เกิดใหม่ยุค 70 ทั้งที ขอผูกขาดความรวยด้วยนิ้วทองคำของคนอื่น

        ชีชีพลันรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ดูแปลกพิกลแต่เธอก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก

        อย่างไรเสียเรื่องสามีในชาติก่อนอะไรนั่นล้วนเป็นเรื่องของเจ้าของร่างเดิมไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับเธอแม้แต่นิดเดียว

        หากนับกันจริงๆนี่ถือเป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับชายผู้นี้

        แม้ต้องยอมรับว่าหม่าหลงจัดว่าเป็นผู้ชายในกลุ่มคนหล่อและมีสไตล์ที่แตกต่างไปจากลู่เหย่โดยสิ้นเชิง

        เขาดูเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนซึ่งคุณไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าเขาจะระเบิดอารมณ์ออกมาเมื่อใด

        ทว่าก็เพราะกลิ่นอายเช่นนี้เองที่ทำให้เขายิ่งดูโดดเด่นดึงดูดสายตา

        แม้ในยามนี้เขาจะสวมใส่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและร่างกายซูบผอมจนเกินไปแต่นั่นก็ไม่อาจลดทอนความเจิดจรัสที่ทำให้เขาเป็นจุดสนใจที่สุดในฝูงชนได้เลย

        ยิ่งไปกว่านั้นเขายังครอบครอง ‘ระบบรุ่งเรืองในวิถีราชการ’ ในอนาคตหากเขาจะก้าวหน้าไปไกลก็คงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ

        ชีชีสะบัดหัวไล่ความคิดไร้สาระพยายามขับไล่ผู้ชายคนนี้ออกไปจากสมอง

        ในยุคสมัยนี้การโปรยเสน่ห์บริหารเสน่ห์มีความเสี่ยงสูงเกินไปชีชีไม่อยากถูกลากไปขึ้นเวทีวิพากษ์วิจารณ์เพียงเพราะปัญหาด้านพฤติกรรมเสื่อมเสีย

        ในเมื่อเป้าหมายการมาครั้งนี้ลุล่วงแล้วเธอจึงกลับบ้านด้วยอารมณ์เบิกบาน เตรียมจะทำของอร่อยๆ เพื่อเป็นรางวัลให้แก่ตนเอง

        ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้านโทรศัพท์จากชีเจี้ยนกั๋วก็ดังตามมาติดๆ

        อารมณ์ที่ดีอยู่เมื่อครู่พลันลดฮวบลงครึ่งหนึ่งทันที

        ชีชีจ้องหน้าพี่ชายยามเฝ้าประตูเขม็งอยู่นานเกือบนาที“คุณบอกเขาไปเลยว่าฉันไม่อยู่บ้าน วันหลังถ้าเขาโทรมาอีกก็ให้บอกว่าฉันไม่อยู่เหมือนเดิมนั่นแหละค่ะ”

        “เอ๊ะ? ครับ ได้ครับ”

        พี่ชายยามเฝ้าประตูชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินจากไปด้วยท่าทางขึงขังตามระเบียบ

        ชีชีกลับเข้าบ้านไปทำอาหารด้วยความรู้สึกเบาสบาย

        ประจวบเหมาะกับที่ลู่เหย่กลับมาพอดี“วันนี้คุณไปที่กองผลิตมาหรือ?”

        ได้ยินเช่นนั้นชีชีก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันควัน “ลู่เหย่คุณว่ามีใครแอบสะกดรอยตามฉันไหม? ฉันจะทำอะไรทีไรทำไมคนเขารู้กันทั้งโลกเลยล่ะ?”

        ลู่เหย่ชะงักไป“คุณว่า... มันจะมีโอกาสเป็นแบบนี้ไหม?”

        “โอกาสอะไรคะ?”

        “ชีหมิงเยว่อาจจะติดสินบนพี่สะใภ้บางคนในเขตบ้านพักให้คอยจับตาดูคุณทุกวัน”

        “ให้ตายสิ ยัยนั่นเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?”

        เสียงของชีชีแหลมสูงขึ้นมาทันที

        ลู่เหย่รีบปลอบประโลม“ผมก็แค่สันนิษฐานน่ะ อาจจะไม่ใช่เรื่องจริงก็ได้”

        “ฉันว่าต้องเป็นเรื่องจริงแน่ๆ” ชีชีฮึดฮัดพลางก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ“วันหลังเราต้องทำตัวให้เงียบเชียบที่สุดตัดวงจรการรับข่าวสารของชีหมิงเยว่ให้ขาดสะบั้นไปเลย”

        การถูกคนจ้องมองอยู่ตลอดเวลามันช่างน่าอึดอัดใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอมีความลับที่ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ยิ่งต้องจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด

        “อืม คุณพูดถูกแล้วละ”

        ลู่เหย่ล้วงเงินสามร้อยหยวนออกจากกระเป๋ากางเกงส่งให้เธอ“เงินรางวัลจากการปฏิบัติภารกิจสองครั้งหลังสุดน่ะทางการจ่ายออกมาก่อนกำหนด คุณเก็บไว้ให้ดีนะ”

        เมื่อเห็นธนบัตรสิบหยวนปึกนั้นชีชีก็ยิ้มแก้มปริขึ้นมาทันที “อุ๊ยตายสามีของฉันนี่เก่งจริงๆ เลย มาให้จูบทีนึงสิคะ”

        ลู่เหย่ที่ถูกจูบจนน้ำลายเลอะเต็มหน้ายิ้มร่าหน้าบานเหมือนสุนัขไซบีเรียนผู้ซื่อสัตย์

        ในใจคิดว่าต่อไปเขาจะต้องหาเงินให้ได้มากกว่านี้ เพราะภรรยาที่รักของเขาชอบเงินเป็นที่สุด

        ขณะที่สามีภรรยาคู่น้อยๆกำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและชื่นมื่นทางด้านชีหมิงเยว่กลับมีชีวิตที่ไม่สู้ดีนัก

        ใครเห็นเธอเข้าต่างก็พากันชี้นิ้วซุบซิบแม้กระทั่งบางคนยังออกมาวิพากษ์วิจารณ์ต่อหน้าว่าเธอทำตัวเหมือนลูกสาวนายทุนเงินเดือนละห้าสิบหยวนยังใช้ไม่พอ แถมยังกล้าแบมือขอจากน้องสาวอีก

        ที่สำคัญคือทัศนคติของเธอนั้นช่างน่ารังเกียจทำราวกับว่าคนอื่นติดหนี้บุญคุณเธออย่างนั้นแหละ

        “ฮุบสมบัติคนอื่นมาเป็นของตัวเองยังไม่พอ ยังจะมารังแกลูกแท้ๆ เขาอีกจิตใจยัยคนนี้ทำด้วยอะไร ทำไมถึงอำมหิตได้ขนาดนี้?”

        “ปกติเห็นทำท่าทางอ่อนแอขี้โรค ที่ไหนได้ข้างในดำมืดเหมือนไส้ขนมงาดำชัดๆรู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ”

        “คนพรรค์นี้อยู่ห่างๆ ไว้จะดีกว่า เดี๋ยวจะพาเรื่องเดือดร้อนมาให้เราเปล่าๆ”

        “ฉันเห็นยัยนั่นเดินไปแถวคอกวัวอยู่บ่อยๆหรือว่าจะไปแอบชอบพวกธาตุแท้เลวร้ายเข้าให้แล้ว?”

        “คนประเภทนั้นยังกล้าเข้าไปยุ่งอีก ยัยนั่นคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วมั้ง”

        “บางทีสมองหล่อนอาจมีปัญหาจริงๆ ก็ได้นะคนดีที่ไหนจะมาป่าวประกาศบอกชาวบ้านว่าตัวเองกลับชาติมาเกิด?”

        “ฉันก็ว่าอย่างนั้น สงสัยจะเป็นโรคประสาทละมั้ง?”

        ชีหมิงเยว่ถูกประคบประหงมเป็นดั่งไข่ในหินมาตั้งแต่เด็กมีหรือจะเคยเจอเรื่องเช่นนี้? เธอโกรธจนหลบไปร้องไห้อยู่ในห้องพักทั้งวัน

        ชีชีไม่ได้ให้ความสนใจชีหมิงเยว่อีกต่อไปแม้แต่โทรศัพท์จากที่บ้านเธอก็ไม่รับ ทำให้รู้สึกเบาสบายใจขึ้นมาก

        วันนี้เธอตื่นแต่เช้าตรู่เตรียมตัวจะไปซื้อเนื้อที่ตัวตำบล

        จะให้ขึ้นเขาไปแล้วได้ของติดมือกลับมาทุกครั้งก็คงไม่ได้เดี๋ยวคนเขาจะเอาไปพูดเป็นประเด็นเปล่าๆ

        ถึงตัวตำบลจะอยู่ไกลแต่เธอก็ต้องเทียวไปเทียวมาเป็นครั้งคราวเพื่อให้ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านดูมีที่มาที่ไปอย่างโปร่งใส

        เมื่อคิดว่าตัวเองมีพื้นที่มิติอันยิ่งใหญ่มีเสบียงเลี้ยงชีพไปได้ชั่วชีวิต แต่กลับต้องมานั่งแสดงละครตบตาอยู่ทุกวันอารมณ์ก็เริ่มจะไม่ค่อยสุนทรีย์เท่าไรนัก

        และสิ่งที่ทำให้เธอคาดไม่ถึงยิ่งกว่าคือการได้พบกับหม่าหลงโดยบังเอิญ

        “ชีชี ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ”

        คำเรียกขานนั้น...ทำให้ชีชีอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ดูเหมือนเราจะไม่สนิทกันขนาดนั้นนะคะ”

        หม่าหลงชะงักไปอย่างเห็นได้ชัดแต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้

        “ผมอยากจะบอกคุณว่า เรื่องการกลับชาติมาเกิดคือเรื่องจริงผมเองก็เป็นคนที่กลับชาติมาเกิดเหมือนกัน”

        ชีชีเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงมิน่าล่ะเขาถึงมีระบบ ที่แท้มันคือนิ้วทองคำที่มาพร้อมกับการเกิดใหม่นี่เอง!

        “ผมรู้ว่าคำพูดแบบนี้มันยากที่จะเชื่อ แต่สิ่งที่ผมพูดคือความจริงทุกประการขอให้คุณเชื่อผมเถอะนะครับ”

        ชีชีปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว“คุณต้องการจะพูดอะไรคะ?”

        “ผมอยากบอกคุณว่า อย่าไปหลงเชื่อหรือมีความหวังกับคนในครอบครัวของคุณเลยไม่ว่าคุณจะทำอะไรให้ พวกเขาก็ไม่มีทางทำดีกับคุณหรอก”

        “อ้อ?” ชีชีเองก็มีความคิดเช่นนั้นอยู่แล้ว

        “แล้วก็ ชีหมิงเยว่กลับมาเพื่อล้างแค้น และเป้าหมายของเธอก็คือคุณ”

        “ฉันไปทำอะไรให้ชีหมิงเยว่โกรธเคืองขนาดนั้นคะ?”

        ชีชีรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้มันดูประหลาดและไร้ที่มาที่ไปสิ้นดี

        หม่าหลงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า“มันเป็นเรื่องจากชาติที่แล้ว หลังจากคุณถูกตามตัวกลับบ้านชีหมิงเยว่เกรงว่าจะสูญเสียความรักความเอ็นดูและคู่หมั้นไป จึงคอยใส่ร้ายคุณสารพัดทำให้พ่อแม่เกลียดชังคุณมากขึ้นเรื่อยๆ

        แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่มั่นคงจึงวางยาคุณกับลู่เหย่ หวังจะผูกมัดพวกคุณไว้ด้วยกันให้ดิ้นไม่หลุดทว่าลู่เหย่ยอมรับโทษข่มขืนจนถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต แทนที่จะยอมแต่งงานกับคุณครอบครัวคุณอับอายขายหน้า จึงส่งชื่อคุณไปลำบากที่ชนบททันที”

        ชีชีได้ฟังเช่นนั้นจึงกล่าวว่า“นั่นมันก็เป็นชีหมิงเยว่ที่รังแกฉันมาตลอดนี่นาแล้วเธอจะมาแค้นอะไร? คนที่ควรจะแค้นต้องเป็นฉันมากกว่าไม่ใช่หรือคะ?”

        “แม้คุณจะไปอยู่ที่ชนบทแล้ว ชีหมิงเยว่ก็ยังไม่ยอมเลิกราเธอปล่อยข่าวลือไปทั่ว ทำให้ทุกคนตีตัวออกหากและกลั่นแกล้งคุณ ในช่วงเวลานั้นสถานการณ์ของพวกเราต่างก็ย่ำแย่ เรียกได้ว่าเราได้เห็นใจกันในยามยาก

         พอครอบครัวของผมได้รับการล้างมลทิน ผมจึงแจ้งความจับตระกูลไช่ในฐานะลูกสะใภ้ตระกูลไช่ ชีหมิงเยว่จึงพลอยโดนหางเลขไปด้วยเธอถูกส่งไปใช้แรงงานในค่ายแรงงานดัดสันดาน ได้ยินมาว่าเธอถูกพวกนักเลงรุมรังแกในค่ายนั้นจนตายอย่างอนาถ ส่วนในตอนนั้นหน้าที่การงานของผมกำลังรุ่งเรือง พวกเราใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุขมากคุณคงจะไม่ยินยอมพร้อมใจกับจุดจบแบบนั้นละมั้ง?”

        ชีชีกล่าวตอบ“เหลือเชื่อไปหน่อยมั้งคะย้อนกลับมาแก้แค้นเรื่องเมื่อชาติก่อนโดยการมาหาเรื่องฉันเนี่ยนะ? อีกอย่างที่ยัยนั่นซวยก็เพราะทำตัวเองทั้งนั้น”

        หม่าหลงพูดอย่างเหนื่อยหน่าย“ถ้าชีหมิงเยว่รู้ซึ้งว่าสิ่งที่ทำมันผิดก็คงจะดีหรอกครับเสียใจด้วยที่เธอกลับป้ายความผิดและความทุกข์ยากทั้งหมดมาไว้ที่คุณอุปสรรคหรือความล้มเหลวทุกอย่างที่ชีหมิงเยว่เจอเธอจะมองว่าเป็นความผิดของคนอื่นเสมอ นิสัยของเธอเป็นแบบนั้นแหละครับ”

        “นี่มัน...” ชีชีถึงกับพูดไม่ออก “ขอบคุณนะคะที่บอกเรื่องนี้ ฉันจะพยายามอยู่ห่างๆ เธอไว้ค่ะ”

        “ชีชี ผม... ผมยังมีอีกเรื่องจะพูด”

        “ว่ามาสิคะ”

        การที่หม่าหลงยอมบอกความลับที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้กับเธอทำให้ความรู้สึกที่ชีชีมีต่อเขาดูดีขึ้นไม่น้อย

        “ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะการเกิดใหม่ของผมทำให้เกิด ‘ปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีก’หรือเปล่า ในชาตินี้ลู่เหย่ถึงได้แต่งงานกับคุณ แต่เชื่อผมเถอะเขาไม่ใช่เนื้อคู่ที่ดีของคุณหรอก เราสองคนต่างหากคือสามีภรรยาที่รักใคร่กัน

        ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ไปแล้วช่วงปีสองปีนี้ก็ให้ลู่เหย่ดูแลคุณไปก่อนเถอะ รอจนครอบครัวผมพ้นผิดเมื่อไรผมจะกลับมาหาคุณ เพื่อสานสัมพันธ์รักของเราใหม่อีกครั้ง”

        ชีชี“...”