เหมือนกับร่างไร้ิญญาหยุดห้าว เมื่อมองรอบๆ ตัวแล้ว ไม่ใช่ ที่ที่คุ้นตามันคืออะไรหมายความว่าอย่างไรหรือว่าตายไปแล้ว โดนส่งมาพบกับเง็กเซียนฮ่องเต้ บ้าน่า แต่ก็เป็ไปได้แฮะดื่มหนักไปหน่อย ได้มาเพียบเมื่อคืนเกือบสามสิบแก้วฟุบไปตอนไหนยังจำไม่ได้เลย จำได้แต่เก็บแบงก์เสียเพลิน ไม่ ไม่ ไม่สะบัดแขนจนหลุดวิ่งออกจากตรงนั้นไปทันที เสียงเอะอะโวยวายให้จับตัว ใบบัว แต่วิ่งได้ยัง ไม่ถึงไหนกลับโดย กระบี่ในมือของใครบางคนลวดลายงดงามโอ๊ยยังมีหน้ามาชม กระบี่เขาอีก กางกั้นไว้ข้างหน้า เงยหน้าขึ้นมอง สบตาเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาใจละลาย
“ต๋ายทำไมมีแต่คนหล่อๆ ”มาทั้งฝูงที่นี้พวกที่อยู่ในท้องพระโรงเมื่อครู่ โดนสกัดจุด เฮ้ยได้ผลจริงด้วยขยับตัวไม่ได้ หรือว่าตกตะลึงความหล่อ พยายายาจะขยับตัวแต่เปล่าประโยชน์
“จับนางไว้ องครักหลี่เจี๋ย”ฮองเฮาอีกตามเคย
“นำนางไปไว้ที่ ตำหนักของข้า หลี่เจี๋ย”
“หลี่เจี๋ย น้อมบัญชาฝ่าา” ช้อนอุ้มร่างบางแข็งทื่อของ ใบบัวเดินลิ่วจากไป อันฉีเดินตามติดๆ ตามด้วยชวีกงกง
“ฝ่าา คงต้องไต่สวนคณะทูตด้วยว่าเหตุใดถึงได้ส่งหญิงบ้า มาเป็เครื่องบรรณาการ”
“ไว้ รอข้าไต่สวนนางให้เรียบร้อยก่อน
“ฝ่าาอย่าทรงวางใจแม้จะเป็หญิงแต่กิริยาของนางห้าวหาญไม่น้อย ไม่กลัวแม้กระทั่งความตายเบื้องหน้า”
“เพราะอย่างนี้จึงต้องไต่สวนนางน้อยครั้งที่จะพบหญิงงามในลักษณะนี้”
“หลี่เจี๋ยว่างใบบัวลงพื้นด้านล่างให้ยืน แต่ยังไม่คลายจุดออก อันฉีเดินเข้ามาข้างในจ้องใบบัวตาไม่กะพริบ
“พวกเ้า ออกไปก่อน หลี่เจี่ยเ้ารออยู่หน้าห้อง”ใบบัวเหลือบตามองคนทั้งหมด แต่มองตามหลี่เจี๋ยไปจนสุดลูกตาแล้วใครจะมาคลายจุดให้เล่ากลับมาคลายจุดให้ก่อน
“บอกมานางเป็ใคร”คราวนี้เป็ตาของอันฉีบ้างแล้วที่เดินวน ใบบัว
“อ๋อลืมไป ลืมคลายจุด”ยกมือขึ้น จี้เข้าที่ จุดชีพจร จนใบบัวชาไปทั้งตัวแล้วก็ขยับตัวขยับปากได้
“ใบบัว ชื่อใบบัว”
“เ้าได้มากับคณะทูตไหม ตอบความจริงมา หากรู้ว่าแอบอ้างต้องโดนปะาหรือไม่ก็ม้าแยกร่างโทษฐาน หลอกลวงเบื้องสูง” จะตอบอย่างไรดีอยู่ในหีบใบนั้นได้อย่างไรยังไม่รู้เลย หากจะมาจริงๆ ทำไมไม่มาดีดีวะ อุตส่าห์เก็บตังค์ว่าจะให้รางวัลตัวเองสักครั้ง ซื้อทัวร์พาเที่ยวพระราชวังต้องห้าม แต่ดันมาแบบนี้ จะดีใจดีไหมอะพยักหน้าหงึกหงัก
“อย่างนั้นเ้าก็คือเครื่องบรรณาการของข้า”ขยับเข้าหา จะหล่อแค่ไหนก็เหอะ ไม่มีเงิน อย่าหวังว่าจะได้แอ้มฟรีๆ ั้แ่ทำงานมายังไม่เคยเสียท่าให้ใครเห็นอย่างนี้ก็เถอะฉลาดนะครับ ไม่ได้ปล่อยตัว
ยกมือดันอกกว้าง
“อย่าเข้ามาไม่อย่างนั้นจะร้อง”
“ร้องเพื่ออะไร ไหนว่าเป็เครื่องบรรณาการ หรือว่าเ้าโดนบังคับมาหรือว่า้าเงินทอง”ตรงประเด็น ชุดที่ใส่ไม่มิดชิด ใบบัว หันหลังหยิบ ผ้าปูที่นอนมาคลุม ตัวเองจนมิดเหมือนมัมมี่
“เงินมาก่อน ฉันรับเงินสดเท่านั้น และไม่ ..รับงานเป็คู่นอนของใครแค่เล่นสนุกทั้งสองฝ่าย มีเหล้าให้ดื่มไหมเล่า”
"เป็หญิงไยดื่มเสียเมามายขาดสติ
“มันคืองาน” ใบบัวตอบเสียงอ่อยความจริงไม่ได้อยากดื่มแต่เพื่อเงินสมัยนี้อะไรก็ต้องแลกมาด้วยเงิน
"หญิง เสียนหลอแต่งกายเช่นนี้ทุกคนหรือ"
"เสียนหลออะไร"
"ก็โพ้นทะเลที่เ้าจากมาอย่างไรเล่า"ไม่ได้โง่ถึงจะไม่รู้ว่าตัวเองย้อนอดีตมา
"เปล่า"
"แล้วทำไมเ้าถึงกายเช่นนี้ใครบังคับเ้าเช่นนั้นหรือหวังผลอะไร หรือว่าเป็นางคณิกา"
"มันคือ ความจำเป็ วุ้ยี้เีอธิบายฉัน ไม่สิข้าไม่ใช่นางคณิกาแต่ก็ ความจริงก็มักโดนเข้าใจผิด ข้าแค่ อาศัยหน้าตารูปร่าง ..เอางัยดีใช้หน้าตารูปร่างหากินเพื่อปากท้อง"
"นั่นหล่ะเขาเรียกนางคณิกา"พูดช้าๆ ชัดๆ
"เฮ้ย ไม่ใช่อย่าเข้าใจผิด"เผลอยิ้มขำๆ กับความใส่ชื่อของคนโบราณเริ่มจะผ่อนคลายลงบ้างแล้ว อย่างน้อยก็ตอนนี้ ที่ไม่มียัยป้านั่นคอยส่งสายตากดดัน
"ความจริงเ้าก็พูดรู้เื่ไม่ได้บ้าอย่างที่ฮองเฮาว่า"ฮองเฮาแก่จัง มีเมียแก่หรือหรือว่าเครื่องสำอางสมัยนี้ทำหน้าพังหรือว่าชอบออกคำสั่งเลยแก่
"ท่านอะเป็ใคร"แกล้งถามงั้นทั้งที่รู้อยู่แล้ว
"ข้าอันฉี เป็ฮ่องเต้ในรัชสมัยอันฉีที่1"ใบบัวทำสีน่าทึ่งๆ ถึงว่าซีรีส์ถึงทำย้อนอดีตมาทีไรเจอฝ่าาทุกที่แบบนี้นี้เองมันคงจะเป็แพทเทิ้ล จะเป็ความฝันหรือความจริงก็ช่าง ใบบัวคิดในใจอย่างน้อย ก็ได้ผ่อนคลายปลดปล่อยสิ่งที่บีบรัดภาระที่ต้องแบกรับไว้ กับบรรยากาศสวยๆ ต้นดอกเหมย กิ่งหลิวดอกมู่หลานกับพระราชวังต้องห้าม โอ้์
"อยู่เสียที่นี่ ไหนๆ ก็มาแล้ว"อันฉีเหมือนกับนั่งอยู่ในใจใบบัว
"จะโดนปะาไหมอะ แล้วม้าแยกร่างละ"ส่ายหัวไปมายิ้มๆ
"นั่นสำหรับ ความผิดร้ายแรง"
"แล้ว ..ยัยป้าคนที่ใส่ชุดสีไข่มุกนั่นล่ะ"
"ฮองเฮา"
"เมียนะหรือ"อีกคนทำหน้าเหมือนมนุษย์ต่างดาว
"ใช่"
"เมียทำไมแก่ๆ ผัวยัง..หล่ออยู่เลย"
"การเลือกคู่ครองของที่นี่ เราเลือกคนที่สนับสนุนอำนาจ และบารมี"นี่คุยเื่อะไรกัน
"ท่านปล่อยข้าๆ ไปได้หรือยังเห็นไหมข้าไม่ใช่คนบ้า"
"จนกว่า"
"ฝ่าา คณะทูตจากเสียนหลอหายตัวไปอย่างลึกลับ ข้าส่งคนออกค้นหาทั่วเขตวังหลวงแล้ว" _บหายแล้ว
"ส่งคนมาเฝ้านางไว้ "
"ฝ่าาทำไมไม่คุมขังนางในคุกหลวง เื่ราวต่างๆ เริ่มไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว"ชวีกงกง ออกปากเตือน อันฉีเพียงแต่เหลือบตามอง ใบบัว เพียงแวบเดียวที่ใบบัวเห็นความห่วงใยในนั้น
"ส่งนางกำนัล มาจับตาดูนางอย่าให้คลาดสายตา"ชวีกงกงไม่สู้ชอบใจนัก แต่ก็ไม่กล้าขัดบัญชา
นางกำนัลสองคน เดินหอบเสื้อผ้าในชุดฮันฝูสีขาว มาให้ใบบัวเปลี่ยนน้ำถูกเติมลงถังไม้ พร้อมเครื่องประทินผิว โอ้์ชัดๆ หลังจากที่เมา แล้วมาแช่น้ำอุ่น ช่างสบายเหลือเกิน เสื้อผ้าก็มีคนจัดเตรียมให้อย่างดี
"นายหญิงท่านหิวหรือยัง"
"ไม่น่าถาม แทบจะกินช้างได้ทั้งตัวทีเดียวเชียว"อาหารถูกยกมาเสิร์ฟ ใบบัวเปิดฝาครอบ ทองเหลืองออก ถึงกับเบ้ปากมีแต่ผักๆๆๆๆ
"ไม่มีไก่กับหมูหรือข้านึกว่าในวังจะมีของกินเยอะแยะ"
"ฮองเฮารับสั่งว่า อาหารพวกนั้นทำเอา ฮองเฮาและสนมนางในอ้วนถ้วนสมบูรณ์จนฝ่าา มองแต่ละคนเป็ลูกหมู ไม่น่า...เอ่อ..ไม่น่ามอง จนไม่ชายตามอง จึงไม่มีองค์รัชทายาทเสียที"
มันเกี่ยวกันไหมกินแล้วไม่ออกกำลังกาย ดูอย่างใบบัวสิ กินแล้วเข้าฟิตเนส หุ่นดีเป็ที่สุด
“แล้วมีไหม”
“มีเ้าค่ะ แต่ต้องรอสักพัก”
“ไปเอามา เอามาเยอะๆ ด้วย ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะอ้วนเดี๋ยวจะสอนวิธีลดหุ่นให้” เลียปากแผล็บ ไม่มีคนกินแบบนี้ สบาย ใบบัวชอบไก่ชอบหมู กินไก่อกใหญ่อกอูม กินหมูผิวเนียนมีน้ำมีนวล
“ช่างนาง นางจะกินจนอ้วนก็เื่ของนางอยู่บ้านมเืองนางคง ไม่เคยได้กิน ถึง ต้องมา หากินอยู่ที่แคว้นเรา”นางกำนัลสาย ของฮองเฮารายงานให้ฮองเอาฟังเื่ใบบัวจะกินหมูกินไก่ ในใจนึกอยากให้อ้วนเสียให้เข็ดเกลียดสายตาของเหล่าผู้ชายในราชสำนักรวมทั้งสายตาของฝ่าาที่มองนางเหมือนกับ เสื้อจ้องตะครุบเหยื่อ
ใบบัวสำลักเนื้อไก่จนต้องเรยกหาน้ำ
"ใครบังอาจนินทาวะ"
170
![[จบ] ทะลุมิติมาพิชิตฝันด้วยระบบอาชีพในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1740377453_61641684.webp)
