กลรักวิวาห์ลวง

        รุ่งเช้าดวงตาเรียวเปิดกว้างรับแสง อาการปวดเมื่อยทั้งตัวยังคงมีอยู่หล่อนรู้สึกปวดที่หน้าท้องอย่างบอกไม่ถูกมันคงเกิดจากที่ถูกพวกโจรทำร้าย ปิ่นมณีพลิกกายรู้สึกว่าริมฝีปากของตนเองชนกับอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่สิ่งที่คุ้นเคยหญิงสาวชะงักดวงตาเบิกกว้าง เขาลืมตาเมื่อรู้สึกว่าตนเองกำลังคนป่วยลวนลามดวงตาผสานกัน

        “กรี๊ด!”

        พรหมเมศร์ยกมือปิดหูร้องเสียงหลงเพื่อให้หล่อนหยุด

        “หยุดนะ!ผมบอกให้คุณหยุดไง!”

        ปิ่นมณียังคงกรีดร้องพลางผลักไสตีเขาเป็นพัลวัน ร่างสูงลุกพรวดขึ้นมาทันทีหมอนที่หญิงสาวใช้นอนถูกนำมาเป็นเครื่องมือโจมตีทันทีพรหมเมศร์ยกมือขึ้นปัดป้องด้วยความรำคาญ

        “หยุดเดี๋ยวนี้หมอปิ่น!”

        แต่หญิงสาวไม่ยอมหยุดง่ายๆเรื่องอะไรจะยอมในเมื่อเขาบังอาจเข้ามานอนห้องเดียวกับตนเองแบบนี้

        “ถ้าไม่หยุดผมจะปล้ำคุณเดี๋ยวนี้!”

        หล่อนหยุดมือมองเขาริมฝีปากบางเม้มหากันแน่นตัดสินใจฟาดเขาหนักกว่าเดิมนี่คือการสั่งสอนของหล่อนต่อคนที่บังอาจคิดไม่ซื่อแต่ปิ่นมณีไม่ได้คิดเลยว่าเวลานี้หล่อนอยู่ที่ไหนและเขาเป็นใครพรหมเมศร์คว้าข้อมือบางไว้ทันที ก่อนจะจับหญิงสาวกดไปกับเตียงพร้อมกับรวบข้อมือไว้เหนือศีรษะ

        “ปล่อยฉันนะไอ้บ้า!”หญิงสาวร้องโวยวาย

        “ไม่ปล่อยบอกแล้วใช่ไหมว่าตีอีกจะปล้ำ!”

        “จะบ้าหรือไงอย่ามาทำอะไรบ้าๆ นะ!”

        “ไม่ทำบ้าๆหรอกแต่จะทำจริงๆ”

        ไม่พูดเปล่าเมื่อเขาจงใจโน้มใบหน้าลงไปหาหญิงสาวปิ่นมณีหันหนีแต่เขากลับใช้มืออีกข้างที่ว่างเปล่าจับใบหน้าเรียวไว้กดจุมพิตลงไปบนริมฝีปากบางคนใต้ร่างกลับดิ้นรนยกขาเพื่อทำร้ายคนตัวใหญ่พรหมเมศร์จึงใช้ท่อนขากดทับร่างของหญิงสาวไม่ให้ดิ้นรนได้กายแนบชิดเบียดสนิทเลือดในกายของเขาบัดนี้กำลังร้อนระอุชายหนุ่มจัดการคนดื้อด้วยการควานหาความหวานด้วยความชำนาญ ก่อนจะถอนริมฝีปากออกมา

        ปิ่นมณีหน้าแดงซ่านเขาจูบหล่อนจนพูดไม่ออกลมหายใจของเขายังอบอวลอยู่ในริมฝีปากหรือแม้แต่ร่างกายที่อุดมไปด้วยความสมบูรณ์ตามบุรุษเพศที่กำลังทาบทับหล่อนอยู่ตอนนี้ยิ่งทำให้ปิ่นมณีไม่กล้าอาละวาดเขาอีกต่อไป ไม่อย่างนั้นคงเกิดเรื่องแน่ๆหล่อนไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเป็นหมอแผนกเดียวกับหล่อน ทำไมถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้ทีตรวจคนไข้ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย

        “อย่าตีผมอีกไม่อย่างนั้นผมเอาจริงคุณก็รู้ว่าผมทำจริง!”เขายักคิ้วแล้วผละออกจากร่างบาง

        “คนบ้าโรคจิต บ้ากาม!”หญิงสาวบริภาษให้แผ่นหลังเขา

        พรหมเมศร์หันขวับหญิงสาวหุบปากที่กำลังบริภาษเขาทันที ร่างสูงขยับตัวเข้าไปใกล้หญิงสาวอีกครั้งปิ่นมณีทำท่าจะหนีแต่เขากลับรั้งหล่อนไว้ก่อนจะใช้มืออังหน้าผากเพื่อทดสอบไข้

        “ไม่มีไข้แล้วแต่วันนี้น่าจะพักไม่ต้องไปทำงานหรอก คงปวดเมื่อยตัวละสิท่า”ดวงตาเรียวคมช้อนมองใบหน้าของอีกฝ่าย

        หญิงสาวไม่ตอบอะไรมันก็ปวดอย่างที่เขาว่าจริงๆ คงเพราะหล่อนออกแรงสู้กับพวกนั้นมากไหนจะต้องมาสู้รบปรบมือกับเขาเมื่อกี้อีกแต่หล่อนก็ยังสงสัยว่าทำไมเขาถึงมานอนกับหล่อนได้

        “คุณมานอนในนี้ได้ยังไง?”

        “เฮ้อ...”เขาถอนหายใจออกมา “ก็เมื่อคืนผมได้ยินคนร้องผมเลยมาดูไข้คุณขึ้นสูงผมก็มาเช็ดตัวให้ พอผมจะกลับไปคุณก็คว้าผมไปกอดสะงั้นผมต่างหากที่เสียดุลไม่ใช่คุณ ผมไม่ได้อยากนอนกับคุณสักหน่อยคุณคว้าผมไว้เองแถมเมื่อคืนคุณยังลวนลามผมทั้งคืนอีกต่างหากหมอปิ่น!”

        “อะไรนะบ้าเหรอฉันไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย!”

        หล่อนเองก็ไม่แน่ใจว่าทำแบบนั้นไปหรือเปล่าแต่ว่ายังไงก็ไม่อยากเสียหน้าให้เขาเอาชนะได้หรอก

        “ผมพูดจริงนะนี้ถ้ามีกล้องผมจะรีเพลย์ให้ดูไปแล้ว!”

        ใบหน้าเรียวเริ่มซีดหล่อนทำลงไปจริงหรือ แล้วหล่อนทำอะไรลงไปบ้างเล่า

        “ฉะ...ฉันไม่รู้ด้วยสักหน่อยก็ฉันละเมอนี่”หญิงสาวแก้ตัว

        “ผมยกโทษให้ก็ได้ดีนะว่าเป็นผม ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นคนอื่นคงเรียกร้องค่าเสียหายกันไปแล้วผมนึกว่าจะเสียตัวซะแล้วเมื่อคืน ผมยิ่งเวอร์จิ้นอยู่ด้วยนะหมอปิ่น”แสร้งทำเสียงสั่นปานคนเสียตัวเพื่อแกล้งหล่อน

        ปิ่นมณีฮึดฮัดทำไมเขาถึงได้เป็นคนแบบนี้นะ เมื่อคืนยังดีๆอยู่เลยตื่นเช้ามาก็กวนประสาทหล่อนอีกแล้ว มันน่าหาอะไรมาตีให้หัวแตกสักที

        “ผมคงต้องไปทำงานแล้วไว้ผมจะซื้ออาหารมาไว้ให้ก่อนไปทำงานแล้วกันแล้วอย่าลืมกินยาล่ะเรื่องงานผมจะลาให้ แล้วเย็นนี้ผมจะมารับไปโรงพัก!”

        “ไม่ต้องมารับก็ได้ฉันไปเองได้”

        “แน่ใจเหรอว่าจะไปเอง?”เขาถามจ้องหล่อนไม่วางตา

        หล่อนไม่รู้จะตอบเขายังไงดีใจจริงก็อยากจะให้เขาไปด้วยแต่วก็เกรงใจอีกอย่างเขากับหล่อนไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยแค่มาดูแลแค่นี้ก็ออกจะมากพออยู่แล้ว

        “แน่ใจ!”

        “งั้นก็ตามใจแล้วกัน”

        ปิ่นมณีมองตามแผ่นหลังของเขาชายหนุ่มเดินออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด เขาเองไม่อยากจะคิดอะไรมากเพราะเวลานี้ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมชีวิตพักหลังๆจะต้องมีผู้หญิงคนนี้เข้ามาพัวพันบ่อยๆไม่ว่าหล่อนทำอะไรมักจะมีเรื่องเจ็บตัวให้เขาช่วยเสมอ ทั้งๆที่ไม่ได้คิดอะไรเลยสักครั้ง แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ชีวิตเขากลับมามีสีสันอีกครั้งเขากลัวเหมือนกันที่จะเจ็บเพราะบ่อยครั้งที่ความสัมพันธ์มักจะจบลงด้วยการถูกฝ่ายหญิงปฏิเสธไม่อยากจะหวังอะไรเพื่อจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจอีก

        ปิ่นมณีกัดริมฝีปากแน่นหัวสมองครุ่นคิดหล่อนเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องมาหงุดหงิดแบบนี้ ทั้งๆ ที่จงใจปฏิเสธความช่วยเหลือของเขาหล่อนรู้ดีว่าเขาน่ะปากร้ายมากเพียงใด แต่เขาก็เป็นคนดี หล่อนไม่รู้จริงๆว่าเขาเป็นคนยังไงกันแน่ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเอาใจไม่ถูกบางทีก็ดีแสนดีบางทีก็ดูออกจะใจร้ายแถมยังชอบว่าหล่อนเสียๆ หายๆ แต่ท่าทีที่เขาทำกับหล่อนล่ะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้ใจเต้นแรงแบบนี้ถึงแม้ว่าเจอเขาครั้งแรกเห็นท่าทีของเขาที่มีต่อพยาบาลที่ชื่อลักษิณีดูเขาออกจะห่วงใยถึงได้รู้สึกถูกชะตาและออกจะชอบเขาอยู่ลึกๆ ไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วหัวใจมันดันเต้นแรงทุกครั้งที่เจอเขา