ชายาของข้าเป็นนางมารอันดับหนึ่ง

        บทที่ 40

        เรียกตัวเข้าเฝ้า

        ในระยะเวลาสองวันที่พำนักอยู่ภายในจวนเหยียนหลงอ๋องไป๋ซือเหนียงและเถาเถายังมิได้ประสบกับความยากลำบากอันใด

        ทุกสิ่งทุกอย่างดูราบรื่นเป็นพิเศษ...หรือบางทีอาจเป็นเพราะ "ยังไม่ถึงเวลา"ก็เป็นได้

        สายตาของนางทอดมองไปยังเถาเถาเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังวิ่งไล่จับผีเสื้ออยู่ท่ามกลางสวนดอกโบตั๋นอันกว้างใหญ่เสียงหัวเราะใสบริสุทธิ์ทำให้บรรยากาศรอบด้านคล้ายอบอุ่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

        ยามนี้เถาเถาได้รับความโปรดปรานจากซูอวิ๋นเจียว ชายาเอกของเหยียนหลงอ๋องผู้มีฐานะเป็นท่านย่าของนางเอง

        นี่ถือเป็นเรื่องดี...ในจวนแห่งนี้แม้ว่าเหยียนฉางหลงจะมีอำนาจเด็ดขาด เหนือผู้ใดทั้งสิ้น

        ทว่าผู้เดียวที่เขายอมไว้หน้าและมีสิทธิ์ชี้ขาดเรื่องใด ๆ ได้โดยไม่ต้องเอ่ยปากขออนุญาตก่อน ก็คือซูอวิ๋นเจียวชายาเอกผู้สง่างามนั้น

        นาง...เป็นสตรีจากตระกูลซูหนึ่งในตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลในราชวงศ์เหยียน

        ตลอดสองวันที่ผ่านมาไป๋ซือเหนียงใช้เวลาศึกษาความสัมพันธ์ในตระกูลนี้ไม่น้อย

        ตระกูลซูแห่งนครหลวงเหยียนจิงเป็นเสาหลักสำคัญที่ค้ำจุนอำนาจของเหยียนฉางหลงตั้งแต่ครั้งอดีต

        ยามที่เหยียนฉางหลงยังเป็นเพียงองค์ชายสิบไร้ทั้งกำลังคนและอำนาจในราชสำนัก แต่เพราะได้รับการสนับสนุนจากตระกูลซูทั้งกำลังทหารและกำลังทรัพย์จึงสามารถก้าวขึ้นมาแย่งชิงบัลลังก์ให้แก่พระเชษฐาของตนได้สำเร็จ

        กล่าวได้ว่าอำนาจในวันนี้ของเหยียนหลงอ๋อง มิอาจแยกขาดจากตระกูลซูได้เลย

        ตำแหน่งชายาเอกของซูอวิ๋นเจียว...จึงมิใช่เพียงคำเรียกขานสำหรับสตรีในจวน  

        ขณะสายลมอ่อนพัดผ่านแนวกิ่งหลิวเบื้องบนก็ไหวเอน

        ไป๋ซือเหนียงก้มลงหยิบถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะหยุดนิ่ง ทันทีที่สัมผัสได้ถึงพลังปราณอันสงบนิ่ง แต่เย็นเยียบราวกับเงาแผ่วเบาที่แทรกซึมเข้ามา

        นางหันศีรษะไปอย่างเชื่องช้ามองร่างสูงในชุดอาภรณ์ขาวที่ก้าวย่างเข้ามาโดยไร้สุ้มเสียง

        เหยียนไป๋เฉินหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะน้ำชาใต้เงาหลิวที่พลิ้วไหวแววตาเรียบนิ่งก้มมองไปยังเถาเถาที่ยังคงวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานอยู่ไกลออกไป

        มุมปากเขายกยิ้มจาง ๆในดวงตาทอดแววอบอุ่นที่หาได้ยากยิ่งนัก

        “ข้าเพียงแค่มาดูเท่านั้น เดี๋ยวจะไปแล้ว”

        น้ำเสียงของเขาราบเรียบหากแฝงความอ่อนโยนที่แม้แต่ตัวเขาเองอาจไม่ทันสังเกต

        ไป๋ซือเหนียงพยักหน้ารับแต่ก่อนที่เหยียนไป๋เฉินจะหมุนตัวจากไป นางก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่เร่งร้อน

        “ยามเย็น...เจ้าไปพบเถาเถาด้วยนางมิได้เห็นหน้าเจ้ามาสองวันแล้ว”

        ถ้อยคำนั้นเอ่ยอย่างแผ่วเบาแต่กลับคล้ายมีน้ำหนักที่ไม่อาจปฏิเสธได้

        เหยียนไป๋เฉินชะงักเล็กน้อยก่อนจะกระแอมไอเบา ๆ อย่างจนปัญญา และพยักหน้ารับอย่างจำยอม

        เขาไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อสตรีผู้นี้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเช่นนั้นมันทำให้เขานั้นรู้สึกเหมือนปฏิเสธไม่ได้

        “ข้าไปแล้ว เดี๋ยวจะรีบมาพบเถาเถาในยามเย็น”

        เอ่ยจบร่างสูงก็หมุนตัวเดินจากไปทันทีเส้นผมสีดำขลับยาวถึงกลางหลังพลิ้วไหวตามแรงลมขณะก้าวย่างจากไป

        ไป๋ซือเหนียงทอดตามองเงาหลังของเขาอย่างเงียบงันแผ่นหลังนั้นยังคงตรงแน่ว ราวกับไม่เคยแบกความเหนื่อยล้าหรือความหนักหน่วงในใจ

        นางมองจนกระทั่งเขาลับสายตาก่อนจะหันกลับมา จิบชาต่ออย่างสงบนิ่งรอยยิ้มบางเบาแต้มที่มุมปากคล้ายกับมิได้เปลี่ยนแปลงจากเดิมเลยแม้แต่น้อย

        …

        ตำหนักเหยียนหลง…เรือนหลักซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ศูนย์กลางเขตด้านในของจวนเหยียนหลงอ๋อง

        ภายในตำหนักนั้นนอกจากจะเป็นที่พำนักของเหยียนฉางหลงแล้วยังมีห้องตำราส่วนตัวที่ผู้คนกล่าวขานว่าเปรียบเสมือนศูนย์บัญชาการทัพรองจากหอหลงอวี่

        ห้องตำรานี้ตั้งอยู่ด้านทิศเหนือของตำหนักชั้นในสุด ประตูไม้สักบานใหญ่แกะสลักลวดลายมังกรเพลิงเฝ้ามองลงมาเงียบงันผนังห้องด้านในกรุด้วยไม้หอมไม้โบราณหลายชนิดที่ช่วยเก็บรักษาความเย็นและป้องกันอาคมแฝงเร้น

        ภายในห้อง…

        ตรงผนังทั้งสี่ด้านเป็นชั้นวางตำราสูงจรดเพดานตำราทั้งเก่าและใหม่วางเรียงเป็นระเบียบ หนังสือบางเล่มหนาจนต้องใช้สองมือรับบางเล่มถูกผูกตรวนด้วยโซ่เหล็กและยันต์สะกด

        โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตรงกลางห้องทำจากไม้หวงฮว่าล้วนขาโต๊ะแกะสลักเป็นรูปกรงเล็บมังกรยึดลูกแก้วเพลิง

        แผนที่ทัพและค่ายกลมากมายแผ่กางอยู่บนโต๊ะกล่องเก็บกระดาษและพู่กันเรียงราย ข้างโต๊ะมีแท่นหินหมึกโบราณใบใหญ่ตั้งอยู่ด้านข้างอีกฝั่งหนึ่งเป็นแผงไม้เสียบกระบี่ มีอาวุธหลายชนิดแขวนอยู่เงียบงันราวกับพร้อมชักออกมาได้ทุกเมื่อ

        ในส่วนลึกสุดของห้องมีผนังหนึ่งฝังแผ่นป้ายไม้แกะสลักอักษรขนาดใหญ่ว่า

        “พิชิตฟ้าด้วยยุทธ์ ครองดินด้วยธรรม”

        อักษรเขียนด้วยหมึกโลหิต เส้นพู่กันแกร่งกล้าแต่สงบเย็นเป็นลายมือของเหยียนฉางหลงเอง

        บรรยากาศในห้องเงียบสงบเย็นเยียบและหนักแน่น ราวกับว่าที่นี่เป็นโลกอีกใบหนึ่ง

        เหยียนฉางหลงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานใหญ่ร่างสูงในชุดอาภรณ์ทหารขลิบแดงเอนกายพิงพนักเบา ๆ มือข้างหนึ่งถือพัดไม้หอมอีกข้างค่อย ๆ พลิกหน้าตำรากลยุทธ์เก่าด้วยปลายนิ้วอย่างเงียบงัน

        ดวงตาคมกริบทอดมองตัวอักษรบรรจงเขียนในหนังสืออย่างละเอียดละเมียดละไม

        ข้างกันไม่ไกลชายชราในชุดคลุมเรียบง่ายสีเทาอ่อนกำลังยกถ้วยชาดื่ม ดวงตาเหี่ยวย่นปิดลงเล็กน้อยราวกับหลับตาพักผ่อน แต่ในความเป็นจริง สติของเขายังคงตื่นตัวเฝ้าระวังทุกสรรพสิ่งโดยรอบ

        ในขณะที่ความเงียบปกคลุมเสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากเบื้องหน้า

        ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตสวรรค์ทั้งสองต่างเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

        ทว่าทันทีที่สายตาพบเห็นร่างสูงสง่าของบุรุษในชุดอาภรณ์สีขาวที่ก้าวเข้ามาสีหน้าของทั้งคู่ยังคงสงบนิ่ง ไม่มีแววแปลกใจใด ๆ

        เหยียนไป๋เฉินเดินเข้ามาเงียบ ๆราวกับว่าเขาอยู่ที่นี่มาตลอดเพียงแค่ขยับออกไปด้านนอกชั่วครู่ตามคำสั่งของเหยียนฉางหลงเท่านั้น

        ที่แท้...ก็ใช่จริง ๆ

        “เป็นอย่างไรบ้าง?”

        เสียงทุ้มหนักของเหยียนฉางหลงเอ่ยถามขึ้นขณะวางตำราลงบนโต๊ะมือหนึ่งวางทับหน้าปกหนังสัตว์หนา

        ดวงตาคมของเขามองบุตรชายโดยตรงรอคำตอบอย่างเงียบงัน

        เหยียนไป๋เฉินพยักหน้าเล็กน้อยมุมปากประดับรอยยิ้มบางเบา

        “กำลังวิ่งเล่นกันสนุกอยู่ในสวนดอกไม้” เขาตอบอย่างเรียบง่าย

        เหยียนฉางหลงเอนกายพิงพนักเก้าอี้พัดในมือค่อย ๆ โบกช้า ๆ ดวงตาทอดมองขึ้นไปยังเพดานไม้เหนือศีรษะ

        “ดีแล้ว...” เขาพยักหน้าเสียงทุ้มต่ำคล้ายกล่าวกับตนเองมากกว่าผู้ใด

        “หลังจากที่หลงเอ๋อร์จากไป...สภาพจิตใจของนางก็แย่ลงเรื่อยๆ มีเด็กน้อยเข้ามา อย่างน้อยก็ทำให้นางร่าเริงขึ้นได้บ้าง”

        เหยียนไป๋เฉินยืนสงบนิ่งเขาเข้าใจชัดเจนว่า"นาง" ในคำพูดของบิดาย่อมหมายถึงซูอวิ๋นเจียว ชายาเอกของเหยียนหลงอ๋อง

        หลังจากที่เหยียนเจิ้งหลงพี่ชายผู้เป็นที่รักของพวกเขาตกตายไป หัวใจของหญิงผู้นั้นก็แทบจะสูญสิ้นเรี่ยวแรงใดๆ

        ยามนี้มีเถาเถาเข้ามาในจวนรอยยิ้มของซูอวิ๋นเจียวจึงได้กลับคืนมา แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม

        สำหรับเหยียนไป๋เฉินแล้วชายาเอกผู้นั้นหาใช่เพียงแม่เลี้ยง แต่กลับเปรียบเสมือนมารดาแท้ ๆ ของเขา

        นางเป็นผู้ที่ประคับประคองเขาในวัยเยาว์ดูแลไม่ต่างจากสายเลือดเดียวกัน

        จวบจนยามนี้...นางยังคงห่วงใยเขาเสมอมา

        ทว่าในขณะนั้นเอง.. 

        เสียงเอ่ยเรียบต่ำของชายชราที่นั่งดื่มชาอยู่เงียบๆ ก็ดังขึ้น ทำลายความสงบในห้องตำรา

        “นายท่าน… ได้เวลาแล้วขอรับ”

        เหยียนฉางหลงละสายตาจากบุตรชายทันทีเขาไม่กล่าวคำใดอีก แต่กลับลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าที่สง่างามและมั่นคงในทุกอิริยาบถ

        มือขวายกขึ้นไปยังราวแขวนเสื้อผ้าข้างโต๊ะก่อนจะหยิบชุดคลุมลายมังกรขึ้นมาสะบัดคลี่ออกเบา ๆแล้วสวมใส่ด้วยท่วงท่าคล่องแคล่ว เงียบขรึม

        ชุดคลุมของอ๋องเหยียนหลงไม่เหมือนชุดคลุมของขุนนางใดในนครหลวง

        มันเป็นชุดคลุมยาวถึงข้อเท้าตัดเย็บจากผ้าไหมสีดำสนิท ขลิบขอบด้วยด้ายแดงเข้มดั่งเปลวเพลิงเส้นไหมที่ใช้ทอเสื้อคลุมนี้เป็นไหมหลอมปราณผ่านวิชาลับเฉพาะของตระกูลเหยียนเมื่อสะท้อนแสงแดดยามเช้าหรือยามพลบค่ำ จะมีประกายสีเพลิงแฝงเร้นอยู่ทุกฝีก้าว

        ลวดลายมังกรห้ากรงเล็บพันเกี่ยวกับเปลวไฟปักไว้เต็มแผ่นหลังหัวมังกรแหงนหน้าคำราม ราวกับมีชีวิตจริง

        ที่ปกคอประดับด้วยกระดุมหยกแดงเม็ดเล็กสามเม็ดตรงอกขวาเย็บสัญลักษณ์ตราอ๋อง “เหยียนหลง” ด้วยไหมทองคำพื้นที่ชายเสื้อปักยันต์คุ้มกันและค่ายกลซ่อนไว้โดยไม่เปิดเผยต่อสายตาคนทั่วไป

        เมื่อเหยียนฉางหลงสวมชุดคลุมเสร็จสิ้นร่างสูงใหญ่ของเขายิ่งแลดูสง่าผ่าเผยคล้ายเทพมังกรเหยียบเปลวเพลิงที่พร้อมบัญชาสงครามได้ทุกเมื่อ

        “ข้าจะเข้าวัง ฝ่าบาทเรียกข้าเข้าพบแล้ว”

น้ำเสียงเหยียนฉางหลงเรียบง่ายทว่ายังทรงอำนาจเช่นเดิม ไม่มีแววเร่งรีบ