ตอนที่ 7 — เงื่อนไขของทาส
บ่ายวันเดียวกัน หลังจากที่ซ่างซีกลับไปแล้ว
แสงบ่ายส่องผ่านหน้าต่างห้องนั่งเล่น ถ้วยชาสามใบยังวางอยู่บนโต๊ะ กากชาเกาะก้นถ้วยแห้งกรัง หลิงเซินไม่ได้เก็บ เพราะหลังจากซ่างซีกลับไป นางนั่งอยู่ตรงนี้มาตลอด ครุ่นคิด
เซียนหยูเดินผ่านหน้าต่าง เข้าไปในโรงเก็บของ ออกมาอีกครั้งพร้อมถังน้ำ เดินไปที่สวนหลังบ้าน เสียงน้ำกระเซ็นตามมา
เขารดน้ำต้นไม้
หลิงเซินมองผ่านหน้าต่าง ท่าทางของเขาเหมือนคนที่อยู่บ้านนี้มาตลอดชีวิต ไม่ใช่ทาสที่เพิ่งมาเมื่อสองวันก่อน เขารู้ว่าต้นไม้ต้นไหนกำลังเหี่ยว ต้นไหน้าน้ำ ต้นไหนรากเริ่มเน่า เขารู้ได้อย่างไร?
"เซียนหยู" นางเรียก ลุกขึ้นเดินไปที่ระเบียง "มานั่งคุยหน่อย"
เขาวางถังน้ำลง เช็ดมือกับชายเสื้อ เดินมานั่งบนม้านั่งหินริมบ่อน้ำ
หลิงเซินนั่งลงตรงข้าม ขาพับขึ้นมากอดเข่า ท่าทางที่ไม่ค่อยเหมาะสมนักสำหรับเ้าของบ้าน แต่นางไม่สนใจ
"เื่ที่อาจารย์ซ่างซีเสนอ" นางเริ่ม "เ้าตกลงเร็วมาก"
"มีเหตุผล"
"เหตุผลอะไร"
เซียนหยูมองบ่อน้ำ คริสตัลสีน้ำเงินอ่อนใต้น้ำส่องแสงวาวๆ สร้างลวดลายแสงเต้นรำบนผิวน้ำ
"สมาคมมีทรัพยากร" เขาพูด นับนิ้ว "วัตถุดิบคริสตัลชั้นดี ห้องทดลองที่มีเครื่องมือครบ ตำราเก่าที่อาจมีข้อมูลที่ข้า้า ที่สำคัญที่สุด มีคนที่ข้าสามารถทดสอบทฤษฎีด้วยได้"
"ทดสอบทฤษฎี" หลิงเซินทวน "กับใคร"
เขาหันมามองนาง
"เ้า"
หลิงเซินกะพริบตา "ข้า? ข้าเป็นักเรียนที่คะแนนต่ำสุดในรุ่น"
"ข้ารู้"
"แล้วทำไมถึง—"
"เพราะคนที่คะแนนสูงจำได้ทุกอย่างที่ตำราบอก" เซียนหยูพูด เสียงเรียบแต่ชัด "แต่คนที่คะแนนต่ำ หมายความว่ายังไม่ถูกกรอบของตำราล็อกความคิดไว้ เ้ายังคิดเองได้ ยังถามว่า 'ทำไม' ได้ ยังไม่ถูกสอนให้เชื่อว่าคำตอบมีแค่อย่างเดียว"
หลิงเซินไม่รู้จะตอบอะไร
ไม่มีใครเคยพูดว่าการที่เธอคะแนนต่ำเป็เื่ดี
"ข้ายังไม่เก่ง" นางพูดเบาๆ เหมือนสารภาพบาป
"ยัง" เซียนหยูทวนคำนั้น ไม่ใช่เพื่อเยาะเย้ย แต่เน้นมัน "ยัง หมายความว่ามีโอกาสจะเก่ง ถ้าเ้าเขียนว่า 'ยัง' ในสมุดบันทึก สักวันจะลบคำนั้นออกได้"
⬥ ⬥ ⬥
หลิงเซินนิ่งอยู่ครู่ มองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม แสงบ่ายทอดเงาของต้นไม้ลงบนใบหน้าเขา ทำให้ดวงตาสีดำลึกแลดูมีประกายทองเล็กๆ อยู่ข้างใน
"ข้ามีคำถาม" นางพูดขึ้น เสียงเปลี่ยนไป จากเสียงของคนที่กำลังรำพึง กลายเป็เสียงของคนที่กำลังจะเจรจา
"ถาม"
"เ้าเป็ทาสของข้า" หลิงเซินพูดตรงๆ "สัญญาทาสยังอยู่ แผลเป็สีทองบนฝ่ามือยังไม่จาง การที่อาจารย์ซ่างซีเสนอให้เ้าเป็ 'ที่ปรึกษา' ไม่ได้เปลี่ยนความจริงนี้"
"ถูกต้อง"
"ดังนั้น" หลิงเซินมองตรงเข้ามา "ข้า้ารู้ว่าเ้าคาดหวังอะไรจากข้อตกลงนี้ เ้าจะเป็ที่ปรึกษาของสมาคม แต่ยังเป็ทาสของข้า สองสถานะนี้ขัดกัน เ้าจะจัดการมันอย่างไร"
เซียนหยูเอียงหัวเล็กน้อย มองหลิงเซินด้วยสายตาที่ต่างออกไป ไม่ใช่สายตาที่มองเ้าของ ไม่ใช่สายตาที่มองนักเรียน แต่เป็สายตาของคนที่เพิ่งค้นพบว่าคนตรงหน้าฉลาดกว่าที่คิด
"คำถามดี" เขาพูด ไม่มีน้ำเสียงชมเชยแบบอุปถัมภ์ เป็เพียงการรับรู้ "ข้ามีข้อเสนอ"
"พูดมา"
"ข้อหนึ่ง" เซียนหยูยกนิ้วชี้ "สถานะทาสยังคงอยู่ ข้าไม่ขอให้ปลดก่อนเวลา เพราะสถานะนี้ทำให้ข้ามีที่อยู่ มีอาหาร และมีเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่โดยไม่ต้องอธิบายให้ใครฟังว่าข้าเป็ใคร"
หลิงเซินขมวดคิ้ว นั่นเป็มุมมองที่เธอไม่เคยคิด ทาสที่้าเป็ทาส?
"ข้อสอง" เขายกนิ้วกลาง "ค่าตอบแทนจากสมาคม ข้าจะแบ่งให้ตระกูลหลิงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์"
"เจ็ดสิบ?" หลิงเซินเบิกตา "นั่นมากเกินไป เ้าเป็คนทำงาน"
"ข้าเป็ทาสของเ้า" เขาพูดตรง "ผลงานของทาสเป็ของเ้าของ ข้าขอแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์สำหรับวัตถุดิบที่ข้า้าซื้อเพื่อการทดลองส่วนตัว"
หลิงเซินมองเขา พยายามหาเจตนาซ่อนเร้นในดวงตาสีดำลึกนั้น แต่ไม่พบ
"ข้อสาม" เซียนหยูพูดต่อ "ข้าจะสอนเ้า"
"สอน?"
"สอนวงจรพลังงาน" เขาพูด "ไม่ใช่แบบที่ตำราสอน แต่แบบที่ข้ารู้ แบบที่ทำให้เ้าไม่ต้องพึ่งตำราอีกต่อไป"
หลิงเซินรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้น เหมือนมีคนเปิดหน้าต่างในห้องที่ปิดมืดมานาน
"ทำไม" นางถาม "ทำไมถึงสอนข้า"
เซียนหยูนิ่งอยู่ครู่ มองบ่อน้ำ แสงคริสตัลสีน้ำเงินสะท้อนขึ้นมาที่ใบหน้า ทำให้ดวงตาสีดำดูเหมือนมีดาวอยู่ข้างใน
"เพราะความรู้ที่ไม่ถูกส่งต่อ" เขาพูดเบาๆ "ก็เหมือนดาวที่ไม่มีคนมองเห็น มันยังอยู่ แต่ไม่มีความหมาย"
ลมบ่ายพัดผ่าน ใบไม้จากต้นไม้เก่าหล่นลงในบ่อน้ำ สร้างวงกลมเล็กๆ ที่ขยายออกไป
"ข้าอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ของข้า" เขาพูดต่อ "ร่างกายนี้ไม่ใช่ของข้า โลกนี้ไม่ใช่ของข้า เวลานี้ไม่ใช่ของข้า สิ่งเดียวที่ข้ามีคือความรู้ ถ้าข้าเก็บมันไว้คนเดียวแล้วตายไป มันจะตายตามข้าไป"
"แต่ถ้าส่งต่อให้คนอย่างน้อยหนึ่งคน" ดวงตาของเขาเลื่อนจากบ่อน้ำมาที่หลิงเซิน "มันจะอยู่ต่อไป"
หลิงเซินรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ในคอ ไม่ใช่น้ำตา แต่เป็อารมณ์ที่ตั้งชื่อไม่ได้ ผสมกันระหว่างความเศร้า ความตื่นเต้น และความขอบคุณ
"ข้อสุดท้าย" เซียนหยูพูด
"อะไร"
เขามองนาง สายตาตรง ไม่ถอย ไม่โน้มลง ไม่มีการเล่นมุก ไม่มีการอ้อม
"อย่าสงสารข้า" เขาพูด "ข้าไม่้าความสงสาร ข้า้าคนที่เข้าใจ ถ้าเ้าสงสาร เ้าจะเรียนไม่ได้ เพราะจะเกรงใจ ถ้าเ้าเข้าใจ เ้าจะถามคำถามยากๆ ได้ และคำถามยากๆ คือสิ่งที่ทำให้คนเก่งขึ้น"
หลิงเซินกัดริมฝีปากล่าง
"ข้าไม่เคยสงสารเ้า" นางตอบ เสียงตรง "ข้าซื้อเ้ามาเพราะ้าคนช่วยงาน ไม่ใช่เพราะน่าสงสาร"
เซียนหยูยกคิ้วข้างเดียว มุมปากยกขึ้นนิดหนึ่ง
"ดี" เขาพูด
"ดี" นางพูดตาม
⬥ ⬥ ⬥
เย็นวันนั้น ห้องประชุมตระกูลหลิง ชั้นสอง
หลิงเฉิงอู่นั่งอยู่หลังโต๊ะ ผมรวบเรียบ ชุดทำงานสีเทาเข้ม ใบหน้าเรียบเฉย ฟังหลิงเซินรายงานเื่ที่เกิดขึ้นทั้งวันโดยไม่พูดอะไร
เซียนหยูยืนอยู่ด้านข้างห้อง เอาหลังพิงผนัง แขนกอดอก ท่าทางเหมือนคนที่ยืนรอรถ ไม่ใช่คนที่กำลังถูกตัดสินชะตา
เมื่อหลิงเซินเล่าจบ ห้องเงียบ
หลิงเฉิงอู่ไม่ตอบทันที นิ้วมือเคาะโต๊ะเบาๆ สามครั้ง — นิสัยเดียวกับน้องสาว
"ซ่างซีเสนอให้เซียนหยูเป็ที่ปรึกษาสมาคม" เธอทวนข้อเท็จจริง "จ่ายค่าตอบแทน แบ่งให้ตระกูลเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ และเซียนหยูจะสอนหลิงเซิน"
"ใช่" หลิงเซินพยักหน้า
หลิงเฉิงอู่มองเซียนหยู สายตาคมตัดเข้ามาอย่างตรง ไม่ลังเล
"ทำไมเจ็ดสิบ" เธอถาม "ทำไมไม่เก้าสิบ หรือร้อย"
หลิงเซินเลิกคิ้ว ไม่คาดว่าพี่สาวจะถามคำถามนี้
เซียนหยูตอบโดยไม่ลังเล "เพราะถ้าข้าให้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เ้าจะสงสัยว่าข้ามีเจตนาอะไร ถ้าให้ห้าสิบจะดูเหมือนต่อรองเพื่อตัวเอง เจ็ดสิบเป็ตัวเลขที่แสดงว่าข้าให้เกียรติตระกูลของเ้า ในขณะเดียวกันก็ยังรักษาศักดิ์ศรีของตัวเอง"
หลิงเฉิงอู่มองเขานาน
"เ้าคิดเร็ว" เธอพูด ไม่ใช่คำชม แต่เป็การประเมิน
"ข้าคิดมาก่อนหน้านี้แล้ว" เซียนหยูแก้ "ั้แ่รู้ว่าจะมีคนมาหา"
"เ้ารู้ว่าซ่างซีจะมา?" หลิงเฉิงอู่เลิกคิ้ว
"ข้ารู้ว่าถ้ามีคนเห็นวงจรที่ข้าวาด จะต้องมีคนตามหาข้า" เขาพูด "ข้าไม่ได้ตั้งใจให้ใครเห็น แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้ว ข้าก็เตรียมรับมือ"
"รวมถึงเื่หานเจาหลง?" หลิงเฉิงอู่ถาม เสียงเปลี่ยนไปเมื่อพูดชื่อนั้น เย็นลงครึ่งองศา
เซียนหยูมองพี่สาวของหลิงเซินอยู่ครู่ ในดวงตาของเขามีบางอย่างเปลี่ยนไป — เหมือนม่านบางๆ ที่ถูกเปิดออกชั่วพริบตา เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างหลัง
"ข้าได้ยินบทสนทนาเมื่อคืนก่อน" เขาพูดตรง "ผนังบาง"
หลิงเฉิงอู่สะดุ้งเป็ครั้งแรกที่หลิงเซินเคยเห็น แม้จะเป็เพียงการกระตุกของนิ้วมือบนโต๊ะ แต่สำหรับพี่สาวที่ไม่เคยแสดงอาการอ่อนแอ นั่นเท่ากับะโ
"เ้ารู้เื่ตระกูลหาน" เธอพูด ไม่ใช่คำถาม
"ข้ารู้เื่ที่เ้าเล่า" เซียนหยูแก้ "ซึ่งอาจไม่ใช่ทั้งหมด"
ห้องเงียบ ลมเย็นจากหน้าต่างพัดเข้ามา พาเสียงจิ้งหรีดจากสวนหลังบ้าน
"ข้าจะไม่ถามว่าเ้าเป็ใคร" หลิงเฉิงอู่พูดหลังจากนิ่งนาน เสียงกลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม "แต่ข้าจะบอกเ้าอย่างหนึ่ง"
"พูดมา"
"ถ้าเ้าทำร้ายน้องสาวข้า" หลิงเฉิงอู่พูด เสียงเรียบราวกับพูดเื่อากาศ แต่ดวงตาที่คมเหมือนมีดนั้นไม่ยอมกะพริบแม้แต่ครั้ง "ข้าจะทำให้เ้าไม่มีแม้แต่โรงเก็บของให้นอน"
เซียนหยูมองหลิงเฉิงอู่
แล้วเขาก็ทำสิ่งที่ทั้งสองพี่น้องไม่คาดคิด
เขายิ้ม
ไม่ใช่ยิ้มเยาะ ไม่ใช่ยิ้มเสียดสี แต่เป็ยิ้มจริงๆ ยิ้มที่ทำให้ดวงตาสีดำลึกนั้นอุ่นขึ้นเล็กน้อย ยิ้มที่หลิงเซินไม่เคยเห็นมาก่อนบนใบหน้าของเขา
"ดี" เขาพูด เสียงเบาแต่จริงใจ "ตระกูลนี้มีคนดี"
⬥ ⬥ ⬥
กลางคืน โรงเก็บของด้านหลังบ้าน
เซียนหยูนั่งอยู่บนพื้นไม้ หลังพิงผนัง แสงคริสตัลเล็กๆ ที่เขาทำขึ้นเองจากเศษวัสดุในห้องส่องสว่างพอให้มองเห็น
มือขวาของเขายกขึ้น มองฝ่ามือ
แผลเป็สีทองอ่อนของสัญญาทาสเรืองรางในแสงคริสตัล เส้นวงจรเล็กๆ ที่ฝังอยู่ใต้ิั สวยในแบบที่น่ากลัว เพราะมันคือโซ่ตรวนที่แกะสลักจากพลังงาน
เขาจ้องมองมันอยู่นาน
ในโลกอนาคตของเขา ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า 'ทาส' แิเื่การเป็เ้าของมนุษย์ถูกทำลายลงไปั้แ่หลายหมื่นปีก่อน ถูกแทนที่ด้วยระบบที่ซับซ้อนกว่า ซึ่งในบางแง่ก็ไม่ได้ดีกว่า แค่ต่างออกไป
แต่สัญญาทาสในยุคนี้ — วงจรพลังงานที่ฝังในิั ที่ทำให้เ้าของสามารถสั่งการ ลงโทษ และแม้แต่ฆ่าทาสได้ด้วยคำสั่งเดียว — มันเป็เทคโนโลยีที่หยาบ ดุร้าย และในสายตาของเขา ล้าสมัยอย่างน่าหัวเราะ
น่าขำตรงที่วงจรนี้มีจุดอ่อนมากมายที่คนในยุคนี้มองไม่เห็น
เขาเห็นทั้งหมด ั้แ่วินาทีแรกที่วงจรถูกประทับลงบนฝ่ามือ
ถ้าเขา้า เขาสามารถถอดวงจรนี้ออกได้ภายในสิบนาที โดยไม่ทิ้งร่องรอย
แต่เขาไม่ทำ
ไม่ใช่เพราะไม่สามารถ แต่เพราะไม่้า
สถานะทาสให้เขาอยู่ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดที่จะอยู่ได้ในยุคนี้ — ใต้ร่มเงาของตระกูลที่ไม่ทำร้ายเขา ใกล้กับคนที่เขาเริ่มเห็นว่ามีค่า ไม่ต้องอธิบายตัวตนให้ใครฟัง ไม่ต้องพิสูจน์อะไร
และที่สำคัญที่สุด ไม่ต้องเปิดเผยว่าเขาเป็ใครจริงๆ
เพราะถ้าคนในยุคนี้รู้ว่ามีคนจากห้าหมื่นปีในอนาคตอยู่ท่ามกลางพวกเขา คนนั้นจะกลายเป็เป้าหมายในทันที
ไม่ใช่เป้าหมายของตระกูลหาน
แต่ของทุกคน
เขาวางมือลง
เสียงจากห้องข้างๆ — เสียงหลิงเซินเปิดหนังสือ เสียงกระดาษกระทบกัน เสียงพึมพำบทท่องจำ
เธอยังอ่านหนังสืออยู่ แม้จะดึกขนาดนี้แล้ว แม้จะถูกพักการเรียนไปแล้ว แม้จะรู้ว่าพรุ่งนี้อาจไม่ต้องส่งงานใด เธอยังอ่าน
เซียนหยูหลับตา
เสียงพึมพำของหลิงเซินผ่านผนังบางเข้ามา ไม่ชัดพอจะจับคำ แต่จังหวะของเสียงสม่ำเสมอ เหมือนเพลงกล่อมนอนที่แปลกประหลาด เขานึกถึงห้องแล็บในอนาคต เสียงเครื่องจักรหึ่งๆ ที่ไม่เคยหยุด เสียงที่เขาเคยฟังนอนทุกคืนมาหลายสิบปี เสียงที่เขาไม่คิดว่าจะคิดถึง แต่กลับคิดถึงเมื่อมันหายไป
เสียงพึมพำของหลิงเซินไม่เหมือนเสียงเครื่องจักร
มันอุ่นกว่า
"พรุ่งนี้" เขาพูดกับตัวเอง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน "จะเริ่มสอนเธอ"
เขาหลับตา และเป็ครั้งแรกในโลกนี้ ที่เขาหลับไปโดยไม่ฝันถึงห้องแล็บที่ะเิ
— จบตอนที่ 7 —
ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่
แดนนิยาย ดินแดนที่ทุกเื่ราวเริ่มต้น
www.danniyay.com
11K
![ฝิ่นรักอาไฟ [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608274216_6920254.webp)
