ตอนที่สิบเจ็ด
หลังจากเคลียร์ใจกับเพื่อนๆ เื่แทนจบ เหนือก็รีบกลับบ้านแล้วตรงดิ่งไปที่บ้านแทนทันที แต่เื่ที่ไม่คาดคิดมักเกิดขึ้นได้เสมอ เมื่อเขาเพิ่งเห็นว่าประตูรั้วบ้านแทนถูกคล้องไว้ด้วยโซ่พร้อมติดป้ายประกาศขายบ้านไว้
เหนือทอดสายตามองไปที่รั้วบ้านแทนด้วยความรู้สึกสับสน เหม่อลอยได้แต่ยืนนิ่งๆ มองรั้วบ้านอยู่อย่างนั้น แทบทำอะไรต่อไม่ถูกกับสิ่งที่ได้เห็น
“เกิดอะไรขึ้น” นี่เป็คำถามเดียวที่วนเวียนซ้ำๆ อยู่หัว เกิดอะไรขึ้นกับแทน เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวแทน ทำไมถึงได้ประกาศขายบ้านด่วนอย่างนี้
แล้วเื่ระหว่างเขากับแทนที่ทำมาก่อนหน้า เขาก็แค่ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของพวกเขามันแย่ลงกว่าที่เป็อยู่ กลัวว่าจะเผลอลงมือทำอะไรให้แทนเจ็บซ้ำน้ำใจเข้าถ้ายังเจอหน้ากัน ยังอยู่ใกล้กัน เขาคิดว่าถ้าอยู่ห่างจากแทนมันคงจะดีกว่า แต่ไม่คิดเลยว่าเื่มันจะกลายเป็แบบนี้ไปได้
เื่ไปเรียนต่อต่างประเทศก็เหมือนกัน เขาเพิ่งรู้ก่อนหน้าที่ได้บอกแทนไปเพียงไม่กี่วันและรับรู้แค่ว่าเขาจำเป็ต้องไป เพื่อไม่ให้ญาติพี่น้องมาต่อว่าเขาหรือคนในครอบครัวได้
ส่วนเื่เป้ถ้ามันยอมพูดออกมาเร็วกว่านี้สักหน่อยก็คงดี เขาคงจะมีเวลา มีโอกาสได้คุยกับแทน ได้อธิบายอะไรหลายๆ เื่ให้แทนรับรู้ ไม่ใช่การจากกันไปโดยไม่มีคำร่ำลาแบบนี้ เขาพยายามติดต่อหาแทน แต่กลับติดต่อไม่ได้เลยสักช่องทาง
“โว้ยยยยยย” เหนือตะคอกออกไปอย่างสุดเสียง รู้สึกอัดอั้นใจแทบะเิออกมาอยู่แล้ว นาทีนี้ต่อให้เพื่อนบ้านออกมาก่นด่า ต่อว่าก็คงต้องยอม เพราะอย่างน้อยถ้าโดนด่า โดนต่อว่ามันอาจจะช่วยทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง
“เหนือ เกิดอะไรขึ้นลูก” เหนือหันมองไปตามเสียงเรียก แม่ลงจากรถที่จอดลงหน้าบ้านแล้วเดินตรงมาหาเขาพร้อมถามขึ้นด้วยความเป็ห่วง
“แม่”
“เป็อะไรหรือเปล่าเหนือ” พ่อเดินตามแม่มาถามขึ้นอีกคน เหนือทำได้เพียงส่ายหน้าปฏิเสธ เขาไม่สามารถพูดอะไรได้เลยเพราะทุกอย่างมันเกิดจากตัวเขาเอง
“เข้าไปในบ้านเราก่อนดีหรือเปล่าลูก เื่อื่นไว้ค่อยว่ากัน” คุณย่าเดินตามหลังมาแล้วเอ่ยขึ้นอีกคน เหนือเห็นอย่างนั้นก็โผเข้ากอดคุณย่าไว้แน่น
“ไม่เป็ไรลูก มีอะไรไว้คุยกันนะ กลับเข้าบ้านกันก่อน” คุณย่าลูบหลังเหนือด้วยความเห็นใจแล้วจูงมือเดินกลับบ้าน แต่หนือยังคงมองไปที่บ้านแทนอย่างอาลัยอาวร คิดแค่ว่าอย่างน้อยถ้าได้มีโอกาสเจอหน้าแทนอีกสักครั้งก่อนบินไปเรียนต่อก็คงจะดี
“บ้านหลังนั้น ประกาศขายอยู่ใช่หรือเปล่า ทำไมไม่ซื้อไว้ล่ะ” เมื่อเข้ามานั่งในบ้านคุณย่าก็รีบเข้าเื่ทันที ทั้งพ่อและแม่ได้ยินแบบนั้นต่างมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ ผิดกับเหนือที่เอาแต่นั่งก้มหน้าในหัวคิดแต่เื่ของแทนเต็มไปหมด
“เหนือมีเื่อะไรที่ไม่สบายใจ พูดมันออกมาได้เลยนะลูก ย่าไม่อยากให้หลานเป็แบบนี้” เหนือเงยหน้าขึ้นมองแล้วฝืนยิ้มให้
จะให้เขาพูดในสิ่งที่เขาขี้ขลาดเองงั้นเหรอ คงมีแต่จะโดนซ้ำเติม ยิ่งคุณย่าดูชอบแทนขนาดนั้น แต่เขากลับเลือกปล่อยแทนไปและความรู้สึกที่มีต่อแทนในตอนนี้ เขาคิดว่าไม่ได้น้อยไปกว่าความรู้สึกที่แทนมีให้เขาเลย
“เื่หนูแทนสินะ” คุณแม่ถอนหายใจแล้วเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน นั่นทำให้คุณย่ายิ่งจ้องเขายกใหญ่ เหมือนกำลังรอฟังสิ่งที่เขาจะตอบ
“ทำไมละ หลานสะใภ้ฉันทำไมเหรอ” เหนือหลบตาลงอย่างไม่กล้าสู้หน้า คุณย่าเลยหันไปเลิกหน้าถามพ่อแม่แทน
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณแม่” เมื่อแม่ปฏิเสธ คุณย่าเลยหันมองที่เขาอีกครั้งเพื่อคาดคั้นเอาคำตอบ
“ตาเหนือ มันเกี่ยวกับที่ลูกขอย้ายกลับไปอยู่บ้านย่าหรือเปล่า” เหนือพยักหน้าตอบรับเบาๆ
“งั้นที่ลูกบอกว่าไม่อยากอยู่ใกล้หนูแทน เพราะกลัวจะทำอะไรไม่ดีกับหนูแทนเข้า คือยังไง” เหนือก้มหน้างุดลงอีกครั้ง เพราะสิ่งที่คุณย่าพูดมันทั้งจริงและไม่จริงไปในเวลาเดียวกัน
“คือคุณแม่ค่ะ จริงๆ แล้วข้างบ้านคือบ้านหนูแทนค่ะ” แม่เห็นเหนือเงียบเลยเป็คนตอบขึ้นแทน
“เธอรู้มั้ยว่าทำไม เขาถึงประกาศขายบ้านด่วนแบบนั้น” คุณย่าถามขึ้นอย่างสงสัย
“ไม่ทราบเลยค่ะคุณแม่ รู้แค่ว่าจะย้ายไปอยู่ที่อื่นกัน เลยจำเป็ต้องขายที่นี่ทิ้ง” คำตอบของคุณแม่ทำให้คุณย่าหน้าสลดลงเล็กน้อย
แต่สำหรับเหนือแล้ว เขารู้สึกว่าคุณแม่น่าจะรู้อะไรมากกว่านั้น แต่เลือกที่จะไม่พูดมันออกมา
“บ้านนั้นเดือนร้อนเื่เงินหรือเปล่า ติดต่อไปสิ” สิ่งที่คุณย่าหันไปสั่งทำให้พ่อได้แต่เลิกหน้าขึ้นมองคุณย่ากลับด้วยความไม่เข้าใจ
“ติดต่ออะไรครับแม่” คำถามของคุณพ่อทำให้คุณย่าส่ายหน้ารัวๆ ที่ลูกชายไม่ได้ดั่งใจ
“บ้านหลังนั้นฉันจะซื้อไว้เอง” ทั้งพ่อและแม่ต่างเบิกตากว้างขึ้นเมื่อได้ยินอย่างนั้น
“เอ่อ คือว่ามันจะดีเหรอครับแม่” พ่อรีบถามขัดขึ้น
“หรือจะให้ฉันติดต่อเองดี” พ่อยกยิ้มขึ้นอย่างเก้อๆ เพราะรู้ว่ายังไงก็คงปฏิเสธสิ่งที่คุณย่า้าไม่ได้
“ได้ครับแม่ ได้เื่ยังไงเดี๋ยวผมบอก” พ่อตอบกลับพร้อมชูมือถือขึ้นแล้วเดินออกไปด้านนอก
“ดี ส่วนตาเหนือมาคุยกันต่อหน่อยมั้ย สรุปเื่มันเป็ไปเป็มายังไง” คุณย่ามองตามพ่อไปแล้วหันกลับมองเขาอย่างจริงจัง
เหนือเล่าเื่ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้คุณย่ากับแม่ได้ฟัง ทั้งเื่แทน เื่เป้และเื่ทุกๆ อย่างที่เกิดขึ้นกับพวกเขา เมื่อคุณย่ากับแม่ได้ฟังแล้วต่างมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ส่วนเขาก็ทำได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ให้ เพราะไม่รู้จะแก้ตัวยังไง
“โถ่หนูแทน ตาเหนือทำไมลูกถึงได้ทำกับน้องแบบนั้นล่ะ” แม่พูดขึ้นอย่างตัดพ้อ
“แล้วลูกจะเอายังไงต่อเหนือ อีกไม่กี่วันข้างหน้าแกต้องบินแล้วนะ”
“ก็คงต้องทำตามแพลนที่วางไว้ก่อนครับคุณย่า ส่วนเื่แทนตอนนี้ผมให้คำตอบไม่ได้จริงๆ” เหนือตอบกลับไปอย่างหมดหวัง
ในเมื่อติดต่อไม่ได้ แม่ที่ดูสนิทกับบ้านแทนยังไม่รู้ว่าย้ายไปไหน ก็คงต้องทำตามแพลนที่วางไว้ไปก่อน กลับมาจากต่างประเทศเมื่อไหร่ค่อยว่ากันใหม่
ถ้าถึงตอนนั้นแล้วความรู้สึกที่เขามีต่อแทนยังเหมือนเดิม เขาจะทำทุกวิธีทางต่อให้พลิกแผ่นดินเพื่อตามหาแทนก็จะทำ
“เฮ้ออออ ฉันเสียดายคนอย่างหนูแทน ถ้าได้มาเป็สะใภ้บ้านนี้จะดีแค่ไหนกัน”
“คุณแม่/คุณย่า” เหนือและแม่พูดขึ้นแทบจะพร้อมกัน เมื่อคุณย่าเอ่ยออกมาอย่างนั้น
“พอๆ เื่เก่าๆ ไม่ต้องไปนึกถึงมัน ตาเหนือ ลูกเป็ยังไงย่าก็รัก ลูกรักใครย่าก็รักด้วย อย่าเอาคำพูดของคนอื่นมาใส่หัวให้มากเข้าใจมั้ย เพราะลูกเป็แบบนี้ไง อะไรๆ มันถึงไม่ลงล็อคสักอย่าง” เหนือทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับ
จริงๆ แล้วเื่ที่เขาไม่กล้าทำตามใจตัวเองไม่ใช่แค่เื่เพื่อนเท่านั้น แต่มีเื่ที่เกิดขึ้นภายในครอบครัวด้วย เพราะหลังจากที่ทุกคนรับรู้ว่าเขาชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบผู้หญิงอย่างที่หลายๆ คนหวัง ทำให้เกิดความไม่พอใจขึ้นเมื่อหลานชายคนโต คนที่จะสืบต่อธุรกิจของตระกูลคนต่อไป ไม่สามารถแต่งงานกับผู้หญิงเพื่อมีทายาทสืบสกุลได้
นั่นทำให้เขาไม่กล้าเปิดตัว ไม่กล้าบอกทุกคนว่ารู้สึกยังไง เพราะมันไม่ได้ส่งผลต่อชีวิตเขาแค่คนเดียว ทั้งพ่อ แม่ คุณย่าต่างจะพลอยเดือดร้อนกันไปหมด ถึงแม้ว่าพ่อแม่จะพาเขาย้ายออกมาจากบ้านใหญ่เพื่อให้เขาได้ทำตามใจ้า แต่เขาก็ทำแบบนั้นไม่ได้อยู่ดี
“ครับคุณย่า เื่แทนผมสัญญาครับ เรียนจบกลับมาเมื่อไหร่ ถ้าแทนยังไม่มีคนอื่น ผมไม่มีทางปล่อยแทนไปแน่นอน” ถึงตอนนั้นเขาอาจจะพิสูจน์ตัวเองให้หลายๆ คนได้รับรู้และไม่เอาเื่ชอบผู้ชายมาเป็ข้ออ้างในการสานต่อธุรกิจก็ได้
“เื่หนูแทนย่าไม่ติด แล้วหลานมั่นใจได้ไงว่าตัวหลานจะไม่มีคนอื่น” เหนือมองหน้าคุณย่าแล้วยกยิ้มขึ้นเบาๆ ทำไมคุณย่าถึงดูมั่นใจในตัวแทนคุณมากขนาดด้วยนั้น ต้องเป็เขาหรือเปล่าที่คุณย่าควรมั่นใจ
...
กว่าจะเดินทางมาถึงบ้านพ่อก็เลทไปหลายชั่วโมง ญาติพี่น้องของพ่อมารอรับพวกเรากันอย่างครึกครื้น
“มาถึงกันแล้วเหรอลูก” ใครสักคนเดินเข้ามาทัก อาจจะเป็คุณย่าเพราะเธอยิ้มกว้างให้พ่อขนาดนั้น แล้วยังดึงตัวพ่อเข้าไปกอดไว้แน่น ก่อนจะหันมาดึงตัวน้องใจเข้าไปกอดอีกคน
“คิดถึงจังเลยหลานย่า”
“คิดถึงเหมือนกันค่ะ คุณย่าค่ะ นี่พี่แทน” น้องใจผละตัวออกจากอ้อมกอดของคุณย่าแล้วแนะนำผมให้คุณย่าได้รู้จัก
“พี่แทนค่ะนี่คุณย่า ไม่ต้องเกร็งนะ คุณย่าใจดีมาก” น้องใจดันหลังผมให้เข้าใกล้คุณย่าเล็กน้อย ผมก้มหัวทักทายคุณย่าไปอย่างทำตัวไม่ถูก เพราะรู้สึกเกร็งๆ กับสายตาคนแถวนั้นที่มองผมมาเป็ตาเดียว
“แทนคุณสินะ ยินดีตอนรับ” คุณย่ามองหน้าผมเล็กน้อยแล้วกางแขนออกกว้าง โดยที่ผมได้แต่มองการกระทำของเธอด้วยความไม่เข้าใจและรู้สึกประหม่าไปหมด
“ไปสิค่ะพี่แทน” น้องใจกระซิบข้างหูก่อนจะดันผมเข้าไปในอ้อมกอดของคุณย่า ััแรกที่ผมรับรู้ได้ คนที่นี่ใจดีกว่าที่คิดไว้สะอีก
คิดว่าผมจะไม่เป็ที่ยอมรับเพราะทุกครั้งที่พ่อกับน้องมาที่นี่ ผมไม่เคยมาด้วยเลยสักครั้งและตัวผมเองก็แทบไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคนในครอบครัวนี้ด้วยซ้ำ แต่วันนี้ผมเห็นแล้วว่าสิ่งที่ทุกคนปฏิบัติต่อผม ไม่ต่างไปจากที่พ่อกับน้องทำเลย
1K
