บทที่ 12 ลูกรู้สึกเวียนศีรษะเ้าค่ะ
ในเมื่อฮูหยินเอกเอ่ยปาก จี้หานลั่วจึงจำต้องปฏิบัติตาม
นางยื่นนิ้วเรียวงามดุจหยกขาว ยื่นไปรับเครื่องประดับศีรษะมาจากมือของเซี่ยงเฉิงหลี
ขณะที่นางกำลังจะหันกายเดินเข้าไปผลัดเปลี่ยนภายในห้อง ก็ถูกจี้ป๋อหรูร้องเรียกไว้เสียก่อน “หานลั่ว ช้าก่อน”
จี้ป๋อหรูหันไปหยิบหยกพกชิ้นหนึ่งที่มีสีแดงสด เช่นเดียวกับเครื่องประดับศีรษะขึ้นมาจากบนโต๊ะ แล้วยื่นส่งให้นาง “นี่คือของหมั้นแทนใจที่ท่านเซี่ยงกั๋วกงผู้เฒ่าส่งมาให้ เ้าลองสวมดูพร้อมกันเสียเลย ดูจากสีสันแล้วน่าจะเป็ชุดเดียวกัน”
“เ้าค่ะ”
จี้หานลั่วน้อมรับคำอย่างนอบน้อม รับหยกพกมาจากมือบิดา แล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องไป
ผ่านไปครู่ใหญ่...
จี้หานลั่วเดินออกมาในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ โดยยังคงสวมหมวกคลุมหน้า ปิดบังใบหน้าไว้อย่างมิดชิด
ซูเถียนหลินขมวดคิ้วมุ่น “หานลั่ว เ้าสวม ‘เนตรโลหิตนิรันดร์’ ของนายหญิงตระกูลเซี่ยงแล้ว ยังจะเห็นหลานชาย เป็คนอื่นคนไกลอีกหรือ?”
“ถอดหมวกคลุมหน้าออก ให้ทุกคนได้ยลโฉมหน่อยสิ”
ทันทีที่จี้หานลั่วถอดหมวกคลุมหน้าออก
เซี่ยงเฉิงหลีถึงกับยืนตะลึงงัน
นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของคู่หมั้น ชั่วขณะนั้น เขาถึงกับสรรหาคำใดมาบรรยายความงามของนางมิได้
[ครูภาษาจีนไม่สอนพละ: ช่างเป็โฉมงามที่เพริศพริ้ง กิริยายั่วยวนใจยิ่งนัก ดวงตากระจ่างดุจสายน้ำ ฟันขาวริมฝีปากแดง ผิวพรรณดุจหิมะและหยกขาว เรือนร่างอรชรอ้อนแอ้น สวมชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์ ตัดกับเครื่องประดับสีแดงเจิดจ้าอย่างลงตัว ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป งดงามสมบูรณ์แบบ]
[น้องสาวรีบมาซบอกพี่: อิจฉาคนเมนต์บนที่มีความรู้จัง ไม่เหมือนข้า ที่อุทานได้แค่คำว่า ‘เชี่ย’ เพื่อบรรยายความรู้สึกในใจ]
[หลงรักใบหน้าของเ้า: กรี๊ดดด ตื่นเต้นจัง มีข้าคนเดียวหรือเปล่าที่เห็นว่าตาของคุณชายเซี่ยงค้างไปแล้ว?]
[นินี่ผู้น่ารัก: จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าคุณชายเซี่ยงช่างมีวาสนานัก มอบรางวัล 999 เหรียญดวงดาว]
[ลมพัดตึง: อย่าเพิ่งพิมพ์คอมเมนต์มาบังจอ ข้าจะแคปหน้าจอ]
“หานลั่ว? รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”
ซูเถียนหลินจ้องมองเนตรโลหิตนิรันดร์ บนศีรษะจี้หานลั่วด้วยสายตาเร่าร้อน จนน้ำเสียงที่เอ่ยถามสั่นเครือ
ภายในใจนางกำลังคำนวณว่า หากเนตรโลหิตนิรันดร์ชุดนี้ไม่ได้มีไอสังหารรุนแรงอย่างที่ว่า นางจะหาทางยึดเก็บไว้ แล้วส่งไปให้จี้หานหย่าบุตรีสายตรงที่อยู่ในจวนรัชทายาท
เนตรโลหิตนิรันดร์สามารถชะลอความชราได้
จะช่วยให้หานหย่าของนางได้รับความโปรดปรานมิเสื่อมคลาย
ขอเพียงหานหย่าได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮา บรรดาศักดิ์ของจวนจี้กั๋วกง มีหรือจะต้องกังวลว่าจะไม่ได้สืบทอดชั่วลูกชั่วหลาน?
จี้หานลั่วเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตามุ่งมั่นหมายมาดของซูเถียนหลินพอดี
เพียงครุ่นคิดเล็กน้อย
ก็เข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายที่้ายึดครองเนตรโลหิตนิรันดร์ไว้เป็ของตน
นางรีบยกมือขึ้นกุมหน้าผากทันที “ท่านแม่ ลูกรู้สึกเวียนหัวเ้าค่ะ”
เซี่ยงเฉิงหลีได้สติกลับมา
รีบถลันเข้าไปหา
คว้ามือเรียวงามดุจต้นหอมนั้นมากุมไว้
จี้หานลั่วใจนชักมือหนี
เซี่ยงเฉิงหลีรีบอธิบาย “คุณหนูเก้าอย่าได้ถือโทษ เนตรโลหิตนิรันดร์มีไอสังหารรุนแรงเกินไป ข้าจะใช้กำลังภายในช่วยกดข่มมันไว้ให้ท่านสักสองส่วน”
จี้หานลั่ว: “...”
นางหลุบตาลง มองฝ่ามือใหญ่ที่กอบกุมมือทั้งสองของนางไว้
กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านเข้ามาในใจ
นางกลั้นหายใจ อาศัยทักษะการแสดงที่ฝึกฝนมาหลายปี แสร้งทำท่าทางเอียงอายออกมา “ขอบคุณคุณชายเซี่ยง หานลั่วรู้สึกดีขึ้นแล้วเ้าค่ะ”
“ท่านแม่ หานลั่วขอถอดเนตรโลหิตนิรันดร์ชุดนี้ออกได้หรือไม่เ้าคะ?”
ซูเถียนหลินยิ้มเจื่อน ๆ พยายามกลบเกลื่อนความผิดหวังในใจ แต่ก็ยังตัดใจไม่ลง “หลานชาย เนตรโลหิตนิรันดร์สามารถชะลอความแก่ชราได้จริง ๆ หรือ?”
เซี่ยงเฉิงหลีพยักหน้า “จริงขอรับ แต่ก็มีผลข้างเคียง ที่ท่านแม่ของข้าร่างกายอ่อนแอ ล้มหมอนนอนเสื่อลุกไม่ขึ้น ก็เป็เพราะไอสังหารของเนตรโลหิตนิรันดร์นี่แหละขอรับ”
“ข้าก็นึกว่าเป็ของดีวิเศษอะไร?” จี้หานเวยหัวเราะอย่างดูแคลน “ไอสังหารรุนแรงปานนี้ หรือเ้ากลัวว่าน้องเก้าของข้าจะมีอายุยืนเกินไปหรืออย่างไร?”
“หุบปากซะ” ซูเถียนหลินตวาดจี้หานเวย แล้วรีบเอ่ยถามอย่างร้อนรน “มีหนทางที่จะกดข่มไอสังหารของเนตรโลหิตนิรันดร์หรือไม่?”
เซี่ยงเฉิงหลี “มีขอรับ”
ซูเถียนหลินรีบซักไซ้ “วิธีใด?”
จี้หานลั่ว: “...”
ที่แท้ก็ยังไม่ตัดใจสินะ
นางลอบออกแรงบีบฝ่ามือของเซี่ยงเฉิงหลีกลับไปเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณ
ดวงตาลึกล้ำของเซี่ยงเฉิงหลีหม่นแสงลงเล็กน้อย “ต้องทำเช่นข้า คืออาศัยกำลังภายในที่แก่กล้าช่วยขจัดไอสังหารขอรับ”
“หานลั่ว ถอดเนตรโลหิตนิรันดร์ออกเถิด” ดวงตาของซูเถียนหลิน เป็ประกายวาววับ กำลังภายในที่แก่กล้าหรือ? ขอแค่มีเงิน จวนจี้กั๋วกงย่อมหาคนมาทำหน้าที่นี้ได้ไม่ยาก
“จะได้ไม่สิ้นเปลืองกำลังภายในของคุณชายเซี่ยง”
เซี่ยงเฉิงหลีค่อย ๆ คลายมือออกด้วยความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย
เขามองส่งแผ่นหลังของจี้หานลั่วที่เดินจากไป ก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นมาลอย ๆ ประโยคหนึ่ง “ไม่เป็ไรขอรับ ‘เนตรโลหิตนิรันดร์นี้ ทุกครั้งที่เปลี่ยนเ้าของ ก็จะจดจำคู่ครองที่จะถ่ายทอดกำลังภายในให้ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น”
[ชอบดูเื่วุ่นวาย: โอ้ว ๆ ๆ เกิดอะไรขึ้น? คู่หมั้นสตรีมเมอร์พูดอะไรออกมาน่ะ? ถึงกับทำเอาแม่เลี้ยงพ่นน้ำชาพรวดออกมาเลย?]
[แมวเหมียวน่ารักจัง: สตรีมเมอร์ รีบกลับไปดูเร็วเข้า พวกเราอยากรู้เื่ด้วย มอบรางวัล 666 เหรียญดวงดาว]
[ลมพัดตึง: มอบรางวัล 66 เหรียญดวงดาว]
[ไม่ดำก็แดง: สตรีมเมอร์หันหลังกลับเดี๋ยวนี้ มอบรางวัล 666 เหรียญดวงดาว]
จี้หานลั่วเหลือบมองห้องถ่ายทอดสดที่คึกคัก และเสียงเหรียญรางวัลที่ดังไม่ขาดสาย นางรีบหมุนตัวกลับ ปั้นสีหน้าตื่นตระหนกแล้วเดินกึ่งวิ่งกลับไปทันที “ท่านแม่ ท่านเป็อะไรไปเ้าคะ?”
ซูเถียนหลินผลักมือจี้หานลั่วออกด้วยความหงุดหงิดเต็มประดา
นางจ้องมองเซี่ยงเฉิงหลีเขม็งแล้วถามย้อน “จดจำคู่ครองที่จะถ่ายทอดกำลังภายในได้เพียงคนเดียว? เ้ามิได้หลอกข้ากระมัง?”
นี่มันจงใจดักทางชัด ๆ เพราะองค์รัชทายาทย่อมไม่มีกำลังภายในล้ำลึก และถึงมีก็คงไม่ยอมเปลืองแรงกายมาคอยถ่ายทอดพลังให้จี้หานหย่าเป็แน่?
เซี่ยงเฉิงหลี: “...ผู้น้อยมิกล้า หากมิใช่เช่นนั้น ท่านแม่ของข้าคงไม่ล้มป่วยจนลุกไม่ขึ้น ทันทีที่ท่านพ่อสิ้นบุญหรอกขอรับ”
“...”
มุมปากของจี้หานลั่วกระตุกวูบ
นางสงสัยเหลือเกินว่าเซี่ยงเฉิงหลีจงใจวางแผนนี้มาแต่แรก
จงใจงัดเอาเนตรโลหิตนิรันดร์ที่ล้ำค่าให้คนอิจฉาจนตาแดงออกมา ล่อให้ซูเถียนหลินเกิดความโลภจนน้ำลายหก แล้วค่อยฟาดซ้ำด้วยความจริงอันโหดร้ายให้หน้าหงายกลับไป
เซี่ยงเฉิงหลี “ท่านฮูหยินกั๋วกงไม่ต้องกังวล ผู้น้อยแม้จะไร้ความสามารถ แต่กำลังภายในก็พอจะมีอยู่บ้าง ชาตินี้ขอเพียงมีข้าคอยปกป้อง คุณหนูเก้าย่อมไม่ถูกไอสังหารย้อนกลับมาทำร้ายแน่นอนขอรับ”
“...” ซูเถียนหลินโกรธจนเจ็บหน้าอกยิ่งกว่าเดิม แต่ก็จำใจต้องเดินลงตามบันไดที่อีกฝ่ายพาดมาให้อย่างเสียไม่ได้ “หลานชายกล่าวเช่นนี้ ข้าก็วางใจ”
จี้ป๋อหรูมองออกถึงเจตนาแอบแฝงของซูเถียนหลิน ก็รู้สึกผิดหวังในตัวภรรยาอยู่บ้าง
เขาจ้องมองซูเถียนหลินอย่างลึกล้ำแวบหนึ่ง
ก่อนจะเปลี่ยนเื่ หันไปกล่าวกับเซี่ยงเฉิงหลีโดยตรง “หลานชาย งานมงคลของเ้ากับหานลั่ว กำหนดให้จัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า”
...
ค่ำคืนนั้น เรือนพักของจี้หานลั่วคึกคักเป็พิเศษ
นางไม่อาจปฏิเสธความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนที่มีต่อเนตรโลหิตนิรันดร์ได้ จึงจำต้องนำออกมาให้ชม
ใครจะรู้ว่า ในขณะที่เหล่าพี่น้องกำลังดูของกันอย่างเพลิดเพลิน
จี้หานอีก็เริ่มเปิดศึกเล่นงานจี้หานเวยและพาลลากนางลงไปในวงวิวาทะด้วย
“พี่แปด เมื่อไม่กี่วันก่อนท่านยังดูแคลนว่าน้องเก้าหาคู่ครองดี ๆ ไม่ได้ ไม่สู้ท่านที่ได้แต่งงานเข้าตระกูลใหญ่ นึกไม่ถึงว่าจะหน้าแตกเร็วปานนี้”
“เหลียงซื่อจื่อของท่าน ส่งสินไถ่ตัวอนุมาให้ไม่น้อยก็จริง”
“แต่ข้าได้ยินท่านแม่เปรยว่า ของพวกนั้นเทียบไม่ได้เลยกับเนตรโลหิตนิรันดร์ของน้องเก้าเพียงชุดเดียว”
“ดูท่าแล้ว น้องเก้าจะมีวาสนามากกว่าท่านเสียกระมัง”
“ถุย!” จี้หานเวยผู้ชอบเอาชนะมาแต่ไหนแต่ไร มีหรือจะยอมอ่อนข้อ “ไอ้คนบ้านป่าตระกูลเซี่ยง แค่จะหิ้วรองเท้าให้ซื่อจื่อของข้ายังไม่คู่ควรเลย”
“ก็แค่เครื่องประดับบ้าน ๆ ที่มีไอสังหารชุดเดียว จะมีอะไรวิเศษนักหนา?”
“ตระกูลเซี่ยงยากจนจนต้องกินแกลบกินรำ หรือว่าน้องเก้าจะเอาไอ้ชุดเนตรโลหิตนิรันดร์นี่มาแทะกินให้อิ่มท้องได้?”
[ฤดูร้อนไม่หนาว: แม่พริกขี้หนูเม็ดนี้เผ็ดแสบทรวงจริง ๆ ข้าชอบดูพี่น้องตีกันที่สุด พอถอดหมวกคลุมหน้าออกแล้ว สวยเป๊ะกันทุกคนเลย น่ารักน่าหยิก มอบรางวัล 19 เหรียญดวงดาว]
[ชอบดูเื่วุ่นวาย: @ฤดูร้อนไม่หนาว วันนี้ข้าแวะไปดูช่องเ้ามาแล้ว ยอดฟอลเพิ่มขึ้นเยอะเลยนี่นา เพราะคลิปของสตรีมเมอร์แท้ ๆ]
[น้องสาวรีบมาซบอกพี่: ข้าก็ยอดพุ่งเพราะสองคลิปนั้นเหมือนกัน มอบรางวัล 199 เหรียญดวงดาว]
[ไม่ดำก็แดง: มอบรางวัล 199 เหรียญดวงดาว]
จี้หานลั่วเพ่งสมาธิมองดูข้อมูลในหน้าจอถ่ายทอดสด พลันตาก็ยิ้มหยีเป็รูปสระอิ
ความนิยมในการถ่ายทอดสด: 30,000+
จำนวนผู้ชม: 31,000 คน
ยอดบริจาคเหรียญดารา: 36,896 เหรียญ
เหรียญดาราที่มีทั้งหมด: 39,969 เหรียญ
11K
![กฎรักพันธะเลือด เล่ม 1-3 [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665225730_75393690.webp)
