ตอนที่ 31
คำเตือน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในที่สุดก็ถึงตอนมหาวิทยาลัยเลิก
พิมพ์ดีใจมากเพราะบอสสามารถสร้างอาวุธได้เยอะกว่าเมื่อวานนับสิบชิ้นบอสไม่รีบบอกลาทุกคนจากนั้นรีบวิ่งไปร้านขายยาก่อนเป็อันดับแรกเมื่อไปถึงหน้าร้านยาหนอนน้อยก็กล่าวขึ้นมาว่า
[คุณบอสจะซื้ออะไรเหรอคะ?]
‘แน่นอนว่าต้องเป็ถุงยางสิ!’
[ไม่ต้องซื้อค่ะ ฉันบอกแล้วไงปล่อยในไปเลย!]
‘แล้วหากบลูท้องละ?หากเป็แบบนั้นมีหวังชื่อเสียงของเธอและตระกูลเสื่อมเสียแน่ๆ’
[คุณไม่ต้องห่วงหรอกค่ะยังไงเธอก็จะไม่มีวันท้องตราบใดที่คุณไม่้าเพราะในน้ำเชื้อของคุณมีนาโนเทคฯอยู่เต็มไปหมดต่อให้คุณปล่อยในจนท่วมมดลูกของเธอ เธอก็จะไม่มีวันท้องเพราะจะไม่มีอสุจิตัวไหนไปผสมกับไข่ของเธอนั่นเอง!]
‘จริงเหรอ!?หากเธอสงสัยว่าฉันเป็หมันละ?’
[คุณก็โกหกไปว่ามันเป็1 ในความสามารถของพลังพิเศษก็จบแล้วค่ะอีกอย่างเท่าที่ฉันอ่านความคิดของบลูแล้วเธอไม่มีทางสงสัยเื่ของคุณแน่นอน!เพราะเธอเชื่อทุกอย่างในตัวของคุณมานานแล้ว!]
‘บลูหลงฉันขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย?ฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆฉันช่วยเธอเอาไว้จากพวกที่ชอบรังแกเธอเท่านั้นเองแล้วทำไมเธอถึงได้เชื่อมั่นในตัวฉันขนาดนั้นละ?’
ถึงแม้ว่าวัยเด็กพวกเขาจะมีความรู้สึกดีๆให้กันแต่พอโตมาไม่มีใครที่เหมือนตัวเองในสมัยเด็กตามความจริงแล้วบลูจะต้องนับว่าเป็บุญคุณมากกว่า
[เอาน่าคิดอะไรเยอะแยะรีบกลับบ้านได้แล้ว!]
บอสลังเลสักพักก็เลือกที่จะเดินทางกลับไปที่บ้านเมื่อถึงบ้านบอสมองเห็นผู้หญิงสวมเสื้อกันหนาวแบบมีหมวก กางเกงขายาวรัดรูปสีดำและรองเท้าผ้าใบสีม่วงขาวบอสมองผ่านระบบเขารู้ได้ทันทีว่าเธอก็คือบลูนั่นเอง!
เขาย่องเข้าไปใกล้หาจากด้านหลังเธอหวังว่าจะทำให้เธอใเล่นก่อนที่มือของเขาจะยื่นไปปิดตาของเธอบลูก็หันหน้ามาพร้อมกับเอามีดสั้นจ่อเอาไว้ที่คอหอยของเขาอย่างรวดเร็วดวงตาของบลูเรืองแสงสีแดงครู่หนึ่งก่อนที่มันจะเปลี่ยนไปเป็สีม่วงเหมือนเดิม
บอสกลืนน้ำลายคำใหญ่ลงคอแล้วกล่าวด้วยความยากลำบาก“เอ่อ....นี่ฉันเอง!”
บลูยิ้มบางแล้วเก็บมีดสั้นของเธอเอาไว้
“ฉันใหมดนึกว่าจะเป็พวกคนร้ายลักพาตัวเกือบไปแล้วไหมละ...”
บลูมือของเธอลูบไปตามลำคอและใบหน้าของบอสแล้วกล่าวเสริม
“ไม่มีแผลหรือรอยบาด...ฉันขอโทษด้วยนะมันเป็ปฏิกิริยาป้องกันตัวของฉันดังนั้นนายห้ามทำแบบนี้อีกเข้าใจไหม ฉันไม่อยากให้นายาเ็เพราะฉัน...”
บอสััได้ถึงความอบอุ่นจากคำพูดของบลูเขาจับมือของเธอเอาไว้แล้วกล่าว
“เข้าใจแล้วว่าแต่เธอมาถึงที่นี่ั้แ่เมื่อไหร่เหรอ?”
“มาถึงพร้อมนายนั่นแหละ....”
บลูเอาหน้าของเธอซบอกของบอสแล้วใช้นิ้วเขี่ยไปมาที่กล้ามหน้าท้องของบอส
‘พระเ้า!ทำไมเธอถึงได้น่าถนุถนอมเหมือนกับแมวน้อยแบบนี้!!’บอสกล่าวในใจ
บอสเอามือขอบเขาโอบร่างบางของบลูเอาไว้อย่างถนุถนอมเขากลัวว่าเธอจะเจ็บและมีรอยบอบช้ำจากการกอดของเขา
“บอสนายเชื่อใจฉันไหม?”บลูเงยหน้ามองบอสด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
ตอนแรกบอสก็มึนงงว่าเธอจะให้เขาเชื่ออะไรเพราะเธอยังไม่ได้บอกเล่าเื่อะไรให้ฟังเลยตามคำบอกเล่าของหนอนน้อยที่บอกว่าเธอนั้นเชื่อมั่นทุกอย่างในตัวของเขาดังนั้นเขาจะต้องเชื่อมั่นในตัวของเธอเช่นกัน
บอสยิ้มอย่างอบอุ่นให้กับบลูพลางกล่าว“แน่นอนว่าฉันเชื่อใจเธอ!”
บลูยิ้มแล้วเอาใบหน้าซบไปที่อกของบอสอีกครั้งจากนั้นเธอก็หลับตาลงแล้วมีหยดน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อยในหัวของเธอมีภาพมากมายปรากฏขึ้นมา ภาพเ่าั้ล้วนเป็ภาพของบอสทั้งหมด
“บลูเป็อะไรไหมทำเธอถึงร้องไห้!?”บอสถามเพราะเขารู้สึกเ็ปหัวใจเป็อย่างมากที่เห็นเธอแสดงอาการแบบนี้ออกมา
“ไม่ได้เป็อะไร...ฉันคิดถึงนายมากๆเลยนะรู้ไหม?”บลูเช็ดน้ำตาและยิ้มให้กับบอส
“อืม! ฉันก็คิดถึงเธอมากๆเหมือนกัน”บอสกอดเธอแน่นขึ้น
บอสคิดว่าการที่เขาและเธอมีใจตรงกันแบบนี้มันอาจจะเป็เพราะบุพเพสันนิวาสก็ได้
ขณะที่ทั้ง2 กำลังตกอยู่ในห้วงของความรักก็มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากด้านหน้า
“อ้าว!? บอสทำไมไม่เข้าบ้านลูกแล้วนั่นกำลังกอดกับใครอยู่เหรอ!?”
ทั้ง2 คนหันไปก็พบว่าเป็แม่ของบอสนั่นเอง
“อ้อ! นี่คือบลูไงครับแม่!”
บลูถอนกอดออกมาจากบอสแล้วกล่าว
“สวัสดีค่ะคุณแม่ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”
“ว้าว! หนูบลูโตขึ้นมาเลยเข้ามาในบ้านก่อนสิลูกมาๆ”แม่ของบอสยิ้ม
จากนั้นพวกเขาก็เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกันทันทีที่แม่ของบอสเปิดประตูบ้านเข้าไปก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมายืนอยู่หน้าประตูแล้วะโกอดคอของบอสเอาไว้
“พี่จ๋ากลับมาแล้ว!! ว่าแต่พี่สาวคนนั้นคือใครเหรอคะ?”บีนถาม
“คนนี้คือเพื่อนสมัยเด็กที่พี่พูดถึงไง!”บอสกล่าว
“น้องสาวของนายเหรอเนี่ยน่ารักจัง~ สวัสดีจ้ะฉันมีชื่อว่าบลู เป็ภรร....เพื่อนของบอสจ้ะ”บลูยิ้มหวานแบบเป็มิตร
ในตอนแรกบอสบีนและแม่ของทั้ง 2 ได้ยินคำว่าภรรได้ชัดเจนพวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบลูจะออกตัวแรงถึงเพียงนี้บีนรู้สึกไม่ชอบใจในตัวของผู้หญิงคนนี้เป็อย่างมากเธอััได้ถึงความอันตรายและความเ้าเล่ห์จากตัวของบลูถึงแม้ว่ายามนี้เธอจะอยู่ในร่างของเด็กแต่ประสบการณ์ของในการมองคนที่สะสมมานั้นมันทำให้เธอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือตัวอันตรายอย่างแท้จริง
บลูเองก็ััได้ว่าน้องสาวของบอสนั้นไม่ธรรมดาเหมือนกันอายุแค่เท่านี้กลับมีพลังระดับ19 แล้ว หากไม่เรียกว่าสัตว์ประหลาดก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไรแล้ว
(ระดับของบีนเพิ่มขึ้นนะครับเพราะเธอไม่ได้อยู่เฉยๆในแต่ละวัน)
‘ยัยจิ้งจอกเลิกยุ่งกับพี่ชายของฉันซะ! อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!’บีนส่งกระแสจิตปนจิตสังหารข่มขู่บลู
สายตาของบลูเบิกกว้างด้วยความแปลกใจเป็อย่างมากเด็กตัวแค่นี้กลับใช้กระแสจิตเป็ทั้งที่ความสามารถนี้ไม่มีใครในโลกใบนี้ที่สามารถทำมันได้เลยมีเพียงคนที่มาจากดาวหลักขึ้นไปเท่านั้นที่จะรู้จักวิธีใช้กระแสจิต
‘ดูเหมือนว่าน้องสาวคนนี้ของบอสจะไม่ธรรมดา...น่าสนใจจริงๆ’บลูกล่าวในใจ
บลูเมินเฉยต่อคำเตือนของบีนเพราะในสายตาของบลูนี่มันก็แค่ของเด็กเล่นเท่านั้นเธอจะไม่ให้ใครกีดกั้นความสัมพันธ์ระหว่างบอสและเธออีกต่อไปหากใครคิดจะทำมันแล้วละก็จะต้องเจอจุดจบที่ไม่สวยแน่นอนในกรณีของเด็กคนนี้เธอเป็น้องสาวของบอส บลูจะไม่ทำร้ายเธอแค่ขู่ให้กลัวก็พอ
บลูและบีนจ้องหน้ากันตาไม่กระพริบแต่ทั้ง 2 ก็ต้องหยุดการกระทำนั้นเพราะแม่ของบอสให้ทั้ง 3คนไปนั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่น ส่วนเธอจะไปเตรียมของอาหารเย็นและของทานเล่นบลูอาสาไปช่วยงานแม่ของบอสเพราะเธอต้องเอาใจแม่ว่าที่สามีในอนาคตของเธอ
‘เป็ไปได้ยังไงทำไมผู้หญิงคนนั้นไม่หวาดกลัวจิตสังหารของเราเลยละ?’
บีนสงสัยในตัวของบลูมากในดาวชั้นต่ำที่เธอได้รับผิดชอบนี้เธอมั่นใจได้ว่าไม่มีมนุษย์คนไหนสามารถทนรับจิตสังหารของเธอได้แน่นอนเพราะเธอนั้นอยู่มานานหลายพันปีแล้วแถมพวกเผ่าพันธุ์อื่นปีศาจและมอนสเตอร์ที่เธอฆ่าไปนั้นมากมายนับไม่ถ้วน
มีเพียงคนที่มีระดับเดียวกันหรือมากกว่าเธอเท่านั้นถึงจะสามารถทนรับจิตสังหารของเธอได้
“ถั่วน้อยเป็อะไรเหรอ!?”บอสถามเพราะเขาเห็นเธอนั่งเหม่ออยู่
“พี่บอสช่วยเล่าตอนที่เจอกับผู้หญิงคนนั้นครั้งแรกให้หนูฟังหน่อยได้ไหมคะ?”บีนกล่าวด้วยท่าทางที่สนใจ
“ได้สิ....”
จากนั้นบอสก็เล่าถึงวันแรกที่เขาได้พบบลูให้กับบีนฟังบีนนั่งฟังอย่างตั้งใจพอฟังจบเธอก็ปรบมือให้กับบอสแล้วกล่าวชมเขายกใหญ่ว่าเขากล้าหาญมากไม่นานอาหารจำนวนมากก็ถูกยกมาวางไว้ต่อหน้าของพวกเขา
“วันนี้มีแต่อาหารน่าอร่อยทั้งนั้นเลย!”บอสมองไปยังอาหารที่เรียงรายอยู่ต่อหน้าแค่กลิ่นของมันก็ทำให้ต่อมน้ำลายของเขาทำงานแล้ว
“นี่เป็ฝีมือของหนูบลูทั้งหมดเลยนะหากผู้ชายคนไหนได้แต่งงานกับหนูบลูแล้วละก็จะต้องโชคดีมากๆแน่นอน”แม่ของบอสยิ้มแล้วส่งสายตาไปยังบอส
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะคุณแม่...”บลูเขินอาย
จากนั้นพวกเขาก็ทานอาหารร่วมกันและพูดคุยเกี่ยวกับเื่ทั่วไปบีนได้ทดลองส่งกระแสจิตและเพิ่มจิตสังหารมากขึ้นเรื่อยๆไปยังบลู แต่มันก็ไร้ผลบลูยังคงนั่งทานอาหารและพูดคุยกับบอสและแม่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กว่าพวกเขาจะทานอาหารและพูดคุยกันเสร็จมันก็เป็เวลา5 ทุ่มแล้ว
“ตอนนี้ก็ดึกแล้วหนูบลูนอนนี่เลยก็แล้วกันเพราะข้างนอกมันไม่ปลอดภัย”แม่ของบอส
กล่าว
บอสกลืนน้ำลายคำใหญ่ลงคอบ้านหลังนี้มีห้องนอนแค่ 2 ห้องนั่นก็คือห้องของเขาและห้องของแม่ขนาดของเตียงมันเพียงพอสำหรับ 2คนเท่านั้นหากแบ่งตามสัดส่วนแล้วบลูจะต้องได้นอนกับเขานั่นเอง!
‘คืนแรก! สู่ความเป็ลูกผู้ชายเต็มตัว!ฉันจะต้องทำมันให้สำเร็จ!’บอสกล่าวในใจ
“งั้นเดี๋ยวหนูขอโทรบอกพ่อกับแม่ก่อนนะคะ”บลูกล่าว
“งั้นให้หนูบลูนอนห้องบอสส่วนบอสนอนห้องรับแขกก็แล้วกัน”แม่ของบอสกล่าว
บอสหน้าเหวอทันทีที่ได้ยินนี่มันผิดแผน!
“งั้นหนูของนอนกับพี่บลูนะคะแม่!”บีนกล่าว
แม่ของบอสเห็นสีหน้าที่ผิดหวังของเขาเลยกล่าวขึ้นมาว่า
“แม่รู้ว่าลูกกำลังคิดอะไรอยู่นะ...มันเร็วเกินไปสำหรับลูกและเธอคนเรารักกันมันจะต้องดูกันไปนานๆหากลูกไม่อยากให้ความสัมพันธ์ยั้งยืนลูกจะต้องใจเย็นๆและดูใจกันไปก่อนหากรีบร้อนกันมากเกินไปมันอาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของลูกและเธอจบลงอย่างรวดเร็วเช่นกันอดทนหน่อยนะลูก อดเปรี้ยวไว้กินหวานเชื่อแม่!”
บอสเข้าใจสิ่งที่แม่อธิบายให้เขาฟังเขาและบลูพึ่งกลับมาเจอกันได้เพียงแค่ 2 วันบลูได้ยินสิ่งที่แม่ของบอสพูดโดยบังเอิญเธอก็ผิดหวังเช่นกันเพราะเหตุผลที่เธอมาที่นี่ก็คือสานสัมพันธ์กับบอสให้แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้นเธออยากจะดูแลเขาเหมือนกับที่เขาเคยดูแลเธอสำหรับคนอื่นอาจจะคิดว่าเธอนั้นใจง่ายกับบอสมากเกินไปแต่ความจริงแล้วเธอรู้จักเขาดีกว่าใครเสียอีก
อย่างไรก็ตามบลูได้ยินว่าบีนอยากจะนอนกับเธอเธอคิดว่าน้องสามีจะต้องมีเื่พูดคุยและถามไถ่หรือไม่ก็ต้องขู่เธอห้ามให้ยุ่งกับบอสอีกแน่นอนบลูไม่กลัวว่าจะมีปัญหากับบีนเพราะยังไงเธอก็มั่นใจว่าบีนสู้เธอไม่ได้แน่นอน!
........................................................................................................................
2K
