ตอนที่ 14 กลายเป็คนดัง
ไม่ใช่ว่าหลินเฟยไม่อยากชนะแบบง่ายๆ แต่เล่นทุกคนยอมแพ้ไปั้แ่ต้นแบบนี้เขาก็รู้สึกแย่หน่อยๆ หากว่าประลองกันปกติเขาก็ไม่ได้คิดจะทำให้คู่ต่อสู้เจ็บเจียนตายเสียเมื่อไหร่
ตอนนี้ฮ่าวหยงตัวสั่นระริกใจของมันตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม พลังตบะของมันอยู่ที่ขั้นหกของขั้นผู้ฝึกตนนั้นแม้ในสายตาของทุกคนจะดูสูสีกับหลินเฟย แต่พวกมันก็รู้อีกว่าขนาดตบะขั้นปราณกำเนิด พอเจอกับหลินเฟยยังไม่ต่างจากกระสอบทรายแล้วมันที่ตบะด้อยกว่าเล่า
ผู้เข้าร่วมประลองทั้งหมดต่างหยุดชะงักผู้ชมก็แทบจะหยุดหายใจ ความรู้สึกกดดันมาพร้อมกับใบหน้าอันเหี้ยมเกรียมของหลินเฟยในตอนนี้ทำให้พวกมันเสียวสันหลังวาบรู้สึกโชคดีที่ไม่ได้เป็คู่ประลองของหลินเฟย
"เห็นว่าั้แ่สองปีก่อนตบะเขาอยู่เพียงขั้นผู้ฝึกตนขั้นสองไม่ใช่รึ"
"ข้าได้ยินมาว่าเขาขายวิญญานให้กับปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวตนนึง เลยทำให้เขามีพัฒนาการที่โดดเด่นกว่าใครแต่ก็ต้องแลกกับจิตใจที่กลายเป็ดั่งปีศาจร้าย"
"ถึงว่าใครจะสามารถฝึกฝนตบะได้รวดเร็วเพียงนั้น น่าสงสารเ้าฮ่าวหยงจริงๆเลย"
เสียงจอกแจกจอแจดังขึ้นตามมาเบาๆ หลินเฟยได้รับการเปลี่ยนฉายะจากขยะไร้ค่ากลายเป็ปีศาจร้ายไปแล้ว และมันยิ่งตอกย้ำทุกคนเข้าไปอีกเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า
เคร้ง!
"เหวออ!"
ฮ่าวหยงร้องออกมาเสียงดังตัวสั่นเทาด้วยความหวดกลัว ยกกระบี่ของมันตั้งรับการโจมตีของหลินเฟยด้วยความยากลำบาก
มันเห็นใบหน้าอันเปี่ยมไปด้วยความสุขของหลินเฟยยามฟาดดาบไปที่มันอย่างรุนแรง รอยยิ้มธรรมดาๆของหลินเฟยที่หมายจะทำให้บรรยากาศผ่อนคลายกับกลายเป็เหมือนพวกโรคจิตในสายตาทุกคนในทันที
"ดูนั่น! เขายิ้มไปด้วยทั้งๆที่โจมตีอย่างรุนแรงขนาดนั้น"
"เขายังไม่ใช้วิชาอะไรเลยด้วยซ้ำเพียงฟาดดาบไปด้วยกำลังของเขาเท่านั้น หรือว่าเขาจงใจจะทรมานเ้าฮ่าวหยง"
"ข้าไม่เคยเห็นใครโหดร้ายเท่าเขาเลย ทั้งๆที่พลังเหนือกว่ากลับทรมานผู้อื่นเล่นโดยไม่สนใจคนอื่นเช่นนี้"
หลินเฟยเริ่มรับรู้ถึงความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นกับสายตาของทุกคนที่มองมายังเขา
"อะไรอีกละนั่น.." หลินเฟยขมวดคิ้วเป็ปม มองไปรอบๆยังที่นั่งผู้ชม
พวกมันที่กำลังนินทาหลินเฟยอย่างสนุกปากพากันสะดุ้งเงียบเสียงลงทันที
ฟับ!
หลินเฟยหันกลับไปจ้องคู่ต่อสู้ของเขาด้วยรอยยิ้มเป็มิตรอีกครั้ง
"เหวออ!"
"อ๊ากก!"
ด้วยความใและลนลานกับรอยยิ้มอันน่าขนลุกของหลินเฟยฮ่าวหยงถอยหลังกรูดจนตกเวที ด้วยความที่ไม่ทันระวังกระบี่ของมันแทงเข้าไปที่ขาของมันเองจนทะลุ
เืสดๆทะลักออกมาจากาแทันที เสียงกรีดร้องของมันที่ฟังดูน่าขนลุกดังไปทั่วบริเวณ หลินเฟยเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปหมายจะช่วยเหลือแต่ทันใดนั้นเอง
"หยุด! คู่ต่อสู้ของเ้าแพ้แล้ว อย่าได้หมายจะซ้ำเติมให้าเ็ไปมากกว่านี้อีก!"
ชายชุดดำกล่าวพลางรีบวิ่งไปปะคองฮ่าวหยงจากไปเพื่อรักษาาแ เหล่าผู้ชมรู้สึกะเืใจมากกับการกระทำที่โหดร้ายของหลิยเฟย ที่แม้ฮ่าวหยงจะาเ็ขนาดนั้นเขาก็ยังไม่ยอมปราณี หากไม่ได้ชายชุดดำ หลินเฟยคงจะเผาฮ่าวหยงเหมือนมู่ปิงเว่ยไปแล้วในคิดของพวกมัน
"จิตใจเขาช่างโเี้เสียจริง ต่อไปพวกเราต้องระวังตัวหากเขาได้เป็ศิษย์สายในแล้ว อาจจะกลับมารังควานพวกเรา"
"เขาใช้วิชาอะไรเ้าฮ่าวหยงถึงกระเด็นลงไปแบบนั้น"
"ข้าว่าน่าจะเป็วิชาของปีศาจร้ายแน่ๆ!"
"ข้าก็ว่าเช่นนั้น"
"เขาคงแค้นศิษย์สายนอกอย่างพวกเรามาก เคยได้ยินว่าก่อนหน้าที่เขาโดนเรียกว่าเป็ขยะ เคยโดนกลั่นแกล้งมาสารพัด"
"อึ๋ย! โชคดีที่ข้าตกรอบไปก่อน"
หลากหลายความเห็นต่างพูดคุยกันผู้ชมทั้งหมดเกือบสองหมื่นคน ต่างส่งเสียงออกความเห็นของตังเองกลับสหายของพวกมัน
ไม่นานหลังจากนี้ข่าวลือของหลินเฟยในเื่ความโเี้ก็จะกระจายออกไปยังศิษย์สายนอกอีกทั้งสามทิศ...
หลินเฟยยังคงประลองต่อไปจนได้ที่หนึ่งของทิศตะวันออกมาง่ายๆ แม้คู่ต่อสู้จะไม่ยอมแพ้ในทันทีแต่ส่วนมากจะรับการโจมตีจากดาบเขาหนึ่งถึงสองครั้งเท่านั้น
ก่อนจะแกล้งกระเด็นตกเวทีกระอักเืออกมา ยิ่งทำให้หลินเฟยที่ยืนแยกเขี้ยวด้วยความโกรธอยู่บนเวที ดูกลายเป็ปีศาจร้ายอย่างแท้จริง! ..แม้เขาจะไม่ได้เผาใครเพิ่มก็เถอะ
หลินเฟยกลับเดินลงจากลานประลองเพื่อไปหาสหายของเขาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
"ปีศาจร้ายกลับมาแล้วว คิคิ" เสี่ยวหลินเอ่ยกับหลินเฟยด้วยท่าทีหยอกล้อ
"หืม" หลินเฟยเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินเสี่ยวหลินกล่าว
"คิคิ ไม่ต้องใไปพี่หลินเฟย ตอนนี้ท่านได้กลายเป็ปีศาจร้ายแห่งทิศตะวันออกเรียบร้อยแล้ว"
สหายของเขาทั้งหมดต่างส่งเสียงหัวเราะออกมาเสียงดัง มีเพียงพวกเขาที่รู้จักนิสัยที่แท้จริงของหลินเฟย ิเต้าอดจะยืดอกภาคภูมิใจไม่ได้ เมื่อปีศาจร้ายตนนี้เขาก็มีส่วนช่วยในการปลุกปั้นไม่น้อย
มันไม่อยากจะคิดต่อไปหากมันเดินกับหลินเฟยจะได้รับสายตาหวาดกลัวจากผู้คนมากเท่าใด แค่คิดมันก็รู้สึกดีมากแล้ว
เสี่ยวหลินเอ่ยบอกเื่ข่าวลือที่เป็กำลังแพร่กระจายออกไปตอนนี้ให้กับหลินเฟยได้รับรู้ หลินเฟยโกรธมากหันไปต่อว่าิเต้าเสียยกใหญ่จนมันได้แต่ทำหน้าเจื่อนๆออกมา
เสี่ยวหลินและิเต้านั้นไม่ติดหนึ่งในสิบของการจัดอันดับทางฝั่งทิศตะวันออกจากนี้อีกสามเดือนพวกเขาเพียงต้องรักษาอันดับของตนเองไว้เท่านั้น
"เอาล่ะสิบคนที่ผ่านการคัดเลือกภายในสามเดือนนี้หากพวกเ้ารักษาอันดับของตนเองไว้ได้ การประลองเลือกสุดยอดศิษย์สายนอกของทั้งสี่ทิศพวกเ้าก็จะได้เข้าร่วมในทันที...พวกเ้าต้องสู้ให้เต็มที่
นี่ยังถือเป็เกียตรยศของศิษย์สายนอกฝั่งตะวันออกของเราและนอกจากของรางวัลปกติที่สำนักจัดให้แล้วข้าจะให้รางวัลเพิ่มอีกเป็ผลึกอสูรระดับกลางอีกสิบก้อน!"
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีหลังจากหัวหน้าผู้าุโฝั่งตะวันออกกล่าวออกมา
"หลินเฟย! ตามข้ามา" ผู้าุโคุมกฏพลันลุกขึ้น เรียกหลินเฟยด้วยเสียงอันดัง
ผู้ชมที่กำลังจะลุกออกจากที่นั่งของตนเองต่างพากันส่งเสียงฮือฮาออกมาอีกครั้ง พวกมันต่างคิดเป็เสียงเดียวกันว่าหลินเฟยต้องได้รับโทษจากผู้าุโคุมกฏเป็แน่
"มีอะไรกับศิษย์รึขอรับ" หลังจากเดินมาระยะเวลาหนึ่งหลินเฟยกล่าวขึ้นหลังจากที่ผู้าุโคุมกฏหยุดลง
เขามองไปรอบๆที่มีตำหนักเล็กใหญ่อยู่โดยรอบ ใจกลางมีหอคอยขนาดใหญ่สวยงามเป็สง่า ที่แห่งนี้อยู่ภายในกำแพงเมืองด้านในจะพบเห็นศิษย์ในชุดสีม่วงเดินกันขวักไขว่แน่นอนว่าพวกเขาเ่าั้คือศิษย์สายในของสำนักโลหิตัแห่งนี้
"มีผู้าุโท่านนึงอยากเจอเ้า"
ผู้าุโคุมกฏกล่าวเรียบๆไม่นานก็มีชายชราหน้าตาใจดีเดินออกมา หากแต่ชายชราผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นเป็ผู้าุโลึกลับที่ช่วยหลินเฟยเลือกวิชาดาบนั่นเอง
"คารวะผู้าุโสอง" ผู้คุมกฏค้อมตัวคารวะผู้มาใหม่อย่างนอบน้อม
"ฮ่าๆ เว่ยเหลียงอย่าได้มากพิธี ให้ข้าได้พูดคุยกับเขาสักครู่"
"ขอรับ" เว่ยเหลียงถอยหลังเดินออกไปโดยทิ้งหลินเฟยไว้กับผู้าุโสอง
"คารวะผู้าุโสอง" หลินเฟยคารวะไปยังผู้าุโสองที่ยืมยิ้มอยู่เบื้องหน้า
"เ้าชื่อหลินเฟยสินะ ข้าคือผู้าุโสองนามว่าซุนม่อหลง...ที่เรียกเ้ามาในวันนี้อยากจะพูดคุยกับเ้าสักเล็กน้อย"
"ผู้าุโสองมีเื่ใดให้ศิษย์รับใช้ขอรับ"
"ข้าชื่นชอบในพร์ของเ้านักแม้ข้าจะเป็หัวหน้าผู้าุโตำหนักยาหลักแห่งนี้ แต่ก็ได้ชื่อว่าเป็ผู้าุโสองที่มีความแข็งแกร่งไม่น้อยเช่นเดียวกันเ้าสนใจเป็ศิษย์หลักของข้าหรือไม่.."
"อ่ะ.."
หลินเฟยงุนงงเล็กน้อยเขาไม่ได้รู้เลยว่าซุนม่อหลงได้เฝ้าดูเขามาตลอด ั้แ่เริ่มการประลองรอบแรก ไม่ใช่ว่าหลินเฟยมีพร์เป็ที่เตะตาเพียงเท่านั้น เขายังมีใบหน้าและท่าทางคล้ายกับบุตรชายของเขาที่เสียไปนานแล้วหลายส่วน
นั่นเองทำให้ซุนม่อหลงรู้สึกถูกชะตากับหลินเฟยั้แ่วันที่หลินเฟยไปเลือกวิชาดาบที่หอตำรา
วันนั้นบังเอิญว่าซุนม่อหลงต้องไปตรวจตราผนึกของชั้นที่สี่ของหอตำรา จึงทำให้ได้พบกับหลินเฟยและได้ชี้แนะเลือกวิชาดาบให้กับเขา
"ข้ายินดีขอรับ...ท่านอาจารย์ซุนม่อหลง"
หลินเฟยคารวะด้วยความนอบน้อมหลังจากคิดอย่างถี่ถ้วนเขาและบิดาล้วนมีปัญหาที่ไม่ธรรมดากับผู้าุโห้าหากเขาได้ที่พักพิงที่แข็งแกร่งแม้ผู้าุโห้าอยากจะจัดการเขาก็ยังต้องคิดอยู่หลายตลบ
"ฮ่าๆ ดี ดี! จากนี้เ้าเรียกข้าว่าอาจารย์ม่อหลงก็แล้วกัน.."
ซุนม่อหลงแย้มยิ้มอย่างใจดีเช่นเคยเขาบอกให้หลินเฟยเตรียมตัวไว้หลังจากที่ผ่านงานประลองเพื่อชิงสุดยอดศิษย์สายนอก เมื่อนั้นเขาจะรับหลินเฟยเป็ศิษย์หลักอย่างเป็ทางการ
หลินเฟยจากผู้าุโสองมาอย่างงุนงงศิษย์หลักนั้นเป็เป้าหมายที่ห่างไกลจากตัวเขาอย่างแท้จริง มีศิษย์จำนวนไม่ถึงร้อยคนเท่านั้นในสำนักโลหิตัแห่งนี้ตัวตนของพวกเขาล้วนแต่คือยอดอัจฉริยะที่เหนือกว่าผู้คนนับหมื่นนับแสน
หลินเฟยไม่กล้าคิดเลยว่าจะมีศิษย์สายในมากเพียงใดที่จะไม่พอใจเขาแต่ฐานะของเขาหากได้เป็ศิษย์หลักแล้วศิษย์สายในนั้นไม่นับเป็อันใดได้
หลินเฟยจากมาด้วยความเบิกบานเขากลับไปเก็บของย้ายเข้าสู่เรือนพักพิเศษของว่าที่ศิษย์สายในระหว่างทางหลินเฟยยังได้รับสายตาแปลกๆที่แอบมองมาที่เขาเป็จำนวนมาก
บัดนี้เื่ของปีศาจร้ายแห่งทิศตะวันออกกระจายไปทั่วทั้งสี่ทิศของเรือนพักต่างๆจนทั่วหมดแล้ว บัดนี้แม้แต่ลูกศิษย์ที่เฝ้าประตูยังรู้จักหลินเฟย เขากลายเป็คนที่ดังที่สุดในบรรดาศิษย์สายนอกไปแล้วในตอนนี้
ผู้แข็งแกร่งของแต่ละทิศต่างรอคอยที่จะพบเจอกับหลินเฟยในงานประลองชิงสุดยอดศิษย์สายนอกด้วยใจที่กระหายการต่อสู้อย่างแท้จริง!
. . . .
ใครว่างรบกวนเขียนรีวิวให้บ้างนะครับผม ขอบคุณล่วงหน้าครับ
557
