บทที่ 4 แม้แต่การเป็ศิษย์ผู้รับใช้ก็ยังไม่คู่ควร
‘รากฐานิญญาผสม? ทำไมรากฐานิญญาที่ยอดเยี่ยมของข้าถึงมีชื่อที่ฟังดูต่ำต้อยแบบนี้?’
‘ควรจะเรียกว่ารากฐานิญญาห้าธาตุชั้นยอดจึงจะเหมาะสมกับความสูงส่งของข้า!’
ก่อนที่เซียวอวิ๋นจะได้คิดอะไรต่อ เ้าสำนักใหญ่ก็เอ่ยปากขึ้นว่า “เด็กหนุ่มคนนั้น รากฐานิญญาของเ้าค่อนข้างพิเศษ เ้าสามารถเรียนรู้วิชาของทุกยอดเขาได้ เ้าอยากเป็ศิษย์ของยอดเขาใด?”
เมื่อได้ยินคำถามของเ้าสำนัก เซียวอวิ๋นไม่กล้าประมาท รีบตอบทันทีว่า “หากเป็ไปได้ ข้าอยากเป็ศิษย์ของท่านเ้าสำนัก”
เ้าสำนักยิ้มน้อย ๆ พลางกล่าวว่า “ข้าไม่รับศิษย์มานานแล้ว เ้าเลือกจากประมุขยอดเขาคนอื่นเถอะ”
เซียวอวิ๋นถอนหายใจในใจ
แม้แต่พร์อันเหนือชั้นของเขาก็ยังไม่อาจทำให้เ้าสำนักสนใจได้ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่รับศิษย์จริง ๆ
เมื่อเป็เช่นนั้น ก็ต้องเลือกจากประมุขยอดเขาทั้งหลายแทน
เซียวอวิ๋นกวาดตามองไปรอบ ๆ ในบรรดาประมุขยอดเขาทั้งห้า สามท่านมีศิษย์แล้ว
หากชายหนุ่มไปเป็ศิษย์ของพวกเขา คงไม่ได้รับการดูแลเป็พิเศษ
ไม่สู้เข้าร่วมกับหนึ่งในสองประมุขที่ยังไม่ได้รับศิษย์ผู้มีระดับรากฐานิญญาชั้นยอดดีกว่า
ประมุขยอดเขาทั้งสองท่าน เป็ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง รูปลักษณ์ไม่ต้องพูดถึง
เมื่อบำเพ็ญเพียรจนถึงระดับนี้ ย่อมไม่มีผู้ใดมีรูปโฉมอัปลักษณ์
เซียวอวิ๋นจ้องมองประมุขหญิงแห่งยอดเขาธาราจันทราอยู่หลายอึดใจ
ไม่เลว เป็อาจารย์ที่งดงาม ฮึ ๆ... เอาท่านนี่แหละ!
ประมุขแห่งยอดเขาธาราจันทราเห็นสายตาของเซียวอวิ๋นหยุดอยู่ที่ตน จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย
ยังไม่ทันที่เซียวอวิ๋นจะเอ่ยปาก ประมุขแห่งยอดเขาธาราจันทราก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า “ศิษย์พี่เ้าสำนัก ยอดเขาธาราจันทราของพวกเรารับเฉพาะศิษย์หญิงเท่านั้น ศิษย์คนนี้ไม่มีวาสนากับยอดเขาธาราจันทราของพวกเรา”
เ้าสำนักพยักหน้าพลางกล่าวว่า “เป็เช่นนั้น เ้าหนุ่ม เ้าได้ยินแล้วหรือไม่?”
“เ้าจงเลือกหนึ่งในบรรดาประมุขจากยอดเขาสุริยัน ยอดเขาไร้ธุลี ยอดเขาไพร์ และยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ ทั้งสี่ยอดเขานี้เถิด”
เซียวอวิ๋นค่อย ๆ พยักหน้า ในใจคิดว่าน่าเสียดาย
ประมุขหญิงคนนี้ไม่อาจเป็อาจารย์ของเขาได้ ช่างน่าเสียดายจริง ๆ
ทำไมต้องเคร่งครัดถึงขนาดนี้?
นี่ไม่เห็นพร์อันล้ำเลิศของเขาเหรอ?
หรือว่านางไม่อาจผ่อนปรนมาตรฐานการรับศิษย์สักเล็กน้อยเพื่อเขาได้?
เซียวอวิ๋นยังคงอยากให้โอกาสประมุขหญิงคนนั้น และกำลังจะเอ่ยปากโน้มน้าวสักสองสามคำ
ทันใดนั้น เสียงใสกังวานก็ดังขึ้น
“ท่านอาจารย์ รากฐานิญญาผสมคืออะไรเ้าคะ?”
คนถามคือฉู่หงเหยียน ศิษย์ใหม่ของยอดเขาสุริยัน
ประมุขแห่งยอดเขาสุริยันอารมณ์ดียิ่ง จึงยิ้มพลางกล่าวว่า “เมื่อเ้าถามมา ข้าก็จะอธิบายให้ฟัง”
“รากฐานิญญาคือพร์ในการบำเพ็ญเพียรของมนุษย์ โดยทั่วไปแบ่งออกเป็ห้าธาตุ ได้แก่ ทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดิน”
“คนธรรมดามีคุณสมบัติห้าธาตุครบถ้วน นั่นคือสิ่งที่พวกเราเรียกว่ารากฐานิญญาผสม”
“แม้ว่ารากฐานิญญาผสมจะสามารถรับรู้พลังปราณของ์และโลกได้ แต่ความเร็วในการฝึกฝนนั้นช้ามาก”
“โดยพื้นฐานแล้ว พวกเขาสามารถฝึกฝนได้เพียงแค่ขั้นที่สามหรือสี่ของการบำเพ็ญเท่านั้น หลังจากนั้นก็ไม่สามารถก้าวหน้าต่อไปได้”
“แต่รากฐานิญญาธาตุเดี่ยวของพวกเราแตกต่างออกไป ไม่เพียงแค่ฝึกฝนได้เร็ว แต่ยังไร้ซึ่งอุปสรรคใด ๆ ก่อนถึงขอบเขตจินตาน ไม่มีทางที่จะเจอกับขีดจำกัด”
“โดยหลักการแล้ว สำนักกระบี่ิญญาของพวกเราไม่รับศิษย์ที่มีรากฐานิญญาผสม”
“แต่เนื่องจากเขาถูกเลือกโดยกระจกิญญาเซียน และถูกพามาที่นี่ พวกเราจึงไม่อาจไล่เขากลับไปได้”
“หากเขาเข้าร่วมกับยอดเขาสุริยันของพวกเรา ก็อาจจะพอเป็ศิษย์รับใช้ได้”
“พอข้าอธิบายแบบนี้แล้ว เ้าพอจะเข้าใจหรือไม่?”
ฉู่หงเหยียนพยักหน้าเบา ๆ มองเซียวอวิ๋นด้วยสายตาเวทนา
เมื่อครู่ตอนที่เซียวอวิ๋นััหินทดสอบิญญา เสียงดังสนั่นจนทำให้นางใมาก
แต่เดิมฉู่หงเหยียนคิดว่าได้พบคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต นางจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม
ไม่คิดว่าิญญาธาตุผสมจะเป็แบบนี้
ดูเหมือนว่าคู่แข่งของนางจะมีเพียงสองผู้มาใหม่ที่มีรากฐานิญญาชั้นยอดเท่านั้น
ถ้อยคำของผู้าุโแห่งยอดเขาสุริยันนั้น เซียวอวิ๋นได้ยินชัดเจนทุกคำ
อะไรกัน? ิญญาธาตุห้าธาตุของเขากลับมีข้อบกพร่องเช่นนี้เหรอ? สามารถฝึกฝนพลังปราณได้เพียงขั้นสามหรือสี่เท่านั้น?
โถ่เอ๊ย จะฝึกฝนไปทำไมกัน!
ระบบ แกยังไม่ออกมาอีกเหรอ? จะแกล้งตายไปถึงเมื่อไหร่?
การเรียกหาของเซียวอวิ๋นไม่ได้รับการตอบสนอง ไม่มีระบบมาเปิดโอกาสทองให้เขา
มุมปากของเซียวอวิ๋นกระตุกอย่างเก้อเขิน
เขาเดินทางไกลแสนไกลมาถึงสำนักกระบี่ิญญาด้วยความยากลำบาก ทำไมจะต้องมาเป็แค่ศิษย์รับใช้?
ไม่! เขาไม่ยอมรับ!
เซียวอวิ๋นพยายามควบคุมสีหน้า บังคับตนเองให้ยิ้มอย่างสดใส
เขาแยกเขี้ยวยิ้มกับผู้าุโแห่งยอดเขาไพร์ ผู้ที่ยังไม่ได้รับศิษย์ที่มีรากฐานิญญาระดับสุดยอด และกล่าวว่า “ท่านผู้าุโ หากข้าเข้าร่วมยอดเขาของท่าน จะสามารถเป็ศิษย์สายนอกได้หรือไม่?”
ในตอนนี้ เซียวอวิ๋นไม่กล้าหวังอะไรมากไปกว่าการเป็ศิษย์ผู้สืบทอด ขอเพียงไม่ต้องเป็ศิษย์รับใช้ก็พอแล้ว!
ผู้าุโแห่งยอดเขาไพร์แค่นเสียงอย่างเ็าว่า “พร์ของเ้าแย่เกินไป แม้แต่การเป็ศิษย์รับใช้บนยอดเขาไพร์ของพวกเราก็ยังไม่คู่ควร แล้วยังกล้าฝันจะเป็ศิษย์สายนอกอีกเหรอ? ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียจริง!”
สีหน้าของเซียวอวิ๋นแข็งค้าง รู้สึกเพียงว่าใบหน้าร้อนผ่าว
แม้แต่การเป็ศิษย์รับใช้ก็ยังถูกรังเกียจ ช่างน่าอับอายเหลือเกิน
แต่จะให้ลงจากเขาไปอย่างหมดอาลัยตายอยากได้ยังไง?
การอยู่บนเขาสำนักกระบี่ิญญายังพอมีโอกาสอยู่บ้าง หากลงจากเขาไปก็จะกลายเป็คนธรรมดาไร้ค่าอย่างแท้จริง
เขาเหลียวมองไปทางผู้าุโแห่งยอดเขาสุริยันอีกครั้ง
เป็ศิษย์รับใช้ก็ยังดี
เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะดูว่าสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับฉู่หงเหยียนที่เข้าสำนักพร้อมกันได้หรือไม่ เพื่อให้นางช่วยชี้แนะเขาเมื่อมีเวลาว่าง
ขณะที่เซียวอวิ๋นกำลังจะเอ่ยปาก
เขาพลันพบว่าสีหน้าของผู้าุโแห่งยอดเขาสุริยันเปลี่ยนเป็ไม่พอใจอย่างยิ่ง
ผู้าุโแห่งยอดเขาสุริยันจ้องมองผู้าุโแห่งยอดเขาไพร์ที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยความไม่พอใจ
เขาเพิ่งบอกว่าจะรับเด็กหนุ่มที่มีิญญาผสมคนนี้เป็ศิษย์รับใช้ แต่อีกฝ่ายกลับบอกว่าศิษย์ที่มีรากฐานิญญาผสมคนนี้ไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเป็ศิษย์รับใช้ที่ยอดเขาไพร์
คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?
อีกฝ่าย้าจะบอกว่ายอดเขาไพร์แข็งแกร่งกว่ายอดเขาสุริยันหรืออย่างไร?
ยอดเขาไพร์เป็อะไร กล้าดูถูกยอดเขาสุริยันแบบนี้?
ที่จริงแล้ว ผู้าุโแห่งยอดเขาไพร์ก็ไม่ได้มีเจตนาดูถูกผู้าุโแห่งยอดเขาสุริยันแต่อย่างใด
เขาเพียงแต่เห็นว่าคนอื่นต่างได้รับศิษย์ที่มีรากฐานิญญาระดับสุดยอด แต่ตัวเขากลับไม่ได้รับ จึงรู้สึกไม่พอใจ
ภายหลัง เมื่อเซียวอวิ๋นผู้มีรากฐานิญญาผสม้าเข้าร่วมยอดเขาไพร์ของพวกเขา เขาจึงไม่พอใจเป็ธรรมดา
ในเมื่อคนอื่นรับศิษย์ที่มีระดับรากฐานิญญาชั้นยอดกันทั้งนั้น แต่เขากลับพาเด็กที่มีรากฐานิญญาผสมกลับไป นี่ไม่ใช่เื่น่าอับอายหรอกเหรอ?
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงปฏิเสธเซียวอวิ๋น
เซียวอวิ๋นเห็นสีหน้าไม่สู้ดีนักของผู้าุโแห่งยอดเขาสุริยัน จึงไม่กล้าเอ่ยปากถามอีก
กลัวว่าจะถูกปฏิเสธแล้วต้องขายหน้า
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ พบว่าหลังจากที่ผู้าุโแห่งยอดเขาไพร์พูดว่าเขาไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็ศิษย์รับใช้ของยอดเขาไพร์
ดวงตาของบรรดาประมุขยอดเขาทั้งหลายที่มองมาที่เขาล้วนเต็มไปด้วยความดูแคลน
ความหมายนั้นชัดเจนมาก พวกเขาต่างเห็นว่าเซียวอวิ๋นไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็ศิษย์รับใช้ภายใต้การดูแลของพวกเขา
คนที่ยอดเขาไพร์ไม่้า พวกเขากลับรับเอาไว้ ก็ไม่ใช่เื่น่าภาคภูมิใจอะไร
เซียวอวิ๋นอยากร้องไห้แต่น้ำตาไม่ไหล หากรู้แต่แรกคงขอเป็ศิษย์รับใช้ให้กับผู้าุโแห่งยอดเขาสุริยันไปแล้ว
ตอนนี้กลับกลายเป็ว่า แม้แต่ศิษย์รับใช้ก็ยังไม่ได้เป็
จะให้เขาไปจากเขาสำนักกระบี่ิญญาอย่างน่าอับอายแบบนี้เหรอ?
ไม่ได้ เขาไม่อยากใช้ชีวิตอย่างธรรมดาสามัญ เขาต้องบำเพ็ญเพียร ต้องมีชีวิตะ!
ในยามที่เซียวอวิ๋นกำลังลังเลสับสน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเก้าอี้ว่างตัวนั้น!
เขามีวิธีแล้ว
บรรดาผู้าุโเหล่านี้ล้วนปฏิเสธเขาซึ่ง ๆ หน้า
แต่ผู้าุโที่เป็เ้าของเก้าอี้ว่างนี้ไม่ได้มา คงไม่สามารถปฏิเสธเขาจากระยะไกลได้หรอกใช่ไหม?
อีกอย่าง ท่านเ้าสำนักก็บอกแล้วว่าให้เขาเลือกอาจารย์ได้ตามใจชอบ
เขาเลือกเอาจิติญญาผู้าุโที่นั่งว่างนี้เอง เมื่อท่านกลับมา แม้จะโกรธ...ก็คงไม่ถึงกับไล่ข้าลงจากเขากระมัง?
เป็คำสั่งของท่านเ้าสำนักที่ให้เขาเลือกเอง
ใครใช้ให้ท่านไม่อยู่ที่นี่ปฏิเสธเขาล่ะ
ข้าวสุกกลายเป็ข้าวสวยแล้ว ท่านจะปฏิเสธก็สายเกินไป!
เมื่อตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เซียวอวิ๋นจึงหันไปทางเ้าสำนักที่นั่งอยู่ตรงกลางและกล่าวว่า “ศิษย์ตัดสินใจแล้ว ขอเข้าร่วมยอดเขาของผู้าุโท่านนี้”
ว่าแล้วเซียวอวิ๋นก็หันไปมองเก้าอี้ว่างตัวนั้น
313
