โถงกลางคฤหาสน์ตระกูลหลงเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นหินอ่อน ร่างของชายหนุ่มบนรถเข็นที่ถูกเข็นออกมาโดยคนสนิทดูราวกับรูปปั้นที่ไร้ชีวิต จนกระทั่งดวงตาของ หลงเทียน ปะทะเข้ากับร่างของหญิงสาวที่เขารอคอยมาตลอดห้าปี
"มู่... มู่หลัน..." เสียงของหลงเทียนแหบพร่าและสั่นสะทือน มือที่เคยวางนิ่งบนตักกลับสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
มู่หลันยืนนิ่งราวกับถูกสาป น้ำตาไหลพรากออกมาเป็ทางอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกโหยหาและเ็ปพุ่งเข้าชนกลางอกจนเธอต้องยกมือกุมขมับ ภาพในหัวหมุนวนราวกับพายุ "พี่เทียน... รถ... ไฟ... เสียงร้องของเด็ก..." เธอพึมพำออกมา แสงสว่างในความทรงจำเริ่มฉายวาบขึ้นจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่
ในขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นหัวใจ อาเฟย กลับเดินก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เขาไพล่มือไว้ข้างหลัง พลางเงยหน้ามองชายบนรถเข็นด้วยสายตาพินิจพิจารณาแบบเซียนเฒ่าผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับสามศตวรรษ
"เฮ้อ... ท่านพ่อนี่เอง สภาพดูไม่ได้เลยนะ" อาเฟยเปรยออกมาเสียงเรียบ ท่าทางแก่แดดแก่ลมของเขาทำเอาหลงเทียนที่กำลังสะอื้นถึงกับชะงัก "กระแสปราณอุดตัน ขาไร้ความรู้สึกเพราะถูกไอเย็นจากคุณไสยกัดกินมานาน... ท่านปล่อยให้ตัวเองโทรมขนาดนี้ได้ยังไงกัน?"
หลงเทียนมองเด็กชายตัวน้อยที่เรียกเขาว่าพ่อด้วยความงุนงง "เ้าหนู... เธอคืออาเฟยงั้นหรือ?"
"ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่ใช่ข้า แล้วจะหน้าตาหล่อเหลาเหมือนท่านขนาดนี้รึ?" อาเฟยยักคิ้วให้หนึ่งที "เอาเถอะ เห็นแก่ที่ท่านยังมีเยื่อใยให้ท่านแม่ ข้าจะช่วยสงเคราะห์ปัดเป่า 'สิ่งสกปรก' ที่เกาะขาของท่านออกให้ในภายหลังก็แล้วกัน"
"ปัดเป่าอะไรกัน! เด็กบ้าคนนี้มันพูดจาเพ้อเจ้ออะไร!"
เสียงแหลมสูงของ หลินอวี้ ดังแทรกขึ้นมา เธอเดินกระหืดกระหอบตามเข้ามาในบ้านด้วยสภาพที่ยังดูไม่ได้ หน้าผากมีรอยช้ำและเสื้อผ้าเปื้อนดิน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความร้อนรนและความอิจฉาที่แทบจะทะลักออกมา
"คุณพี่เทียนคะ! อย่าไปเชื่อมันนะคะ! อีผู้หญิงคนนี้มันต้องแกล้งความจำเสื่อมเพื่อกลับมาฮุบสมบัติแน่ๆ ส่วนไอ้เด็กคนนี้ก็ปากเสีย ไม่มีสัมมาคารวะ มันอาจจะเป็เด็กที่ไหนไม่รู้ที่นางไปเก็บมาอ้างก็ได้นะคะ!" หลินอวี้รีบถลาเข้าไปเกาะรถเข็นของหลงเทียนพรางทำหน้าเศร้าสร้อย
อาเฟยปรายตามองหลินอวี้ด้วยความรำคาญ "ป้านี่... ส้นรองเท้าหักไปข้างหนึ่งยังไม่เข็ดอีกรึ? หรืออยากให้กางเกงหลุดต่อหน้าคนทั้งบ้านถึงจะสงบปากสงบคำได้?"
"แก! แกทำอะไรฉัน!" หลินอวี้สะดุ้งสุดตัวรีบคว้าขอบกางเกงตัวเองไว้แน่นด้วยความระแวง
"หลินอวี้! เงียบซะก่อนที่ผมจะไล่คุณออกไป!" หลงเทียนตวาดเสียงแข็งจนหลินอวี้หน้าถอดสี "นี่คือเมียและลูกของฉัน ใครกล้าิ่เกียรติพวกเขาอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะไล่ออกจากตระกูลหลงทันที!"
พ่อเฒ่าหลงที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ตลอดรีบสั่งการ "คนใช้! พาคุณมู่หลันไปพักที่ห้องเดิม เตรียมอาหารที่ดีที่สุด และตามหมอที่เก่งที่สุดมาตรวจอาการนางเดี๋ยวนี้!"
"ไม่ต้องตามหมอหรอกตาแก่ เอ้ย คุณปู่" อาเฟยยกมือห้าม "หมุ์รักษาอาการ 'ใจสลาย' กับ 'มนต์ดำ' ไม่ได้หรอก เดี๋ยวข้าจัดการเอง... ส่วนท่านพ่อ หลงเทียน ท่านควรจะเตรียมตัวให้ดีนะ เพราะอีกไม่นาน 'หนูตัวใหญ่' ที่ซ่อนอยู่ในบ้านหลังนี้จะเริ่มดิ้นพล่านแล้วล่ะ"
อาเฟยพูดพลางมองขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน ที่ซึ่งเขาััได้ถึงกลิ่นอายอาคมมืดที่เข้มข้น และสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตที่กำลังจ้องมองลงมา... คุณชายรอง กำลังยืนกำหมัดแน่นอยู่ในมุมมืด!
381K
