อกันไปแล้วล่ะครับคุณลุงคุณจะให้ผมได้แล้วทิ้งอย่างนั้นหรือ ผมเองก็ไม่ใช่คนประเภทนั้นเสียด้วยสิ”

        หลี่กั๋วกังมีสีหน้าแย่ลงทันที“พูดไร้สาระอะไรกัน! นายเองก็ไม่ลองส่องกระจกดูตัวเองซะหน่อยล่ะ เป็นแค่คางคงอย่าริอาจคิดกินเนื้อหงส์นายคิดว่าเสวี่ยหรูจะชอบนายจริงๆ งั้นหรือ?”

        “ทำไมจะไม่ชอบผมเล่า?พ่อของผมเป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้าน ส่วนป้าใหญ่ของผมก็แต่งงานกับเลขานุการประจำเมืองตอนนั้นการที่เสวี่ยหรูจะกลับมาได้หรือไม่ได้ก็ขึ้นอยู่กับคำพูดของผมทั้งนั้น!เป็นเธอที่ยอมถอดเสื้อผ้าตัวเองออกแล้วลงมือยั่วยวนผม”

        ไม่อาจปล่อยให้เขาออกไปพูดจาไร้สาระเช่นนี้ได้เด็ดขาด!

        หลี่กั๋วกังถลึงตาด้วยความโกรธตอนนี้ในใจเขามีเพียงความคิดนี้เท่านั้น

        “ฉันจะไม่ปล่อยให้หลี่เสวี่ยหรูแต่งงานกับนายเด็ดขาด”หลี่กั๋วกังกล่าว “ถ้านายคิดว่าห้าร้อยหยวนมันน้อยเกินไป งั้นพวกเราก็มาหารือกันอีกครั้ง...นายต้องการเท่าไหร่?”

        “ผมไม่ต้องการเงินหรอกผมต้องการแค่หลี่เสวี่ยหรูเท่านั้น!” จางหวาเฟิงพูดในใจต่อว่า ‘คิดว่าฉันโง่จริงๆ หรือ? หากแต่งกับหลี่เสวี่ยหรูแล้วก็ได้ทั้งเงินทั้งคนงามแม้แต่หน้าที่การงานก็ยังได้ด้วย’ 

        หลังจากเขากล่าวจบเขาก็ผลักเก้าอี้ออกแล้วยืนขึ้นหันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้องไป

        “หยุดเดี๋ยวนี้!”หลี่กั๋วกังจะยอมปล่อยให้จางหวาเฟิงหนีไปได้อย่างไรเขายืนขึ้นแล้วยื่นมือออกมาขวางไว้ “เจ้าหนุ่ม นายก็จงฉลาดหน่อยเถอะนะอย่าปฏิเสธเงินเลย...แม้นายจะหลงใหลเสวี่ยหรูขนาดไหนแต่เสวี่ยหรูน่ะไม่อยากแต่งกับนายเลยพวกเธอสองคนก็แยกทางกันแต่โดยดีเถอะ ถ้านายมีเงินอยู่ในมือ อยากตบแต่งภรรยาแบบไหนก็จะไม่ได้เชียวหรือ?”

        จางหวาเฟิงหรี่ตาลงไม่ได้พูดอะไร เหมือนเขากำลังฟังและเก็บไปพิจารณาถึงข้อดีและข้อเสีย

        หลี่กั๋วกังรู้สึกโล่งใจไปหนึ่งเปลาะ

        ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที จางหวาเฟิงก็หันกลับไปนั่งที่เดิมแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม“คุณลุง ผมว่าคุณก็พูดถูกอยู่เหมือนกันนะ”

        หลี่กั๋วกังเอง ก็กลับมานั่งที่ของตนแล้วเช่นกัน

        ในเวลานี้บริกรเข้ามาส่งอาหารพอดีพ่อครัวมีทักษะฝีมือในการทำอาหารดีมาก รูปลักษณ์อาหารก็ดูสวยงามอาหารเหล่านี้เต็มไปด้วยสีสันและกลิ่นน่าทาน ทำให้คนเห็นแล้วน้ำลายสอเลยทีเดียว

        จางหวาเฟิงกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

        หลี่กั๋วกังมีเรื่องในใจจึงกินไม่ลงดังนั้นเขาจึงนั่งมองจางหวาเฟิงกินอาหาร ผ่านไปประมาณห้านาที เขาก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากถามออกมา“นายต้องการเงินเท่าไหร่กันแน่?”

        จางหวาเฟิงกลืนอาหารในปากลงท้องแล้วเอ่ยตอบ“มันก็ขึ้นอยู่กับว่า พวกคุณคิดว่าหลี่เสวี่ยหรูมีค่าแค่ไหน”

        คำพูดนี้ฟังดูน่าเกลียดเกินไปแล้วราวกับเขากำลังขายลูกสาวตัวเองเสียอย่างนั้นหลี่กั๋วกังมีสีหน้ามืดมน “คนเราต้องรู้จักพอ เงินห้าร้อยหยวนที่ฉันเตรียมไว้ให้นายก็นับว่าไม่น้อยแล้วนักศึกษามหาวิทยาลัยอดทนไม่กินไม่ดื่มทั้งปีก็ยังเก็บเงินไม่ได้เท่านี้เลย...เอาอย่างนี้แล้วกันฉันให้นายเพิ่มอีกหนึ่งร้อยหยวนถือว่าเป็นค่าเดินทางพิเศษสำหรับนาย”

        จางหวาเฟิงยิ้มเยาะแล้ววางตะเกียบลงบนโต๊ะ“คุณจะส่งขอทานออกไปหรือไง? อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะในตำแหน่งรองผู้จัดการโรงงานเงินเดือนๆ หนึ่งก็เกือบหนึ่งร้อยหยวนแล้วกับเงินหกร้อยหยวน มันก็เป็นแค่เงินเดือนครึ่งปีของคุณเอง”

        หลี่กั๋วกังออกปากถาม“งั้นนายต้องการเท่าไหร่?”

        จางหวาเฟิงเรียกร้องคำโต “…หนึ่งพัน?”

        “หนึ่งพัน?” หลี่กั๋วกังคาดไม่ถึงว่าจางหวาเฟิงจะโลภมากขนาดนี้มีตั้งกี่ครอบครัวที่มีเงินเก็บไม่ถึงหนึ่งพันหยวนเลยด้วยซ้ำแต่เขาอ้าปากทีก็พูดออกมาได้ว่าหนึ่งพันหยวน หลี่กั๋วกังสามารถหาเงินก้อนนี้ได้สบายๆแต่ทำไมเขาต้องมอบมันให้จางหวาเฟิงด้วยเล่า? 

         “มากเกินไปแล้วฉันจะไปหาเงินหนึ่งพันหยวนมาให้นายได้จากที่ไหนกันเล่า?”

        จางหวาเฟิงต่อรอง“งั้นคุณให้ได้เท่าไหร่ล่ะ?”

        หลี่กั๋วกังครุ่นคิดแล้วจึงตอบไปว่า“มากสุดก็แปดร้อยหยวน” นี่เป็นจำนวนเงินสูงสุดที่เขายอมรับได้แล้ว

        จางหวาเฟิงดูมีความสุดมากในคราวนี้“ได้ แปดร้อยก็แปดร้อย”

        หลี่กั๋วกงพลันมีความสุขขึ้นมา

         “แต่ว่า...” จางหวาเฟิงยิ้มทะเล้น“ใครจะอยากกลับไปอยู่ชนบทกัน ในเมื่อสามารถอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ได้เช่นนี้รองผู้จัดการโรงงานหลี่คุณหางานในปักกิ่งในผมสักงานสิครับ เรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องยากหรอกใช่ไหม?”

        หลี่กั๋วกังแทบจะคุมสีหน้าไม่อยู่เขาเกือบจะหลุดด่าออกมา ‘แกก็ช่างไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างเลยยังคิดจะทำงานที่ปักกิ่งอีกเนี่ยนะ แกคู่ควรงั้นหรือ!’

        จางหวาเฟิงมีเหตุผลเพียงพอเขากล่าวเสริม “คุณดูสิ หากผมแต่งงานกับหลี่เสวี่ยหรูเช่นนั้นผมก็ได้อาศัยอยู่ในเมืองปักกิ่งแล้วไม่ใช่หรือ? แต่ละเดือนเสวี่ยหรูมีรายได้สี่สิบกว่าหยวนเท่านี้ก็เพียงพอที่จะเลี้ยงครอบครัวได้แล้ว ผมมีเมียแล้ว เงินก็มีแล้วแต่ยังไม่มีงานทำ...ตอนนี้ไง คุณก็ช่วยหางานให้ผมหน่อยสิ ผมก็ต้องมีงานทำด้วยนะ”

        ทั้งในและนอกคำพูด ล้วนแต่เป็นตัวเขาที่ขาดทุน

        หลี่กั๋วกังรู้สึกเหมือนเลือดขึ้นหน้าเขาโกรธจนตาดำมืด เขาไม่เคยเห็นคนถ่อยที่หน้าด้านหน้าทนไร้ยางอายแบบนี้มาก่อนเลย!

        จางหวาเฟิงนั่งไขว้ขาพลางแกว่งขาไปมา“ผมต้องการเงิน และก็ต้องการงานด้วย คุณลุงรีบจัดการให้ผมโดยเร็วที่สุดเลยนะตราบใดที่ผมมีงานทำแล้ว จากนี้ไปผมกับหลี่เสวี่ยหรูก็จะกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน”

        หลี่กั๋วกังกล่าวทันควัน“ฉันจะไปหางานให้นายได้จากไหน?! ฉันให้เงินนายหนึ่งพันหยวนก็แล้วกันส่วนนายรับเงินแล้วอยากไปที่ไหนก็ตามใจ แบบนี้เป็นอย่างไร?”

        จางหวาเฟิงกล่าวตอบ “คุณลุง คุณเป็นถึงรองผู้จัดการโรงงานทั้งโรงงานเสื้อผ้า นอกจากหัวหน้าโรงงานแล้ว รองลงมาก็เป็นคุณ...โอ้ ใช่แล้วผมยังได้ยินมาอีกนะว่า อีกเดี๋ยวคุณลุงก็จะได้ขึ้นเป็นหัวหน้าโรงงานแล้วนี่นาหากเรื่องที่ว่าหลี่เสวี่ยหรูอยากกลับเมืองหลวงจนถึงขั้นมายั่วยวนผมถึงที่หรือแม้แต่เรื่องที่เธอกลับเมืองปักกิ่งไปแล้วก็ทิ้งคู่รักจากชนบทอย่างไม่สนใจใยดี ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไปล่ะก็ไม่รู้ว่าคุณลุงยังจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าโรงงานอีกไหม? อย่างไรผมก็ไม่กลัวขายหน้าผู้คนอยู่แล้ว หากไม่หางานให้ผมผมก็แค่ไปหาหัวหน้าของเสวี่ยหรู...ไม่สิ ไปหาหัวหน้าของคุณลุง แล้วคุยกับเขาเสียหน่อย”

        หลี่กั๋วกังกัดฟันกรอด“นายมันบ้าไปแล้ว โรงงานเสื้อผ้าเป็นของรัฐบาล ฉันพูดไปก็ไม่มีประโยชน์!”

        จางหวาเฟิงหัวเราะเยาะอีกฝ่ายแล้วเคาะนิ้วลงกับโต๊ะอาหารพลางกล่าวว่า “คุณลุงคุณทำเหมือนผมเป็นเด็กสามขวบเลยนะ! ผมบอกคุณไว้เลยผมไม่ต้องการเป็นแค่คนงานชั่วคราว แต่ผมต้องการเป็นคนงานประจำ...หากลุงสามารถหางานให้ผมได้ล่ะก็ผมจะคิดเงินลุงแค่ห้าร้อยหยวนก็พอครับ!”