คืนนั้นปุณณ์นอนยิ้มอยู่คนเดียวพลิกซ้ายพลิกขวาสุดท้ายก็โทรหาคีย์
คนอ่านหนังสืออยู่ละสายตามองมือถือ
"ใครเเมร่งโทรมาเอาป่านนี้วะ หวัดดีครับ"
"คีย์นายนอนยัง"
"ปุณณ์เหรอ ยังไม่นอนหนะโทรมาทำไมวะ4ทุ่มกว่าเเล้วเนี่ย"
"นอนไม่หลับหนะ คีย์เรามีอะไรจะบอก"
"อะไรเหรอ เื่อะไรที่ป่วนเเกทำให้เเกนอนไม่หลับ"
"เราเออ..."
"เออ อะไรเเล้วจะรู้เื่มั้ยเนี่ย"
"อย่าช๊อคนะ"
"เื่ไรหละที่จะทำให้เราช๊อคหนะ"
"เรา...เออ....คือว่า"
"ติดอ่างอีกเราจะวางเเล้วนะ"
"โอเคบอกก็บอก เรากับพี่ทินคบกันหนะ"
"หะ...เหี้ยไรนะ"คีย์ลุกพรวดนั่งตัวตรง
"คือเราคบกับพี่ทินเเล้ว"
"ไหนนายบอกไม่ได้ชอบพี่ทินงัยเเล้วอย่างงัยเนี่ย"
"นายไม่เป็เราไม่รู้หรอก"
"ใจง่าย"
"เปล่าก็นะโดนออ้น โดนออ่ย เเถม่นี้โคตรถึงเนื้อถึงตัวเลยเเล้วเมื่อวันเสาร์เขาก็ไปช่วยจัดร้านกาเเฟข้างมอด้วย"
"หะนี่เปิดร้านกาเเฟเเต่ไม่ยอมบอกเพื่อนใจร้ายมากเลยนะปุณณ์"
"ขอโทษมันเร็วไปหน่อยกนะเราคิดไม่ทันเเกโกรธเรามั้ย"
"หึ ปุณณ์นายรู้ตัวมั้ยนายเปลี่ยนไปมากเลยนะ"
"อย่าโกรธเรานะคีย์เอาเป็ว่าพรุ่งนี้เลี้ยงข้าว"
"ไม่กินจะกินกาเเฟพรุ่งนี้ตอนเลิกเรียนได้มะ"
"ได้ดิ"
"เเล้วเื่พี่อย่างงัยต่อตกลงคบเขาเป็เเฟนเหรอ"
"ก็คงเเบบนั้น ฉันพึ่งเคยเห็นรอยยิ้มครั้งเเรกด้วย"
"ไปเห็นตอนไหน"
"พอดีเเม่ชวนไปวัดด้วยกันหนะ"
"โห ฉันตกกระป๋องไปซะเเล้วไม่ชวนเลย"คีย์เอ่ยทำเสียงน้อยใจ
"มันลืมไปหมดหนะขอโทษนะ"
"ได้เเฟนลืมเพื่อน"
"เปล่าเเกก็เพื่อนฉันงัยขอโทษ"
"เอาเถอะ ปุณณ์ต่อไปมีไรต้องบอกฉันเป็คนเเรกนะ อยากให้รู้ว่าเพื่อนก็เป็ห่วงนะ"
"เรารู้เเล้ว"
"อืม ถามจริงๆเเกรักพี่ทินเหรอ"
"ตอนเเรกก็เฉยๆหนะ เเต่พอมารู้อีกทีก็รู้สึกไปเเล้วหนะ"
"ทั้งที่เคยเกลียดหนะเหรอ"
"ส่วนเสียเขาก็มีเเต่ส่วนดีที่เค้าทำให้ฉันมันก็ลบล้างได้ไม่ใช่เหรอ"
"รักเขาเต็มเปาเเล้วหละเพื่อนฉัน เเต่เผื่อใจไว้หน่อยนะคนหน้าตาดี บุคลิคดีอย่างพี่ทิน ผู้หญิงคงรายล้อมตัวไม่น้อย"
"คีย์นายไม่ห้ามเราเหรอ"
"ถ้าห้ามเเล้วจะฟังมั้ย เชื่อได้ลองรักไปเเล้วนายไม่ฟังเราหรอก"
"รู้ทันอีก"
"ปุณณ์ถ้านายคิดจะรักเขาก็รักประคองมันไปให้ดีที่สุดนะ เราเป็กำลังใจให้เสมอ"
ขอบคุณนายมากนะคีย์"
"อืมเเล้วพรุ่งนี้จะให้ไปรับมั้ยจะได้พาคุณป้าไปร้านกาเเฟด้วยเลย"
"เราไปรถพี่ทินหนะ"
"ติดเเฟน โอเคงั้นเจอกันที่มอ"
"อืม ฝันดีนะคีย์"
"เหมือนกันนะ"คีย์เอ่ยพร้อมวางสาย
...รักเหรอบางครั้งมันอาจเข้ามาไม่ทันตั้งตัวเหมือนกันนะเป็รักที่โคตรจะกะทันหันสุดๆไปเลยเมื่อไหร่เราจะเจอรักเเบบนี้บ้างวะ....คีย์คิดยิ้มออกมานิดๆ
06.00น.
บ้านปุณณ์
"ปุณณ์เเม่ไปร้านก่อนนะ"
"เเม่รอผมด้วยเดี๋ยวไปช่วย"สองเเม่ลูกพากันเร่ง....ปรี๊นๆๆ....
เสียงเเตรรถดังอยู่หน้าบ้าน
"พี่ทินเเมร่งตื่นโคตรไวเลยไม่ได้บอกซะหน่อยว่าจะไปเช้า"ปุณณ์บนวิ่งลงมาเดินนำหน้าเเม่พร้อมเปิดประตูรั้วคนตัวเล็กเคาะกระจก
"รู้ได้งัยว่าต้องออกเช้า"
"รู้เเม่ต้องไปร้านอยู่เเล้วไม่ใช่เหรอน่าจะออกเวลานี้"
"ขอบใจนะทินที่มารับเเม่กับปุณณ์ๆว้เเม่หาคนชงกาเเฟไว้ใจได้มาอยู่ร้านเเม่ก็ไม่รบกวนทินเเล้ว"
"ไม่เป็ไรครับมันเป็ทางผ่านอยู่เเล้ว"ทินเอ่ยลงจากรถช่วยยกของใส่ในรถ
วันนี้ออกเเต่เช้าถนนโล่งมากไม่อยากเชื่อว่าวันนี้คือวันจันทร์ใช้เวลา15นาทีก็มาถึงทินจักรเเละปุณณ์ช่วยเเม่เปิดร้านทินจักรทำป้ายรับพนักงานเอามาเเขวนให้ที่หน้าร้านลูกค้าทยอยเข้ามาเรื่อยๆมีทั้งนักศึกษาสาวๆเพราะลูกเ้าของร้านน่ารักส่วนอีกส่วนน่าจะมาเพราะทินจักรยังไม่พอมีลูกค้าออฟฟิตเเถวนั้นก็มาใช้บริการด้วย
07.30น.
"ปุณณ์ ตาทินไปเรียนเถอะลูกลูกค้าเบาลงเเล้ว"
"เเม่ไหวเเน่เหรอครับปุณณ์ไม่ไปเรียนได้นะห่วงเเม่หนะ"
"ไม่ต้องห่วงเเม่ไหว ไปๆกินเเซนวิสเเล้วไปได้เเล้วทั้งคู่เลย"
"ครับ"ผมเอ่ยทั้งผมเเละพี่ทินถือเเซนวิสกับลาเต้ที่เเม่ชงให้ให้เดินขึ้นรถกินมันในรถนั่นหละ
"ป้อนหน่อย"
"หะ"
"ป้อนหน่อยขับรถอยู่เนี่ย"
"ครับ"ผมส่งเเซนวิสไปที่ปากเขากะระยะไม่ค่อยถูกมันไม่เข้าปากจนพี่เค้าต้องจับมือผมให้นิ่งเเล้วกัดกินเอง
"รอมึงคงไม่เข้าปาก"เขาพูดทำหน้ากวนๆระหว่างเลี้ยวเข้าจอดลานจอดรถคณะเเพทย์ฯผมเห็นพี่ทินนิ่งไปจนต้องเอ่ยปากถาม
"พี่ทินเป็อะไรหรือเปล่าครับ"
"ง่วงนิดหน่อยไม่มีไรหรอกเดี๋ยวกูเดินไปส่งมึงที่คณะ"
"ผมเดินไปเองได้ครับ"
"จะไป"ทินจักรเอ่ยพอทั้งคู่เดินลงมาอินทัชกับธารธาดาก็เดินมาจ๊ะเข้าอินทัชพูดกับธารธาดา
"วันนี้วันสุดท้ายเเล้วนะพนันระหว่สงฉันกับไอ้ทินตกลงมันทำสำเร็จมั้ยวะ"
"อยากรู้ก็เดินไปถามมันดิมันมากับน้องปุณณ์ด้วย"
"เออ"อินทัชเดินกอดคอธารธาดามาหาเพื่อน
"งัยมึงไอ้ทิน"
"งัยไอ้อินไอ้ธาร"
"สวัสดีครับพี่อินพี่ธาร"ปุณณ์เอ่ยยกมือไหว้
"ทำไมมาด้วยกันได้วะไอ้ทิน"
"ก็กูมาส่งเเม่เเฟนที่ร้านกาเเฟเปิดใหม่ข้างมอนี่อย่าลืมพวกมึงไปอุดหนุนด้วยหละ"
"เเฟน ใครเเฟนมึง"ธารเเละอินเอ่ยถามพร้อมกัน
"ก็นี่งัยเเฟนกู"ทินจักรเอ่ยโอบบ่าปุณณ์ คนตัวเล็กถึงกับเขินเเต่ไม่ได้เอามือเขาออกเเต่อย่างใด
"ไอ้อินมึงโดนเเล้ว"
"เหี้ยทำได้งัยวะ"
"ทำไรเหรอครับ"ปุณณ์ถามดูงงๆกับคำพูด2รุ่นพี่
"ก็....."อินจะพูดเเต่ถูกสวน
"มันอึเงหนะมีคนเเพ้ความหล่อกูมั้ง เออพอดีนึกขึ้นได้ว่ามีงานส่งอาจารย์เเม่หนะไปตึกเองได้มั้ย"ทินจักรรีบตัดบท
"ไปได้ครับ"
"งั้นเดี๋ยวเจอกันตอนเที่ยงนะ"
"ครับ"ปุณณ์เอ่ยยิ้มๆเเล้วเดินไปดูคนตัวเล็กไม่ได้สงสัยอะไรพอลับตาไปเเล้วธารธาดาจึงพูดออกมา
"ยินดีด้วยนะมึงชนะเเล้วไอ้อินทำตามสัญญาสิ"
"เอาไปกูเตรียมมาเเล้วมึงนี่เเน่มากเลยนะจีบน้องมันจนติดเเถมเป็เเฟนกันได้ใช้เวลาเเค่3วันเอง"
""เออ"
"ทำไมมึงดูไม่ดีใจวะ เมื่อกี้กูจะบอกน้องมันมึงก็ขัด"
"ใช่ไหนๆมึงก็ต้องเลิกอยู่เเล้วนี่ที่ทำเพราะเล่นเกมอยู่ไม่ใช่เหรอ"
"กู..."
"มึงควรบอกเลิกน้องมันนะก่อนที่จะถลำไปมากกว่าเนี่ยน้องมันอาจจะรักมึงไม่มากพอในตอนนี้ก็ได้เเต่ถ้ามึงยังฝืนความรักอาจจะมากขึ้นก็ได้นะเว้ยพอถึงตอนนั้นเเล้วน้องมันอาจเกลียดมึงจนไม่ให้อภัยเลยก็ได้"อินทัชเอ่ยออกมา
"กูไม่กล้า"
"หรือว่ามึงรักน้องปุณณ์วะ"ธารธาดาพูดออกมา
"กูไม่รู้เอาไว้จังหวะเหมาะค่อยบอกเลิกก็ได้"
"อย่านานหละมึงความรู้สึกคนถ้ามันเเตกไปเเล้วต่อกลับคืนอยากนะเว้ยเพราะมันละเอียดจนเเทบจะต่อไม่ติด"ธารธาดาเสริม
"เออเดี๋ยวกูบอกเลิกเองตอนนี้ไปทำกิจกรรมก่อนได้เวลาเเล้วเนี่ย"ทินจักรเอ่ยเดินนำหน้า2เพื่อนรักมองกุญเเจรถใหม่ในมือไปตลอดทาง
หน้าตึกคณะวิศวะฯ
"สายนะนายหนะ"
"ช่วยเเม่ที่ร้านกาเเฟมา"
"นี่เดินออ้มมาจากตึกคณะเเพทย์ฯเหรอ"
"อืมใช่"
"พี่เค้าไม่เดินมาส่งเหรอ"
"หึ พี่ทินมีงานส่งอาจารย์หนะ"
"เเหม เข้ากันจังเลยเนอะ"
"ก็เค้าบอกเรามาเเบบนี้ไปเถอะเร็วสายเ
เล้ว"ปุณณ์ลากคีย์ไปทำกิจกรรมหน้าเสาธง
391
