ไร่ข้าวโพดแสนรัก_End

        “นี่มันจะมากไปแล้วนะ”

        กรวีร์พูดเสียงดัง ด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านไปด้วยความโมโห ใช่ เขาโมโหมาก ตั้งแต่เล็กจนโตมาจนถึงทุกวันนี้ เขาอยู่กับพ่อมาโดยตลอด โดยที่แม่หนีไปแล้วก็หนีไปเลย ไม่เคยมาดูดำดูดีเลยสักนิด แต่พออยู่ๆ ก็โผล่มา แล้วมาบอกว่าหวังดี เป็นห่วง อย่างนี้มันใช่หวังดี เป็นห่วงจริงหรือ

        ที่พรลภัสตัดสินใจบอกเรื่องที่ดวงกมล ส่งคนมาทำลายข้าวของที่บ้าน ไม่ใช่ว่าเธออยากจะให้แม่ลูกทะเลาะกันแต่อย่างใด แต่เธอเป็นห่วงความปลอดภัยของอนันตนัยน์

        “พรว่า... เรายกเลิกการแต่งงานไปเถอะ”

        พรลภัสเม้มปากบางจิ้มลิ้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะคลายออก แล้วเอื้อนเอ่ยถึงอีกจุดประสงค์หนึ่ง ที่เธอตัดสินใจแล้วเช่นกัน ในเมื่อเธอไม่อาจต่อสู้กับอำนาจของดวงกมลได้ เธอก็ขอเดินจากไปโดยดีดีกว่า

        เพราะหากมีเพียงแค่เธอคนเดียว เธอไม่หวั่นกลัวอำนาจเงินของดวงกมลหรอก แต่นี่เธอมีพ่อที่มีโรคประจำตัว เธอไม่อยากเสี่ยงที่จะให้พ่อของเธอเป็นอะไร เธอรักพ่อ และก็รักกรวีร์ด้วย แต่หากจะให้เลือก เธอขอเลือกพ่อ เพราะท่านเป็นผู้ให้กำเนิด และมีบุญคุณท่วมหัว

        “อะไรนะ!..... พรพูดอะไรอย่างนี้ ไม่... พี่จะไม่ยอมและไม่มีวัน ยกเลิกการแต่งงานของเราอย่างเด็ดขาด”

        กรวีร์ร้อนรนขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินคำพูดของพรลภัส ที่ให้ยกเลิกการแต่งงานระหว่างเขากับพรลภัสไปเสีย เขาไม่มีทางจะทำอย่างที่เธอพูด กว่าที่เขาจะได้หาเจอคนที่เขารัก และอยากจะร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกันมันไม่ใช่ง่ายๆเลย

        “เรื่องแม่พี่ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะจัดการเอง พี่จะไม่ยอมให้แม่ทำอะไรพรและพ่ออย่างแน่นอน”

        กรวีร์ยื่นมือใหญ่มาจับมือเรียวเล็ก ดวงตาคมกริบมองสบประสานสายตากับดวงตากลมโตคู่สวย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น ให้พรลภัสเชื่อมั่นในคำพูดที่บอกว่าเขาจะเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่าง

        “พี่จะจัดการยังไง?”

        พรลภัสเอ่ยถามชายหนุ่มตัวโต อย่างไม่ค่อยมั่นใจว่าเขาจะจัดการได้ เพราะนั้นคือแม่บังเกิดเกล้าของเขาเลยนะ ยังไงเสียลูกกับแม่ก็ย่อมตัดกันไม่ขาด ก็เหมือนอย่างเธอกับพ่อนั่นแหละ ที่ยังไงก็ตัดกันไม่ขาด ยังไงก็ปล่อยทิ้งกันไม่ได้

        “พรกับพ่อย้ายมาอยู่กับพี่ อยู่ที่บ้านพี่ แม่จะส่งคนมาระราน มาทำร้ายพรกับพ่อไม่ได้ ส่วนเรื่องอื่นพี่มีวิธีของพี่ที่จะจัดการ”

        “วิธีอะไรยังไงคะ?”

        กรวีร์ดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดเอาไว้หลวมๆ ยกมือขึ้นลูบผมดำนุ่มสลวยเบาๆ พร้อมกับบอกหญิงสาวตัวเล็กถึงสิ่งแรกที่จะต้องทำ นั้นก็คือให้เธอกับพ่อย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของเขา เพื่อคนทั้งสองจะได้ปลอดภัย

        “.........”

        แต่ที่เขาบอกจะจัดการ เธออดสงสัยไม่ได้ จึงได้เอ่ยถาม กรวีร์ทำเพียงแต่มองใบหน้าสวยหวาน แล้วยิ้มบางๆ ออกมาที่มุมปาก โดยไม่ได้ตอบคำถามนั้นแต่อย่างใด

        :

        ไวเท่าความคิด กรวีร์บอกให้พรลภัสกับพ่อย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของเขาในตอนเช้าที่พูดคุยกัน พอตกบ่าย เขาไม่รอช้าให้เสียเวลา สั่งให้คนงานไปขนของ ของพรลภัสและของอนันตนัยน์มาที่บ้านของเขาเลยในทันที

        “นี่ๆ จะไปไหนกันน่ะ?”

        “จะขนของที่บ้านว่าที่พ่อตาของคุณวี”

        “ไปขนของอะไร? แล้วทำไมจะต้องไปขนด้วยล่ะ?”

        บุรัณเอ่ยถามคนงานผู้ชาย ที่กำลังจะเดินไปขึ้นรถกระบะกับเพื่อนคนงานสามสี่คน ซึ่งคนงานผู้ชายคนนั้นหยุดเดิน แล้วหันมาตอบคำถามของบุรัณ พอพูดจบก็จะเดินไปต่อ แต่บุรัณก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยความสงสัยเป็นอย่างมากเช่นเดิม

        “ก็ขนของของพ่อของพรและก็ของพร มาที่บ้านของคุณวี เขาจะย้ายมาอยู่ที่บ้านคุณวีน่ะสิ”

        “อะไรนะ!.... พวกเขาจะย้ายมาอยู่กับคุณวีที่บ้านของคุณวีอย่างงั้นเหรอ?”

        “ก็ใช่น่ะสิ”

        บุรัณเบิกตากว้าง ถามขึ้นมาอีกเพื่อให้ได้ยินชัดๆ ทั้งที่จริงก็ได้ยินชัดเจนในตอนแรกอยู่แล้ว แต่เพื่อให้แน่ใจว่าฟังไม่ผิดเพี้ยนไป ซึ่งคำตอบที่ได้ ก็ชัดเจนเหมือนในตอนแรก บุรัณขมวดคิ้วเข้าหากันจนแทบจะผูกกันเป็นโบว์ มือทั้งสองกำเข้าหากันแน่

๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓