ความมืดมิดภายในถ้ำใต้ดินลึกล้ำราวกับห้วงอนธการที่ถูก์และปฐีทอดทิ้ง เสียงกระแสน้ำเย็นะเืที่ไหลหลากกระทบโขดหินดังก้องสะท้อนไปมาอย่างเงียบเหงา บรรยากาศ ณ ที่แห่งนี้เต็มอวลไปด้วยความกดดันและความอ้างว้าง ทว่าท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด กลับปรากฏดวงประทีปสีเงินอมฟ้าที่สาดส่องแสงเรืองรองออกมา มันคือกลิ่นอายของ ‘บุปผาดาราจันทร์เสี้ยว’ สมุนไพริญญาระดับสามขั้นสูงสุด ที่ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วทั้งเมืองชิงเฟิงต่างปรารถนาจะได้ แม้กระทั่งยอดฝีมืออย่างผู้าุโอวิ๋นแห่งตระกูลหลินยังต้องยอมทุ่มเททุกสิ่งเพื่อแย่งชิงมันมา
แสงสีเงินสลัวนั้นอาบไล้ลงบนใบหน้าที่หล่อเหลา ทว่าซีดเซียวและเต็มไปด้วยคราบเืของมู่เฉิน เขาเปลื้องเสื้อท่อนบนที่ขาดวิ่นออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็และรอยฟกช้ำนับไม่ถ้วนจากการกรำศึกหนักตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทั้งจากการปะทะกับทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า และการสับสังหารอสรพิษเกล็ดเงิน ทว่าแม้ร่างกายจะบอบช้ำเพียงใด ั์ตาสีรัตติกาลของเขากลับสว่างวาบและเต็มไปด้วยความอหังการที่มิอาจดับมอด
"หลินเสวี่ยหรู... ผู้าุโอวิ๋น... หากพวกเ้ารู้ว่าสมบัติล้ำค่าที่พวกเ้าดิ้นรนแทบตาย แลกมาด้วยชีวิตขององครักษ์นับสิบเพื่อแย่งชิง กลับตกมาอยู่ในมือของ 'สวะ' ที่พวกเ้าดูแคลน สีหน้าของพวกเ้าจะบิดเบี้ยวและน่าเกลียดน่าชังเพียงใดกันนะ" มู่เฉินแสยะยิ้มเ็า เสียงหัวเราะแ่เบาดังก้องในลำคอ
เขาปัดเป่าความขุ่นมัวออกจากจิตใจ การผูกพยาบาทเป็เพียงแรงผลักดัน ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในยามนี้คือ ‘ความแข็งแกร่ง’ หากไร้ซึ่งพลัง ต่อให้มีสมบัติล้ำค่ากองอยู่ตรงหน้า ก็เป็ได้เพียงเหยื่อรอวันถูกเชือดคอ
มู่เฉินหลับตาลง ปรับลมหายใจให้เข้าสู่สภาวะสงบนิ่ง เคล็ดวิชากลืนดารา์ถูกเดินเครื่องอย่างเชื่องช้า ปราณดาราสีดำประกายเงินในจุดตันเถียนที่เคยเหือดแห้ง เริ่มหมุนวนและดึงดูดละอองปราณฟ้าดินอันเบาบางในถ้ำใต้ดินเข้ามาหล่อเลี้ยงร่างกาย เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการรับศึกหนักภายใน
เมื่อสภาวะจิตใจและร่างกายก้าวเข้าสู่จุดที่สมบูรณ์พร้อมที่สุด มู่เฉินก็ลืมตาขึ้น มือขวาของเขาเอื้อมไปหยิบบุปผาดาราจันทร์เสี้ยวที่วางอยู่บนโขดหินอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมบริสุทธิ์ที่อัดแน่นไปด้วยพลัง ‘หยิน’ แผ่ซ่านเข้าสู่โสตประสาท ทำให้ความเหนื่อยล้าแทบจะมลายหายไปในพริบตา ละอองแสงสีเงินที่ลอยฟุ้งอยู่รอบเกสรดูราวกับดวงดาราที่กำลังเริงระบำ
"์และปฐีช่างลึกล้ำ... สมุนไพรดอกเล็กๆ เพียงดอกเดียว กลับกักเก็บพลังงานที่ยิ่งใหญ่เทียบเท่ากับการรวบรวมปราณของยอดฝีมือนับสิบปี" มู่เฉินรำพึง
ตามหลักการปรุงโอสถ สมุนไพรระดับสามเช่นนี้สมควรนำไปให้ปรมาจารย์โอสถสกัดหลอมเป็เม็ดยา เพื่อลดทอนความบ้าคลั่งของพลังงานลง ทว่าสำหรับผู้วิชากลืนดารา์ การกระทำเช่นนั้นคือการดูถูกกฎเกณฑ์แห่งมรรคาเต๋าของดวงดาว! วิถีแห่งดาราคือการ่ชิงและกลืนกินอย่างป่าเถื่อน!
มู่เฉินมิได้ลังเล เขาอ้าปากและเด็ดกลีบดอกไม้สีเงินนั้นใส่ปาก เคี้ยวและกลืนกะซวกลงไปทั้งดอกโดยตรง!
วูบบบบ!
ทันทีที่บุปผาดาราจันทร์เสี้ยวตกถึงท้อง มันมิได้ถูกย่อยสลายเฉกเช่นอาหารทั่วไป ทว่ามันกลับะเิออกกลายเป็กระแสธารพลังงานสีเงินอมฟ้าที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งหมื่นปี! คลื่นพลังหยินอันบริสุทธิ์และมหาศาลทะลักทลายพุ่งทะยานเข้าสู่เส้นชีพจรทั่วร่างของมู่เฉินราวกับเขื่อนั์ที่พังครืน!
"อั้ก!!"
มู่เฉินเบิกตากว้าง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความหนาวเย็นที่เสียดแทงลึกลงไปถึงไขกระดูกทำให้เส้นเืของเขาปูดโปนขึ้นมาตามิั เกล็ดน้ำแข็งบางๆ เริ่มเกาะพราวตามเส้นผม คิ้ว และขนตา ความเ็ปจากการถูกแช่แข็งจากภายในนั้นทรมานยิ่งกว่าการถูกสับด้วยดาบนับพันเล่ม! โลหิตในกายแทบจะหยุดไหลเวียน
ทว่า ในวินาทีที่พลังหยินกำลังจะแช่แข็งจุดตันเถียนของเขา เคล็ดวิชา ‘กลืนดารา์’ ที่เปรียบเสมือนราชันแห่งอวกาศก็ถูกกระตุ้นให้ตื่นตัวอย่างสมบูรณ์แบบ! ปราณดาราที่เคยหลับใหลััได้ถึงพลังงานแปลกปลอมที่กล้าล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตของมัน
"จงกลืนกิน!"
มู่เฉินคำรามก้องในจิติญญา จุดตันเถียนของเขาแปรสภาพเป็หลุมดำขนาดย่อม ปราณดาราสีดำที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความบ้าคลั่งและป่าเถื่อนพุ่งสวนทะยานขึ้นมาปะทะกับกระแสธารพลังหยินสีเงิน!
ครืนนนน! บึ้ม!
ภายในร่างกายของมู่เฉินยามนี้ กลายเป็สมรภูมิรบระหว่างพลังหยินสุดขั้วและพลังดาราสุดขีด! การปะทะกันของพลังงานทั้งสองขั้วทำให้เกิดเสียงะเิทึบๆ ดังก้องออกมากระดูกและอวัยวะภายใน ความร้อนดุจลาวาและความเย็นดุจน้ำแข็งผลัดกันเชือดเฉือนกล้ามเนื้อของเขาจนแทบจะปริแตก
"อ๊ากกกกกก!"
มู่เฉินกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป โลหิตสีแดงฉานซึมทะลักออกมาจากมุมปาก จมูก และรูขุมขนทั่วร่าง หยดเืที่ไหลออกมาถูกความเย็นแช่แข็งเป็เกล็ดน้ำแข็งสีเืร่วงหล่นลงบนพื้นหิน ทว่าเขามิยอมก้าวถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว สองมือประสานกันแน่นในมุทราเดินลมปราณ อาศัยเจตจำนงที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าบังคับให้พลังทั้งสองสายหลอมรวมเข้าด้วยกัน!
"กฎเกณฑ์แห่งเต๋ากล่าวไว้ว่า หยินและหยางคือต้นกำเนิดแห่งสรรพสิ่ง! เคล็ดวิชาดาราของข้าเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและร้อนแรงดุจเพลิงผลาญ หากไร้ซึ่งพลังหยินมาบรรเทา ย่อมมีวันต้องธาตุไฟเข้าแทรก... บุปผาดารานี้คือชิ้นส่วนสำคัญ! ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้ศิโรราบต่อความเ็ปเพียงแค่นี้!"
ความแค้นที่เห็นบิดาต้องกระอักเืจากการถูกวางยา... ความอัปยศที่ถูกผู้าุโสามและมู่หานเหยียบย่ำ... ความเหยียดหยามจากหลินเสวี่ยหรูและยอดฝีมือตระกูลหลิน...
ทุกสิ่งทุกอย่างหลอมรวมเป็จิติญญาแห่งการต่อสู้ที่ไม่ยอมจำนน มู่เฉินเร่งเร้าวิชากลืนดาราถึงขีดจำกัดสูงสุด พลังดูดกลืนที่น่าสะพรึงกลัวเริ่มบดขยี้ความเย่อหยิ่งของพลังหยินจากบุปผาดารา มันค่อยๆ ถูกฉีกกระชากและหลอมละลาย ผสมผสานเข้ากับปราณดาราสีดำอย่างเชื่องช้า
มหัศจรรย์แห่งการฝึกตนบังเกิดขึ้น! เมื่อพลังหยินอันบริสุทธิ์ผสานเข้ากับปราณดารา เส้นชีพจรสีดำประกายเงินของมู่เฉินที่เคยหยาบกระด้างและร้อนระอุ พลันถูกชโลมและหล่อเลี้ยงจนเปล่งประกายสีเงินแวววาว ความเ็ปที่เคยทิ่มแทงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความอบอุ่นและผ่อนคลายอย่างประหลาด ปราณดาราที่เคยบ้าคลั่งบัดนี้กลับมีความเสถียร หนักแน่น และเยือกเย็นขึ้นหลายสิบเท่า!
ปัง!
เสียงกำแพงปราณถูกทำลายทิ้งดังก้องในโสตประสาท ขั้นรวบรวมปราณระดับสี่ที่เคยเป็คอขวด ถูกปราณดาราที่ผสานพลังหยินพุ่งทะลวงผ่านไปอย่างง่ายดายราวกับฉีกกระดาษบางๆ!
ระดับพลังของมู่เฉินก้าวเข้าสู่ ขั้นรวบรวมปราณระดับห้า อย่างเป็ทางการ!
ทว่า พลังงานจากบุปผาดาราจันทร์เสี้ยวยังหลงเหลืออยู่อีกมากกว่าครึ่ง! สมุนไพรระดับสามขั้นสูงสุดมิใช่สิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับล่างจะดูดซับได้หมดจดในคราวเดียว คลื่นพลังงานที่ยังคงไหลบ่าอย่างต่อเนื่องผลักดันให้ระดับพลังของมู่เฉินพุ่งทะยานขึ้นไปอีก!
ระดับห้า่ต้น... ระดับห้า่กลาง... ระดับห้า่ปลาย!
มวลปราณในจุดตันเถียนขยายตัวจนถึงขีดจำกัดสูงสุด มันเริ่มเกิดการบีบอัดและควบแน่นอย่างรุนแรง จากปราณรูปลักษณ์หมอกสีดำพลันกลั่นตัวกลายเป็หยดของเหลวสีดำประกายเงินหลายสิบหยดที่ไหลเวียนอยู่ก้นจุดตันเถียน! นี่คือสัญญาณของการเข้าสู่ 'ขั้นรวบรวมปราณระดับห้าขั้นสูงสุด'! ปราณดาราที่หนาแน่นระดับนี้ เพียงพอที่จะฉีกทึ้งผู้ฝึกยุทธ์ระดับเจ็ดทั่วไปได้เพียงแค่การสะบัดมือ!
อีกเพียงครึ่งก้าว เขาก็จะสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับหกได้ ทว่ามู่เฉินกลับใช้สติปัญญาอันเฉียบแหลมหยุดยั้งการทะลวงระดับไว้เพียงเท่านี้
‘การฝึกยุทธ์ที่รวดเร็วก้าวะโเกินไปโดยปราศจากรากฐานที่มั่นคง ย่อมนำไปสู่หายนะในภายภาคหน้า... ข้าเพิ่งทะลวงจากระดับสามมาสู่ระดับห้าขั้นสูงสุดในเวลาไม่กี่วัน หากดึงดันเข้าสู่ระดับหกตอนนี้ เส้นชีพจรอาจจะปริแตก ข้าจะกดทับพลังส่วนที่หลงเหลือไว้ เพื่อหล่อหลอมร่างกายและเส้นชีพจรให้แข็งแกร่งจนถึงขีดสุด!’
มู่เฉินพลิกแพลงวิถีการโคจรลมปราณ แทนที่จะส่งพลังไปทำลายกำแพงระดับหก เขากลับบังคับให้พลังหยินดาราที่เหลือกระจายออกไปหล่อเลี้ยงกระดูก กล้ามเนื้อ และอวัยวะภายในทุกสัดส่วน!
กระดูกของเขาเปล่งเสียงลั่นเกรียวกราว คราบสิ่งสกปรกสีดำเหม็นเน่าถูกขับออกมาทางรูขุมขนพร้อมกับหยาดโลหิตเสีย ิัที่เคยบอบช้ำหลุดลอกออก เผยให้เห็นผิวพรรณใหม่ที่เรียบเนียนทว่าแฝงไปด้วยความแข็งแกร่งดุจเกราะเหล็ก
แต่กระนั้น มู่เฉินยังรู้สึกว่ารากฐานกายาของเขายังสามารถก้าวไปได้ไกลกว่านี้!
เขาล้วงมือเข้าไปในแหวนมิติ นำเอา ‘แก่นอสูร’ ของอสรพิษเกล็ดเงินออกมา มันคือแก่นพลังของสัตว์อสูรระดับสองที่อัดแน่นไปด้วยธาตุโลหะและความเหนียวแน่น แสงสีน้ำเงินวาบขึ้นที่ฝ่ามือ วิชากลืนกินถูกใช้งานอีกครั้ง!
"ในเมื่อจะหล่อหลอมกายา ก็ต้องเอาให้สุดทาง! สัตว์อสูรมีร่างกายที่แข็งแกร่งกว่ามนุษย์นับสิบเท่า ข้าจะแย่งชิงความแข็งแกร่งนั้นมาเป็ของข้า!"
แก่นแท้โลหิตของสัตว์อสูรระดับสองถูกสูบเข้าสู่ร่างกาย มันมิได้ไปเพิ่มพูนพลังปราณในจุดตันเถียน ทว่ามู่เฉินนำมันไปผสานเข้ากับกล้ามเนื้อและชั้นิัโดยตรง เพื่อ่ชิง ‘พลังป้องกัน’ ของอสรพิษเกล็ดเงิน!
กระบวนการนี้เ็ปและทรมานยิ่งกว่าการดูดซับบุปผาดาราเสียอีก มู่เฉินรู้สึกราวกับมีใบมีดขนาดเล็กนับหมื่นเล่มกำลังกรีดชำแหละิัของเขาจากด้านใน! เกล็ดสีเงินเสมือนจริงเริ่มก่อตัวขึ้นและฝังตัวลงไปใต้ชั้นิัชั้นนอกของเขา โลหิตสาดกระเซ็นและหยดลงพื้นอย่างต่อเนื่อง ทว่ามู่เฉินกัดฟันแน่นจนเืไหลซึมจากริมฝีปาก เขายอมอดทนต่อความเ็ปอันแสนสาหัส เพื่อแลกกับกายาที่จะไม่มีผู้ใดสามารถทำลายได้!
กระบวนการสุดแสนทรมานนี้กินเวลายาวนานถึงสามวันสามคืน ในความมืดมิดของถ้ำใต้ดิน ร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งกำลังผ่านการเกิดใหม่ที่สั่นะเืมรรคา
...
ตูมมมม!
ในวันที่สี่ น้ำในธารใต้ดินที่เงียบสงบพลันะเิพุ่งขึ้นเป็เสาน้ำสูงหลายจั้ง! คลื่นปราณที่หนักอึ้งดุจขุนเขาเหล็กแผ่กระจายออกจากร่างที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนโขดหิน ปัดเป่าละอองน้ำและฝุ่นหินจนปลิวว่อน บรรยากาศรอบถ้ำใต้ดินบิดเบี้ยวจากแรงกดดันอันมหาศาล
มู่เฉินค่อยๆ ลืมตาขึ้น ั์ตาสีรัตติกาลของเขายามนี้ลึกล้ำยิ่งกว่าห้วงอวกาศ ประกายแสงสีเงินที่วาบผ่านดวงตาทำให้เขาราวกับเป็จ้าวแห่งดวงดาวที่จุติลงมายังโลกมนุษย์
เขาลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ร่างกายสูงโปร่งขึ้นเล็กน้อย มัดกล้ามเนื้อสมส่วนและอัดแน่นไปด้วยพละกำลังะเิที่น่าสะพรึงกลัว คราบเืและสิ่งสกปรกถูกปราณดารากระแทกหลุดออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผิวพรรณที่ดูสะอาดสะอ้าน หากมองผิวเผินอาจจะดูเหมือนบัณฑิตผู้อ่อนแอ ทว่าหากสังเกตให้ดี จะเห็นประกายแสงสีเงินจางๆ คล้ายกับเกล็ดอสรพิษขนาดจิ๋ว ไหลเวียนและซ่อนตัวอยู่ใต้ชั้นิั ราวกับมีดวงดาวนับหมื่นสถิตอยู่ในกาย!
‘กายาเกราะเกล็ดเงิน’ ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว!
"นี่สินะ... พลังของขั้นรวบรวมปราณระดับห้าขั้นสูงสุด ผสานกับกายาที่เหนืุ์"
มู่เฉินกำหมัดเบาๆ เสียงกระดูกลั่นดังก้องราวกับอัสนีบาต เขาััได้ว่ามวลปราณในร่างของตนหนาแน่นและบริสุทธิ์กว่าเดิมนับสิบเท่า! แม้ระดับพลังภายนอกจะอยู่เพียงระดับห้า ทว่าด้วยอำนาจของวิชากลืนดารา์ ความบริสุทธิ์ของพลังหยิน และรากฐานกายาที่ถูกหล่อหลอมใหม่ด้วยแก่นอสูรระดับสอง... มู่เฉินมั่นใจว่า พลังรบที่แท้จริงของเขาในยามนี้ สามารถบดขยี้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นรวบรวมปราณระดับเก้าได้อย่างราบคาบ!
เขาหันไปมองโขดหินขนาดั์สูงกว่าสามวาที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านข้าง มู่เฉินมิได้เดินลมปราณเพื่อสร้างกระบวนท่าใดๆ เพียงแค่ง้างหมัดและทะลวงชกออกไปตรงๆ ด้วยพละกำลังทางกายภาพล้วนๆ!
เปรี้ยงงงงงง!!!
เสียงกัมปนาทเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว! โขดหินั์ที่แข็งแกร่งถูกหมัดของมู่เฉินกระแทกจนเกิดรอยร้าวเหมือนใยแมงมุมกระจายไปทั่ว ก่อนจะะเิออกเป็เศษหินก้อนเล็กก้อนน้อยปลิวว่อนไปทั่วถ้ำ! คลื่นลมที่เกิดจากการชกเพียงหมัดเดียวกวาดเอาเศษหินให้พุ่งชนผนังถ้ำฝั่งตรงข้ามจนเกิดหลุมลึก
มู่เฉินมองดูหมัดที่ไร้ซึ่งรอยขีดข่วนของตนเองด้วยรอยยิ้มอหังการ "ยอดเยี่ยม... กายาดาราผสานเกราะเกล็ดเงิน แม้แต่อาวุธิญญาระดับล่างหรือดาบของผู้ฝึกยุทธ์ระดับแปด ก็ไม่อาจสร้างาแให้ข้าได้ง่ายๆ อีกต่อไป"
เขาเก็บกวาดร่องรอยการฝึกฝน สวมใส่ชุดสีดำที่เหลืออยู่ ท่ามกลางความมืดมิด มู่เฉินเงยหน้าขึ้นมองเพดานถ้ำ ทะลุผ่านชั้นหินและดินนับสิบจั้งขึ้นไปยังผืนป่า้า
"ออกมานานเกินไปแล้ว... ป่านนี้ท่านพ่อคงเป็ห่วงแย่ และอีกไม่กี่วัน... งานประมูลใหญ่ของหอประมูลจันทราก็จะเริ่มขึ้นแล้ว มู่หาน ผู้าุโสาม และตระกูลหลิน... พวกเ้าเตรียมล้างคอรอข้าไว้ได้เลย"
มู่เฉินกระโจนร่างพุ่งทะยานไปตามอุโมงค์น้ำใต้ดิน ด้วยพละกำลังและปราณที่เต็มเปี่ยม เขาใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามในการแหวกว่ายทวนกระแสน้ำอันเชี่ยวกราก และหาทางออกจนทะลุขึ้นมาสู่ผิวน้ำของบึงน้ำขนาดใหญ่ในเขตชั้นนอกของป่าอสูรหมอกทมิฬ
แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำ มู่เฉินก้าวเดินขึ้นฝั่งอย่างสง่างาม หยดน้ำที่เกาะตามตัวระเหยหายไปในพริบตาด้วยไอความร้อนจากปราณดารา เขาหันกลับไป
มองความลึกซึ้งของป่าอสูรเป็ครั้งสุดท้ายการมาเยือนป่าอสูรหมอกทมิฬครั้งนี้ เขาเข้ามาในฐานะ ‘สวะ’ ที่ต้องแสร้งทำเป็ผู้อ่อนแอ ทว่ายามก้าวออกไป เขาคือ ‘ดาราทมิฬ’ ที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง! บัดนี้เขาทรัพยากร ทั้งชิ้นส่วนอสรพิษและสมุนไพรอีกมากมายในแหวนมิติ เพียงพอที่จะทำให้เมืองชิงเฟิงต้องสั่นะเื
4K
