สีน้ำเงิน!
แสงสีใหม่สว่างวาบขึ้นบนหินทดสอบสีดำขลับ ความเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ทำเอาแม้แต่ยอดฝีมืออย่างไป๋จ่านถึงกับชะงักงัน
สีหน้าของเขากลายเป็เคร่งเครียดปนประหลาดใจ ในฐานะครูฝึกแห่งค่ายอัจฉริยะ เขาผ่านการประเมินเด็กอัจฉริยะมานับไม่ถ้วน ทว่า... คนที่ทำหินทดสอบเปลี่ยนสีได้ ไป๋จ่านเพิ่งเคยเห็นเป็ครั้งแรกในชีวิต!
ไป๋จ่านสูดลมหายใจเข้าลึก หรี่ตาจ้องมองซูอวี่เขม็ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น
"สีน้ำเงิน... อนาคตอย่างน้อยที่สุดต้องไปถึงขอบเขตกายาทองคำ ซูอวี่ผู้นี้ มีคุณสมบัติเข้าค่ายอัจฉริยะ!"
ประโยคสั้นๆ นี้ทำเอาหลิวขวงที่ยืนลุ้นจนตัวโก่งอยู่ด้านข้าง ดีใจจนแทบเนื้อเต้น!
เมืองเหิงเฉิงร้างราจากคำว่า 'อัจฉริยะ' ที่สอบเข้าค่ายอัจฉริยะได้มาหลายปีดีดัก! แต่ทันทีที่ซูอวี่ตบเท้าเข้าค่าย สมาคมนักสู้เมืองเหิงเฉิงย่อมได้รับทรัพยากรสนับสนุนมหาศาล! ถึงตอนนั้น พวกเขาก็สามารถปั้นยอดฝีมือรุ่นใหม่ขึ้นมาได้อีกเพียบ! นี่แหละคือสัจธรรมอันน่าเศร้าของเมืองเล็กชายขอบ
ต่อให้เด็กมีของแค่ไหน แต่ถ้าไร้ทรัพยากรหนุนหลัง ก็ไม่มีทางสู้พวกคาบช้อนเงินช้อนทองจากเมืองใหญ่ได้! นี่คือเหตุผลว่าทำไมความสำเร็จของซูอวี่ถึงทำให้หลิวขวงแทบจะะโโลดเต้น
ยิ่งไปกว่านั้น ศักยภาพสีน้ำเงินการันตีขั้นต่ำถึง 'ขอบเขตกายาทองคำ' อย่าลืมว่าในมณฑลเจียงหนาน ยอดฝีมือขอบเขตกายาทองคำคือขุมกำลังระดับแนวหน้า!
ขนาดครูฝึกค่ายอัจฉริยะอย่างไป๋จ่าน ก็ยังอยู่แค่ระดับกายาทองคำ ส่วนเมืองเหิงเฉิงน่ะหรือ... อย่าว่าแต่ยอดฝีมือเลย แค่เงาขอบเขตกายาทองคำยังไม่เคยโผล่มาให้เห็นสักคน!
นั่นหมายความว่า หากซูอวี่ไม่ด่วนอายุสั้นไปเสียก่อน เขาจะกลายเป็ยอดฝีมือขอบเขตกายาทองคำคนแรกในประวัติศาสตร์ของเมือง! นี่มันเกียรติยศระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน!
ไม่ใช่แค่หลิวขวงที่ยิ้มจนแก้มปริ แม้แต่แววตาที่ไป๋จ่านใช้มองซูอวี่ก็ยังแปรเปลี่ยนเป็ชื่นชมเอ็นดู
ศักยภาพขอบเขตกายาทองคำ... ถือว่าเยี่ยมยอด!
ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้น หินทดสอบกลับเกิดการสั่นะเืขึ้นมาอีกครั้ง!
รูม่านตาของไป๋จ่านหดเกร็งวูบ เขาเบิกตาแทบถลน จ้องมองหินทดสอบเขม็ง
"หรือว่า..."
ความคิดอันบ้าคลั่งหลุดโลกสายหนึ่งแล่นปราดเข้ามาในหัว!
ยังไม่ทันที่ความคิดนั้นจะจบลง ลำแสงสีม่วงเจิดจ้าก็ะเิออกจากหินทดสอบ สาดส่องกลืนกินแสงสีอื่นจนหมดสิ้นในพริบตา!
วินาทีที่แสงสีม่วงอาบไล้ไปทั่วห้อง ไป๋จ่านถึงกับสติหลุด ผุดลุกขึ้นพรวดพร้อมกับอุทานเสียงหลง
"พร์สีม่วง!!"
แววตาของไป๋จ่านอัดแน่นไปด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด
หลิวขวงที่ยืนอยู่ด้านข้างมองอาการของอีกฝ่ายด้วยความมึนงง
ไป๋จ่านสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นก้อนเนื้อที่เต้นระรัวในอก แล้วอธิบายเสียงพร่า
"หินทดสอบจะประเมินศักยภาพแบ่งเป็ สีเขียว สีน้ำเงิน สีม่วง สีส้ม สีแดง และสีทอง ตามลำดับขั้น!"
"สีเขียวคือขอบเขตหลอมภายใน สีน้ำเงินคือขอบเขตกายาทองคำ สีม่วงคือขอบเขตเหินเวหา ส่วนสีส้ม... นั่นคือระดับขอบเขตปรมาจารย์!"
"ส่วนสีแดงกับสีทอง... นั่นคือตัวตนระดับสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวจนไม่อาจจินตนาการได้!"
"รู้ไหมว่าปีนี้ทั้งมณฑลเจียงหนาน เพิ่งจะมีอัจฉริยะระดับสีส้มโผล่มาแค่คนเดียว! ต่อให้เป็ระดับสีม่วง ในค่ายอัจฉริยะก็มีอยู่แค่เจ็ดแปดคนเท่านั้น!"
พูดถึงตรงนี้ แววตาของไป๋จ่านก็ทอประกายเจิดจ้าดุจคนคลุ้มคลั่ง
"นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเมืองชายขอบอย่างเหิงเฉิง จะให้กำเนิดอัจฉริยะระดับสีม่วงได้! หลิวขวง... ครั้งนี้นายสร้างความดีความชอบชิ้นโบแดงแล้ว!!"
ไป๋จ่านจ้องมองแสงสีม่วงบาดตาด้วยอารมณ์เบิกบานสุดขีด!
ตอนแรกเขาคิดแค่จะมาตรวจๆ ให้มันจบๆ ไปตามหน้าที่ ใครมันจะไปคิดว่าเมืองดาดๆ จะมีเพชรเม็ดงามซุกซ่อนอยู่? แต่เมืองเหิงเฉิงแห่งนี้ กลับเพาะพันธุ์สัตว์ประหลาดขึ้นมาจริงๆ!
หลิวขวงพยายามสะกดความปีติที่แทบจะะเิออกจากอก โค้งกายตอบด้วยความนอบน้อม
"เป็หน้าที่ที่ผมสมควรทำอยู่แล้วครับ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
ไป๋จ่านะเิหัวเราะลั่น ในหัวเริ่มร่างแผนการปั้นซูอวี่ให้เป็ยอดมนุษย์อย่างรวดเร็ว
ทว่า... กลางเสียงหัวเราะนั้นเอง หินทดสอบในมือของซูอวี่... กลับเริ่มสั่นะเืขึ้นมาอีกครั้ง!
รอยยิ้มของไป๋จ่านแข็งค้างบนใบหน้า
"เชี้ย! ยังไม่จบอีกเรอะ!?"
ต่อให้เป็ยอดฝีมือที่ผ่านโลกมาโชกโชนอย่างเขา ก็ยังหลุดสบถออกมาอย่างหยาบคาย!
ใครหน้าไหนมันจะทำให้หินทดสอบเปลี่ยนสีแล้วเปลี่ยนสีอีกได้แบบนี้!? ั้แ่ก่อตั้งค่ายอัจฉริยะมา ซูอวี่คือคนแรกในประวัติศาสตร์!
ถึงปากจะด่า แต่ในใจของไป๋จ่านกลับตื่นเต้นจนเืลมเดือดพล่าน!
ศักยภาพสีม่วงก็ถือว่าเป็ยอดคนแล้ว แต่ถ้ามันเปลี่ยนสีได้อีก...
งั้นก็ต้องเป็สีส้มสิวะ?!
นั่นมันตั๋ววีไอพีสู่ 'ขอบเขตปรมาจารย์' เชียวนะโว้ย!
ทั่วทั้งมณฑลเจียงหนานอันกว้างใหญ่ ตัวตนระดับขอบเขตปรมาจารย์ที่เปิดเผยต่อสาธารณะ มีเพียงแค่ 'คนเดียว' เท่านั้น!
ส่วนเบื้องลึกเื้ัจะมีสัตว์ประหลาดเฒ่าซ่อนอยู่อีกกี่คน นั่นไม่ใช่สิ่งที่คนระดับไป๋จ่านจะเอื้อมไปรับรู้ได้
แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะการันตีสถานะอันไร้ผู้ต่อต้านของขอบเขตปรมาจารย์!
อัจฉริยะสีส้ม... จึงเป็สิ่งที่หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร!
ไป๋จ่านและหลิวขวงเบิกตากว้าง จ้องหินทดสอบในมือเด็กหนุ่มเขม็งแทบไม่กล้ากะพริบตา
หินสีดำสั่นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ราวกับมีขุมพลังระดับทำลายล้างโลกกำลังบีบอัดและพร้อมจะปะทุออกมา!
ตูม!!
ลำแสงสีเืแดงฉานพุ่งทะยานทะลวงฟ้าในพริบตา!
มันก่อตัวเป็เสาพายุทอร์นาโดสีเืเดือดพล่าน พุ่งทะลวงเพดานตึกสมาคมนักสู้จนแหลกละเอียด ทะยานขึ้นไปตั้งตระหง่านก้องกังวานอยู่กลางแผ่นดินฟ้า!
ไป๋จ่านเห็นฉากล้างผลาญนั้น สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็หวาดผวา คลื่นพลังิญญามหาศาละเิออกจากร่างเขาทันที!
"บัดซบเอ๊ย! ทะลุไปถึงระดับสีแดงเลยเรอะ!!"
เหงื่อเย็นเฉียบเม็ดเป้งผุดพรายและไหลอาบหน้าผากของยอดฝีมืออย่างไป๋จ่าน!
ตำนานสยองขวัญบทหนึ่งแล่นวาบเข้ามาในหัวของเขา... ว่ากันว่า อัจฉริยะที่แตะระดับสีแดงขึ้นไป ทันทีที่ถูกประเมิน จะชักนำ 'นิมิตฟ้าดินวิปริต' ให้จุติลงมา!
ใครจะไปคิดว่าเขาจะได้มาเห็นมันด้วยตาตัวเองในที่กันดารแบบนี้!
ถ้านี่เป็แค่นิมิตธรรมดาก็ช่างมันประไร! แต่ตอนนี้เผ่ามนุษย์กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย!
ศึกนอกมี 'เผ่าพันธุ์หมื่นวิถี' คอยบดขยี้ ศึกในก็มีพวกลัทธิมนุษย์โสมมคอยลอบกัด!
และสิ่งที่ไอ้พวกนั้นโปรดปรานที่สุด... ก็คือการล่าหัวอัจฉริยะดาวรุ่งของเผ่ามนุษย์!
หากพวกเขารู้ว่ามีสัตว์ประหลาดระดับสีแดงถือกำเนิด พวกเขาจะต้องทุ่มกำลังทั้งหมด บดขยี้เด็กคนนี้ให้ตายคาเปลั้แ่ยังไม่ทันได้กางปีกแน่!
ด้วยเหตุนี้ กฎเหล็กของเผ่ามนุษย์คือ เมื่อใดที่พบร่องรอยของอัจฉริยะสีแดง จะต้องมียอดฝีมือระดับสุดยอดนับไม่ถ้วนร่วมกันผนึกนิมิตฟ้าดิน ปิดข่าวให้เงียบกริบที่สุด!
แต่ไป๋จ่านคาดไม่ถึงเลยว่า ในรูหนูอย่างเมืองเหิงเฉิง จะมีัหลับซ่อนตัวอยู่!
ความดีใจน่ะมี... แต่ความกดดันระดับขุนเขาที่กดทับลงมาบนบ่ามันมีมากกว่าเป็พันเท่า!
ค่าหัวของอัจฉริยะสีแดงเพียงคนเดียว มากพอที่จะดึงดูดสัตว์ประหลาดลัทธินอกรีตระดับ 'ขอบเขตเหินเวหา' ให้มาบุกทะลวงด้วยตัวเอง!
และนั่น... ไม่ใช่ระดับที่มดปลวกอย่างไป๋จ่านจะต้านทานไหว!
ไป๋จ่านรีดเร้นพลังทั้งหมดพยายามสะกดข่มเสาแสงสีเื พร้อมกับฝืนยิ้มขมขื่นในใจ
ได้แต่ภาวนาให้ทางศูนย์ใหญ่สังเกตเห็นและส่งคนมาอารักขาให้ทันเวลาเถอะ!
ทว่า... ในพริบตาที่ไป๋จ่านกำลังทุ่มสุดตัวเพื่อกดทับพายุสีเื หินทดสอบในมือของซูอวี่... กลับเกิดการปะทุที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าเดิม!!
"นี่มันบ้าอะไรกันวะ..."
รูม่านตาของไป๋จ่านขยายกว้าง จ้องมองหินในมือซูอวี่จนลูกตาแทบจะหลุดจากเบ้า!
ลวดลายสีทองอร่ามสุกสกาวเส้นแล้วเส้นเล่า ปรากฏทาบทับลงบนหินสีดำอย่างบ้าคลั่ง!
เพล้ง!!
เสียงะเิดังกึกก้องกังวาน หินทดสอบแหลกละเอียดกลายเป็ฝุ่นผงคามือในชั่วพริบตา!
ฟากฟ้าเบื้องบนพลันฉีกขาด! ลำแสงสีทองศักดิ์สิทธิ์สาดส่องทะลวงลงมาจากชั้นเมฆ! คลื่นพลังงานลี้ลับระดับพระเ้าแผ่ซ่านครอบคลุมสะกดตลบไปทั่วผืนฟ้าและแผ่นดิน!
ยิ่งไปกว่านั้น ภาพเงามายาของเหล่าสัตว์เทวะและอสูรศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน ต่างพากันแหวกว่ายร่ายรำอยู่กลางเวหา ส่งเสียงคำรามกึกก้องกราบกรานผู้เป็นาย!
"์เบิกเนตรประทานนิมิต!!"
ไป๋จ่านเข่าทรุด ร้องอุทานด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่...
"หรือว่าไอ้หนูนี่... จะมีศักยภาพระดับตำนานสีทอง!!!"
861
