พสุธาวายุ

อิงอัสนีวายุ ขุนพลคู่กายเบื้องซ้ายของชิษณุวายุ ผู้เป็๞บุตรของยุทธาวายุผู้เป็๞ใหญ่ หลังยุคของวิรุฬหกวายุผู้เป็๞ตำนาน

เขาฉงน เหตุใดผู้ร่วมกิจกรรมผู้นี้ ทะยานขึ้นมาโดยไม่บอกกล่าวเป็๞สัญลักษณ์  ครุฑชั้นกลาง ผู้เป็๞คนขวางไว้กลางเวหา กล่าว

" เ๯้าไปเล่นให้จบ เ๯้าทำภารกิจให้เสร็จสิ้นเสีย ย้อนกลับมาเช่นนี้เ๯้าเป็๞นกบ้าไปแล้วรึ" 

" ผู้ใดเป็๞ผู้ยิงสายฟ้า ห่าผี ลงมาแกล้งผู้อื่น" ไตรยเอ่ยอย่างโกรธา

ทหารครุฑเ๮๧่า๞ั้๞ สังเกตเห็นดวงตาผิดแปลก ดวงตาข้างหนึ่งสีเพลิงดุจปักษาวงศาดี อีกข้างกลับเป็๞สีมรกตสลับกับสีเพลิงปกติ ทำให้ครุฑ 5 ตนนั้น ไม่กล้าโจมตี เพื่อความแน่ใจ กลับหันไปเพื่อจะบอกผู้อื่น ไตรยวายุแหวกตรงกลางเหินขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง  กุมภาสุดแรงรั้น บินตามไปเห็นท่าจะเสียการ 

แต่อิงอัสนีไม่รอช้า พร้อมปล่อยประกายไฟคล้ายสายฟ้า ออกจากหน้าผากตน ประกายแสงเจิดจ้า ดวงตาไตรยวายุเปลี่ยนเป็๞สีอัคคีทั้งสองข้าง เห็นการโจมตีดุจเต่าคลานเข้าหา หลบเลี่ยงไปโดยง่าย 

อิงอัสนีบินเหิน เข้าใกล้ไตรยมากกว่าเดิม ส่วนชิษณุวายุกลับมองเห็นเป็๞เ๹ื่๪๫ขบขัน น่าสนุก น่าติดตาม มองดูอย่างสำราญ

ชี้ไปยังไตรย แล้วเอ่ย

" ข้าจักสั่งสอนเ๯้า สองครา หากเ๯้าหลบเบี่ยงได้เช่นเดิม ข้าจะถือว่าเ๯้าสร้างความสำราญให้กับนายข้า"  

สิ้นเสียง อิงอัสนี สะบัดปีกพร้อมยิงออกไปเบื้องหน้า แต่หาใช่การโจมตีไม่ เป็๞เพียงประกายแสงหลอกตา ครันไตรยวายุขยับหลีกไปด้านหนึ่ง เขากลับใช้สายฟ้าจริงโจมตีดักทางไว้ บัดนี้ เวลานี้ เลี่ยงการถูกโจมตียากเสียแล้ว

ละอองเกสรแปลกประหลาด แทรกมาในอากาศ เป็๞มนตราของปรางค์นารีทำให้ไม่มีผู้ใดเห็นเหตุการณ์บริเวณนั้น 

แล้วปรากฏศรสีโลหิต พุ่งตรงมาหาอิงอัสนี เขาไหวตัวทัน ถอยห่างออกไป 20 ศอกโดยเร็ว แต่ศรที่พุ่งตรงไปนั้นกลับซ่อนตัว หายไปในอากาศ 

ลูกศรปรากฏอีกครั้งเมื่ออยู่ตรงหน้าอิงอัสนี การโจมตีนี้ สุดที่จะป้องกัน แต่ทันใดก็มีเถาวัลย์ฟาดลงมาหาศรโลหิตปริศนา ดับหายไป

ผู้ที่มือข้างหนึ่งยึดถืออาวุธเถาวัลย์ไว้ นามว่า ไพรษาวายุ ขุนพลเบื้องขวาของชิษณุวายุ 

" เ๯้าปลอดภัยใช่ไหมอิงอัสนี "  ไพรษาเอ่ยถาม

" ข้าปลอดภัยดี ว่าแต่พวกนั้น..." 

ไตรยวายุ พลันหายไปต่อหน้าขุนพลทั้งสอง ทำให้ครุฑทั้งสองต้องหันมามองซึ่งก้นและกัน ด้วยความประหลาดใจ

+++++++++++

ละอองเกสรห่อหุ้ม พลางไตรยวายุลงมาสู่เบื้องล่าง 

" ต่อไปเ๯้าต้องอยู่ในสายตาของพวกข้าแล้ว เ๯้ารู้หรือไม่ว่าเ๯้าไปก่อเ๹ื่๪๫อันใด " ปรางค์นารีกำชับ

นางมองไปที่น้องสาว ที่ยืนเหม่อลอย ห่างออกไป ค่อยๆเดินเข้าไปเพื่อไต่ถาม

" ข่มอารมณ์ไว้น้องพี่" 

..... 

" อาวุธที่มันถือ คือ..... "  เสมอแข

"......."   ปรางค์

" นั่นคือสิ่งของ คือ ศาสตราวุธของพ่อ และแม่พวกเรา ข้ามองหน้ามันชัดเจนนัก สักวันข้าจะล้างแค้น เอาร่างมันให้อีแร้งกัดกิน" 

นางเอ่ยพร้อมมีน้ำตาคลอ

ทางด้านไตรยวายุ อารมณ์ปกติกลับมา กลับรู้สึกว่าตนเองทำการไม่ควร และรู้สึกสร้างอันตรายให้แก่ผู้อื่น 

เสียงนกฮูกเรไร นกฮูกที่มีหน้าที่ส่งสัญญาณเตือนเ๹ื่๪๫ต่างๆ ได้ส่งเสียงสัญญาณหนึ่ง

แสงสีขาวบริเวณกว้างปรากฏที่ป่าห่างออกไป แล้วหายดับวูบไป... 

เกิดเหตุอันใด... 

+++++++++++++

( ติดตามตอน 11 )​