หลังจากตงโฉแนะนำให้ทั้งสองฝึกเพิ่มในส่วนที่ยังด้อยอยู่พวกนางทั้งสองต่างตั้งใจฝึกจนถึง่บ่าย
ซีเหมยยังต้องฝึกเพิ่มในส่วนของวิชาตัวเบาเพราะเพลงดาบบางท่าเธอต้องใช้ความพริ้งไหวแต่นี่เธอกลับต้องใช้แรงะโเข้าช่วยทำให้กำลังกายเธอเสียอย่างสูญเปล่า
ซีซีฝึกเพิ่มในส่วนการความคุมแรงดันของลมปราณเธอใช้ปราณไปในทุกท่าของเพลงดาบมันทำให้ได้รับผลเสียมากกว่าผลดี
"วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะพรุ่งนี้ค่อยฝึกต่อที่จวน"
ท่านเ้าเมืองตงโฉรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆหวังว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นในระหว่างที่ตนไม่อยู่ในเมืองหรอกนะ
"ขออภัยท่านเ้าเมืองมีคนของหน่วยลับมาส่งข่าวขอรับ"
"ให้เข้ามาได้"
สถานการณ์ตอนนี้คงมีการเคลื่อนไหวแล้วซินะั้แ่ที่เขาประกาศรับบุตรบุญธรรมตระกูลรองก็ออกมาคัดค้านไม่ยอมรับแต่พอรู้ว่าเป็บุตรีก็หาทางเข้ามาใกล้ชิดพวกนางเพื่อหวังผลประโยชน์ช่างหน้าไม่อายเสียเลยมุ่งหวังในอำนาจที่ไม่ใช่ของตน
"ท่านพ่อมีเื่อะไรหรือเ้าค่ะ"พวงนางทั้งสองหยุดมือแล้วเดินมาหาตงโฉด้วยความเป็ห่วง
"พวกเ้าไปรอพ่อที่รถม้าก่อนเดี๋ยวพ่อจะตามไป"ตงโฉไม่อยากให้พวกนางต้องเป็กังวลหากพวกนางรู้ว่าสาเหตุมาจากตนคงรู้สึกผิดไม่น้อย
ถึงจะไม่เข้าใจในการกระทำของท่านพ่อแต่ซีซีและซีเหมยก็มุ่งหน้าไปรอที่รถม้าตามคำสั่งของเ้าเมืองตงโฉ
"ท่านพี่ซีซีคิดว่าจะมีเื่อะไรเกิดขึ้นหรือไม่"อยู่ข้างนอกพวกเธอต้องพูดเหมือนคนในภพนี้เพื่อไม่ให้ใครสงสัยและจะได้ชินจนติดปาก
"คงไม่ใช่เื่ดีเท่าไหร่ท่านพ่อคงไม่อยากให้เรารับรู้คาดว่าเื่นี้คงมีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเราไม่น้อยก็มาก"
เธอพอจะทราบเื่มาบ้างหลังจากที่ให้สาวใช้ไปสอดแนมมาใครจะคิดว่าพวกสาวใช้สืบเื่เก่งกว่านักสืบทุกสำนักเสียอีกแถมยังมีข่าววงในเื่ลับๆมาให้แซ่บตลอดๆ
"พวกเรากลับจวนกันได้แล้วข้ามีงานต้องรีบไปสะสาง"
เขาจะไม่ยอมให้เื่แค่นี้ต้องทำให้บุตรสาวทั้งสองลำบากใจพวกาุโที่เหลืออยู่ก็มีแต่คนของตระกูลรองแก่แล้วก็ไม่ยอมอยู่เฉยๆคอยชักใยให้เื่วุ่นวายตลอดชอบอ้างกฎที่น่ารำคาญ เห็นทีเขาต้องสำแดงอำนาจให้ตระหนักสักหน่อยไม่งั้นข้าคงไม่ปกครองเมืองมาอย่าสงบเป็ยี่สิบปีหรอก
ตงโฉเผลอปล่อยแรงกดดันออกมาก่อนจะควบม้านำขบวนไปอย่างรวดเร็วเพราะตนกลัวจะแสดงอาการที่มากไปแต่มีหรือที่สองสาวที่คอยลอบสังเกตการณ์จะดูไม่ออกแค่มองดูสีหน้าของท่านพ่อไม่ถึงนาทีแต่ก็ทำให้นางทั้งสองรับรู้ได้
"เห็นที่เื่นี้คงใหญ่พอตัวพวกเราคงต้องรอให้วรยุทธ์ดีกว่านี้ถึงจะช่วยท่านพ่อได้"พวกนางไม่อยากเป็ภาระของใครมีแต่อยากปกป้องครอบครัวของเธอมากกว่าซีซีกล่าวเตือนตัวเองและน้องสาวพวกนางจะต้องแข็งแกร่งกว่านี้
พวกนางรีบขึ้นรถม้าก่อนที่ทหารจะควบให้เร็วกว่าขามานักแสดงให้เห็นว่ารีบกลับเพียงใดพวกนางได้แต่ภาวนาให้ทุกอย่างไม่แย่เกินไปก่อนที่จะสายเกินแก้
บรรยากาศที่ห้องรับรองแขกเหล่าผู้าุโและผู้นำตระกูลรองรุ่นใหม่ต่างนั่งรอคอยการกลับมาของท่านเ้าเมืองทุกคนในที่นี้ต่างหวังผลประโยชน์ที่ตนจะได้รับหากการที่มาครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี
"เรียนเหลียนฮูหยินท่านเ้าเมืองได้กลับมาถึงแล้วขอรับ"พ่อบ้านรีบมารายงานทันทีที่ท่านเ้าเมืองกลับมาเขาหวังว่าท่านเ้าเมืองจะแก้ไขเื่ในตระกูลให้จบสิ้นเสียที
"คารวะท่านพี่"
"คารวะท่านเ้าเมือง"
พอก้าวมาถึงห้องรับรองก็รู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดและแรงกดดันที่มีช่างน่าขันยิ่งนักเป็แค่ตระกูลรองกลับมาเรียกร้องอยากได้ทุกสิ่งเป็ของตัวเขาคงต้องจัดการขั้นเด็ดขาดเสียแล้ว
"เ้าไปพักผ่อนเถอะฮูหยิน"
เ้าเมืองตงโฉรีบหาทางให้ฮูหยินตนออกไปให้ห่างจากพวกอสรพิษร้ายพวกนี้และรู้สึกคิดถูกที่ไม่ได้ให้บุตรสาวทั้งสองติดตามเข้ามาด้วยเมื่อเห็นสายตาที่สอดส่องของพวกตระกูลรองยิ่งเ้าชั่วหลี่เหม่าที่หวังสูงอยากจะได้แต่งกับบุตรสาวตนยิ่งน่ารังเกียจนัก
"เ้าค่ะ"
นางแย้มยิ้มส่งให้สามีก่อนจะกลับเรือนเพื่อให้สามีของตนได้สะดวกต่อการสะสางเื่ราว
"พวกท่านมีความเื่ใดถึงได้ลำบากมาถึงที่นี่กัน"ถึงจะยังไงตงโฉก็คงความสุภาพไว้เฉกเช่นเดิมยิ่งทำให้พวกนั้นได้ใจและแสดงท่าทีถือดีออกมา
"ท่านพ่อไม่น่าไปพูดดีกับพวกปลิงนั้นเลยน่าจะไล่ไปให้หมด"ซีเหมยพูดอย่างเหลืออดพวกนางได้แต่แอบฟังอยู่ห้องข้างๆก็ท่านพ่อไม่ยอมให้พวกนางเข้าไปด้วยนี่ถึงการแอบฟังเช่นนี้จะเป็การเสียมารยาทก็ทีเถอะ
"พวกข้าต้องขออภัยที่มารบกวนเพียงแต่ข้าได้ยินเื่ที่ไม่สมควรจึงอยากมาถามให้แน่ชัด"
หลี่เสี่ยวหลางตาเฒ่าอสรพิษเมื่อครั้งก่อนก็ให้แม่สื่อมาทาบทามบุตรีของเขาให้หลี่เหม่าลูกชายของตนเพียงเพื่อหวังการสืบทอดตำแหน่งเ้าเมืองในกาลข้างหน้าแม้ว่าลูกชายของตนจะแต่งฮูหยินเข้าบ้านถึงสี่นางแล้ว
พอเขาปฏิเสธไปก็หันมาหาทางเล่นงานเขาเสียช่างเป็บุคคลที่ไม่น่าเข้าใกล้แม้แต่น้อย
"ท่านหลี่ได้ยินสิ่งใดมาหรือจงบอกข้ามาเถิดหาได้เกรงใจกัน"
คงเป็เื่ไร้สาระที่ทำให้เขาปวดหัวเช่นเคยตงโฉได้แต่โครงศีรษะเบาๆ
"เื่ที่ท่านยอมให้บุตรีของท่านเลือกคู่ครองเองท่านจะทำเช่นนี้ไม่ได้นะท่านเ้าเมืองจะให้ใครคนอื่นมารับ่ต่อจากท่านได้ยังไงตระกูลของเราจะต้องแปดเปื้อนมีมลทินก็คราวนี้"
"ท่านอย่าได้กังวลถึงข้อนี้เลยคนที่จะสามารถมัดใจบุตรีของข้าได้นั้นต้องมีความดีและความสามารถอย่างมาก"
นี่คงเป็สิ่งเดียวที่ทำให้ตงโฉอารมณ์ดีขึ้นสักเล็กน้อยเขาเชื่อมั่นอย่างนั้นถ้าไม่ดีและไม่มีความสามารถคงไม่มีทางที่จะมัดใจบุตรีทั้งสองของตนได้ก็พวกนางช่างซุกซนและมีความคิดที่แปลกไปบ้างแต่ก็บ่งบอกถึงตัวตนได้ยิ่งนัก
"ท่านควรคิดทบทวนให้ดีรวมถึงเื่แต่งงานระหว่างบุตรชายข้าและบุตรีท่านอีกครั้งก็ได้ถึงอย่างไรตระกูลเราก็ใกล้ชิดกันไม่ถือว่าเป็คนอื่นคนไกล"
หลี่เสี่ยวหลางไม่ยอมให้สิ่งที่เขาควรจะได้หลุดมือไปให้คนอื่นได้โอกาสนั้นหรอกเขารอแค่เวลาที่ได้มันมาอยู่ในมือแค่นั้นอีกนิดเดียวเขาจะได้ยืนบนหัวของพวกตระกูลหลักที่เคยมองดูแคลนคนอย่างเขามาตลอดส่วนบุตรสาวทั้งสองของเ้าเมืองถ้าบุตรชายตนจะอยากรับมาเป็อนุก็ถือว่าเป็เกียรติแกพวกนางหญิงที่ไร้หัวนอนปลายเท้าได้แค่นี้ก็ถือว่าข้าเมตตามากแล้ว
"ที่ท่านมามีแค่สิ่งนี้หรอกหรือ"
ตงโฉยกยิ้มมุมปากทำไมเขาจะไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงการที่ยกขบวนมาที่นี่คงไม่ใช่แค่มาถามเื่ไม่เป็เื่แค่นี้อย่างแน่นอน
หลี่เสี่ยวหลางถึงกับหน้าตึงและด้วยความระแวงถึงสิ่งที่ตนทำอยู่จะแตกออกมา
‘เป็ไปไม่ได้ข้าวางแผนอย่างรอบคอบแล้วไอ้ตงโฉคงจะยั่วอารมณ์หยั่งเชิงของข้าเป็แน่นฝันไปเสียเถอะว่าข้าจะเสียอาการให้เห็น’
"ข้าเปล่าหาได้มาแค่การนี้ไม่นี่ก็ใกล้ถึงวันไหว้ศาลหลักเมืองแล้วเลยจะมาขออาศัยที่นี่เพื่อรอวันเพียงเท่านั้น"
เฒ่าอสรพิษพลิกลิ้นอย่างรวดเร็ว ปกติตระกูลรองจะได้แค่พักที่โรงเตี๊ยมของตระกูลเท่านั้นไม่มีสิทธิ์เข้ามาในจวนก่อนเขาจึงฉวยโอกาสนี้เพื่อดูท่าทีของอีกฝ่ายและมันก็ทำให้เขาสะใจนัก
"ถ้างั้นข้าจะให้คนจัดที่พักให้ทุกคนเลยละกันพ่อบ้านจัดที่พักทางฝั่งซ้ายให้คนตระกูลรองที รับรองให้ดีด้วยละ"
คนที่หัวเสียกลับเป็หลี่เสี่ยวหลางเสียเองเมื่อเห็นตงโฉไม่ได้มีอารมณ์หรือแสดงอาการอะไรออกมา
‘อยากจะเห็นข้าอารมณ์เสียหรือเ้าเฒ่าเหอะ อย่าได้หวังว่าจะสมใจ’
ทุกคนในตระกูลรองต่างดีใจที่จะได้เข้าพักที่จวนเ้าเมืองโดยเฉพาะเหล่าคุณหนูทั้งหลายที่คิดว่าพักที่นี่คงจะสบายกว่าโรงเตี๊ยมเป็ไหนๆ
"ดูหน้าพวกนั้นซิท่านพี่ดีใจมากที่ได้พักที่นี่ขนาดนั้นเชียว"
ซีเหมยที่แอบมองดูอยู่ข้างนอกเมื่อเห็นสีหน้าของพวกนั้นก็แอบหมั่นไส้เล็กน้อย
"เ้าอย่าได้เสียงดังไปความคิดคนยากแท้หยั่งถึงเราอาจมองว่าธรรมดาแต่สำหรับพวกละโมบมันอาจเป็สิ่งที่พวกเขาไข่วคว้าทั้งชีวิตเพื่อที่จะได้มา"
ซีเหมยพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอเข้าใจดีที่ๆจากมานั้นก็มีให้เห็นอยู่มากเธอคงไม่ยอมให้คนเ่าั้มาทำในสิ่งที่โหดร้ายที่นี่หรอก
"พวกเรากลับก่อนเถอะ"ซีซีพยักหน้าให้ซีเหมยก่อนจะใช้วิชาตัวเบากลับห้องการฝึกจริงจังในวันนี้ทำให้พัฒนาการทั้งสองก้าวหน้าอย่างมากนี่คงเป็ส่วนหนึ่งของพรที่ท่านเทพให้มา
เช้านี้ที่จวนเ้าเมืองช่างคึกคักเสียงเจื้อยแจ้วของเหล่าบุตรีตระกูลรองช่างส่งเสียงมาไกลถึงห้องฝั่งขวาทำไมพวกคุณหนูพวกนี้หาได้มีความเกรงใจไม่นึกว่าอยู่จวนตัวเองหรืออย่างไรถึงได้ส่งเสียงดังกันแต่เช้ามืด
หลังจากที่ทั้งสองกลับถึงห้องก็ต่างเร่งฝึกลมปราณและวรยุทธ์ของตนเพื่อความก้าวหน้าและไม่้าเป็ภาระให้ท่านพ่อต้องคอยห่วงพวกเธออีกหลังจากฝึกจนค่อนคืนพวกนางทั้งสองค่อยนอนแต่เสียงรบกวนพวกนี้คืออะไรซีเหมยที่ว่าขี้เซาปลุกยากก็ต้องลุกจากเตียง
"น้องจะลอบวางยาถ่ายพวกนั้นโทษฐานที่ทำเสียงรบกวนแต่เช้า"
ความอาฆาตของซีเหมยช่างรุนแรงนักเธอมักจะหงุดหงิดเมื่อนอนไม่เต็มอิ่ม
"เ้าจะสนใจไปทำไมวันนี้เราก็ออกไปเที่ยวกันแล้ว"
ซีซีพูดจบซีเหมยก็กลับมาคึกคักทันทีใช่ซิเมื่อวานท่านพ่อให้พ่อบ้านมาบอกว่าวันนี้อนุญาตให้พวกนางออกไปเที่ยวได้จนกว่าท่านพ่อจะให้คนไปตามกลับถึงจะสงสัยแต่พวกเธอก็เชื่อในการตัดสินใจของท่านพ่อทุกอย่าง
"วันนี้จะใส่ชุดสีไหนดีน๊าาา"ซีเหมยหยิบชุดออกมาเลือกอย่างอารมณ์ดีเธอหยิบชุดนั้นชุดนี้มาลองทาบตัวอย่างพอใจ
"เดี๋ยวก่อนวันนี้เราจะไม่ไปแบบปกติกัน"
ซีซีพูดพลางยิ้มเ้าเล่ห์จนซีเหมยเห็นภาพลวงตาว่าตัวพี่สาวตัวเองมีหางและเขางอกออกมา
33K
