time-

        หลังจากเคลียร์เอกสารยินยอมการรักษาเสร็จทั้งสองคนก็พากันไปยังห้องพักฟื้นไทม์นั่งลงที่เก้าอี้มองผู้เป็นแม่ที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงก่อนจะเอื้อมไปจับมือ

        “แม่เดี๋ยวแม่จะได้ผ่าตัดแล้วนะ ทนเจ็บหน่อยนะเดี๋ยวก็หาย”พูดยังไม่ทันจบประโยคน้ำตามันก็เอ่อออกมาจนไทม์ต้องยกแขนขึ้นมาเช็ดน้ำตาก่อนจะกลั้นไว้ไหวแล้วปล่อยโฮออกมา

        ลูซี่เข้ามาปลอบคอยลูบศรีษะน้องเบาๆ“ร้องออกมาเลยค่ะ พี่จะคอยปลอบเราเอง”

        “ฮืออออ!!!!”ไทม์ปล่อยโฮออกมาจนลูซี่ต้องลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งปลอบ

        ลูซี่พึ่งจะมารู้ทีหลังว่าเมื่อตอนบ่ายไทม์เจอกับเพื่อนเก่าเพื่อนที่เคยทำร้ายเขา ไม่ได้มีเรื่องอะไรมากแต่มันก็ไปทำให้สะกิดปมในใจเขาได้ใจเธอตอนที่ไ้ด้ยินก็แอบห่วงน้อง กลัวว่าจะเกิดอาการซึมเศร้า

        ซึ่งมันก็เกิดขึ้นแล้วลูซี่รู้สึกผิดโทษตัวเองถ้าหากเธออยู่กับน้องตั้งแต่แรกน้องก็คงไม่ต้องเครียดมากขนาดนี้

        “อือ…”เสียงขยับตัวจากคนบนเตียงให้เราต้องพากันหันไปมองดูเหมือนว่าแม่จะรู้สึกตัวแล้ว

        “แม่เป็นไงมั่ง”

        “ที่นี่โรงพยาบาลหรอลูก”

        “ครับผมโทรเรียกรถพยาบาลมารับ” แม่ยกมือลูบหัวไทม์เบาๆ “แม่ขอโทษน่ะลูกทำให้หนูลำบากอีกแล้ว”

        ไทม์โน้มตัวกอดแม่พร้อมกับส่ายหัวเบาๆ“ถ้าผมคอยสังเกตแม่ตั้งแต่แรกแม่ก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้”

        “ไม่เอาลูกไม่โทษตัวเองนะ แม่ไม่อยากให้หนูเครียดแม่อยากให้หนูได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นได้อย่างเต็มที่เลยไม่ได้บอก”

        “แม่แม่เป็นแม่ผมนะ ผมมีแม่คนเดียวถ้าไม่ดูแลแม่แล้วผมจะดูแลใคร”

        “ขอบคุณนะลูกขอบคุณจริงๆ”

        ลูซี่ยืนมองสองแม่ลูกที่กำลังพูดคุยกันอยู่ห่างๆไม่ได้เข้าไปแทรกแซง เธอเข้าใจนะ การที่จู่ๆวันนึงคนที่เราอยู่ด้วยกันมาตลอดแล้วทั้งชีวิตแล้วจู่ๆเขาเกิดป่วยด้วยโรคที่รักษาหายยากไม่รู้ว่าเขาจะอยู่กับเราได้นานมั้ยไม่รู้ว่าเขาจะรักษาหายรึเปล่าแล้วเรามีแค่เขาคนเดียวหากเขาเป็นอะไรไปมันก็ไม่ต่างกับโลกทั้งใบถล่มหรอก

        เหมือนเธอก็เคยเป็นแบบนี้เหมือนกันช่วงตอนที่ตาป่วย เธอกับลุคก็ไปเยี่ยมทุกอาทิตย์ คอยถามไถ่คอยแกตลอดจนแกเสียยอมรับว่าตอนนั้นเธอก็เคว้งไปอยู่พักใหญ่กว่าจะหลุดพ้นช่วงนั้นมาก็ปาไปตั้งเกือบ 2เดือน

        “ลูลูก”แม่หันมาเรียกให้เธอหลุดดออกจากความคิดก่อนจะเดินเข้าไปหา “คะ?”

        “แม่ขอบคุณหนูมากนะลูกที่ออกค่ารักษาให้ก่อน”

        “ไม่เป็นไรเลยค่ะแม่แม่แฟนกำลังเดือดร้อนก็ต้องช่วยกันสิคะ แค่นี้เองค่ะ”แม่เลิกคิ้วมองลูกชายที่กำลังเช็ดน้ำตาสลับกับๆ เด็กสาวก่อนจะยกยิ้ม

        “ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยห๊ะ”

        “เมื่อมะรืนค่ะ”

        “ยินดีด้วยนะลูกแม่ตามเชียร์มาตั้งนานเห็นแบบนี้แม่ก็ดีใจ ลูกแม่จะได้หายเครียดด้วย”แม่ยกมือลูบศรีษะลูกชายเบาๆ “แม่ฝากไทม์ด้วยนะ”

        “ไม่ต้องห่วงค่ะแม่หนูจะดูแลน้องให้ได้มากเท่าที่ทำได้ค่ะ”

        หลังจากพูดคุยคุณหมอก็เข้าคุยเรื่องการรักษาก่อนจะปล่อยให้แม่ได้พักผ่อนไทม์กับลูซี่ออกมาเดินที่สวนสาธารณะข้างโรงพยาบาลเพื่อให้ไทม์ได้ผ่อนคลายจากความเครียด

        “ดีขึ้นบ้างรึยังคะ”ไทม์หันมายกยิ้มน้อยๆ “ดีขึ้นเยอะแล้วครับ ขอบคุณมากๆ นะครับถ้าไม่มีพี่ลูซี่ป่านนี้ผมคงอาจจะคิดสั้นไปแล้วก็ได้”

        “พี่ทำได้ดีขนาดนั้นเลยหรอคะ”

        “ทำไมถึงถามแบบนั้นหรอครับ”ไทม์คิ้วขมวดสงสัยหันมองคนข้างๆ

        ลูซี่เอื้อมไปจับมือคนข้างๆมาไว้ก่อนจะใช้นิ้วเรียวลูบมือน้องเบาๆ

        “พี่น่ะนิสัยเสียมาตลอด เวลาพี่เศร้าหรือหรือเวลาพี่โกรธพี่จะโทษทุกอย่างโทษสิ่งรอบตัวไปหมดแต่ไม่เคยโทษตัวเองเลยแต่พอมาวันนี้พอพี่มีหนูพี่ก็อยากทำให้หนูมีความสุขแต่ทุกครั้งที่เห็นหนูเศร้าพี่ยอมรับว่าพี่ทำอะไรไม่ถูก พี่ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงทำอะไรไม่ได้นอกจากคอยอยู่กับเราข้างๆ”

        ไทม์เอนศรีษะพิงไหล่พร้อมกับคล้องแขนของเธอ

        “ใครบอกว่าพี่ลูซี่ไม่ได้ทำล่ะครับแค่นี้มันก็มากพอแล้ว แค่นี้มันก็ทำให้ผมใจฟูมากพอแล้วครับ”

        “อ้อนพี่อยู่รึเปล่าเนี่ยหืม?” ลูซี่กดจมูกลงที่กลุ่มผมพลางฟัดอย่างหมั่นเขี้ยวไทม์เงยหน้าขึ้นยกยิ้มก่อนจะเอาหน้าซุกกับไหล่ของเธออย่าเขินๆ

        “คงงั้นมั้งครับ”ลูซี่หันมองแฟนหนุ่มที่ตอนนี้กำลังซุกหน้าเขินกับไหล่สวย แม่งเอ้ย!น้องแม่งน่ารักชิบ! ถ้าเธอคว้าน้องมากอดตรงนี้เลยได้มั้ยเนี่ย

        “ไทม์”

        “ครับ?”

        “ทำแบบนี้พี่จะตะบะแตกเอานะ”พูดจบไทม์ก็เด้งตัวมองหน้าเธอด้วยสีหน้าสงสัย “เอ่อ…มันคืออะไรหรอครับ”

        ค่อยๆขยับใบหน้าเข้าไปใกล้พลางยกยิ้มมุมปากอย่างเล่ห์ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบ“งั้นลองดูมั้ยคะ จะได้รู้ว่าไอ้ตะบะแตกมันคืออะไร

        “ตรงนี้ไม่ได้นะครับคนเยอะ” ยกมือดันตัวอีกคนด้วยความเขินอาย “งั้นแสดงว่าถ้าไม่มีคนก็ได้ใช่มั้ยคะ”

        “มะ-ไม่ใช่ครับคือ…แบบว่าไงดี อันนี้มันที่สาธารณะผมกลัวคนอื่นมองพี่ลูซี่ไม่ดี”

        มุมปากยกยิ้มอัตโนมัติก่อนจะกดจมูกลงที่แก้ม“งั้นติดไว้ก่อนล่ะกันค่ะ แต่ครั้งหน้าพี่ไม่ปล่อยแล้วนะคะ”

        ไทม์ยกมือปิดแก้มที่ค่อยๆแดงระเรื่อพร้อมกับทำปากมุบมิบๆ “ครับ”

        ตอนนี้เป็นเวลา21.00ไทม์นอนเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาลตอนแรกลูซี่ก็จะอยู่เฝ้าเป็นเพื่อนแต่ตามกฏโรงพยาบาลให้เฝ้าเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นเลยทำให้เธอจำเป็นต้องกลับ

        “งั้นพี่กลับก่อนนะคะ”

        “ครับถึงแล้วทักบอกด้วยนะครับ”

        “ค่ะ”กำลังจะหันหลังกลับจู่ๆ ก็เกิดนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “ไทม์”

        “ครับ? อ่ะ-”ยังไม่ทันจะพูดจบลูซี่ก็เข้าสวมกอด “มีอะไรก็บอกพี่นะคะ”

        “ครับขอบคุณมากนะครับ”

        “แค่นี้เองพี่ยินดีค่ะ งั้นพี่ไปก่อนนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะแวะมาหาใหม่”

        “ครับขอบคุณอีกครั้งนะครับ”

        รถยนต์คันดำเทียบจอดที่ลานจอดรถซุปเปอร์มาเก็ต24 ชม. ตอนแรกเธอก็จะตรงกลับบ้านเลยนั่นแหละแต่เมื่อกี้แม่โทรมาบอกว่าของสำหรับทำอาหารสำหรับอาทิตย์นี้หมดเลยฝากซื้อของเข้าให้หน่อย

        สองขาเดินไปตามโซนของสดกับเครื่องเคียงเลือกหยิบวัตถุดิบที่คิดว่าที่บ้านน่าจะทำกินกันพร้อมกับคำนวณงบไปด้วย

        ขณะที่กำลังเข็นรถเข็นอยู่เธอก็ต้องหยุดเมื่อจู่ๆก็มีใครบางคนมาหยุดยืนขวางทางหน้ารถเข็น

        “หวัดดี”คนตรงหน้าไม่ใช่นอกจากเจเจเพื่อนสมัยเด็กและเป็นคนที่กำลังจีบเธอลูซี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี่เขายังไม่จบอีกหรอเนี่ย ขี้เกียจอธิบายแล้วนะเฮ้ย

        “มีไร”

        “ขอคุยหน่อยได้มั้ย”

        “ไม่ว่าง”

        “ลู”

        “ก็บอกว่าไม่ว่าง”เลือกปฏิเสธไปเพราะเธอก็ขี้เกียจอธิบายแล้วเธอรู้นะว่าที่เขาบอกว่าจะคุยเนี่ยมันก็คือเรื่องที่เธอคบกับน้องซึ่งเธอก็บอกไปหมดแล้ว ไม่อยากพูดซ้ำสองแล้ว

        “ขอล่ะแป๊บนึง นะ” เจเจทำหน้าตาราวกับกำลังขอร้องอ้อนวอนนั่นทำให้ลูซี่เลือกไม่ได้“ก็ได้ แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ

        “ขอบใจนะ”

        ลูซี่เดินช็อปปิ้งอยู่อีกสักพักไปเก็บของขึ้นรถก่อนจะพากันไปนั่งคุยที่คาเฟ่ที่เปิด24 ชม.บรรยากาศโดยรอบเงียบสนิทขนาดที่ว่าสามารถได้ยินเสียงเพลงที่ร้านเปิดคลอได้อย่างชัดเจนคงเพราะตอนนี้ 4 ทุ่มกว่าแล้ว

        “แล้วสรุปว่ามีอะไร”

        “เรื่องเมื่อตอนบ่ายขอโทษนะ”

        “อืมไม่เป็นไร” ไม่ได้พูดอะไรต่อทำให้เกิดแดดแอร์ไปจังหวะหนึ่ง

        ยอมรับว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยากคุยกับเจเจสักเท่าไหร่มันไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เคยสนิทกันที่เคยพูดคุยเล่นกันได้แต่ตตอนี้มันกลับมีแต่บรรยากาศอึดอัด เลี่ยงได้ก็อยากจะเลี่ยงแต่เพราะเขาคือเพื่อนไง ต่อให้รู้สึกอึดอัดก็คงยังเป็นเพื่อนกันอยู่

        “ลู”

        “ว่า”

        “เรื่องจริงหรอที่ว่าคบกับน้องอ่ะ”

        “จริง”เจเจสูดหายใจลึกเพื่อสะกดอารมณ์ ดูก็รู้ว่าเขากำลังจะร้องไห้

        “โกรธกันมั้ยเนี่ย”เจเจส่ายหัวเป็นคำตอบก่อนจะเริ่มเห็นน้ำตาที่กำลังระรื้น

        ลูซี่แอบช็อคเล็กน้อยเพราะตั้งแต่ที่รู้จักกันมาเธอไม่เคยเห็นเขาร้องไห้มาก่อนแอบรู้สึกผิดเหมือนกันนะเนี่ย

        เอื้อมมือไปจับมือเขาเพื่อเป็นการปลอบใจเจอแบบนี้เธอก็ไปไม่เป็นเหมือนกันนะ

        “โอเคมั้ยเนี่ย”

        “ฮ่าๆแบบนี้คงโอเคมั้ง” เจเจหัวเราะไปพลางเช็ดน้ำตาไปอยากจะบอว่าโอเคอยู่หรอกแต่มันเจ็บจนพูดว่าโอเคไม่ได้เลย

        “ขอโทษนะ”รู้สึกผิดจนสุดท้ายต้องพูดขอโทษไป

        “ขอโทษอะไรเล่าฉันต่างหากที่ผิด ขอโทษนะที่พูดถึงแฟนลูไม่ดี”

        “อือไม่เป็นไร แค่นายขอโทษก็พอแล้ว”

        “เฮ้อ~ เจ็บว่ะ”

        “แล้วนายจะเอาไงต่อ”

        “ถามได้ก็ต้องตัดใจสิ”

        “ไหวหรอ”ถามไปเพราะความเป็นห่วงต่อให้เขาจะมองเธอในอีกสถานะแต่ยังไงสุดท้ายพวกเขาก็เพื่อนกัน “ก็ต้องไหวแหละชอบเองก็ต้องเคลียร์เอง”

        เสียงสั่นจากมือถือให้ลูซี่ต้องละหันไปหยิบขึ้นมาเช็คพบว่าเป็นแม่ทักมาตามกลับบ้าน

        “กลับเถอะนี่ก็ดึกมากแล้ว” ดูเหมือนว่าเขาจะรู้นะว่าแม่เธอตามแล้ว “แล้วนายล่ะ”

        “ก็คงกลับ”

        “งั้น…เจอกัน”

        “อืมเจอกัน” ลูซี่ลุกเตรียมเก็บของแต่ก็โดนเรียกเอาไว้จนต้องหันไปหาอีกคน “ลู”

        “หืม?” เจเจทำท่าจะพูดก่อนจะช่างใจอยู่ครู่ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมาหนึ่งคำ

        “โชคดีนะ”ลูซี่ยกยิ้มให้น้อยๆ “ขอบใจนะ”