เอลิออสพยายามระงับความโศกเศร้าและความโกรธที่เข้ามาปกคลุมใจของเขาอย่าง
ช่วยไม่ได้ เขานั้นรู้ดีว่าเขาจะไปโทษเซลีน
หรือท่านพี่ของเขาไม่ได้ เพราะพวกเขานั้นต่างก็ไม่ได้ทำอะไรที่มันผิดไปเลย เขาจึง
ทำได้แต่พยายามระงับความรู้สึกของตัวเอง
และพยายามทำความเข้าใจให้มากที่สุด
เอลิออสได้ออกมาจากเมืองชั่วคราว
เขาก็ตัดสินใจที่จะเข้าไปในป่าเพื่อที่จะฝึกฝนร่างกายของตัวเองและทำใจลืมเื่ที่ผ่านมา
หกวันที่ผ่านมา เอลิออสก็ได้เดินทางไปด้วย
และสู้กับสัตว์ป่า สัตว์อสูรระดับต่ำ ต่างๆ
เขาเป็ทั้งนักรบระดับสองดาวขั้นกลาง
ทั้งนักธนูระดับสูงขั้นกลางและนักเวทย์ระดับ
ก่อตั้งขั้นต่ำ ทำให้เขาจัดการพวกสัตว์ป่า
ระดับต่ำได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร
ในขณะนี้เอลิออสก็ได้พบสัตว์ป่าอยู่ตัวนึง
จากที่เขาสำรวจดูแล้วนั้น เสือตัวนี้ก็เป็แค่
สัตว์ป่าระดับต่ำเช่นกัน แต่มันก็มีรูปร่างที่
ใหญ่ั์เกินเสือทั่วๆไปเป็อย่างมาก
แต่ก็ไม่ได้ทำให้เอลิออสกังวลเลยแม้แต่น้อย
เอลิออสพลันหยิบดาบสีดำของเขาขึ้นมา
และตั้งท่าที่จะเข้าโจมตีมันอย่างไว
เมื่อเสือดำั์ตัวนี้ััได้ถึงอันตราย
จากตัวของเอลิออสแล้วนั้น มันก็รีบวิ่งโจมตี
เข้าใส่ตัวเอลิออสโดยไม่บอกไม่กล่าวก่อนเลย
เอลิออสในิดหน่อย แต่เขาก็รีบะโ
ไปด้านข้างเพื่อหลบอย่างว่องไว เมื่อเสือดำ
โจมตีพลาด เอลิออสที่อยู่ทางด้านข้างของมัน
ก็รีบหันดาบสีดำที่มีไฟสีแดงที่ครอบอยู่ที่ดาบ
เข้าไปฟันบนตัวมันอย่างจัง
เคร้งงง---
แต่...
"ฟันไม่เข้า?!"
"หรือว่าเป็สัตว์อสูรระดับสามดาว?!"
เอลิออสเผยสีหน้าใออกมา
เสือดำตัวนี้ก็ไม่ได้สนใจการโจมตีของเอลิออส
แม้แต่นิดเดียว มันเพียงหันกลับมามองที่เขา
และรีบวิ่งเข้าใส่พร้อมกับกรงเล็บที่แหลมคม
โดยหวังว่าจะตะครุบเหยื่อตัวนี้ได้สำเร็จ
ซึ่งมันก็เป็ไปดั่งที่มันหวังเพียงแต่กรงเล็บ
ของมันเพียงเฉียดไปโดนเขาเล็กน้อยเท่านั้น
เอลิออสนั้นก็ได้หลบกรงเล็บอย่างฉิวเฉียด
ทำให้มันเริ่มโมโหขึ้นมา การโจมตีของมัน
ก็เริ่มเร็วและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
"มันเป็สัตว์อสูรระดับสี่ดาว...
ไม่สิ สัตว์อสูรระดับห้าดาวต่างหาก!"
เอลิออสแทบจะไม่เชื่อตัวของตัวเอง
ถึงแม้ว่าเอลิออสนั้นจะหลบการโจมตีของมันอย่างฉิวเฉียดบ้างบางครั้ง แต่การโตมตีส่วนมากของมันก็ฝากรอยแผลมากมายอยู่เต็มตัว
ของเขาทำให้ร่างกายของเขานั้นแทบจะถูก
ชโลมด้วยสีแดงทั้งตัวด้วยสีของเื
เอลิออสก็ไม่ได้ดื้อรั้นที่จะต่อสู้กับมันอีกต่อไป
เขาในตอนนี้าเ็เป็อย่างมาก แต่ถึงแม้
ว่าเขาอาจจะไม่ได้าเ็เลย เขาก็ไม่มีทางสู้เสือดำตัวนี้ได้เลย เขาเป็เพียงแค่นักรบระดับสองดาวขั้นกลาง แต่จะให้ต่อสู้กับ
สัตว์อสูรที่อยู่ระดับห้าดาวแบบนี้? มันเป็
ไปไม่ได้อย่างแน่นอน ถ้าหากศัตรูของเขานั้น
เป็มนุษย์อย่างกับตัวของเขา เขานั้นก็พอมีวิธีต่อสู้หรือจัดการศัตรูได้อยู่บ้าง แต่กับสัตว์อสูรที่โจมตีเข้ามาด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ
โดยที่ไม่ได้มีความติดวิเคราะห์เลย มันยิ่ง
ยากเข้าไปใหญ่
เอลิออสก็อดกลั้นความเ็ปโดยที่เขาก็
พยายามวิ่งหนีด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่มี
แต่เขานั้นมีเพียงแค่ขาสองขา แต่เสือดำมันมี
ถึงสี่ขา ถึงแม้ว่าเขาจะวิ่งเร็วสักเท่าไหร่
มันก็ยังคงวิ่งตามอยู่ใกล้ๆอยู่ตลอด
เหมือนกับว่ามันกำลังออมแรงให้ เพราะถ้า
มันวิ่งอย่างเต็มกำลังล่ะก็ มันสามารถวิ่งไป
กัดหัวของเขาไปได้อย่างแน่นอน
เอลิออสวิ่งไปสักพักนึง
เขาก็ได้เห็นว่าเสือดำไม่ได้วิ่งตามเขามาแล้ว
"แฮ่ก แฮ่ก-- วงเวทย์ป้องกันงั้นรึ?"
วงเวทย์ป้องกันเป็วงเวทย์ที่คอยป้องกัน
เพื่อไม่ให้สัตว์ร้ายได้เข้ามาในพื้นที่แห่งนี้
โดยที่ผู้ที่จะสามารถสร้างวงเวทย์ที่แข็งแกร่ง
นี้ได้ก็ย่อมต้องเป็นักเวทย์ที่แข็งแกร่งเท่านั้น
ส่วนมากวงเวทย์พวกนี้จะปรากฏอยู่ล้อมรอบ
หมู่บ้านและเมืองต่างๆที่มีผู้คนอาศัยอยู่
เพื่อที่จะไม่ให้สัตว์อสูรได้เข้าไปเดินเล่น
และฆ่าชาวเมืองไปนั้นเอง
เอลิออสก็หันมองดูรอบๆบรรยากาศก็เหมือน
ป่าปกติแต่สามารถััได้ถึงกลิ่นอายของ
คลื่นพลังและความแข็งแกร่งออกมาได้
"ผู้ใดกันที่มาอยู่ในที่แห่งนี้กัน?"
เอลิออสพลันแปลกใจขึ้นมา แต่ไม่นานสีหน้า
ของเขาก็เปลี่ยนมาเป็สงสัยหนักยิ่งกว่าเดิม
เมื่อเขาได้นึกถึงสัตว์อสูรที่ผ่านมา...
"สัตว์อสูรระดับห้าดาวมันไม่น่าจะอยู่แถวนี้นี่?
เสียแต่ว่าข้านั้นได้เดินทางมาเกือบถึง
ราชอาณาจักรใหญ่แล้ว?"
ราชอาณาจักรใหญ่ = ราชอาณาจักรฟรานซิส
ผู้ปกครองก็คือ องค์จักรพรรดิ อัลเฟรด
ซึ่งอาณาเขตเมืองแลคซัสนั้นก็เป็เมืองที่อยู่
ใต้การปกครองของราชอาณาจักรใหญ่นั้นเอง
แต่เดิมทีสำหรับผู้คนทั่วไปการเดินทางมาถึง
ราชอาณาจักรใหญ่ต่างก็ใช้เวลาสองสัปดาห์
แต่เอลิออสเพียงใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น
ในที่นี้อาจจะเป็เพราะความโกรธได้เข้าปกคลุมตัวเขามาโดยตลอด ทำให้เขาเดินทางไป
พร้อมกับสังหารสัตว์อสูรชั้นต่ำไปมากมาย
ทำให้เขาเดินทางไปอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ไม่
ได้มีจุดหมายปลายทางเป็ราชอาณาจักร
ั้แ่แรกอยู่แล้ว ทำให้เขาแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่จู่ๆตัวเองก็กำลังจะมาถึงอย่างหงุนงง
จากที่เอลิออสได้วิ่งหนีจากเสือดำแล้วนั้น
ทำให้เขาย่อมไม่มีเวลาจะมาสนใจกับเื่
เส้นทางการเดินทางสักเท่าไหร่ เขาเพียงแค่
เลือกหนีไปที่ๆดูจะเป็ทางที่ดีที่สุดเท่านั้น
ในขณะนั้นเอง...
"ใครกัน?"
เสียงชายวัยห้าสิบกว่าได้ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ
ชายคนนี้ก็ได้เข้ามาใกล้ตัวเอลิออสเรื่อยๆ
เมื่อชายคนนี้ได้เห็นร่างชายหนุ่มที่เต็มไปด้วย
าแและเือยู่ทั่วร่าง ทำให้เขาทำได้
แต่ยืนมองอย่างขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ท่านโดนเ้าเสือดำเล่นงานมางั้นรึ?"
ถึงแม้ว่าชายวัยกลางคนผู้นี้จะพึ่งเคยเจอหน้า
ของเอลิออสเป็ครั้งแรก แต่เขาก็ตรอจสอบ
จากการแต่งตัว คลื่นพลังและบุคลิก แล้วนั้น
ทำให้เขารู้ได้เลยว่าตัวตนชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าของเขานั้นไม่ธรรมดา!
เมื่อเอลิออสได้เห็นสีหน้า ท่าทางที่ดูเป็มิตร
เขาก็สบายใจขึ้นมานิดหน่อย
"ใช่"
ชายวัยกลางคนก็ได้เผยสีหน้าลำบากใจขึ้นมา
เล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น
"ข้าเสียใจจริงๆที่ข้าไม่สามารถที่จะช่วยอะไร
ท่านได้ เพราะว่าสถานที่แห่งนี้เป็สถานที่
องค์ชายและองค์หญิงได้มาพักผ่อนกัน
ข้าจึงไม่สามารถทำอะไรที่มันจะทำให้เป็การ
รอบกวนฝ่าาทั้งสองได้"
เอลิออสััได้ว่าชายวัยกลางคนผู้นี้ นิสัยดียิ่งนักถึงขนาดทำดีกับคนแปลกหน้าขนาดนี้
ถึงเขาจะแปลกใจที่ได้ยินคำพูดที่ว่าองค์ชายและองค์หญิงมาพักผ่อนอยู่บ้างก็เถอะ
ก่อนที่เอลิออสจะได้พูดอะไรออกมานั้น
เสียงใสเสียงหนึ่งก็ได้ดังขึ้นมาอย่างเบาๆ
"เซทัส..."
พูดยังไม่ทันจบเ้าของเสียงก็พลันเอามือ
ปิดปากขึ้นมาด้วยความใกับร่างชายหนุ่ม
ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าด้วยาแและเื
ชายวัยกลางคนได้เห็นแบบนั้นก็พลันใ
ก่อนที่จะพูดขึ้นมาอย่างนอบน้อม
"ฝ่าา"
"พระองค์้าอะไรหรือเปล่าเพคะ?"
เอลิออสได้มองเห็นหญิงสาวนางนึง ที่มี
ใบหน้าสละสลวย ดูอ่อนโยนเป็อย่างมาก
เมื่อเขาได้ยินคำพูดที่นอบน้อมและคำเรียก
ที่คุ้นเคยของชายวัยกลางคนเขานั้นก็เข้าใจ
ขึ้นมาทันทีว่า หญิงสาวนางนี้คือองค์หญิง
"เซบัส ชายหนุ่มผู้นี้เป็ใครกัน?"
"ทำไมเขาถึงได้มีแผลทั่วร่างขนาดนี้?!"
องค์หญิงถามด้วยความร้อนรน
"ชายหนุ่มผู้โชคร้ายผู้นี้ได้พบกับเสือดำเข้า
แต่ก็ยังโชคดีที่เขาหนีรอดขึ้นมาได้"
เซบัสพูดขึ้นด้วยความเห็นใจ
เมื่อองค์หญิงทราบสาเหตุของเื่แล้ว
นางก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"งั้นก็รีบพาเขาไปรักษาเถิด"
"น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ!"
เอลิออสก็ไม่ได้เผยสีหน้าท่าทางอะไร
เขาเพียงยืนฟังการสนทนานี้อย่างเงียบๆ