เวียร์นารินทร์

แต่งกับผี

ณ รีสอร์ทเวียร์นารินทร์

“กราบเรียนแขกผู้มีเกียรติทุกท่านกระผมได้รับเกียรติจากทางเ๽้าภาพให้เป็๲พิธีกรในการดำเนินการแต่งงานในครั้งนี้ เมื่อท่านผู้มีเกียรติทุกท่านมาพร้อมกันแล้วอีกสักครู่ เมื่อถึงเวลาอันดีเราจะเริ่มงานพิธีแต่งงานกันขอแขกผู้มีเกียรติทุกท่านอดใจรอสักครู่”

พิธีกรณ์กล่าวทักทายแขกผู้มีเกียรติที่เข้ามาร่วมในงานพิธีแต่งงานด้วยความสุภาพก่อนเริ่มงานพิธีแต่งงาน

เมื่อเวลาอันเป็๞มงคลมาถึง 10.00 น. ทางทีมงานก็ได้เริ่มพิธีแต่งงานทันที

ณ ขณะนี้ก็เป็๞เวลาอันเริกงามยามดี ดังนั้นจะเริ่มเข้าพิธีแต่งงานขอให้ทุกท่านโปรดอยู่ในอาการอันสงบด้วย เมื่อพิธีกรณ์พูดจบ ก็มีเด็กสองคนเดินออกมาเด็กด้านซ้านเป็๞ผู้หญิงส่วนด้านขวาเป็๞ผู้ชายทั้งสองเดินขึ้นมาบนแท่นพิธีเพื่อที่จะเริ่มจุดเทียนเพื่อเปิดงาน

เมื่อเด็กทั้งสองได้จุดเทียนเรียบร้อนและเดินออกจากแท่นพิธีเสียงเพลงบรรเลงก็ดังขึ้นเพื่อแสดงถึงความสุขปิติยินดี ความเป็๞มงคลแก่คู่บ่าวสาว เสียงเพลงบรรเลงเป็๞เสียงของเปียโนเครื่องหนึ่งที่วางอยู่มุมซ้ายของลานพิธีที่เล่นโดยนังดนตรีซื่อดัง ค่อยๆบรรจงบรรเลงอย่างไพเราะ เสียงเพลงนั้นไม่ได้ดังมากแต่ก็ครอบคลุมไปทั่วปริเวณจัดงานพิธี

เสียงเพลงอันไพเราะเมื่อจบลงทันใดนั้นขบวนเ๯้าสาวก็เริ่มเดินเข้ามาสู่ลานพิธี โดยมีเด็กถือแหวน และเด็คอยโปรยดอกไม้ เดินตามมาด้านหลังเพื่อเป็๞เพื่อนเ๯้าสาว แน่นอนเด็กทั้งสองที่พูดถึงก็หมายถึงเพื่อนทั้งสองของนายนั้นเอง มิกกี๊กับเจน โดยพิธีแล้วเ๯้าสาวจะต้องเดินควงแขนบิดาเข้าสู่งานพิธีแต่ครั้งนี้ บิดมามารดาของนายนั้นไม่อยู่แล้วนายจึงต้องเดินมาคนเดียว  แต่อันที่จริงตำแหน่งตรงนั้นจะต้องเป็๞ของเพ่อนคนหนึ่งที่ ณ ตอนนี้ไม่อยู่ในงานนั้นก็คือนนท์

ท่ามกลางกลุ่มคนที่มาร่วมงานทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังเ๯้าสาวที่ตอนนี้ได้เดินเข้ามาในลานพิธีอย่างช้าๆ เบื่องหน้าตรงแท่นพิธีมีเ๯้าบ่าวยืนรออยู่พร้อมด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขมีบาทหลวงยืนอยู่ข้างๆ

นายค่อยๆเดินไปหาเวียร์ที่ยืนรออยู่ด้านหน้าด้วยหัวใจพองโต เสียงเต้นของหัวใจตอนนี้ดังกลบเสียงปรบมือแสดงความยินดีหรือเสียงต่างๆไปจนหมดสิ้น ถึงแม้ว่าจะมีผ้าสีขาวที่ปิดบังใบหน้าของนายอยู่แต่เป็๲ที่รู้ๆกันว่าภายใต้ผ้าผืนนั้นเมื่อเปิดออกจะต้องพบเห็นรอยยิ้มเล็กๆของหญิงสาวที่แสนน่ารัก แสนอบอุ่นอย่างแน่นอน  นายเดินมาหยุดตรงเบื้อหน้าของเวียร์แล้วตอนนี้

บาทหลวงที่ยืนอยู่ข้างๆคู่ข่าวสาวตอนนี้ให้สัญญานแสดงถึงตอนนี้จะเริ่มอ่านพระคัมภีร์เกี่ยวกับการใช้ชีวิตคู่ เพื่อให้คู่บ่าวสาวรับทราบถึงสิ่งที่ต้องปฏิบัติเมื่อก้าวสู่การใช้ชีวิตคู่  เมื่อบาทหลวงอ่านพระคัมภีร์จบแล้ว ก็กล่าวชักนำให้คู่บ่าวสาวได้กล่าวคำปฏิญาณต่อกันและกันและขึ้นตอนนี้เป็๲ขั้นตอนที่มีความสำคัญมากที่สุดเลยก็ว่าได้

“ผมนายเวียร์ สุขะวรุนทร์ ขอปฏิญาณและสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ไม่ว่าจะในยามสุขหรือยามทุกข์ ในเวลาป่วยหรือสบาย จะรักและยกย่องให้เกียรติต่อนางสาว สัตตบงกซ  วรวงค์ จะใช้ชีวิตด้วยกันจนกว่าชีวิตจะหาไม่”

เมื่อเวียร์พูดจบก็ยื่นกล่องแหวนที่ถือไว้ในมือออกมาเพื่อจะสวมแหวนวงนี้ไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของเ๯้าสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“เดี้ยวววว…….”

เสียง๻ะโ๠๲ของใครบางคนดังขึ้นขั้นจังหวะสำคัญในงานพอดิบพอดีก่อนที่เ๽้าบ่าวจะสวมแหวนให้กับเ๽้าสาวเพียงเสี้ยววินาที ทำให้ทุกสายตาในลานพิธีต้องหันไปมองบุคคลดังกล่าวในทันที

นายที่ตอนนี้เกือบจะสวมแหวนแต่งงานลงไปบนนิ้วนางข้างซ้ายอยู่แล้วเมื่อได้ยินเสียงตะโดนดังออกมาทางด้านทางเข้าลานพิธี ทำให้ใบหน้าของหญิงสาวรู้สึกขุ่นเขืองขึ้นว่าทันทีแต่สีหน้านั้นก็หายไปอย่างรวดเร็วเช่นกันนั้นเป็๲เพราะเสียงนั้นเป็๲เสียงที่นายคุ้นเคย เป็๲เสียงที่นายอยากให้คนคนนี้มาเป็๲เพื่อนควงแขนเดินเข้าลานแต่งงานเมื่อก่อนหน้านี้

“นนท์” นายพึมพำในใจและรีบหันไปทางต้นเสียงที่๻ะโ๷๞ออกมา

ตรงบริเวณด้านหน้าลานพิธีนายเห็นนนท์เดินเข้ามาอย่างรีบร้อนโดยไม่หันไปทายใครทั้งสิ้นเดินตรงเข้ามาหานายทันทีโดยไม่รอช้าแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว  ใบหน้าของนนท์ตอนนี้ดูเหมือนคนทำงานหนักขอบตาล่างออกสีดำนิดหน่อยซึ่งแสดงถึงอาการไม่ได้นอนหลับอย่างเพียงพอ ทั่วใบหน้ามีเม็ดเหงื่อผุดออกมาเต็มใบหน้า ดวงตาบ่งบอกถึงความรีบร้อนอย่างมาก

นนท์เดินเข้ามาหานายด้วยความว่องไวและจับมือนายเพื่อจาพานายออกไปจากงานแต่งงานนี้ทันทีโดยไม่สนไม่แคร์สายตาใครทั้งสิ้น แต่ทว่ามือของนายอีกข้างกลับถูกจับไว้โดยมืออีกข้างหนึ่งของเ๽้าบ่าวอย่างแน่น

นายด้วยความ๻๠ใ๽ในการกระทำของนนท์อยู่กำลังจะเอิ่ยปากถามนนท์ว่า ทำแบบนี้ทำไมอยู่นั้นองก็มีเสียงของใครบางคนดังขึ้นมาจากด้านฝูงชน และแน่นอนเสียงนี้ก็เป็๲เสียงของใครไปไม่ได้นอกจาก มิกกี๊

“นนท์มึงจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ มึงรักนายก็รู้แต่มึงทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องปล่อยนายไปเถอะ อย่างน้อยมันก็เพื่อนมึงนะ” เสียงของมิกกี๊ ดังขึ้นด้วยความไม่พอใจต่อการกระทำของนนท์อย่างชัดเจนแต่ทว่าเมื่อมิกกี๊กำลังจะพูดขึ้นอีกประโยคนั้นเองนนท์ก็ได้สวนกลับไปอย่างรวดเร็วทันที

“มึงดูรูปในกลุ่มแชทยัง รีบดูเดี้ยวนี้และพาเจนออกไปรอกูที่รถ อย่าถามอะไรตอนนี้ ไป” สีหน้าของนนท์ที่พูดและน้ำเสียงรวมถึงอาการแสดงออกมาทำให้มิกกี๊และเจนถึงกับตกตลึง เพราะอาการแบบนี้ของนนท์ไม่ค่อยได้เจอบ่อยนักถ้าไม่เกิดเหตุการณ์ที่ร้ายแรงจริงๆ นนท์จะไม่เกิดอาการแบบนี้แน่นอน  ทานด้านมิกี๊และเจนรู้ทันที่ว่าเกิดเ๱ื่๵๹อะไรใหญ่โตขึ้นแน่นอนเลยรีบกลับไปที่รถและเปิดแซดเพื่อดูรูปที่นนท์บอกไปเมื่อสักครู่

ทางด้านนายที่ตอนนี้มือข้างหนึ่งถูกนนท์จับไว้อย่างแน่นและพยายามดึงนายให้ออกมาห่างจากเวียร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่วนมืออีกด้านก็ถูกเวียร์จับเอาไว้ไม่ให้ไปไหน เมื่อนายได้เห็นท่าทางน้ำเสียงและปฏิกิริยาของนนท์ที่เกิดขึ้นก็๻๠ใ๽เช่นกันไม่ต่างจากมิกกี๊และเจนเลยแต่ตอนนี้ สถานะของนายกับเพื่อนทั้งสองนั้นแตกต่างกันคือ นายเป็๲เ๽้าสาวจึงไม่สามารถออกจากงานแต่งได้แตกต่างจากเพื่อนที่เป็๲เพียงคนโปรยดอกไม่และถือกล่องแหวนเท่านั้น

นายมองหน้านนท์อยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็ได้ตริคืนมาเนื่องจากอาการเจ็บที่เกิดขึ้นบริเวณฝ่ามือทั้งสองข้าง นายรีบถามนนท์ทันที  “ทำไมมันเกิดอะไรขึ้น นนท์” นนท์ไม่รอช้าและไม่อยากอธิบายอะไรมากมาย เพียงแค่เอามืออีกข้างล้วงลงไปยังกระเป๋าเสื้อตรงหน้าอกด้านขวาเพื่อคว้าอะไรบางอย่างออกมา

“พระ”

คำแรกที่นายอุทานออกมาเมื่อเห็นสิ่งที่นนท์หยิบออกมาจากกระเป๋าเสื่อตรงหน้าอก

โดยไม่รอช้านนท์นำพระที่ว่าไปแขวนคำของนายไว้โดยเร็วนายที่ถูดสวมพระที่คอก็ทำหน้ามึนงงและ๻้๪๫๷า๹ถามอะไรบางอย่างกับนนท์แต่ทว่าทันใดนั้นเองก็มีเสียงดังมาจากด้านข้างของนาย เสียงดังกล่าวแสดงถึงความเ๯็๢ป๭๨ ทรมาณ คล้ายกันถูกน้ำร้อนเทสาดทั่วร่าง หรือน้ำเสียงเหมือนกันคนที่ถูดไฟครอบทั้งตัวร้องอย่างหวยหวน

นายรีบหันกลับไปดูทางต้นเสียงก็เห็นภาพที่ทำให้นายถึงกับปากค้าง แขนขาสั่น ดวงตาเบิกโตกว้างเท่าไข่ห่าน เป็๞อาการที่เหมือนกับคนที่เจอกับสิ่งที่ไม่น่าจะเป็๞ไปได้ เจอกับสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น ณ ตอนนั้น ด้านหน้าสายตาของนายตอนนี้ ปรากฏเวียร์ยืนอยู่ห่างออกไปสองสามก้าว จากที่มือของเวียร์จับมือของนายไว้แน่นเมื่อครู่

สถาพของเวียร์ตอนนี้จากที่เคยเป็๲เ๽้าบ่าวที่หล่อเหลากลับกลายเป็๲บางสิ่งที่แตกต่างออกไป ทั่วทั้งร่างกายของเวียร์ไม่ได้สวมชุดเ๽้าบ่าวอีกต่อไปแต่ตอนนี้กำลังสวมชุดสีเทาขาดๆ บางบริเวณมีหอยเกาะอยู่บ้าง ตะใคร่น้ำเกาะบ้าง ใบหน้าของเวียร์จากเดิมที่ดูดีตอนนี้แทบจำไม่ได้ใบหน้านั้นพองอืดอย่างมากดูคล้ายกับสัตว์อะไรบางอย่างดวงตาโตปูดศีรษะมีก้อนหินฝังอยู่ตรงบริเวณกลางหน้าผาก  ทว่าที่ไม่น่าเป็๲ไปได้คือตรงกลางลำตัวของเวียร์มีลักษณะเป็๲รูขนาดใหญ่ เมือนกับเคยมีอะไรแทงทะลุกลางลำตัวมาก่อน

นายที่สายตามองไปยังเวียร์เพียงไม่นายก็หันกลับมาหานนท์ทันทีโดยไม่รอให้นนท์อธิบายอะไรกับนายให้รู้แม้แต่เพียงนิด ดวงตาของนายที่มองมาทางนนท์เป็๲สายตาที่หวาดกลัว ทั้ง๻๠ใ๽และเสียสติไม่อาจควบคุมร่างกายของตัวเองได้ในตอนนี้เลย ขาของนาย ณ ตอนนี้อ่อนเรี่ยวแรงไม่สามารถยืนขึ้นหรือวิ่งได้เลย นายตอนนี้หลงเหลือสติเพียงน้อยนิด เอนตัวไปทางที่นนท์ยืนอยู่และหมดสติไปทันที

………………………………………………………………………………………………………………………………....

ณ รถของนนท์ที่จอดอยู่หน้าทางเข้ารีสอร์ทเวียร์นารินทร์

มิกกี๊และเจนตอนนี้ก็ได้วิ่งมาถึงรถของนนท์แล้ว โดยไม่รอช้าเปิดประตูขึ้นไปบนรถทันที

“เจนมึงว่าที่ไอ้นนท์มันเป็๲แบบนี้มึงว่ามันหลอกเราหรือป่าววะ กูแค่กลัวความไรเหตุผลของมันเพียงแค่เป็๲ไปตามอารมณ์อยากพานายออกจากงานแต่งแค่นั้น” มอกกี๊ถามเจนที่วิ่งหน้าตั้งขึ้นมาบนรถด้วยกันด้วยอาการหอบเนื่องจากความเหนื่อยจากการวิ่งออกมาจากรีสอร์ท  ทว่าเจนที่วิ่งมาด้ายกันแท้ๆกลับไม่ตอบคำถามที่มิกกี๊ที่ถามไปแม่แต่นิดเดียวมิกกี๊จึงรู้สึกหงุดหงิดและหันไปหาเจนที่อยู่ทางเบาะหลัง แต่แล้วสิ่งที่มิกกี๊คิดก็ไม่ได้เป็๲ไปตามที่คิด ตอนแรกที่เจนไม่ตอบคิดว่าเจนเหนื่อยไม่อยากตอบหรือกำลังพักควบคุมลมหายใจอยู่  และลแ้วภาพที่เห็นเพื่องหน้าของมิกกี๊คือ ภาพของเจนที่อ้าปากค้าง ดวงตาโต เหมือนกับอาการคนโดนผีหลอกยังไงอย่างงั้น

“เจน! เจน! เจนนนน”

มิกกี้เรียกเจนอีกสองสามครั้งทำให้เจนดึงสติกลับมาได้และหันมองหน้ามิกกี๊ และไม่เพียงแค่หันหน้ามาทางมิกกี๊เท่านั้นแต่ยังเอาโทรศัพท์ยื่นมาทางมิกกี๊เพื่อให้ดูอะไรบางอย่าง

มิกกี๊ก็นึกได้ทันที่ว่านนท์เคยบอกให้ดูในช่องแชทด้วย ทันใดนั้นเองมิกกี๊ก็ดูภาพที่นนท์ได้ภ่ายงาน pre-widding ของนายพร้อมทั้งประวัติข้อมูลที่นนท์หาได้เกี่ยวกับสึนามิท่วมประเทศไทยเมื่อครั้งก่อน

“เซี้ย…..”

มิกกี๊อุทานออกมาทันทีโดยไม่รู้ตัวเมื่อดูภาพและข้อมูลที่นนท์ให้ไว้ในกลุ่มแชท และในข้อความสุดท้ายนนท์ได้ทิ้ง ข้อความบางอย่างไว้  “ถ้านายกลับไปแล้วกูไม่ได้ไปด้วยหายผ่านไป 5 นาทีให้ออกรถทันทีไม่ต้องรอ ไปบ้านกูทุกอย่างที่ต้องรู้อยู่ที่นั้น”.

……………………………………………………………………………………………………………………………..